ദുര്ധര്ഷസ്ത്വേഷ ശത്രൂണാം രണേഷു ഭവിതാ സദാ। അസ്ത്രസ്യാസ്യ പ്രഭാവാദ്വൈ വ്യേതു തേ മാനസോ ജ്വരഃ
'എങ്കിലും, ഈ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, അവൻ യുദ്ധത്തിൽ എപ്പോഴും ശത്രുക്കൾക്ക് ജയിക്കാനാവാത്തവനാകും; അതിനാൽ, നിന്റെ മനസ്സിലെ ഭയം നീക്കിക്കൊൾ.'
ഇത്യുക്ത്വാ വരുണഃ പ്രാദാദ്ഗദാം മന്ത്രപുരസ്കൃതാമ്। യാമാസാദ്യ ദുരാധര്ഷഃ സര്വലോകേ ശ്രുതായുധഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വരുണൻ മന്ത്രശക്തിയുള്ള ഒരു ഗദ അവനു നൽകി; അതിന്റെ ശക്തിയാൽ ശ്രുതായുധൻ ലോകത്ത് ജയിക്കാനാവാത്തവനായി.
ഉവാച ചൈനം ഭഗവാന്പുനരേവ ജലേശ്വരഃ। അയുധ്യതി ന മോക്തവ്യാ സാ ത്വയ്യേവ പതേദിതി
പിന്നീട് ജലദേവൻ വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു: 'യുദ്ധം ചെയ്യാത്തവനോടു ഈ ഗദ എറിയരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അത് നിനക്കു തന്നെ വീഴും' എന്ന്.
ഹന്യാദേഷാ പ്രതീപം ഹി പ്രയോക്താരമപി പ്രഭോ। ന ചാകരോത്സ തദ്വാക്യം പ്രാപ്തേ കാലേ ശ്രുതായുധഃ
'അത് തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചാൽ, അതിന്റെ ഉടമയെയും നശിപ്പിക്കും, മഹാരാജാവേ.' പക്ഷേ, സമയം വന്നപ്പോൾ ശ്രുതായുധൻ ആ വാക്ക് അനുസരിച്ചില്ല.
സ തയാ വീരഘാതിന്യാ ജനാര്ദനമതാഡയത്। പ്രതിജഗ്രാഹ താം കൃഷ്ണഃ പീനേനാംസേന വീര്യവാന്। നാകമ്പയത ശൌരിം സാ വിന്ധ്യം ഗിരിമിവാനിലഃ
ആ ഭയങ്കരമായ ഗദയാൽ അവൻ ജനാർദ്ദനനെ അടിച്ചു; പക്ഷേ, ശക്തനായ കൃഷ്ണൻ അതിനെ തന്റെ ശക്തമായ ഭുജത്തിൽ പിടിച്ചു, അതു ശൗരിയെ ഒട്ടും കുലുക്കിയില്ല, വാതം വിന്ധ്യപർവതത്തെ കുലുക്കാത്തതുപോലെ.
തതോഽര്ജുനഃ ക്ഷുരപ്രാഭ്യാം ഭുജൌ പരിഘസന്നിഭൌ। ചിച്ഛേദ പാണ്ഡവഃ ശീഘ്രം ജലേശ്വരസുതസ്യ വൈ
അതിനുശേഷം, പാണ്ഡവനായ അർജുനൻ രണ്ടു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ ജലദേവന്റെ മകന്റെ ഇരുമ്പുപോലുള്ള കൈകൾ വെട്ടി തൂങ്ങിച്ചു.
സ ജ്വലന്തീ മഹോല്കേവ സമാസാദ്യ ജനാര്ദനമ്'। പ്രത്യാഗതാ മഹാവേഗാ കൃത്യേവ ദുരധിഷ്ഠിതാ
ഒരു വലിയ ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്കപോലെ, അതു ജനാർദ്ദനന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു, പിന്നെ അതിവേഗത്തിൽ തിരികെ പോയി, ദുഷ്ടശക്തി തിരിച്ചയച്ചതുപോലെ.
