സ തുങ്ഗം ശതശൃങ്ഗം ച ശര്യാതിവനമേവ ച। പുണ്യമശ്വശിരസ്ഥാനം സ്ഥാനമാഥര്വണസ്യ ച
ഉയരമുള്ള നൂറ് കുന്തങ്ങളുള്ള പർവ്വതം, ശര്യാതി വനവും, അശ്വശിരസ്സിന്റെ പുണ്യസ്ഥലവും, അതർവന്റെ വാസസ്ഥലവും അവൻ കണ്ടു.
വൃഷദംശം ച ശൈലേന്ദ്രം മഹാമന്ദരമേവ ച। അപ്സരോഭിഃ സമാകീര്ണം കിന്നരൈശ്ചോപശോഭിതമ്
വൃഷദംശനാമകമായ പർവ്വതാധിപനും, മഹാമന്ദരപർവ്വതവും, അപ്സരസുകൾ നിറഞ്ഞതും കിന്നരന്മാർ അലങ്കരിച്ചതുമായ സ്ഥലവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തസ്മിഞ്ശൈലേ വ്രജന്പാര്ഥഃ സകൃഷ്ണഃ സമവൈക്ഷത। ശുഭൈഃ പ്രസ്രവണൈര്ജുഷ്ടാം ഹേമധാതുവിഭൂഷിതാമ്
ആ പർവ്വതത്തിൽ പാർത്ഥനും കൃഷ്ണനും ചേർന്ന്, ശുദ്ധജലധാരകളും പൊന്നിന്റെ ശിരകളാൽ അലങ്കരിച്ച പ്രദേശങ്ങളും കണ്ടു.
ചന്ദ്രരശ്മിപ്രകാശാങ്ഗീം പൃഥിവീം പുരമാലിനീമ്। സമുദ്രാംശ്ചാദ്ഭുതാകാരാനപശ്യദ്ബഹുലാകരാന്
ചന്ദ്രപ്രഭയാൽ തിളങ്ങുന്ന ഭൂമി, നഗരങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, അത്ഭുതരൂപവും വിശാലമായ സമുദ്രങ്ങളും അവൻ കണ്ടു.
വിയദ്ദ്യാം പൃഥിവീം ചൈവ തഥാ വിഷ്ണുപദം വ്രജന്। വിസ്മിതഃ സഹ കൃഷ്ണേന ക്ഷിപ്തോ ബാണ ഇവാഭ്യഗാത്
ആകാശവും ഭൂമിയും വിഷ്ണുവിന്റെ പാതയും കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അത്ഭുതത്തോടെ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, അമ്പുപോലെ വേഗത്തിൽ അവൻ മുന്നോട്ട് പോന്നു.
ഗ്രഹനക്ഷത്രസോമാനാം സൂര്യാഗ്ന്യോശ്ച സമത്വിഷമ്। അപശ്യത തദാ പാര്ഥോ ജ്വലന്തമിവ പര്വതമ്
അവിടെ പാർത്ഥൻ ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, അഗ്നി എന്നിവയുടെ പ്രകാശത്തിന് തുല്യമായ, ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു പർവ്വതം കണ്ടു.
സമാസാദ്യ തു തം ശൈലം ശൈലാഗ്രേ സമവസ്ഥിതമ്। തപോനിത്യം മഹാത്മാനമപശ്യദ്വൄഷഭധ്വജമ്
ആ പർവ്വതത്തിലെ കുന്തശിഖരത്തിൽ എത്തി, സദാ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ വൃഷഭധ്വജനെ അവൻ കണ്ടു.
സഹസ്രമിവ സൂര്യാണാം ദീപ്യമാനം സ്വതേജസാ। ശൂലിനം ജടിലം ഗൌരം വല്കലാജിനവാസസമ്
ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെ തിളങ്ങുന്ന, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ള, ജടാമുടിയുള്ള, വെളുത്തവൻ, വർക്കലയും മൃഗചർമ്മവും ധരിച്ചവൻ.
