വിദ്വ്വാ തം ച രണേ ദ്രോണം പഞ്ചഭിര്നതപര്വഭിഃ। ക്ഷുരപ്രേണ സുതീക്ഷ്ണേന ചിച്ഛേദാസ്യ മഹദ്ധനുഃ
വിദ്വാൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, യുദ്ധത്തിൽ അഞ്ചു കൂരിയ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ദ്രോണനെ വെടിഞ്ഞു, അവയാൽ ദ്രോണന്റെ വലിയ വില്ല് തകർത്തു.
തദപാസ്യ ധനുശ്ഛിന്നം ദ്രോണഃ ക്ഷത്രിയമര്ദനഃ। ഗദാം ചിക്ഷേപ സഹസാ ധര്മപുത്രായ മാരിഷ
വില്ല് തകർന്നതോടെ, യോദ്ധാക്കളെ കീഴടക്കുന്ന ദ്രോൺ, ഉടൻ തന്നെ ഒരു ഗദ യുദ്ധപുത്രനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനു നേരെ എറിഞ്ഞു.
താമാപതന്തീം സഹസാ ഗദാം ദൃഷ്ട്വാ യുധിഷ്ഠിരഃ। ഗദാമേവാഗ്രഹീത്ക്രുദ്ധശ്ചിക്ഷേപ ച പരന്തപ
ആ ഗദ വേഗത്തിൽ തനിക്കു നേരെ വരുന്നത് കണ്ട യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, കോപത്തോടെ തന്റെ ഗദ എടുത്ത് എറിഞ്ഞു.
തേ ഗദേ സഹസാ മുക്തേ സമാസാദ്യ പരസ്പരമ്। സങ്ഘര്ഷാത്പാവകം മുക്ത്വാ സമേയാതാം മഹീതലേ
അവ രണ്ടു ഗദകളും ഒരേസമയം പുറത്ത് വിട്ടപ്പോൾ, തമ്മിൽ കൂട്ടിച്ചേർന്ന് വലിയ തീപ്പൊരി പുറത്ത് വിട്ടു, പിന്നെ ഭൂമിയിലേക്കു വീണു.
തതോ ദ്രോണോ ഭൃശം ക്രുദ്ധോ ധര്മരാജസ്യ മാരിഷ। ചതുര്ഭിര്നിശിതൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്ഹയാഞ്ജഘ്നേ ശരോത്തമൈഃ
അതിനുശേഷം ദ്രോൺ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ധർമ്മരാജാവിന്റെ കുതിരകളെ നാലു കൂരിയ ഉത്തമമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെടിഞ്ഞു.
ചിച്ഛേദൈകേന ഭല്ലേന ധനുശ്ചേന്ദ്രധ്വജോപമമ്। കേതുമേകേന ചിച്ഛേദ പാണ്ഡവം ചാര്ദയത്ത്രിഭിഃ
ഒരു വിശാലതലയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ ഇന്ദ്രധ്വജംപോലുള്ള വില്ല് തകർത്തു; മറ്റൊന്നുകൊണ്ട് പതാക തകർത്തു; മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പാണ്ഡവനെ വേദനിപ്പിച്ചു.
ഹതാശ്വാത്തുല രഥാത്തൂര്ണമവപ്ലുത്യ യുധിഷ്ഠിരഃ। തസ്ഥാവൂര്ധ്വഭുജോ രാജാ വ്യായുധോ ഭരതര്ഷഭ
കുതിരകളും രഥവും നശിച്ചപ്പോൾ, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിക്കളഞ്ഞു; ആയുധമില്ലാതെ കൈകൾ ഉയർത്തി നില്ക്കുന്നു.
