തം ചാസ്യ മനസാ ദ്രോണഃ പൂജയാമാസ വിക്രമമ്। ലാഘവം വാസവസ്യേവ സമ്പ്രേക്ഷ്യ ദ്വിജസത്തമഃ
ദ്രോണന് മനസ്സില് ആ ആസാന്റെ വീരത്വം ആദരവോടെ അംഗീകരിച്ചു. വാസവന്റെ ചാപല്യം പോലെ അതിന്റെ വേഗത കണ്ടു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ ദ്രോണന് അതിനെ മനസ്സില് സ്തുതിച്ചു.
തുതോഷാസ്ത്രവിദാം ശ്രേഷ്ഠസ്തഥാ ദേവാഃ സവാസവാഃ। ന താമാലക്ഷയാമാസുര്ലഘുതാം ശീഘ്രചാരിണഃ
അസ്ത്രവിദ്യയില് ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ള ദ്രോണന് അതിനാല് സന്തോഷിച്ചു. ദേവന്മാരും വാസവനോടൊപ്പം അതുപോലെ സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷേ, ആ വേഗതയുള്ളവന്റെ ലാഘവം ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
ദേവാശ്ച യുയുധാനസ്യ ഗന്ധര്വാശ്ച വിശാമ്പതേ। സിദ്ധചാരണസങ്ഘാശ്ച വിദുര്ദ്രോണസ്യ കര്മ തത്
ദേവന്മാരും ഗാന്ധര്വന്മാരും, സിദ്ധരും ചാരണരും, രാജാവേ, ദ്രോണന് യുയുധാനനോടു ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി.
തതോഽന്യദ്ധനുരാദായ ദ്രോണഃ ക്ഷത്രിയമര്ദനഃ। അസ്ത്രൈരസ്ത്രവിദാം ശ്രേഷ്ഠോ യോധയാമാസ ഭാരത
അതിനുശേഷം, യോദ്ധാക്കളെ കീഴടക്കുന്ന ദ്രോണന് മറ്റൊരു വില്ലെടുത്ത്, അസ്ത്രവിദ്യയില് ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനായി ആയുധങ്ങളുമായി യുദ്ധം തുടങ്ങി, ഭാരതാ.
തസ്യാസ്ത്രാണ്യസ്ത്രമായാഭിഃ പ്രതിഹത്യ സ സാത്യകിഃ। ജഘാന നിശിതൈര്ബാണൈസ്തദദ്ഭുതമിവാഭവത്
സാത്യകി ദ്രോണന്റെ ആയുധങ്ങളെ അസ്ത്രമായാബലത്തോടെ തടഞ്ഞു, കൂര്മ്മയുള്ള അമ്പുകള് പ്രയോഗിച്ച് ദ്രോണനെ ആക്രമിച്ചു. അതു കാണുമ്പോള് അത്ഭുതം പോലെ തോന്നി.
തസ്യാതിമാനുഷം കര്മ ദൃഷ്ട്വാഽന്യൈരസമം രണേ। യുക്തം യോഗേന യോഗജ്ഞാസ്താവകാഃ സമപൂജയന്
യുദ്ധഭൂമിയില് മറ്റാരാലും തുല്യമായി ചെയ്യാനാകാത്ത അതിമാനുഷികമായ പ്രവൃത്തിയ്ക്കു യോഗജ്ഞാനമുള്ള നിങ്ങളുടെ സൈനികര് യോഗ്യമായ ആദരവോടെ സാത്യകിയെ സ്തുതിച്ചു.
യദസ്ത്രമസ്യതി ദ്രോണസ്തദേവാസ്യതി സാത്യകിഃ। തമാചാര്യോഽഥ സമ്ഭ്രാന്തോഽയോധയച്ഛത്രുതാപനഃ
ദ്രോണന് ഏത് ആയുധം പ്രയോഗിച്ചാലും, സാത്യകി അതേ ആയുധം തന്നെ തിരിച്ചടിച്ചു. അപ്പോള് ഗുരുനാഥന് ആശ്ചര്യചിത്തനായി, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനായി ശക്തമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.