നയനാനാം സഹസ്രൈശ്ച വിചിത്രാങ്ഗം മഹൌജസമ്। പാര്വത്യാ സഹിതം ദേവം ഭൂതസങ്ഘൈശ്ച ഭാസ്വരൈഃ
ആയിരം കണ്ണുകളോടെ, അത്ഭുതമായ രൂപവും മഹത്തായ തേജസ്സും ഉള്ള ദേവൻ, പാർവതിയോടൊപ്പം, പ്രകാശമുള്ള ഭൂതഗണങ്ങളോടും കൂടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗീതവാദിത്രസന്നാദൈര്ഹാസ്യലാസ്യസമന്വിതമ്। വഗ്ലിതാസ്ഫോടിതോത്ക്രുഷ്ടൈഃ പുണ്യൈര്ഗന്ധൈശ്ച സേവിതമ്
ഗാനവും വാദ്യങ്ങളും, ചിരിയും നൃത്തവും, കയ്യടിയും വിളികളും, പുണ്യമായ സുഗന്ധങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ആ പ്രദേശം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
സ്തൂയമാനം സ്തവൈര്ദിവ്യൈര്ഋഷിഭിര്ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ। ഗോപ്താരം സര്വഭൂതാനാമീശാനം വരദം ശിവമ്
ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മഹർഷിമാർ ദിവ്യസ്തുതികൾകൊണ്ട് പുകഴ്ത്തുന്നവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ രക്ഷകനും, സർവ്വാധിപതിയും, വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനും, മംഗളസ്വരൂപനും ആകുന്നവനാണ്.
വാസുദേവസ്തു തം ദൃഷ്ട്വാ ജഗാമ ശിരസാ ക്ഷിതിമ്। പാര്ഥേന സഹ ധര്മാത്മാ ഗൃണന്ബ്രഹ്മ സനാതനമ്
വാസുദേവനും ധാർമ്മികനായ അർജുനനും ചേർന്ന്, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തല കുനിഞ്ഞ് ഭൂമിയിൽ നമസ്കരിച്ചു. അവർ അനന്തമായ ബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചു.
ലോകാദിം വിശ്വകര്മാണമജമീശാനമവ്യയമ്। മനസഃ പരമം യോനിം ഖം വായും ജ്യോതിഷാം നിധിമ്
ലോകങ്ങളുടെ ആദിയും, സർവ്വസൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവും, ജനനം ഇല്ലാത്തവനും, പരമാധിപതിയും, അക്ഷരസ്വരൂപനും, മനസ്സിന്റെ പരമോന്നത ഉറവിടവും, ആകാശവും, വായുവും, പ്രകാശങ്ങളുടെ നിധിയുമാണ് അവൻ.
സ്രഷ്ടാരം വാരിധാരാണാം ഭുവശ്ച പ്രകൃതിം പരാമ്। ദേവദാനവയക്ഷാണാം മാനവാനാം ച ശാസകമ്
ജലസ്രോതസ്സുകളുടെ സ്രഷ്ടാവും, ഭൂമിയുടെ പരമസ്വഭാവവും, ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും യക്ഷന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ഭരണാധികാരിയും ആകുന്നു.
യോഗാനാം ച പരം ധാമ ദൃഷ്ടം ബ്രഹ്മവിദാം നിധിമ്। ചാരചരസ്യ സ്രഷ്ടാരം പ്രതിഹര്താരമേവ ച
യോഗങ്ങളുടെ പരമസ്ഥാനം, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾക്ക് കാണാവുന്ന നിധി, ചലനമുള്ളതും അചലമായതുമായ എല്ലാറ്റിന്റെയും സ്രഷ്ടാവും നശിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്നവനും ആകുന്നു.
