അപുത്രാ പുരുഷവ്യാഘ്ര വിലലാപേതി നഃ ശ്രുതമ്। ഭദ്രാ പരമദുഃഖാര്താ തന്നിബോധ ജനാധിപ
മകൻ ഇല്ലാതെ, പുരുഷസിംഹാ, ഭദ്ര വലിയ ദുഃഖത്തിൽ കരഞ്ഞു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; ജനാധിപനായീ, ഇതു കേൾക്കൂ.
നാരീ പരമധര്മജ്ഞ സര്വാ ഭര്തൃവിനാകൃതാ। പതിം വിനാ ജീവതി യാ ന സാ ജീവതി ദുഃഖിതാ
ഏതൊരുവിധേയും ധർമ്മജ്ഞയായ സ്ത്രീയെങ്കിലും ഭർത്താവില്ലാതെ അവൾ അപൂർണ്ണയാണു; ഭർത്താവില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവൾക്ക് ജീവിതം ദുഃഖം മാത്രമാണ്.
പതിം വിനാ മൃതം ശ്രേയോ നാര്യാഃ ക്ഷത്രിയപുംഗവ।। ത്വദ്ഗതിം ഗന്തുമിച്ഛാമി പ്രസീദസ്വനയസ്വമാമ്
ക്ഷത്രിയശ്രേഷ്ഠാ, ഭർത്താവില്ലാതെ ജീവിക്കേണ്ടതിനു പകരം മരിക്കുന്നതാണ് സ്ത്രീക്ക് നല്ലത്; ഞാൻ നിന്റെ വഴിയിൽ കൂടെ പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ദയവായി എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൂ.
ത്വയാ ഹീനാ ക്ഷണമപി നാഹം ജീവിതുമുത്സഹേ। പ്രസാദം കുരു മേ രാജന്നിതസ്തൂര്ണം നയസ്വ മാമ്
നീ ഇല്ലാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ഞാൻ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല; രാജാവേ, ദയവായി എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച് ഉടൻ ഇവിടെ നിന്ന് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൂ.
പൃഷ്ഠതോഽനുഗമിഷ്യാമി സമേഷു വിഷമേഷു ച। ത്വാമഹം നരശാര്ദൂല ഗച്ഛന്തമനിവര്തിതുമ്
സമതലമായ വഴിയിലോ കട്ടിയുള്ള വഴിയിലോ, ഞാൻ പിറകിൽ നിന്നു നിന്നെ പിന്തുടരും; പുരുഷസിംഹാ, നീ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു പോവില്ല.
ഛായേവാനുഗതാ രാജന്സതതം വശവര്തിനീ। ഭവിഷ്യാമി നരവ്യാഘ്ര നിത്യം പ്രിയഹിതേ രതാ
നിഴലുപോലെ എപ്പോഴും നിന്നെ പിന്തുടർന്ന്, ഞാൻ നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനും ക്ഷേമത്തിനും സദാ അർപ്പിതയാവും, പുരുഷസിംഹാ.
അദ്യപ്രഭൃതി മാം രാജന്കഷ്ടാ ഹൃദയശോഷണാഃ। ആധയോഽഭിഭവിഷ്യന്തി ത്വാമൃതേ പുഷ്കരേക്ഷണ
ഇന്ന് മുതൽ രാജാവേ, എന്റെ ഹൃദയം ഉണക്കുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ എന്നെ കീഴടക്കും, കനിവുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവനേ, നീ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ.
അഭാഗ്യയാ മയാ നൂനം വിയുക്താഃ സഹചാരിണഃ। തേന മേ വിപ്രയോഗോഽയമുപപന്നസ്ത്വയാ സഹ
എന്റെ ദാരിദ്ര്യത്താൽ തന്നെ, എന്റെ കൂട്ടുകാരെ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു; അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നിൽ നിന്ന് വേർപിരിയേണ്ടി വന്നത്.
