തസ്യ പത്നീ ദമോപേതാ മമ മാതാ വിശേഷതഃ। പതിവ്രതാം തപോവൃദ്ധാം സാധ്വാചാരൈരലങ്കൃതാമ്
അവന്റെ ഭാര്യയായ എന്റെ അമ്മ പ്രത്യേകിച്ച് ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവളാണ്, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ളവളാണ്, തപസ്സിൽ വളർന്നവളാണ്, നല്ല ആചാരങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവളാണ്.
അപ്രമാദേന തേ ബ്രഹ്മന്മാതൃഭൂതാം വിമുഞ്ച വൈ
ബ്രാഹ്മണാ, ദയവായി ശ്രദ്ധയോടെ എന്റെ അമ്മയെ, നിനക്ക് അമ്മപോലെയുള്ളവളെ, വിട്ടു വിടു.
ഏവമുക്ത്വാ തു യാചന്തം വിമുഞ്ചേതി മുഹുര്മുഹുഃ। പ്രത്യവോചദ്ദ്വിജോ രാജന്നപ്രഗല്ഭമിദം വചഃ
ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും 'വിട്ടു വിടു' എന്ന് ശ്വേതകേതു അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, ആ ബ്രാഹ്മണൻ രാജാവേ, വിനയത്തോടെ ഇങ്ങനെ മറുപടി പറഞ്ഞു:
അപത്യാര്ഥീ ശ്വേതകേതോ വൃദ്ധോഽഹം മന്ദചാക്ഷുഷഃ। പിതാ തേ ഋണനിര്മുക്തസ്ത്വയാ പുത്രേണ കാശ്യപ
'ശ്വേതകേതു, ഞാൻ വയസ്സായവനും, കാഴ്ചശക്തി കുറഞ്ഞവനും, സന്താനത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവനുമാണ്. നിന്റെ അപ്പൻ, നീ എന്ന പുത്രൻ വഴി, കടം തീർത്തു.'
ഋണാദഹമനിര്മുക്തോ വൃദ്ധോഽഹം വിഗതസ്പൃഹഃ। മമ കോ ദാസ്യതി സുതാം കന്യാം സംപ്രാപ്തയൌവനാമ്
'എന്നാൽ ഞാൻ ഇനിയും കടം തീർത്തിട്ടില്ല, വയസ്സായവനും, ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവനും. എനിക്ക് പെൺകുട്ടി, യുവതിയായ മകളെ, ആരാണ് നൽകുക?'
പ്രജാരണിമിമാം പത്നീം വിമുഞ്ച ത്വം മഹാതപഃ। ഏകയാ പ്രജയാ പ്രീതോ മാതരം തേ ദദാമ്യഹമ്
'സന്താനത്തിന് അനുയോജ്യയായ ഈ ഭാര്യയെ നീ വിട്ടു കൊടുക്കൂ, മഹാതപസ്സുകാരാ. ഒരു മകൻ ലഭിച്ചാൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കും; പിന്നെ ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയെ തിരികെ നൽകും.'
ഏവമുക്തഃ ശ്വേതകേതുര്ലജ്ജയാ ക്രോധമേയിവാന്।' ക്രുദ്ധം തം തു പിതാ ദൃഷ്ട്വാ ശ്വേതകേതുമുവാച ഹ
ഇങ്ങനെ കേട്ടശേഷം, ലജ്ജയിൽ ശ്വേതകേതു തന്റെ കോപം അടക്കി. എന്നാൽ മകനെ കോപത്തോടെ കാണുമ്പോൾ അപ്പൻ ശ്വേതകേതുവിനോട് പറഞ്ഞു.
മാ താത കോപം കാര്ഷീസ്ത്വമേഷ ധര്മഃ സനാതനഃ। അനാവൃതാ ഹി സര്വേഷാം വര്ണാനാമങ്ഗനാ ഭുവി
'മകനേ, നീ കോപിക്കേണ്ട, ഇതാണ് സനാതനധർമ്മം. ഭൂമിയിലെ എല്ലാ വർണങ്ങളിലുമുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് മുൻപ് ഇങ്ങനെ നിയന്ത്രണമില്ലായിരുന്നു.'