കാലകോപം മഹാത്മാനം ശക്രസൂര്യഗുണോദയമ്। വവന്ദതുസ്തദാ കൃഷ്ണൌ വാങ്മനോബുദ്ധികര്മഭിഃ
കാലത്തിന്റെ കോപവും, മഹാത്മാവും, ഇന്ദ്രനും സൂര്യനും ഉള്ള ഗുണങ്ങളുടെ ഉറവിടവുമാണ് അവൻ. അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും അർജുനനും വാക്കും മനസ്സും ബുദ്ധിയും പ്രവർത്തിയുംകൊണ്ട് അവനെ വന്ദിച്ചു.
യം പ്രപദ്യന്തി വിദ്വാംസഃ സൂക്ഷ്മാധ്യാത്മപദൈഷിണഃ। തമജം കാരമാത്മാനം ജഗ്മതുഃ ശരണം ഭവമ്
സൂക്ഷ്മമായ ആത്മാവിന്റെ അവസ്ഥകൾ തേടി ജ്ഞാനികൾ അഭയാർത്ഥിക്കുന്നവൻ, ജനനം ഇല്ലാത്തവൻ, കാരണമാവുന്നവൻ, സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, സകലഭാവത്തിന്റെ ആധാരമായവൻ—അവരവനെ അഭയം തേടി സമീപിച്ചു.
അര്ജുനശ്ചാപി തം ദേവം ഭൂയോ ഭൂയോഽപ്യവന്ദത। ജ്ഞാത്വാ തം സര്വഭൂതാദിം ഭൂതഭവ്യഭവോദ്ഭവമ്
അർജുനനും വീണ്ടും വീണ്ടും ആ ദൈവത്തെ വന്ദിച്ചു. എല്ലാ ജീവികളുടെ ആദിയും, ഭൂതകാലം, വർത്തമാനം, ഭാവി എന്നിവയുടെ ഉത്ഭവസ്ഥാനവും ആകുന്നവനെന്നു അറിഞ്ഞു.
ശരണ്യം ശരണം ദേവമീശാനം പരമേശ്വരമ്। ജഗാമ ജഗതാം നാഥമര്ജുനഃ സജനാര്ദനഃ
അഭയം നൽകുന്ന ദൈവത്തെയും, പരമാധിപതിയെയും, ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനെയും അർജുനനും ജനാർദ്ദനനും ചേർന്ന് സമീപിച്ചു.
തതസ്താവാഗതൌ ദൃഷ്ട്വാ നരനാരായണാവുഭൌ। സുപ്രസന്നമനാഃ ശര്വഃ പ്രോവാച പ്രഹസന്നിവ
അപ്പോൾ നരനും നാരായണനും എത്തിയതറിഞ്ഞ്, സന്തോഷത്തോടെ ശർവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.
സ്വാഗതം വാം നരശ്ചേഷ്ഠാവുത്തിഷ്ഠേതാം ഗതക്ലമൌ। കിഞ്ച വാമീപ്സിതം വീരൌ മനസഃ ക്ഷിപ്രമുച്യതാമ്
നരനും മഹാപുരുഷനും ആയിരികയാൽ നിങ്ങൾക്ക് സ്വാഗതം. വിശ്രമം കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേൽക്കൂ. ധീരന്മാരേ, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് വേഗം പറയൂ.
യേന കാര്യേണ സമ്പ്രാപ്തൌ യുവാം തത്സാധയാമി കിമ്। വ്രിയതാമാത്മനഃ ശ്രേയസ്തത്സര്വം പ്രദദാനി വാമ്
നിങ്ങൾ ഏത് കാര്യമിനുവേണ്ടിയാണ് വന്നതോ, അതെല്ലാം ഞാൻ നിർവഹിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമായതെന്താണോ, അതെല്ലാം ഞാൻ നൽകും.
തതസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രത്യുത്ഥായ കൃതാഞ്ജലീ। വാസുദേവാര്ജുനൌ ശര്വം തുഷ്ടുവാതേ മഹാമതീ। ഭക്ത്യാസ്തവേന ദിവ്യേന മഹാത്മാനാവനിന്ദിതൌ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കൈകൂപ്പി എഴുന്നേറ്റ വാസുദേവനും അർജുനനും ഭക്തിപൂർവ്വം ദിവ്യമായ സ്തുതികളാൽ മഹാമനസ്സുള്ള ശർവനെ പുകഴ്ത്തി.
