പുരാ കൃതയുഗേ താത ആസീദ്രാജാ ഹ്യകമ്പനഃ। സ ശത്രുവശമാപന്നോ മധ്യേ സങ്ഗ്രാമമൂര്ധനി। `യോധയാമാസ ബലവാന്ബദ്ധശ്ചാസീദകമ്പനഃ
പണ്ടു കൃതയുഗത്തിൽ, പ്രിയനായവനേ, അകമ്പനൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിൽ അവൻ ശത്രുക്കളുടെ പിടിയിലായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.
തസ്യ പുത്രോ ഹരിര്നാമ നാരായണസമോ ബലേ। ശ്രീമാന്കൃതാസ്ത്രോ മേധാവീ യുധി ശക്രോപമോ ബലീ
അവന്റെ മകൻ, ഹരി എന്ന പേരിൽ, ബലത്തിൽ നാരായണനോടു തുല്യൻ, ഐശ്വര്യവാനായ, ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ബുദ്ധിമാനും യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രനോടു സമാനമായ ശക്തിയുള്ളവനുമായിരുന്നു.
സ ദൃഷ്ട്വാ പിതരം യുദ്ധേ തദവസ്ഥം മഹാദ്യുതിഃ। അചിന്തയിത്വാ മരണം ശത്രുമധ്യം തതോഽവിശത്
യുദ്ധത്തിൽ അച്ഛനെ അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാതേജസ്വി മരണം പോലും കണക്കാക്കാതെ നേരെ ശത്രുക്കളുടെ നടുവിലേക്ക് കടന്നു.
സ ശത്രുഭിഃ പരിവൃതോ ബഹുധാ രണമൂര്ധനി। യോധയാമാസ താന്സര്വാന്സര്വാസ്ത്രകുശലോ ബലീ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചുറ്റും ശത്രുക്കൾകൊണ്ടു വളയപ്പെട്ടിട്ടും, എല്ലാ ആയുധങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ ബലവാനായവൻ അവരെല്ലാവരെയും ധൈര്യത്തോടെ പോരാടി.
വര്ഷന്ബാണസഹസ്രാണി ശത്രുഷ്വമിതവിക്രമഃ। പദാതിരഥനാഗാശ്വാന്പ്രമമാഥ മഹാബലഃ
അപരിമിതമായ വീര്യശാലിയായ അവൻ, ശത്രുക്കളെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചുപോലെ പ്രഹരിച്ചു. തന്റെ മഹത്തായ ശക്തിയാൽ കാൽസേന, രഥങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ എന്നിവയെ അവൻ തകർത്തു.
സ ശരൈരാചിതശ്ചക്രൈര്ഗദാഭിര്മുസലൈരപി। മൃദ്ഗന്രഥസഹസ്രാണി പദാതീന്വാജിവാരണാന്
അമ്പുകൾകൊണ്ടു മുഴുവനും മൂടപ്പെട്ട്, ചക്രങ്ങൾ, ഗദകൾ, ഉരുമികൾ എന്നിവകൊണ്ടു അടിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് pěടാളികളെ, രഥങ്ങളെ, കുതിരകളെയും ആനകളെയും തകർത്തു.
പരാനീകം വിഭിദ്യാജൌ മോക്ഷയിത്വാ ച തം നൃപമ്। പുനരേവാകരോദ്യുദ്ധം ശത്രുമധ്യഗതോ ബലീ
യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുസേനയെ തുളച്ച് കടന്ന്, ആ രാജാവിനെ മോചിപ്പിച്ച ശേഷം, ആ ബലവാനായവൻ വീണ്ടും ശത്രുക്കളുടെ നടുവിൽ നിന്ന് യുദ്ധം തുടർന്നു.
തതസ്തേ രഥിനഃ സര്വേ സമേത്യ പുനരാഹവേ। ജഘ്നുസ്തം പരിവാര്യൈകം തോമരൈരിവ കുഞ്ജരമ്
അതിനുശേഷം, എല്ലാ രഥസേനാനികളും വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചേർന്ന്, ആ ഒരാൾ ചുറ്റിപ്പറ്റി, ആനയെ കുത്തുന്നപോലെ തൂണികളാൽ അവനെ ആക്രമിച്ചു.
സ കര്മ ദുഷ്കരം കൃത്വാ സങ്ഗ്രാമേ ശത്രുതാപനഃ। ശത്രുഭിര്നിഹതഃ സങ്ഖ്യേ പൃതാനായാം യുധിഷ്ഠിര
ശത്രുക്കളെ വേദനിപ്പിച്ചവൻ ആ ദുഷ്കരമായ പ്രവർത്തി യുദ്ധത്തിൽ നിർവഹിച്ചു. എന്നാൽ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽ അവൻ വീണു, യുദ്ധിഷ്ഠിര.