ജഘാന ചാസ്ഥിതം വീരം ശ്രുതായുധമമര്ഷണമ്। `സ പപാത ഹതോ ഭൂമൌ വിശിരാ വിഭുജോ ബലീ। സമ്ഭഗ്ന ഇവ വാതേന ബഹുശാഖോ വനസ്പതിഃ
അത് ധൈര്യശാലിയായ ശ്രുതായുധനെ തട്ടി, അവൻ ഉറച്ചു നിന്നു, പക്ഷേ തല ഇല്ലാതെ കൈകൾ നീട്ടി വീണു. വലിയ കാറ്റിൽ പലശാഖകളും ഒടിഞ്ഞു വീണ വലിയ വൃക്ഷംപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ വീഴ്ച.
സാ വിസ്ഫുരന്തീ ജ്വലിതാ വജ്രവേഗസമാ ഗദാ'। ഹത്വാ ശ്രുതായുധം വീരം ധരണീമന്വപദ്യത
അങ്ങിനെ ജ്വലിച്ച് വിറയുന്ന, വജ്രശക്തിയുള്ള ആ ഗദ, ധൈര്യശാലിയായ ശ്രുതായുധനെ കൊല്ലുകയും, ഭൂമിയിൽ വീഴുകയും ചെയ്തു.
ഗദാം നിവര്തിതാം ദൃഷ്ട്വാ നിഹതം ച ശ്രുതായുധമ്। ഹാഹാകാരോ മഹാംസ്തത്ര സൈന്യാനാം സമജായത। സ്വേനാസ്ത്രേണ ഹതം ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുതായുധമരിന്ദമമ്
ഗദ തിരികെ വന്നതും ശ്രുതായുധൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതും കണ്ടപ്പോൾ, സൈന്യത്തിൽ വലിയ ആഹ്ലാദവും ഉണർവുമുണ്ടായി. തന്റെ തന്നെ ആയുധംകൊണ്ട് ശ്രുതായുധൻ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു.
അയുധ്യമാനായ തതഃ കേശവായ നരാധിപ। ക്ഷിപ്താ ശ്രുതായുധേനാഥ തസ്മാത്തമവധീദ്ഗദാ
അയുദ്ധം ചെയ്യാത്ത കേശവനിലേക്ക് ശ്രുതായുധൻ ഗദ എറിഞ്ഞതിനാൽ, അതേ ഗദ തന്നെയാണ് അവനെ കൊല്ലിയത്.
യഥോക്തം വരുണേനാജൌ തഥാ സ നിധനം ഗതഃ। വ്യസുശ്ചാപ്യപതദ്ഭൂമൌ പ്രേക്ഷതാം സര്വധന്വിനാമ്
യുദ്ധത്തിൽ വരുണൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ് അവന്റെ അന്ത്യം സംഭവിച്ചത്. അവന്റെ ജീവൻ പുറത്ത് പോയി, എല്ലാ ധനുര്വ്വീരന്മാരുടെയും മുന്നിൽ ഭൂമിയിൽ വീണു.
പതമാനസ്തു സ ബഭൌ പര്ണാശായാഃ പ്രിയഃ സുതഃ। സമ്ഭഗ്ന ഇവ വാതേന ബഹുശാഖോ വനസ്പതിഃ
പർണാശായയുടെ പ്രിയപുത്രൻ വീഴുമ്പോൾ, വലിയ കാറ്റിൽ പലശാഖകളും ഒടിഞ്ഞു വീണ വലിയ വൃക്ഷംപോലെ അവൻ പ്രകാശിച്ചു.
തതഃ സര്വാണി സൈന്യാനി സേനാമുഖ്യാശ്ച സര്വശഃ। പ്രാദ്രവന്ത ഹതം ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുതായുധമരിന്ദമമ്
ശ്രുതായുധൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ സൈന്യങ്ങളും അവരുടെ നേതാക്കളും എല്ലാടത്തേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
തതഃ കാമ്ഭോജരാജസ്യ പുത്രഃ ശൂരഃ സുദക്ഷിണഃ। അഭ്യയാജ്ജവനൈരശ്വൈഃ ഫല്ഗുനം ശത്രുസൂദനമ്
അതിനുശേഷം, കാംഭോജരാജാവിന്റെ ധൈര്യശാലിയായ പുത്രൻ സുദക്ഷിണൻ, വേഗമുള്ള കുതിരകളുമായി ശത്രുനാശകനായ ഫാൽഗുണന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.