വിരഥം തം സമാലോക്യ വ്യായുധം ച വിശേഷതഃ। ദ്രോണോ വ്യമോഹയച്ഛത്രൂന്സര്വസൈന്യാനി ചാഭിഭോ
അവനെ രഥമില്ലാതെ, പ്രത്യേകിച്ച് ആയുധമില്ലാതെ കാണുമ്പോൾ, ദ്രോൺ ശത്രുക്കളെയും മുഴുവൻ സൈന്യങ്ങളെയും ആശ്ചര്യത്തിലാക്കി.
മുഞ്ചംശ്ചേഷുഗണാംസ്തീക്ഷ്ണാഁല്ലഘുഹസ്തോ ദൃഢവ്രതഃ। അഭിദുദ്രാവ രാജാനം സിംഹോ മൃഗമിവോല്ബണഃ
വേഗത്തിൽ കയ്യോടെ, ഉറച്ച മനസ്സോടെ, കൂരിയ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, ദ്രോൺ രാജാവിനോട് കടന്നുവന്നു; ഒരു സിംഹം പരിതാപകരമായ ഒരു മാൻയെ ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
തമഭിദ്രുതമാലോക്യ ദ്രോണേനാമിത്രഘാതിനാ। ഹാഹേതി സുമഹാഞ്ശബ്ദഃ പാണ്ഡൂനാം സമജായത
ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന ദ്രോൺ തനിക്കു നേരെ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, പാണ്ഡവരുടെ പക്ഷത്ത് വലിയൊരു 'ഹാ ഹേ' എന്ന നിലവിളി ഉയർന്നു.
ഹൃതോ രാജാ ഹൃതോ രാജാ ഭാരദ്വാജേന മാരിഷ। ഇത്യാംസീത്സുമഹാഞ്ശബ്ദഃ പാണ്ഡൂസൈന്യസ്യ സര്വതഃ
രാജാവിനെ പിടിച്ചെടുത്തു! ഭാരദ്വാജപുത്രൻ രാജാവിനെ പിടിച്ചു! എന്നിങ്ങനെ പാണ്ഡവസൈന്യത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും വലിയൊരു ആഹ്ലാദശബ്ദം ഉയർന്നു.
തതസ്ത്വരിതമാരുഹ്യ സഹദേവരഥം നൃപഃ। അപായാജ്ജവനൈരശ്വൈഃ കുന്തീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ
അപ്പോൾ കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ വേഗത്തിൽ സഹദേവന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, അതിവേഗം ഓടുന്ന കുതിരകളോടെ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
മാദ്രേയസ്തു തതഃ ക്രുദ്ധോ ദുര്മുഖം ച ശിതൈഃ ശരൈഃ। ഭ്രാതാ ഭ്രാതരമായത്തോ വിവ്യാധ പ്രഹസന്നിവ
അതിനുശേഷം മാദ്രിദേവിയുടെ മകൻ കോപത്തോടെ, ദുർമുഖനെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. ഒരു സഹോദരൻ മറ്റൊരുവനെ ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പോലെയായിരുന്നു അത്.
തം രണേ രഭസം ദൃഷ്ട്വാ സഹദേവം മഹാബലമ്। ദുര്മുഖോ നവഭിര്ബാണൈസ്താഡയാമാസ ഭാരത
യുദ്ധഭൂമിയിൽ സഹദേവൻ അതിവീര്യത്തോടെയും ഉത്സാഹത്തോടെയും മുന്നേറുന്നത് കണ്ട ദുർമുഖൻ, ഭരതകുലാധിപാ, ഒമ്പത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവനെ വെട്ടി.
ദുര്മുഖസ്യ തു ഭല്ലേന ച്ഛിത്ത്വാ കേതും മഹാബലഃ। ജഘാന ചതുരോ വാഹാംശ്ചതുര്ഭിര്നിശിതൈഃ ശരൈഃ
ശക്തനായ സഹദേവൻ, ദുർമുഖന്റെ പതാക ഒരു വിശാലതലയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടി താഴ്ത്തി, പിന്നെ നാലു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവന്റെ നാലു കുതിരകളെയും വെട്ടി.