ദ്വിഷദ്ഭിര്നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ പ്രിയം പുത്രമകമ്പനഃ। അമര്ഷജനിതക്രോധ ആഹവാത്സഹസാഽഽഗതഃ
പ്രിയപ്പെട്ട മകനു ശത്രുക്കൾകൊണ്ടു കൊല്ലപ്പെട്ടതായി കണ്ടപ്പോൾ, അകമ്പനനായ അവൻ, ക്രോധത്തിൽ കത്തിയവനായി, അപ്രതീക്ഷിതമായി യുദ്ധത്തിലേക്ക് കടന്നു.
സ രാജാ പ്രേതകൃത്യാനി തസ്യ കൃത്വാ ശുചാന്വിതഃ। ശോചന്നഹനി രാത്രൌ ച നാലഭത്സുഖമാത്മനഃ
അവൻ, ആ മകന്റെ ശവസംസ്കാരം നിർവഹിച്ചു, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, പകലും രാത്രിയും നിരന്തരം വിലപിച്ച്, സ്വയം ആശ്വാസം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ പോയി.
തസ്യ ശോകം വിദിത്വാ തു പുത്രവ്യസനസമ്ഭവമ്। ആജഗാമാഥ ദേവര്ഷിര്നാരദോഽസ്യ സമീപതഃ
അവന്റെ മകന്റെ നഷ്ടത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ദു:ഖം മനസ്സിലാക്കി, ദൈവർഷിയായ നാരദൻ അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി.
സ തു രാജാ മഹാഭാഗോ ദൃഷ്ട്വാ ദേവര്ഷിസത്തമമ്। പൂജയിത്വാ യഥാന്യായം കഥാമകഥയത്തദാ
മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ആ രാജാവ്, ദൈവർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദനെ കണ്ടപ്പോൾ, യുക്തിയനുസരിച്ച് ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു, തന്റെ കഥ അവനോട് പറഞ്ഞു.
തസ്യ സര്വം സമാചഷ്ട യഥാവൃത്തം യുധിഷ്ഠിര। ശത്രുഭിര്വിജയം സങ്ഖ്യേ പുത്രസ്യ ച വധം തഥാ
യുദ്ധിഷ്ഠിരാ, സംഭവിച്ചതെല്ലാം, തന്റെ മകന്റെ യുദ്ധവിജയവും ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽ അവന്റെ മരണവും, നാരദനോട് ആ രാജാവ് വിശദമായി പറഞ്ഞു.
മമ പുത്രോ മഹാവീര്യ ഇന്ദ്രവിഷ്ണുസമദ്യുതിഃ। ശത്രുഭിര്ബഹുഭിഃ സങ്ഖ്യേ പരാക്രമ്യ ഹതോ ബലീ
എന്റെ മകൻ മഹാവീര്യശാലിയും, ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവിനും തുല്യമായ തേജസ്സുള്ളവനുമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ബലവാനായിരുന്നെങ്കിലും, അനേകം ശത്രുക്കളുടെ കയ്യിൽ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ശൃണു മേ പ്രാണിനാം ചാപി മൃത്യുഃ പ്രഭവതേ കില। ക ഏഷ മൃത്യുര്ഭഗവന്കിംവീര്യബലപൌരുഷഃ। ഏതദിച്ഛാമി തത്ത്വേന ശ്രോതും മതിമതാം വര
എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കൂ: എല്ലാ ജീവികൾക്കും മരണമാണ് അന്ത്യമായി വരുന്നത്. ഭഗവാനേ, ഈ മരണം ആരാണ്? അവന്റെ ശക്തിയും വീര്യവും ധൈര്യവും എന്താണ്? ഇതെല്ലാം സത്യമായി ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠാ.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ നാരദോ വരദഃ പ്രഭുഃ। ആഖ്യാനമിദമാചഷ്ട പുത്രശോകാപഹം മഹത്
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അനുഗ്രഹശാലിയായ മഹാത്മാവായ നാരദൻ, മകന്റെ ദു:ഖം മാറ്റുന്ന മഹത്തായ ഒരു കഥ അവനോട് പറഞ്ഞു.
ശൃണു രാജന്മഹാബാഹോ ആഖ്യാനം ബഹുവിസ്തരമ്। യഥാവൃത്തം ശ്രുതം ചൈവ മയാഽപി വസുധാധിപ
മഹാബാഹുവായ രാജാവേ, ഞാൻ കേട്ടതുപോലെയും സംഭവിച്ചതുപോലെയും, ഈ വിശാലമായ കഥ നീ കേൾക്കൂ, ഭൂമിയുടെ അദ്ധിപതിയായോ.
പ്രജാഃ സൃഷ്ടാ തദാ ബ്രഹ്മാ ആദിസര്ഗേ പിതാമഹഃ। അസംഹൃതം മഹാതേജാ ദൃഷ്ട്വാ ജഗദിദം പ്രഭുഃ
ആദ്യ സൃഷ്ടിക്കാലത്ത്, പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് സകല ജീവികളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ, നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഈ ലോകം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, ആ മഹാത്മാവ് വിചാരിച്ചു.
