ത്വം ഹി സംഹാരബുദ്ധ്യാഽഥ പ്രാദുര്ഭൂതാ രുഷോ മമ। തസ്മാത്സംഹര സര്വാസ്ത്വം പ്രജാഃ സജഡപണ്ഡിതാഃ
'നീ എന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് സംഹാരബുദ്ധിയോടെ ഉദിച്ചവളാണ്; അതിനാൽ, നീ മൂഢരെയും പണ്ഡിതരെയും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ജീവികളെയും സംഹരിക്കണം.'
അവിശേഷേണ ചൈവ ത്വം പ്രജാഃ സംഹര ഭാമിനി। മമ ത്വം ഹി നിയോഗേന തതഃ ശ്രേയോ ഹ്യവാപ്സ്യാസി
'ഭാമിനി, നീ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണാതെ എല്ലാ ജീവികളെയും സംഹരിക്കണം; എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം നീ അതിലൂടെ പരമശ്രേയസ് നേടും.'
ഏവമുക്താ തു സാ തേന മൃത്യുഃ കമലലോചനാ। പ്രാരുദദ്ഭൃശസംവിഗ്നാ പ്രാപതന്നശ്രുബിന്ദവഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, കമലനയനിയായ മരണുദ്വിഗ്നയായി കനത്തവേദനയോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി; അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വീണു.
പാണിഭ്യാം പ്രതിജഗ്രാഹ താന്യശ്രൂണി പിതാമഹഃ। സര്വഭൂതഹിതാര്ഥായ താം ചാപ്യനുനയത്തദാ
ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവു അവളുടെ കണ്ണുനീർ കൈകൊണ്ട് ശേഖരിച്ചു, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി അവളെ അന്നേരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
സപ്തഗങ്ഗാസു സാ പുണ്യാ കന്യാ വേതസകേഷു ച। തപോവിശേഷൈര്ബഹുഭിഃ കര്ഷയദ്ദേഹമാത്മനഃ
ഏഴ് ഗംഗകളിലും വേതസകവനങ്ങളിലും, ആ പാവനയായ കന്യക അനേകം കഠിനതപസ്സുകൾ ചെയ്തു തന്റെ ശരീരം ക്ഷയിപ്പിച്ചു.
തതോ ഗത്വാ തു സാ ഗങ്ഗാം മഹാമേരും ച കേവലമ്। തസ്ഥൌ ചാശ്മേവ നിശ്ചേഷ്ടാ പ്രാണായാമപരായണാ
ശേഷം അവൾ ഗംഗയിലേക്കും മഹാമേരുപർവ്വതത്തിലേക്കും ഒറ്റയ്ക്കായി പോയി, കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു, ശ്വാസനിയമനത്തിൽ മുഴുകി.
പുനര്ഹിമവതോ മൂര്ധ്നി യത്ര ദേവാഃ പുരാഽയജന്। തത്രാങ്ഗുഷ്ഠേന സാ തസ്ഥൌ നിഖര്വംല പരമാ ശുഭാ
പിന്നീട്, ദേവന്മാർ പുരാതനകാലത്ത് യാഗം നടത്തിയിരുന്ന ഹിമവാന്റെ മുകളിൽ, അവൾ തുമ്പിൽ മാത്രം താങ്ങി, അതിവിശിഷ്ടമായ ഭാസ്വരതയോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
പുഷ്കരേഷ്വഥ ഗോകര്ണേ നൈമിഷേ മലയേ തഥാ। അകര്ശയത്സ്വകം ദേഹം നിയമൈര്മാനസപ്രിയൈഃ
പുഷ്കര, ഗോകർണ, നൈമിഷ, മലയം എന്നിവിടങ്ങളിലും അവൾ മനസ്സിന് പ്രിയമായ നിയമങ്ങൾ പാലിച്ച് ശരീരം ക്ഷയിപ്പിച്ചു.