യഥാ ഗാവഃ സ്ഥിതാഃ പുത്ര സ്വേസ്വേ വര്ണേ തഥാ പ്രജാഃ। `തഥൈവ ച കുടുമ്ബേഷു ന പ്രമാദ്യന്തി കര്ഹിചിത്
'പുത്രാ, പശുക്കളെപോലെ തന്നെ സ്ത്രീകളും തങ്ങളുടെ വർണ്ണത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; കുടുംബങ്ങളിൽ അവർ ഒരിക്കലും അശ്രദ്ധ കാണിക്കാറില്ല.'
ഋതുകാലേ തു സംപ്രാപ്തേ ഭര്താരം ന ജഹുസ്തദാ।' ഋഷിപുത്രോഽഥ തം ധര്മം ശ്വേതകേതുര്ന ചക്ഷമേ
'ഋതുകാലം വന്നാൽ അവർ ഭർത്താവിനെ വിട്ടുപോകാറില്ല.' എന്നിരുന്നാലും, ആ ധർമ്മം ശ്വേതകേതു, ആ ഋഷിപുത്രൻ, അംഗീകരിച്ചില്ല.
ചകാര ചൈവ മര്യാദാമിമാം സ്ത്രീപുംസയോര്ഭുവി। മാനുഷേഷു മഹാഭാഗേ ന ത്വേവാന്യേഷു ജന്തുഷു
ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരിൽ മാത്രം, പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിൽ ഈ അതിരുകൾ സ്ഥാപിച്ചത് മഹാഭാഗേ, മനുഷ്യരിൽ മാത്രം, മറ്റു ജീവികളിൽ അല്ല.
തദാപ്രഭൃതി മര്യാദാ സ്ഥിതേയമിതി നഃ ശ്രുതമ്। വ്യുച്ചരന്ത്യാഃ പതിം നാര്യാ അദ്യപ്രഭൃതി പാതകമ്
അന്ന് മുതൽ ഈ അതിരുകൾ നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്നുമുതൽ, ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ വിട്ടുപോകുകയാണെങ്കിൽ, അതു പാപം ആകുന്നു.
ഭ്രൂണഹത്യാസമം ഘോരം ഭവിഷ്യത്യസുഖാവഹമ്। `അദ്യാപ്യനുവിധീയന്തേ കാമക്രോധവിവര്ജിതാഃ
ഭ്രൂണഹത്യക്ക് സമമായ ഭയങ്കരവും ദു:ഖംകൊള്ളുന്നതുമായ പാപം ആകും. ഇന്നും, ആഗ്രഹവും കോപവും ഇല്ലാത്തവർ ഈ നിയമം പാലിക്കുന്നു.
ഉത്തരേഷു മഹാഭാഗേ കുരുഷ്വേവം യശസ്വിനി। പുരാണദൃഷ്ടോ ധര്മോഽയം പൂജ്യതേ ച മഹര്ഷിഭിഃ
കുരുവംശത്തിലെ മഹാഭാഗേ, വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഈ പുരാതന ധർമ്മം മഹർഷിമാർ ആദരവോടെ പാലിക്കുന്നു.
ഭാര്യാം തഥാ വ്യുച്ചരതഃ കൌമാരബ്രഹ്മചാരിണീമ്। പതിവ്രതാമേതദേവ ഭവിതാ പാതകം ഭുവി
കൗമാരത്തിൽ ബ്രഹ്മചാര്യമായും ഭർത്താവിനോടു വിശുദ്ധയായും ഇരിക്കുന്ന ഭാര്യയോട് ഒരാൾ സമീപിച്ചാൽ, അതു ഭൂമിയിൽ പാപം ആകും.