അഥാപരേണ ഭല്ലേന പീതേന നിശിതേന ഹ। ചിച്ഛേദ സാരഥേഃ കായാച്ഛിരോ ജ്വലിതകുണ്ഡലമ്
അതിനുശേഷം മറ്റൊരു മൂർച്ചയുള്ള പൊൻതൂവലുള്ള അമ്പുകൊണ്ട്, കാന്തിയുള്ള കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്ന സാരഥിയുടെ തല ശരീരത്തിൽ നിന്നു വേർപെടുത്തി.
ക്ഷുരപ്രേണ ച തീക്ഷ്ണേന കൌരവ്യസ്യ മഹദ്ധനുഃ। സഹദേവോ രണേ ഛിത്ത്വാ തം ച വിവ്യാധ പഞ്ചഭിഃ
കുറിയുള്ള ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് സഹദേവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൌരവന്റെ വലിയ വില്ല് വെട്ടി തകർത്തു, പിന്നെ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവനെ തുളച്ചു.
ഹതാശ്വം തു രഥം ത്യക്ത്വാ ദുര്മുഖോ വിമനാസ്തദാ। ആരുരോഹ രഥം രാജന്നിരമിത്രസ്യ ഭാരത
കുതിരകൾ കൊല്ലപ്പെട്ട രഥം ഉപേക്ഷിച്ച്, ദുർമുഖൻ വിഷാദത്തോടെ, ഭരതരാജാവേ, നിരമിത്രന്റെ രഥത്തിൽ കയറി.
സഹദേവസ്തതഃ ക്രുദ്ധോ നിരമിത്രം മഹാഹവേ। ജഘാന പൃഥുധാരേണ ഭല്ലേന പരവീരഹാ
അതിനുശേഷം സഹദേവൻ കോപത്തോടെ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന നിരമിത്രനെ ആ മഹാസമരത്തിൽ വിശാലതലയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടി.
സ പപാത രഥോപസ്ഥാന്നിരമിത്രോ ജനേശ്വരഃ। ത്രിഗര്തരാജസ്യ സുതോ വ്യഥയംസ്തവ വാഹിനീമ്
തൃഗർതരാജാവിന്റെ മകനായ നിരമിത്രൻ, മനുഷ്യരാശിയുടെ നാഥാ, രഥത്തിൽ നിന്ന് വീണു, നിന്റെ സൈന്യത്തിൽ ഭയം വിതറി.
തം തു ഹത്വാ മഹാബാഹുഃ സഹദേവോ വ്യരോചത। യഥാ ദാശരഥീ രാമഃ ഖരം ഹത്വാ മഹാബലമ്
അവനെ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, ശക്തമായ ഭുജങ്ങൾ ഉള്ള സഹദേവൻ പ്രകാശിച്ചു. ദശരഥപുത്രനായ രാമൻ, മഹാശക്തിയുള്ള ഖരനെ സംഹരിച്ചശേഷം പ്രകാശിച്ചതുപോലെ.
ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീത്ത്രിഗര്താനാം ജനേശ്വര। രാജപുത്രം ഹതം ദൃഷ്ട്വാ നിരമിത്രം മഹാരഥമ്
മഹാരഥനായ രാജകുമാരൻ നിരമിത്രൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ, മനുഷ്യരാശിയുടെ നാഥാ, തൃഗർതന്മാരുടെ ഇടയിൽ വലിയൊരു വിലാപശബ്ദം ഉയർന്നു.
നകുലസ്തേ സുതം രാജന്വികര്ണം പൃഥുലോചനമ്। മുഹൂര്താജ്ജിതവാഁല്ലോകേ തദദ്ഭുതമിവാഭവത്
രാജാവേ, നിന്റെ മകനായ നകുലൻ, വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള വികർണ്ണനെ വളരെ വേഗത്തിൽ ജയിച്ചു; അതു ലോകത്ത് എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതമായി തോന്നി.