തസ്യ ചിന്താ സമുത്പന്നാ സംഹാരം പ്രതി പാര്ഥിവ। ചിന്തയന്ന ഹ്യസൌ ദേവ സംഹാരം വസുധാധിപ
ഭൂമിപാലകാ, ലോകത്തിന്റെ സംഹാരത്തെക്കുറിച്ച് ആ ദേവന് ആലോചിച്ചു. സംഹാരത്തെപ്പറ്റി ആ ദൈവം മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
തസ്യ രോഷാന്മഹാരാജ മുഖേഭ്യോഽഗ്നിരജായത। തേന സര്വാ ദിശോ വ്യാപ്താഃ സാന്തര്ദേശാ ദിധക്ഷതാ
മഹാരാജാവേ, അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് അഗ്നി ഉദിച്ചു. അതിനാൽ, എല്ലാ ദിശകളും ഇടയ്ക്കിടങ്ങളും തീകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു, എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
തതോ ദിവം ഭുവം ചൈവ ജ്വാലാമാലാസമാകുലമ്। ചാരചരം ജഗത്സര്വം ദദാഹ ഭഗവാന്പ്രഭുഃ
അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ ആകാശവും ഭൂമിയും ജ്വാലാമാലകളാൽ നിറച്ചു, ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതുമായ സകലലോകവും ദഹിപ്പിച്ചു.
തതോ ഹതാനി ഭൂതാനി ചരാണി സ്ഥാവരാണി ച। മഹതാ ക്രോധവേഗേന ത്രാസയന്നിവ വീര്യവാന്
അവന്റെ മഹത്തായ കോപശക്തിയാൽ, അതീവ വീര്യശാലിയായവൻ ചലിക്കുന്നവയെയും അചലങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തിയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
തതോ രുദ്രോ ജടീ സ്യാണുര്നിശാചരപതിര്ഹരഃ। ജഗാമ ശരണം ദേവം ബ്രഹ്മാണം പരമേഷ്ഠിനമ്
അതിനുശേഷം ജടാധാരിയായ രുദ്രൻ, രാത്രി സഞ്ചാരികളുടെ അധിപൻ ഹരൻ, പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിനോടു ശരണം പ്രാപിക്കാൻ പോയി.
തസ്മിന്നാപതിതേ സ്ഥാണൌ പ്രജാനാം ഹിതകാമ്യയാ। അബ്രവീത്പരമോ ദേവോ ജ്വലന്നിവ മഹാമുനിഃ
അവൻ, സ്താണുവിനടുത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, സകലജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന പരമദേവൻ മഹാമുനിപോലെ സംസാരിച്ചു.
കിം കര്മ കാമം കാമാര്ഹ കാമാജ്ജാതോഽസി പുത്രക। കരിഷ്യാമി പ്രിയം സര്വം ബ്രൂഹി സ്ഥാണോ യദിച്ഛസി
എന്താണ് നീ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, എന്താണ് നിന്റെ മോഹം, എന്താണ് നിന്റെ ആഗ്രഹം, മകനേ? സ്താണുവേ, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും പറയൂ, ഞാൻ നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യാം.
ഉപസംഹരതസ്തസ്യ തമഗ്നിം രോഷജം തഥാ। പ്രാദുര്ബഭൂവ വിശ്വേഭ്യോ ഗോഭ്യോനാരീ മഹാത്മനഃ
അവൻ കോപത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ അഗ്നിയെ പിൻവലിച്ചപ്പോൾ, ലോകങ്ങളെയും പശുക്കളെയും വിട്ട് ഒരു മഹാത്മാവായ സ്ത്രീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
കൃഷ്ണരക്താ തഥാ പിങ്ഗാ രക്തജിഹ്വാസ്യലോചനാ। കുണ്ഡലാഭ്യാം ച രാജേന്ദ്ര തപ്താഭ്യാം തപ്തഭൂഷണാ
അവൾ കറുത്തും ചുവപ്പും മഞ്ഞയും നിറംകൂടിയവളായിരുന്നു; ചുവന്ന നാവും വായും കണ്ണുകളും, രണ്ട് ദഹിക്കുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളും ദഹിക്കുന്ന അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നതുമായിരുന്നു, രാജാവേ.
സാ നിഃസൃത്യ തഥാ ഖേഭ്യോ ദക്ഷിണാം ദിശമാശ്രിതാ। സ്മയമാനാ ച സാഽവേക്ഷ്യ ദേവൌ വിശ്വേശ്വരാവുഭൌ
അവൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നതോടെ, തെക്കേ ദിക്കിൽ അഭയം തേടി; പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ ഇരുവരും സർവ്വലോകനാഥന്മാരെ നോക്കി.
താം തു തത്ര തദാ ദേവീം ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ। ഉക്തവാന്മധുരം വാക്യം സാന്ത്വയിത്വാ പുനഃ പുനഃ'। മൃത്യോ ഇതി മഹീപാല ജഹി ചേമാഃ പ്രജാ ഇതി
അപ്പോൾ, ആ സ്ഥലത്ത്, ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവു ആ ദേവിയെ പലതവണ സാന്ത്വനപെടുത്തി മധുരവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'മരണേ, ഈ സകല ജീവികളെയും നശിപ്പിക്കു.'