നിയുക്താ പതിനാ ഭാര്യാ യദ്യപത്യസ്യ കാരണാത്। ന കുര്യാത്തത്തഥാ ഭീരു സൈനഃ സുമഹദാപ്നുയാത്। ഇതി തേന പുരാ ഭീരു മര്യാദാ സ്ഥാപിതാ ബലാത്
ഭർത്താവ് സന്താനത്തിനായി ഭാര്യയെ നിയോഗിച്ചിട്ടും, ഭയങ്കരിയായവളെ, അവൾ അതനുസരിക്കാതിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ വലിയ പാപം ഉണ്ടാകും. അതുകൊണ്ടാണ് പുരാതനകാലത്ത് ഈ അതിരുകൾ ബലമായി സ്ഥാപിച്ചത്.
ഉദ്ദാലകസ്യ പുത്രേണ ധര്മ്യാ വൈ ശ്വേതകേതുനാ। സൌദാസേന ച രമ്ഭോരു നിയുക്താ പുത്രജന്മനി
ഉദ്ദാലകന്റെ മകനായ ധാർമ്മികനായ ശ്വേതകേതുവും, സൗദാസനും, സുന്ദരിയായവളേ, സന്താനജനനത്തിനായി ഈ നിയമം സ്ഥാപിച്ചു.
മദയന്തീ ജഗാമര്ഷിം വസിഷ്ഠമിതി നഃ ശ്രുതമ്। തസ്മാല്ലേഭേ ച സാ പുത്രമശ്മകം നാമ ഭാമിനീ
മദയന്തി വസിഷ്ഠമെന്ന മഹർഷിയെ സമീപിച്ചു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവനിൽ നിന്ന് അവൾ അശ്മകൻ എന്ന പുത്രനെ ലഭിച്ചു, ഭാമിനി.
ഏവം കൃതവതീ സാപി ഭര്തുഃ പ്രിയചികീര്ഷയാ। അസ്മാകമപി തേ ജന്മ വിദിതം കമലേക്ഷണേ
അവൾ ഭർത്താവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചു. കമലനയനേ, നിന്റെ ജനനവും ഇതുപോലെയാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാം.
കൃഷ്ണദ്വൈപായനാദ്ഭീരു കുരൂണാം വംശവൃദ്ധയേ। അത ഏതാനി സര്വാണി കാരണാനി സമീക്ഷ്യ വൈ
ഭീരു, കൃഷ്ണദ്വൈപായനനിൽ നിന്ന് കുരുവംശം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ചു. അതിനാൽ, ഈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പരിഗണിച്ചാൽ—
മമൈതദ്വചനം ധര്മ്യം കര്തുമര്ഹസ്യനിന്ദിതേ। ഋതാവൃതൌ രാജപുത്രി സ്ത്രിയാ ഭര്താ പതിവ്രതേ
എന്റെ ഈ ധാർമ്മികമായ വാക്കുകൾ അനുഷ്ഠിക്കണം, നിന്ദയില്ലാത്ത രാജകുമാരി. ശരിയായ സമയത്ത് ഭർത്താവാണ് ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ അധിപതി.
നാതിവര്തവ്യ ഇത്യേവം ധര്മം ധര്മവിദോ വിദുഃ। ശേഷേഷ്വന്യേഷു കാലേഷു സ്വാതന്ത്ര്യം സ്ത്രീ കിലാര്ഹതി
ധർമ്മം അറിയുന്നവർ പറയുന്നത് ഇതാണ്: ഈ നിയമം ലംഘിക്കരുത്. മറ്റു സമയങ്ങളിൽ സ്ത്രീക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.
ധര്മമേവം ജനാഃ സന്തഃ പുരാണം പരിചക്ഷതേ। ഭര്താ ഭാര്യാം രാജപുത്രി ധര്മ്യം വാഽധര്മ്യമേവ വാ
ജനങ്ങൾ ഈ പുരാതനധർമ്മത്തെ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. ധാർമ്മികമായാലും അല്ലാതെയായാലും, രാജകുമാരി, ഭർത്താവ് പറയുന്നതനുസരിച്ച് ഭാര്യ നടപ്പാക്കണം.