അനന്യദേവതാ നിത്യം ദൃഢഭക്താ പിതാമഹേ। തസ്ഥൌ പിതാമഹം ചൈവ തോഷയാമാസ ധര്മതഃ
അവൾ മറ്റേതൊരു ദേവതയെയും ആശ്രയിക്കാതെ, സ്ഥിരമായ ഭക്തിയോടെ ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവിനെ ആരാധിച്ചു; ധർമ്മപഥത്തിൽ അവൻറെ മനസ്സു സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
തതസ്താമബ്രവീത്പ്രീതോ ലോകാനാം പ്രഭവോഽവ്യയഃ। സൌമ്യേന മനസാ രാജന്പ്രീതഃ പ്രീതമനാസ്തദാ
അതിനുശേഷം, ലോകങ്ങളുടെ അവിനാശിയായ അധിപൻ, സന്തോഷത്തോടെ, സൗമ്യമായ മനസ്സോടെ, രാജാവേ, അവളോടു പ്രസന്നതയോടെ സംസാരിച്ചു.
മൃത്യോ കിമിദമത്യന്തം തപാംസി ചരസീതി ഹ। തതോഽബ്രവീത്പുനര്മൃത്യുര്ഭഗവന്തം പിതാമഹമ്
മരണേ, നീ ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വ്രതങ്ങൾ എന്തിനാണ് അനുഷ്ഠിക്കുന്നത്? ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മരണം വീണ്ടും മഹാപിതാവായ ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു.
നാഽഹം ഹന്യാം പ്രജാ ദേവ സ്വസ്ഥാശ്ചാക്രോശതീസ്തഥാ। ഏതദിച്ഛാമി സര്വേശ ത്വത്തോ വരമഹം പ്രഭോ
പ്രഭോ, ഞാൻ ജീവികളെ നശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അവർക്ക് ദു:ഖമോ ഭയം വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നു. സർവ്വേശ്വരാ, ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്ന് വേണമെന്നുള്ള വരം.
അധര്മഭയഭീതാഽസ്മി തതോഽഹം തപ ആസ്ഥിതാ। ഭീതായാസ്തു മഹാഭാഗ പ്രയച്ഛാഭയമവ്യയ
അധർമ്മത്തെ ഭയന്ന് ഞാൻ ഈ വ്രതം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹാഭാഗാ, ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, ദയവായി എനിക്ക് ശാശ്വതമായ അഭയം നൽകണം.
ആര്താ ചാനാഗസീ നാരീ യാചാമി ഭവ മേ ഗതിഃ। താമബ്രവീത്തതോ ദേവോ ഭൂതഭവ്യഭവിഷ്യവിത്
ദു:ഖിതയും നിർദോഷയുമായ സ്ത്രീയായ ഞാൻ, ഭഗവാനെ, നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; എനിക്ക് രക്ഷാമാർഗം കാണിക്കണം. അപ്പോൾ ഭൂതഭവ്യഭവിഷ്യജ്ഞനായ ദേവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
അധര്മോ നാസ്തി തേ മൃത്യോ സംഹരന്ത്യാ ഇമാഃ പ്രജാഃ। മയാ ചോക്തം മൃഷാ ഭദ്രേ ഭവിതാ ന കഥഞ്ചന
മരണേ, ഈ ജീവികളെ നീ എടുത്തുപോകുന്നതിൽ നിന്നിൽ അധർമ്മം ഒന്നുമില്ല. നേരത്തെ ഞാൻ പറഞ്ഞത്, സുമുഖി, അതൊന്നും സത്യമായിരുന്നില്ല; അങ്ങനെ സംഭവിക്കുകയില്ല.
തസ്മാത്സംഹര കല്യാണി പ്രജാഃ സര്വാശ്ചതുര്വിധാഃ। ധര്മഃ സനാതനശ്ച ത്വാം സര്വഥാ പാവയിഷ്യതി
അതിനാൽ, കല്യാണിയായേ, നീ ഈ നാലു തരത്തിലുള്ള ജീവികളെ എടുത്തുപോകണം. ശാശ്വതമായ ധർമ്മം എല്ലായ്പ്പോഴും നിന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കും.
ലോകപാലോ യമശ്ചൈവ സഹായാ വ്യാധയശ്ച തേ। അഹം ച വിബുധാശ്ചൈവ പുനര്ദാസ്യാമ തേ വരമ്
ലോകപാലനായ യമനും, രോഗങ്ങളും, നിന്നെ സഹായിക്കും. ഞാൻയും ദേവന്മാരും വീണ്ടും നിന്നെ ഒരു വരം നൽകും.