തതഃ ക്രുദ്ധോ മഹാരാജ ധനുര്വേദസ്യ പാരഗഃ। വധായ യുയുധാനസ്യ ദിവ്യമസ്ത്രമുദൈരയത്
അതിനുശേഷം, മഹാരാജാവേ, അസ്ത്രവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യമുള്ള ദ്രോണന് കോപത്തോടെ, യുയുധാനനെ സംഹരിക്കാനായി ദിവ്യായുധം പ്രയോഗിച്ചു.
തദാഗ്നേയം മഹാഘോരം രിപുഘ്നമുപലക്ഷ്യ സഃ। ദിവ്യമസ്ത്രം മഹേഷ്വാസോ വാരുണം സമുദൈരയത്
അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകവും ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നതുമായ അഗ്നേയാസ്ത്രം ദ്രോണന് പ്രയോഗിച്ചതു കണ്ടു, മഹാവീരനായ സാത്യകി ദിവ്യമായ വാരുണാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു.
ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദ്ദൃഷ്ട്വാ ദിവ്യാസ്ത്രധാരിണൌ। ന വിചേരുസ്തദാഽഽകാശേ ഭൂതാന്യാകാശഗാന്യപി
ദിവ്യായുധങ്ങള് കൈവശമുള്ളവരെ കണ്ടു വലിയ 'ഹാഹാ' എന്ന വിളി ഉയർന്നു. ആ സമയത്ത് ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന ജീവികളും അവിടെ സഞ്ചരിച്ചില്ല.
അസ്ത്രേ തേ വാരുണാഗ്നേയേ യദാ ബാണൈഃ സമാഹിതേ। ന യാവദഭ്യപദ്യേതാം വ്യാവര്തദഥ ഭാസ്കരഃ
വാരുണാസ്ത്രവും അഗ്നേയാസ്ത്രവും അമ്പുകളാൽ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോള്, അവ തമ്മിൽ നേരിട്ട് ഏറ്റുമുട്ടുന്നതിന് മുമ്പേ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു.
തതോ യുധിഷ്ഠിരോ രാജാ ഭീമസേനശ്ച പാണ്ഡവഃ। നകുലഃ സഹദേവശ്ച പര്യരക്ഷന്ത സാത്യകിമ്
അതിനുശേഷം രാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരനും ഭീമസേനനും നകുലനും സഹദേവനും ചേർന്ന് സാത്യകിയെ സംരക്ഷിച്ചു.
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നമുഖൈഃ സാര്ധം വിരാടശ്ച സകേകയഃ। മത്സ്യാഃ സാല്വേയസേനാശ്ച ദ്രോണമാജഗ്മുരഞ്ജസാ
ധൃഷ്ടദ്യുമ്നനും മറ്റു വീരന്മാരും, വിരാടനും കേകയന്മാരും, മത്സ്യരും സാൽവേയസേനയും ചേർന്ന് ദ്രോണന്റെ അടുക്കൽ വേഗത്തിൽ എത്തി.
ദുഃശാസനം പുരസ്കൃത്യ രാജപുത്രാഃ സഹസ്രശഃ। ദ്രോണമഭ്യുപപദ്യന്ത സപത്നൈഃ പരിവാരിതമ്
ദുഃശാസനനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ആയിരക്കണക്കിന് രാജകുമാരന്മാർ, എതിരാളികൾക്കിടയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ദ്രോണനെ വളഞ്ഞു.
രജസാ സംവൃതേ ലോകേ ശരജാലസമാവൃതേ।। സര്വമാവിഗ്നമഭവന്ന പ്രാജ്ഞായത കിഞ്ചന
ലോകം പൊടികൂടിയും അമ്പുകളുടെ വലയിൽ പൊതിഞ്ഞതുമൂലം എല്ലാം മറഞ്ഞുപോയി; ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
സൈന്യേന രജസാ ധ്വസ്തേ നിര്മര്യാദമവര്തത।। `തേനാന്തരേണ പാര്ഥസ്തു രണേ ജിത്വാ മഹാരിപൂന്
സൈന്യം പൊടിയിൽ മറഞ്ഞതോടെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ எல்லാ അതിരുകളും ഇല്ലാതായി. അതിനിടയിൽ, പാർത്ഥൻ മഹാരിപുക്കളെ ജയിച്ച് മുന്നേറി.