വിപ്രയുക്താ തു യാ പത്യാ മുഹൂര്തമപി ജീവതി। ദുഃഖം ജീവതി സാ പാപാ നരകസ്ഥേവ പാര്ഥിവ
ഭർത്താവിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട സ്ത്രീ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, രാജാവേ, അവൾ ദുഃഖത്തിൽ മാത്രമേ ജീവിക്കൂ, നരകത്തിൽ കഴിയുന്നവളെപ്പോലെയാണ് അവളുടെ അവസ്ഥ.
സംയുക്താ വിപ്രയുക്താശ്ച പൂര്വദേഹേ കൃതാ മയാ। തദിദം കര്മഭിഃ പാപൈഃ പൂര്വദേഹേഷു സംചിതമ്
മുൻ ജന്മങ്ങളിൽ ഞാൻ ഭർത്താവുമായി ചേർന്നതും വേർപിരിഞ്ഞതും ഉണ്ടായിരുന്നു; ആ പഴയ പാപങ്ങളുടെ ഫലമാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഈ ദുഃഖം.
ദുഃഖം മാമനുസംപ്രാപ്തം രാജംസ്ത്വദ്വിപ്രയോഗജമ്। അദ്യപ്രഭൃത്യഹം രാജന്കുശസംസ്തരശായിനീ। ഭവിഷ്യാമ്യസുഖാവിഷ്ടാ ത്വദ്ദര്ശനപരായണാ
രാജാവേ, നിന്നിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഈ ദുഃഖം എന്നെ ബാധിച്ചത്; ഇന്ന് മുതൽ ഞാൻ കൂശപ്പുല്ലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട്, സന്തോഷമില്ലാതെ, നിന്നെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ മാത്രം ജീവിക്കും.
ദര്ശയസ്വ നരവ്യാഘ്ര ശാധി മാമസുഖാന്വിതാമ്। കൃപണാം ചാഥ കരുണം വിലപത്നീം നരേശ്വര
മനുഷ്യരിൽ ശൂരനായവനേ, ദയവായി എന്നെ കാണിച്ചുകൊൾക; ദുഃഖത്തിലും ദയയിലും കിടക്കുന്ന ഈ ദുർഭാഗ്യവതിയെ നീ ആജ്ഞാപിക്കണം, രാജാധിപതിയേ.
ഏവം ബഹുവിധം തസ്യാം വിലപന്ത്യാം പുനഃപുനഃ। തം ശവം സംപരിഷ്വജ്യ വാക്കിലാഽന്തര്ഹിതാഽബ്രവീത്
അവൾ ഇങ്ങനെ പലവിധത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വിലപിക്കുമ്പോൾ, ആ ശവത്തെ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, കണ്ണീരോടെ അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഉത്തിഷ്ഠ ഭദ്രേ ഗച്ഛ ത്വം ദദാനീഹ വരം തവ। ജനയിഷ്യാമ്യപത്യാനി ത്വയ്യഹം ചാരുഹാസിനി
എഴുന്നേൽക്കു സുന്ദരിയേ, നീ പോകൂ; ഞാൻ നിന്നെ ഒരു വരം നൽകുന്നു. മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുള്ളവളേ, നിന്നിലൂടെ ഞാൻ മക്കളെ ജനിപ്പിക്കും.
ആത്മകീയേ വരാരോഹേ ശയനീയേ ചതുര്ദശീമ്। അഷ്ടമീം വാ ഋതുസ്നാതാ സംവിശേഥാ മയാ സഹ
സുന്ദരിയേ, നിന്റെ തന്നെ കിടക്കയിൽ, പതിനാലാം ദിവസമോ എട്ടാം ദിവസമോ, ശുദ്ധമായ് കുളിച്ച ശേഷം, നീ എന്നോടൊപ്പം ചേർന്ന് കഴിയാം.