സാത്യകിം വ്യാഘ്രദത്തസ്തു ശരൈഃ സന്നതപര്വഭിഃ। ചക്രേഽദൃശ്യം സാശ്വസൂതം സധ്വജം പൃതനാന്തരേ
വ്യാഘ്രദത്തൻ വളഞ്ഞതലയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട്, സാത്യകിയെ അവന്റെ കുതിരകളും സാരഥിയും പതാകയും ഉൾപ്പെടെ സൈന്യത്തിനിടയിൽ കാണാതാക്കുകയായിരുന്നു.
താന്നിവാര്യ ശരാഞ്ശൂരഃ ശൈനേയഃ കൃതഹസ്തവത്। സാശ്വസൂതധ്വജം ബാണൈര്വ്യാഘ്രദത്തമപാതയത്
പക്ഷേ, ധൈര്യശാലിയായ സാത്യകി, ആയുധപ്രയോഗത്തിൽ നിപുണൻ, ആ അമ്പുകൾ തടഞ്ഞു, തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കുതിരകളും സാരഥിയും പതാകയും ഉൾപ്പെടെ വ്യാഘ്രദത്തനെ വീഴ്ത്തി.
കുമാരേ നിഹതേ തസ്മിന്മാഗധസ്യ സുതേ പ്രഭോ। മാഗധാഃ സര്വതോ യത്താ യുയുധാനമുപാദ്രവന്
മാഗധരാജാവിന്റെ മകനായ ആ രാജകുമാരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നുമുള്ള മാഗധന്മാർ ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് യുയുദ്ധാനനെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി.
വിസൃജന്തഃ ശരാംശ്ചൈവ തോമരാംശ്ച സഹസ്രശഃ। മിണ്ഡിപാലാംസ്തഥാ പ്രാസാന്മുദ്രാന്മുസലാനപി।। അയോധയന്രണേ ശൂരാഃ സാത്വതം യുദ്ധദുര്മദമ്
അവർ ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകളും കുന്തങ്ങളും മുണ്ടാസികളും പ്രാസങ്ങളും മുദ്രകളും ഉരാളുകളും എറിഞ്ഞു, ധൈര്യശാലികൾ ആയ സാത്യകിയെ യുദ്ധത്തിൽ ഭയങ്കരമായി ആക്രമിച്ചു.
താംസ്തു സര്വാന്സ ബലവാന്സാത്യകിര്യുദ്ധദുര്മദഃ। നാതികൃച്ഛ്രാദ്ധസന്നേവ വിജിഗ്യേ പുരുഷര്ഷഭഃ
ശക്തനും യുദ്ധത്തിൽ അചഞ്ചലനും ആയ സാത്യകി, മനുഷ്യരാശിയിലെ ശ്രേഷ്ഠാ, ആ സർവ്വരെയും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ ജയിച്ചു.
മാഗധാന്ദ്രവതോ ദൃഷ്ട്വാ ഹതശേഷാന്സമന്തതഃ। ബലം തേഽഭജ്യത വിഭോ യുയുധാനശരാര്ദിതമ്
മാഗധരും ആന്ധ്രരും ചുറ്റും വീണുപോയവരെ കണ്ടപ്പോൾ, ബലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, യുയുദ്ധാനന്റെ അമ്പുകളിൽ നിന്ന് തകർന്നടിഞ്ഞ് നിന്റെ സൈന്യം പിരിഞ്ഞു പോയി, മഹാബലശാലിയായവനേ.
നാശയിത്വാ രണേ സൈന്യം ത്വദീയം തു സമന്തതഃ। വിധുന്വാനോ ധനുഃശ്രേഷ്ഠം വ്യഭ്രാജത മഹായശാഃ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്ന സൈന്യത്തെ മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ച ശേഷം, മഹാശക്തിയുള്ളവൻ തന്റെ ഉത്തമമായ വില്ല് കൈവശമാക്കി പ്രകാശിച്ചു നിന്നു.