തസ്യ പാര്ഥഃ ശരാന്സപ്ത പ്രേഷയാമാസ ഭാരത। തേ തം ശൂരം വിനിര്ഭിദ്യ പ്രാവിശന്ധരണീതലമ്
പാർഥൻ അവനിലേക്ക് ഏഴു അമ്പുകൾ വിട്ടു, ഭാരത. ആ അമ്പുകൾ ധൈര്യശാലിയായ അവനെ തുളച്ച് ഭൂമിയിൽ കയറി.
സോഽതിവിദ്ധഃ ശരൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്ഗാണ്ഡീവപ്രേഷിതൈര്മൃധേ। അര്ജുനം പ്രതിവിവ്യാധ ദശഭിഃ കങ്കപത്രിഭിഃ
യുദ്ധത്തിൽ ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വിട്ട കഠിനമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവൻ വലുതായി പരിക്കേറ്റെങ്കിലും, കങ്കപക്ഷമുള്ള പത്ത് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അർജുനനെ തിരിച്ചാക്രമിച്ചു.
വാസുദേവം ത്രിഭിര്വിദ്ധ്വാ പുനഃ പാര്ഥം ച പഞ്ചഭിഃ। തസ്യ പാര്ഥോ ധനുശ്ഛിത്ത്വാ കേതും ചിച്ഛേദ മാരിഷ
അവൻ വാസുദേവനെ മൂന്നു അമ്പുകൾകൊണ്ടും, പാർഥനെ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ടും തട്ടി. എന്നാൽ പാർഥൻ അവന്റെ വില്ലും പതാകയും വെട്ടി തകർത്തു, മാർഷ.
ഭല്ലാഭ്യാം ഭൃശതീക്ഷ്ണാഭ്യാം തം ച വിവ്യാധ പാണ്ഡവഃ। സ തു പാര്ഥം ത്രിഭിര്വിദ്ധ്വാ സിംഹനാദമഥാനദത്
പാണ്ഡവൻ രണ്ടു അതിശക്തമായ വിശാലതലയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവനെ തുളച്ചു. അതിനുശേഷം സുദക്ഷിണൻ മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പാർഥനെ തട്ടി, സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ചു.
സര്വപാരശവീം ചൈവ ശക്തിം ശൂരഃ സുദക്ഷിണഃ। സഘണ്ടാം പ്രാഹിണോദ്ധോരാം ക്രുദ്ധോ ഗാണ്ഡീവധന്വനേ
കോപത്തോടെ ധൈര്യശാലിയായ സുദക്ഷിണൻ മുഴുവൻ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള, മണികൾ കെട്ടിയ വലിയ ശക്തി ഗാണ്ഡീവധാരിയുടെ നേരെ എറിഞ്ഞു.
സാ ജ്വലന്തീ മഹോല്കേവ തമാസാദ്യ മഹാരഥമ്। സവിസ്ഫുലിങ്ഗാ നിര്ഭിദ്യ നിപപാത മഹീതലേ
ഒരു വലിയ ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്കപോലെ, തീക്കണികൾ പടർന്ന്, ആ ശക്തി മഹാരഥന്റെ അടുത്തെത്തി, അതിനെ തുളച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണു.
ശക്യാ ത്വഭിഹതോ ഗാഢം മൂര്ച്ഛയാഽഭിപരിപ്ലുതഃ। സമാശ്വാസ്യ മഹാതേജാഃ സൃക്വിണീ പരിലേലിഹന്
ശക്തമായി അടി കിട്ടി, തലകറക്കം അനുഭവിച്ചെങ്കിലും, ശക്തനായ ശക്യൻ ചുണ്ടുകൾ നക്കിക്കൊണ്ട് മനസ്സിലുറപ്പ് നേടി.
തം ചതുര്ദശഭിഃ പാര്ഥോ നാരാചൈഃ കങ്കപത്രിഭിഃ। സാശ്വധ്വജധനുഃസൂതം വിവ്യാധാചിന്ത്യവിക്രമഃ
അതിനുശേഷം, പാർഥൻ അത്ഭുതകരമായ വീര്യത്തോടെ, കങ്കപക്ഷമുള്ള ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ പതിനാലു എണ്ണം അവനും അവന്റെ കുതിരകൾക്കും പതാകക്കും വില്ലിനും സാരഥിക്കും നേരെ വിട്ടു.