ഏവമുക്താ തു സാ ദേവീ തഥാ ചക്രേ പതിവ്രതാ। യഥോക്തമേവ തദ്വാക്യം ഭദ്രാ പുത്രാര്ഥിനീ തദാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുപോലെ, ആ ഭർത്തീവ്രതയായ ദേവി മകനുണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ചെയ്തു.
സാ തേന സുഷുവേ ദേവീ ശവേന ഭരതര്ഷഭ। ത്രീഞ്ശാല്വാംശ്ചതുരോ മദ്രാന്സുതാന്ഭരതസത്തമ
അവള്ക്ക് ആ ശവത്തിലൂടെ മൂന്നു ശാൽവവംശജന്മാരെയും നാല് മദ്രവംശജന്മാരെയും ജനിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചു, ഭാരതശ്രേഷ്ഠ.
തഥാ ത്വമപി മയ്യേവം മനസാ ഭരതര്ഷഭ। ശക്തോ ജനയിതും പുത്രാംസ്തപോയോഗബലാന്വിതഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനേ, നീയും തപസ്സിന്റെയും യോഗശക്തിയുടെയും ബലത്തിൽ എന്നിൽ മക്കളെ ജനിപ്പിക്കാൻ കഴിയും.
ഏവമുക്തസ്തയാ രാജാ താം ദേവീം പുനരബ്രവീത്। ധര്മവിദ്ധര്മസംയുക്തമിദം വചനമുത്തമമ്
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവു വീണ്ടും ആ ദേവിയോട് ധർമ്മവും ജ്ഞാനവും നിറഞ്ഞ ഉത്തമമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ഏവമേതത്പുരാ കുന്തി വ്യുഷിതാശ്വശ്ചകാര ഹ। യഥാ ത്വയോക്തം കല്യാണി സ ഹ്യാസീദമരോപമഃ
കുന്തിയേ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ, പഴയകാലത്ത് വ്യുഷിതാശ്വൻ അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു ചെയ്തതും, അവൻ ദൈവത്തോട് തുല്യനായിരുന്നു.
അഥ ത്വിദം പ്രവക്ഷ്യാമി ധര്മതത്ത്വം നിബോധ മേ। പുരാണമൃഷിഭിര്ദൃഷ്ടം ധര്മവിദ്ഭിര്മഹാത്മഭിഃ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിനക്കു സത്യമായ ധർമ്മതത്വം പറയുന്നു; അതു പുരാതനമുനികളായ മഹാത്മാക്കളും ധർമ്മജ്ഞന്മാരും കണ്ടറിഞ്ഞതാണു, കേൾക്കു.
അനാവൃതാഃ കില പുരാ സ്ത്രിയ ആസന്വരാനനേ। കാമചാരവിഹാരിണ്യഃ സ്വതന്ത്രാശ്ചാരുഹാസിനി
പഴയകാലത്ത്, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുള്ളവളേ, സ്ത്രീകൾക്ക് എവിടേക്കും പോകാൻ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഇഷ്ടംപോലെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
താസാം വ്യുച്ചരമാണാനാം കൌമാരാത്സുഭഗേ പതീന്। നാധര്മോഽഭൂദ്വരാരോഹേ സ ഹി ധര്മഃ പുരാഽഭവത്
അവൾക്കു യൗവനത്തിലായപ്പോൾ ഭർത്താവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അപ്പോൾ പാപമായിരുന്നില്ല, സുന്ദരിയേ; അപ്പോൾ അതാണ് ധർമ്മമായിരുന്നത്.
തം ചൈവ ധര്മം പൌരാണം തിര്യഗ്യോനിഗതാഃ പ്രജാഃ। അദ്യാപ്യനുവിധീയന്തേ കാമക്രോധവിവര്ജിതാഃ
ആ പഴയ ധർമ്മം ഇന്നും, ആഗ്രഹവും കോപവും ഇല്ലാത്ത മൃഗാദികൾ അനുസരിക്കുന്നു.