അതിക്രാന്തസ്തദാ യുദ്ധം കൃത്വാ പര്യവതസ്ഥിവാന്
അവൻ ആ യുദ്ധം അതിജീവിച്ച് വിജയിച്ച ശേഷം അവിടെ ഉറച്ചു നിന്നു.
തതസ്തൌ തു ശരൌഘേണ ബീഭത്സും സഹകേശവമ്। ആച്ഛാദയേതാം സംരബ്ധൌ സിംഹനാദം ച ചക്രതുഃ
അതിനുശേഷം, കോപത്തോടെ ആ ഇരുവരും അമ്പുകളുടെ മഴയാൽ ബീഭത്സുവിനെയും കേശവനെയും മൂടി, സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
തയോസ്തു ധനുഷീ മുഷ്ടൌ ഭല്ലാഭ്യാം ശ്വേതവാഹനഃ। ചിച്ഛേദ സമരേ തൂര്ണം ഭൂയ ഏവ ധനഞ്ജയഃ। അഥാന്യൈര്വിശിഖൈസ്തൂര്ണം ധ്വജൌ ച കനകോജ്ജ്വലൌ
ശ്വേതവാഹനായ അർജുനൻ യുദ്ധത്തിൽ വേഗത്തിൽ രണ്ട് അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരുടെയൊരുത്തരുടേയും വില്ലുകൾ കൈയിൽ നിന്നു മുറിച്ചു. പിന്നെ ധനഞ്ജയൻ മറ്റുള്ള കൂർമ്മായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരുടെ പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കൊടികൾ വീഴ്ത്തി.
അഥാന്യേ ധനുഷീ രാജന്പ്രഗൃഹ്യ സമരേ തദാ। പാണ്ഡവം ഭൃശസങ്ക്രുദ്ധാവര്ദയാമാസതുഃ ശരൈഃ
അപ്പോൾ രാജാവേ, അവരിൽ മറ്റുള്ളവർ പുതിയ വില്ലുകൾ എടുത്തു, കഠിനമായ കോപത്തോടെ പാണ്ഡുവിന്റെ മകനു മേൽ അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചു.
തയോസ്തു ഭൃശസങ്ക്രുദ്ധഃ ശരാഭ്യാം പാണ്ഡുനന്ദനഃ। ധനുഷീ ചിച്ഛിദേ തൂര്ണം ഭൂയ ഏവ ധനഞ്ജയഃ
പാണ്ഡുവിന്റെ മകൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ വീണ്ടും രണ്ട് അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരുടെ വില്ലുകൾ വേഗത്തിൽ മുറിച്ചു.
തഥാന്യൈര്വിശിഖൈസ്തൂര്ണം രുക്മപുങ്ഖൈഃ ശിലാശിതൈഃ। ജഘാനാശ്വാംസ്തഥാ സൂതൌ പാര്ഷ്ണീ ച സപദാനുഗൌ
അതിനുശേഷം പൊന്നുപൊതിഞ്ഞു ഉരുക്കുകൊണ്ടു മൂർച്ചയുള്ള മറ്റു വേഗമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരുടെ കുതിരകളെയും സാരഥികളെയും കൂടെ വന്ന പടയാളികളെയും അർജുനൻ വീഴ്ത്തി.
ജ്യേഷ്ഠസ്യ ച ശിരഃ കായാത്ക്ഷുരപ്രേണ ന്യകൃന്തത। സ പപാത ഹതഃ പൃഥ്വ്യാം വാതരുഗ്ണ ഇവ ദ്രുമഃ
പിന്നീട് മൂത്തവന്റെ തല കുരുവാളിയാൽ അർജുനൻ ശരിയായി മുറിച്ചു; ആൾ കാറ്റിൽ വീണു പൊടിഞ്ഞു പോകുന്ന വൃക്ഷംപോലെ നിലത്ത് വീണു.