രഥം ചാന്യൈഃ സുബഹുഭിശ്ചക്രേ വിശകലം ശരൈഃ। സുദക്ഷിണം തം കാമ്ഭോജം മോഘസങ്കല്പവിക്രമമ്। ബിഭേദ ഹൃദി ബാണേന പൃഥുധാരേണ പാണ്ഡവഃ
മറ്റു അനേകം അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവൻ രഥം തകർത്തു. പാണ്ഡവൻ, ശ്രമം ഫലിക്കാത്ത കാംഭോജനായ സുദക്ഷിണനെ വിശാലതലയുള്ള ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ഹൃദയത്തിൽ തുളച്ചു.
സ ഭിന്നവര്മാ സ്രസ്താങ്ഗഃ പ്രഭ്രഷ്ടമുകുടാങ്ഗദഃ। പപാതാഭിമുഖഃ ശൂരോ യന്ത്രമുക്ത ഇവ ധ്വജഃ
വിള്ള് തകർന്നും, അവയവങ്ങൾ തളർന്നു വീണും, കിരീടവും കങ്കണവും അകറ്റപ്പെട്ടും, ആ ധീരൻ മുന്നോട്ടു വീണു; യന്ത്രത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുവീഴുന്ന പതാകപോലെ.
ഗിരേഃ ശിഖരജഃ ശ്രീമാന്സുശാഖഃ സുപ്രതിഷ്ഠിതഃ। നിര്ഭഗ്ന ഇവ വാതേന കര്ണികാരോ ഹിമാത്യയേ। വിശീര്ണഃ പതിതോ രാജാ പ്രസാര്യ വിപുലൌ ഭുജൌ
പർവ്വതത്തിന്റെ മുകളിൽ ഉറപ്പുള്ള, പുഷ്പഭരിതമായ ഒരു ശാഖപോലോ, ശീതകാലം കഴിഞ്ഞ് കാറ്റിൽ ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്ന കർണികാരമരമുപോലോ, രാജാവിന്റെ ശക്തമായ കൈകൾ വീതി പരത്തി, അവൻ നിലത്ത് തകർന്നു വീണു.
ശേതേ സ്മ നിഹതോ ഭൂമൌ കാമ്ഭോജാസ്തരണോചിതഃ। മഹാര്ഹാഭരണോപേതഃ സാനുമാനിവ പര്വതഃ
സുഖകരമായ കിടക്കകൾക്ക് അടിമയായിരുന്ന അവൻ, വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച്, ഒരു പർവ്വതശൃംഗംപോലെ, ഭൂമിയിൽ വീണു കിടന്നു.
സുദര്ശനീയസ്താമ്രാക്ഷഃ കര്ണിനാ സ സുദക്ഷിണഃ। പുത്രഃ കാമ്ഭോജരാജസ്യ പാര്ഥേന വിനിപാതിതഃ
സുന്ദരനും താമ്രവിലയുള്ള കണ്ണുകളുമുള്ള സുദക്ഷിണൻ, കാംഭോജരാജാവിന്റെ പുത്രൻ, കർണിനോടൊപ്പം പാർഥൻ വീഴ്ത്തി.
ധാരയന്നഗ്നിസങ്കാശാം ശിരസാ കാഞ്ചനീം സ്രജമ്। അശോഭത മഹാബാഹുര്വ്യസുര്ഭൂമൌ നിപാതിതഃ
അഗ്നിപോലെ ദീപ്തിയുള്ള പൊന്നുമാല തലയിൽ ധരിച്ച മഹാബാഹു, ജീവൻ വിട്ട് നിലത്ത് വീണെങ്കിലും, അവൻ അതീവ ഭംഗിയായി തിളങ്ങി.
തതഃ സര്വാണി സൈന്യാനി വ്യദ്രവന്ത സുതസ്യ തേ। ഹതം ശ്രുതായുധം ദൃഷ്ട്വാ കാമ്ഭോജം ച സുദക്ഷിണമ്
ശ്രുതായുധനും കാംഭോജരുടെ സുദക്ഷിണനും വീണതറിഞ്ഞപ്പോൾ, നിന്റെ മകന്റെ മുഴുവൻ സൈന്യവും ഭയന്നു പിരിഞ്ഞോടി.