പ്രമാണദൃഷ്ടോ ധര്മോഽയം പൂജ്യതേ ച മഹര്ഷിഭിഃ। ഉത്തരേഷു ച രമ്ഭോരു കുരുഷ്വദ്യാപി പൂജ്യതേ। സ്ത്രീണാമനുഗ്രഹകരഃ സ ഹി ധര്മഃ സനാതനഃ
നന്മയുള്ള ഈ ധർമ്മം മഹർഷിമാർ ആദരിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്നും വടക്കൻ കുരുക്കളിൽ ഈ ധർമ്മം മാന്യമായി പാലിക്കപ്പെടുന്നു, സുന്ദരിയായവളേ. സ്ത്രീകൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന ഈ ശാശ്വതധർമ്മം വളരെ മഹത്താണ്.
നാഗ്നിസ്തൃപ്യതി കാഷ്ഠാനാം നാപഗാനാം മഹോദധിഃ। നാന്തകഃ സര്വഭൂതാനാം ന പുംസാം വാമലോചനാഃ
കാടുകൾ എത്രയൊക്കെ ചേർത്താലും അഗ്നിക്ക് തൃപ്തിയില്ല, നദികൾ എത്രയൊക്കെ ഒഴുകിയാലും സമുദ്രം നിറയുന്നില്ല. എല്ലാ ജീവികളും ഇല്ലാതാക്കിയാലും മരണത്തിന് തൃപ്തിയില്ല, പുരുഷന്മാരെക്കുറിച്ച് സ്ത്രീകൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെ തൃപ്തിയില്ല.
ഏവം തൃഷ്ണാ തു നാരീണാം പുരുഷം പുരുഷം പ്രതി। അഗമ്യാഗമനം സ്ത്രീണാം നാസ്തി നിത്യം ശുചിസ്മിതേ
ഇങ്ങനെ, സ്ത്രീകളുടെ ആഗ്രഹം ഓരോ പുരുഷനിലേക്കും തിരിയാറുണ്ട്. സുന്ദരിയായവളേ, സ്ത്രീകൾക്ക് നിരോധനം എന്നതൊന്നുമില്ല; അവർക്കു എല്ലാം സാധുവാണ്.
പുത്രം വാ കില പൌത്രം വാ കാസാംചിദ്ധാതരം തഥാ। രഹസീഹ നരം ദൃഷ്ട്വാ യോനിരുത്ക്ലിദ്യതേ തദാ
മകനായാലും, മകന്മകനായാലും, ചിലപ്പോൾ സഹോദരനായാലും, സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരുവൻ ഒറ്റയ്ക്കു മുന്നിൽ വന്നാൽ അവളുടെ ഗർഭം ഉണരുന്നു.
ഏതത്സ്വാഭാവികം സ്ത്രീണാം ന നിമിത്തകൃതം ശുഭേ।' അസ്മിംസ്തു ലോകേ നചിരാന്മര്യാദേയം ശുചിസ്മിതേ
ഇത് സ്ത്രീകൾക്കുള്ള സ്വാഭാവികമായ സ്വഭാവമാണ്, സുന്ദരിയായവളേ, പുറത്തുനിന്നുള്ള കാരണങ്ങളാൽ അല്ല. പക്ഷേ, ഈ ലോകത്ത് ഈ ആചാരം അധികം നാളുകൾ നിലനിന്നില്ല.
സ്ഥാപിതാ യേന യസ്മാച്ച തന്മേ വിസ്തരതഃ ശൃണു। ബഭൂവോദ്ദാലകോ നാമ മഹര്ഷിരിതി നഃ ശ്രുതമ്
ആ ആചാരം ആരാണ് സ്ഥാപിച്ചത്, എങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചു എന്നതെല്ലാം നീ വിശദമായി കേൾക്കൂ. ഉദ്ദാലക എന്ന മഹർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.