നമോ ഭവായ ശര്വായ രുദ്രായ വരദായ ച। പശൂനാം പതയേ നിത്യമുഗ്രായ ച കപര്ദിനേ
ഭവനേ, ശർവനേ, രുദ്രനേ, വരദനായവനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെ നിത്യാധിപതിയായ ഉഗ്രനേ, കപർദിനേ, നമസ്കാരം.
മഹാദേവായ ഭീമായ ത്ര്യമ്ബകായ ച ശാന്തയേ। ഈശാനായ മഖഘ്നായ നമോഽസ്ത്വന്ധകഘാതിനേ
മഹാദേവനേ, ഭയങ്കരനായവനേ, ത്രയമ്പകനേ, ശാന്തസ്വരൂപനേ, ഈശാനനേ, യാഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, അന്ധകനെ സംഹരിച്ചവനേ, നമസ്കാരം.
കുമാരഗുരവേ തുഭ്യം നീലഗ്രീവായ വേധസേ। പിനാകിനേ ഹവിഷ്യായ സത്യായ വിഭവേ സദാ
കുമാരന്റെ ഗുരുവേ, നീലകണ്ഠനേ, സൃഷ്ടാവേ, പിനാകധാരിയേ, ഹവികൾ സ്വീകരിക്കുന്നവനേ, സത്യസ്വരൂപനേ, എല്ലായ്പ്പോഴും സമൃദ്ധിയുള്ളവനേ, നമസ്കാരം.
വിലോഹിതായ ധ്രൂമ്രായ വ്യാധായാനപരാജിതേ। നിത്യം നീലശിഖണ്ഡായ ശൂലിനേ ദിവ്യചക്ഷുഷേ
ചുവപ്പുനിറമുള്ളവനേ, ധൂമ്രവദനനേ, വേട്ടക്കാരനേ, ജയിക്കാനാവാത്തവനേ, എപ്പോഴും നീലകുടിയുള്ളവനേ, ശൂലധാരിയേ, ദിവ്യദൃഷ്ടിയുള്ളവനേ, നമസ്കാരം.
ഹോത്രേ പോത്രേ ത്രിനേത്രായ വ്യാധായ വസുരേതസേ। അചിന്ത്യായാമ്ബികാഭര്ത്രേ സര്വദേവസ്തുതായ ച
ഹോത്രനേ, രക്ഷകനേ, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനേ, വേട്ടക്കാരനേ, ധനത്തിന്റെ വിതാനമായവനേ, അചിന്ത്യസ്വരൂപനേ, അംബികയുടെ ഭർത്താവേ, എല്ലാ ദേവന്മാരും പുകഴ്ത്തുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
വൃഷധ്വജായ മുണ്ഡായ ജടിനേ ബ്രഹ്മചാരിണേ। തപ്യമാനായ സലിലേ ബ്രഹ്മണ്യായാജിതായ ച
വൃഷധ്വജനായും മുണ്ടനായും ജടയുള്ളവനായി ബ്രഹ്മചാരിയായും, വെള്ളത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്യുന്നവനായി, ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനായി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
വിശ്വാത്മനേ വിശ്വസൃജേ വിശ്വമാവൃത്യ തിഷ്ഠതേ। നമോനമസ്തേ സേവ്യായ ഭൂതാനാം പ്രഭവേ സദാ
സകലജഗത്തിന്റെ ആത്മാവായവനും സൃഷ്ടാവായവനും എല്ലാം ആകി നിലകൊള്ളുന്നവനും, ഭക്ത്യോടെ സേവിക്കേണ്ടവനും എല്ലായ്പ്പോഴും ഭൂതങ്ങളുടെ പ്രഭുവായവനും, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.