യഥാ ത്വമേനസാ മുക്താ വിരജാഃ ഖ്യാതിമേഷ്യസി
ഇങ്ങനെ, നീ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായി, വിശുദ്ധിയും പ്രശസ്തിയും നേടും.
പുനരേവാബ്രവീദ്വാക്യം പ്രസാദ്യ ശിരസാ തദാ। യദ്യേവമേതത്കര്തവ്യം ധര്മതോ നാസ്ത്യതോ ഭയമ്
അപ്പോൾ അവൾ വിനയത്തോടെ തലകുനിഞ്ഞ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ഇതെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഇതിൽ അധർമ്മമൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് ഇനി ഭയമില്ല.
തവാജ്ഞാ മൂര്ധ്നി മേ ന്യസ്താ യത്തേ വക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണു। ലോഭഃ ക്രോധോഽഭ്യസൂയേര്ഷ്യാ ദ്രോഹോ മോഹശ്ച ദേഹിനാം
നിന്റെ ആജ്ഞ ഞാൻ എന്റെ തലയിൽ സ്വീകരിച്ചു; ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കൂ: ലോഭം, ക്രോധം, അസൂയ, ഈർഷ്യ, വൈരം, മോഹം എന്നിവ മനുഷ്യരെ ബാധിക്കുന്നു.
തഥാ ഭവിഷ്യതേ മൃത്യോ സാധു സംഹര ഭോഃ പ്രജാഃ। അധര്മസ്തേ ന ഭവിതാ നാപധ്യാസ്യാമ്യഹം ശുഭേ
അങ്ങനെ തന്നെ ആകട്ടെ, മരണമേ; നീ ജീവികളെ എടുത്തുപോകൂ. നിന്നിൽ അധർമ്മം ഉണ്ടാകില്ല, കല്യാണിയായേ, ഞാൻ നിന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയുമില്ല.
യാന്യശ്രുബിന്ദൂനി കരേ മമാസം-- സ്തേ വ്യാധയഃ പ്രാണിനാമാത്മജാതാഃ। തേ മാരയിഷ്യന്തി നരാന്ഗതാസൂ-- ന്നാധര്മസ്തേ ഭവിതാ മാ സ്മ ഭൈഷീഃ
എന്റെ കൈയിൽ നിന്നു വീണ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ജീവികൾക്കുള്ള രോഗങ്ങളായി മാറി. അവ ജീവൻ വിടുമ്പോൾ മനുഷ്യരെ കൊല്ലും; നിന്നിൽ അധർമ്മം ഉണ്ടാകില്ല, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
നാധര്മസ്തേ ഭവിതാ പ്രാണിനാം വൈ ത്വം വൈ ധര്മസ്ത്വം ഹി ധര്മസ്യ ചേശാ। ധര്മ്യാ ഭൂത്വാ ധര്മനിത്യാ ധരിത്രീ തസ്മാത്പ്രാണാന്സര്വഥേമാന്നിയച്ഛ
ജീവികൾക്കായി നിന്നിൽ അധർമ്മം ഉണ്ടാകില്ല; നീ തന്നെയാണ് ധർമ്മം, നീ ധർമ്മത്തിന്റെ അധിപതിയുമാണ്. നീ ധാർമികയും ധർമ്മനിഷ്ഠയുമായ ഭൂമിയായതിനാൽ, ഈ ജീവരെല്ലാം നീ നിയന്ത്രിക്കണം.
മിഥ്യാവൃത്തം മാരയിഷ്യത്യധര്മഃ
അസത്യം പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെ അധർമ്മം തന്നെ നശിപ്പിക്കും.
തേനാത്മാനം പാവയസ്വാത്മനാ ത്വം പാപേഽഽത്മാനം മജ്ജയിഷ്യന്ത്യസത്യാത്। തസ്മാത്കാമം രോഷമപ്യാഗതം ത്വം സന്ത്യജ്യാന്തഃ സംഹരസ്വേതി ജീവാന്
അതുകൊണ്ട്, നീ സ്വയം നിന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കണം; അസത്യത്തിൽ പെടുന്നവർ പാപത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ മുങ്ങിക്കും. അതിനാൽ, ആഗ്രഹം അല്ലെങ്കിൽ ക്രോധം വന്നാലും, അവയെ അകത്തുതന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ജീവരെ എടുത്തുപോകണം.