യദ്ബ്രൂയാത്തത്തഥാ കാര്യമിതി വേദവിദോ വിദുഃ। വിശേഷതഃ പുത്രഗൃദ്ധീ ഹീനഃ പ്രജനനാത്സ്വയമ്
വേദം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു: ഭർത്താവ് പറയുന്നതു പോലെ ചെയ്യണം, പ്രത്യേകിച്ച് അവൻ പുത്രാഗ്രഹം കൊണ്ടു സ്വയം സന്താനം നേടാൻ കഴിയാത്തപോൾ.
യഥാഽഹമനവദ്യാങ്ഗി പുത്രദര്ശനലാലസഃ। അയം രക്താങ്ഗുലിനഖഃ പദ്മപത്രനിഭഃ ശുഭേ
അനവദ്യാംഗിയായവളേ, ഞാൻ പുത്രനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ചുവന്ന നഖങ്ങളുള്ള, താമരയിലുപോലെയുള്ള കൈകളുള്ള സുന്ദരനാണ്—
പ്രസാദനാര്ഥം സുശ്രോണി ശിരസ്യഭ്യുദ്യതോഽഞ്ജലിഃ। മന്നിയോഗാത്സുകേശാന്തേ ദ്വിജാതേസ്തപസാഽധികാത്
നിനക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ, മനോഹരമായ കമരങ്ങൾക്കളളവളേ, ഞാൻ കൈകൂപ്പി തലയിൽ വയ്ക്കുന്നു. എന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, സുന്ദരമായ മുടിയുള്ളവളേ, ബ്രാഹ്മണന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ—
പുത്രാന്ഗുണസമായുക്താനുത്പാദയിതുമര്ഹസി। ത്വത്കൃതേഽഹം പൃഥുശ്രോണി ഗച്ഛേയം പുത്രിണാം ഗതിമ്
ഗുണങ്ങളുള്ള പുത്രന്മാരെ നീ ജനിപ്പിക്കണം. നിന്റെ خاطر, വിശാലശ്രോണമുള്ളവളേ, ഞാൻ പുത്രവതികളായവരുടെ ഗതി പ്രാപിക്കുമായിരുന്നു.
ഏവമുക്താ തതഃ കുന്തീ പാണ്ഡും പരപുരഞ്ജയമ്। പ്രത്യുവാച വരാരോഹാ ഭര്തുഃ പ്രിയഹിതേ രതാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഉത്തമവേഷമുള്ള കുന്തി ഭർത്താവിന്റെ പ്രിയത്തിനായി സമർപ്പിച്ചവളായി, ശത്രുനഗരങ്ങൾ ജയിച്ച പാണ്ഡുവിനെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അധര്മഃ സുമഹാനേഷു സ്ത്രീണാം ഭരതസത്തമ। യത്പ്രസാദയതേ ഭര്താ പ്രസാദ്യഃ ക്ഷത്രിയര്ഷഭ। ശൃണു ചേദം മഹാബാഹോ മമ പ്രീതികരം ചഃ
ഭരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, സ്ത്രീകളിൽ വലിയ അന്യായം ഉണ്ട്—ഭർത്താവിനെ ഒരിക്കൽ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ മതിയാകില്ല, വീണ്ടും വീണ്ടും സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടി വരും. ക്ഷത്രിയരിൽ പ്രഭാവശാലിയായ രാജാവേ, ഇതെല്ലാം ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ, ഇത് നിനക്കു സന്തോഷം നൽകും.
പിതൃവേശ്മന്യഹം ബാലാ നിയുക്താഽതിഥിപൂജനേ। ഉഗ്രം പര്യചരം തത്ര ബ്രാഹ്മണം സംശിതവ്രതമ്
എന്റെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ ബാല്യത്തിലിരുന്നപ്പോൾ അതിഥികളെ ആദരിക്കാൻ എന്നെ നിയോഗിച്ചു. അവിടെ ഞാൻ ഒരു ഭയങ്കരവ്രതശീലനായ ബ്രാഹ്മണനെ സേവിച്ചു.