വിന്ദം തു നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യനുവിന്ദഃ പ്രതാപവാന്। ഹതാശ്വം രഥമുത്സൃജ്യ ഗദാം ഗൃഹ്യ മഹാബലഃ
വിന്ദനെ കൊല്ലപ്പെട്ടതുകണ്ട് അനുവിന്ദൻ, വലിയ ധൈര്യമുള്ളവൻ, കൊല്ലപ്പെട്ട കുതിരകളോടുകൂടിയ രഥം ഉപേക്ഷിച്ച് ഗദ എടുത്തു ഉറച്ചുനിന്നു.
അഭ്യവര്തത സങ്ഗ്രാമേ ഭ്രാതുര്വധമനുസ്മരന്। ഗദയാ രഥിനാം ശ്രേഷ്ഠോ നൃത്യന്നിവ മഹാരഥഃ
സഹോദരന്റെ മരണത്തെ ഓർത്ത്, മഹാരഥിയായ അനുവിന്ദൻ ഗദ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്യുന്നവനെപ്പോലെ യുദ്ധത്തിലേക്ക് മുന്നേറി.
അനുവിന്ദസ്തു ഗദയാ ലലാടേ മധുസൂദനമ്। സ്പഷ്ട്വാ നാകമ്പയത്ക്രുദ്ധോ മൈനാകമിവ പര്വതമ്
അനുവിന്ദൻ കോപത്തോടെ ഗദ കൊണ്ടു മധുസൂദനന്റെ നെറ്റിയിൽ അടിച്ചു. എങ്കിലും മൈനാകപർവതംപോലെ കൃഷ്ണൻ അലയില്ല.
തസ്യാര്ജുനഃ ശരൈഃ ഷഡ്ഭിര്ഗ്രീവാം പാദൌ ഭുജൌ ശിരഃ। നിചകര്ത സ സഞ്ഛന്നഃ പപാതാദ്രിചയോ യഥാ
അപ്പോൾ അർജുനൻ ആറു അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തും കാലുകളും കൈകളും തലയും മുറിച്ചു; അവന്റെ ശരീരം പർവ്വതക്കൂമ്പാരങ്ങൾപോലെ ചിതറിപ്പൊട്ടി നിലത്ത് വീണു.
തതസ്തൌ നിഹതൌ ദൃഷ്ട്വാ തയോ രാജന്പദാനുഗാഃ। അഭ്യദ്രുവന്ത സങ്ക്രുദ്ധാഃ കിരന്തഃ ശതശഃ ശരാന്
അവരെ രണ്ടുപേരെയും കൊല്ലപ്പെട്ടതു കണ്ടു അവരുടെ അനുയായികൾ രാജാവേ, കോപത്തോടെ നൂറുകണക്കിനു അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചു മുന്നേറി.
താനര്ജുനഃ ശരൈസ്തൂര്ണം നിഹത്യ ഭരതര്ഷഭ। വ്യരോചത യഥാ വഹ്നിര്ദാവം ദഗ്ധ്വാ ഹിമാത്യയേ
അർജുനൻ വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരെ കൊല്ലിച്ചു, ഭാരതകുലത്തിലെ ധീരനേ, വനമൊക്കെ കത്തിച്ചുവീണ്ടു തീപോലെ അർജുനൻ പ്രകാശിച്ചു.
തയോഃ സേനാമതിക്രമ്യ കൃച്ഛ്രാദിവ ധനഞ്ജയഃ। വിബഭൌ ജലദം ഹിത്വാ ദിവാകര ഇവോദിതഃ
അവർ രണ്ടുപേരുടെയും സൈന്യങ്ങളെ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ ജയിച്ച ശേഷം, ധനഞ്ജയൻ മേഘം മാറിയശേഷം ഉദിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.