സാ വൈ ഭീമാ മൃത്യുസംജ്ഞോപദേശാ-- ച്ഛാപാദ്ഭീതാ ബാഢമിത്യബ്രവീത്തമ്। സാ ച പ്രാണം പ്രാണിനാമന്തകാലേ കാമക്രോധൌ ത്യജ്യ ഹരത്യസക്താ
ഭയാനകമായ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം ശാപത്തെ ഭയന്ന്, 'ശരി' എന്ന് സമ്മതിച്ചു. അവൾ ആഗ്രഹവും ക്രോധവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അകത്തൊന്നും ബന്ധമില്ലാതെ, ജീവികളുടെ ജീവൻ അവസാനം എടുത്തുപോകുന്നു.
മൃത്യുസ്ത്വേഷാം വ്യാധയസ്തത്പ്രസൂതാ വ്യാധീ രോഗോ രുജ്യതേ യേന ജന്തുഃ। സര്വേഷാം ച പ്രാണിനാം പ്രായണാന്തേ തസ്മാച്ഛോകം മാകൃഥാ നിഷ്ഫലം ത്വമ്
മരണവും അവളിൽ നിന്നു ജനിച്ച രോഗങ്ങളും, ജീവികളെ ബാധിക്കുന്ന വേദനകളാണ്. എല്ലാ ജീവികളും മരിക്കുന്ന സമയത്ത്, നീ നിർഫലമായി ദു:ഖിക്കേണ്ടതില്ല.
സര്വേ ദേവാഃ പ്രാണിഭിഃ പ്രായണാന്തേ ഗത്വാ വൃത്താഃ സന്നിവൃത്താസ്തഥൈവ। ഏവം സര്വേ പ്രാണിനസ്തത്ര ഗത്വാ വൃത്താ ദേവാ മര്ത്യവദ്രാജസിംഹ
എല്ലാ ദേവന്മാരും ജീവികൾ മരിക്കുന്ന സമയത്ത്, അവരവരുടെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് മടങ്ങുന്നു. അതുപോലെ, രാജസിംഹാ, ദേവന്മാരും മനുഷ്യരെപോലെ അവിടെ നശിക്കുന്നു.
വായുര്ഭീമോ ഭീമനാദോ മഹൌജാ ഭേത്താ ദേഹാന്പ്രാണിനാം സര്വഗോഽസൌ। നോ വാ വൃത്തിം കദാചി-- ത്പ്രാപ്നോത്യുഗ്രോഽനന്തതേജോവിശിഷ്ടഃ
വായുവിനെപ്പോലെ ഭീമൻ ശക്തനും ഭയങ്കരനുമായ് മുഴങ്ങുന്നവനും അതിവിശാലശക്തിയുള്ളവനും എല്ലാ ജീവികളുടെ ശരീരം തകർക്കുന്നവനും എല്ലായിടത്തും എത്തുന്നവനും ആണു. അവൻ ഒരിക്കലും തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ പരാജയപ്പെടുന്നില്ല; അതീവ ഉഗ്രനും അനന്തമായ തേജസ്സുള്ളവനും അതിൽ പ്രത്യേകതയുള്ളവനുമാണ്.
സര്വേ ദേവാ മര്ത്യസംജ്ഞാവിശിഷ്ടാ-- സ്തസ്മാത്പുത്രം മാശുചോ രാജസിംഹ। സ്വര്ഗം പ്രാപ്തോ മോദതേ തേ തനൂജോ നിത്യം രമ്യാന്വീരലോകാനവാപ്യ
എല്ലാ ദേവന്മാരും 'മരണശീലികൾ' എന്ന പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നവരാണെങ്കിലും അവർക്ക് പ്രത്യേകതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, രാജസിംഹ, നിന്റെ മകനു വേണ്ടി ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല. അവൻ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; വീരന്മാർക്കുള്ള ആനന്ദകരമായ ലോകങ്ങളിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു.