അഥാബ്രവീന്മഹാപ്രാജ്ഞോ ഭാരദ്വാജഃ പ്രതാപവാന്। ഹര്ഷേണോത്ഫുല്ലനയനഃ കൃപമാഭാഷ്യ സത്വരമ്
അപ്പോൾ മഹാപണ്ഡിതനും ശക്തനും ആയ ഭാരദ്വാജൻ, സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുകൾ വടിച്ചു, ഉടൻ കൃപയോട് പറഞ്ഞു.
ഘടയന്നിവ മര്മാണി പുത്രസ്യ തവ ഭാരത। അഭിമന്യും രണേ ദൃഷ്ട്വാ തദാ രണവിശാരദമ്
ഭാരത, യുദ്ധത്തിൽ അഭിമന്യുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ നിന്റെ മകന്റെ ഹൃദയം തുളയ്ക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
ഏഷ ഗച്ഛതി സൌഭദ്രഃ പാര്ഥാനാം പ്രഥിതോ യുവാ। നന്ദയന്സുഹൃദഃ സര്വാന്രാജാനം ച യുധിഷ്ഠിരമ്
പാണ്ഡവരുടെ ഇടയിൽ പ്രശസ്തനായ ഈ സൗഭദ്രൻ മുന്നോട്ട് പോവുകയാണ്, യുദ്ധത്തിൽ തന്റെ സ്നേഹിതന്മാരെയും യുദ്ധിഷ്ഠിര രാജാവിനെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
നകുലം സഹദേവം ച ഭീമസേനം ച പാണ്ഡവമ്। ബന്ധൂന്സമ്ബന്ധിനശ്ചാന്യാന്മധ്യസ്ഥാന്സുഹൃദസ്തഥാ
അവൻ നകുലനും സഹദേവനും ഭീമസേനനും തന്റെ ബന്ധുക്കളെയും മറ്റു ബന്ധുക്കളെയും ഇടനിലക്കാരെയും സ്നേഹിതന്മാരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു.
നാസ്യ യുദ്ധേ സമം മന്യേ കഞ്ചിദന്യം ധനുര്ധരമ്। ഇച്ഛന്ഹന്യാദിമാം സേനാം കിമര്ഥമപി നേച്ഛതി
യുദ്ധത്തിൽ അവനു തുല്യനായ മറ്റൊരു വില്ലാളൻ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല; അവൻ ഇച്ഛിച്ചാൽ ഈ സൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കാമായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്തോ കാരണത്താൽ അതു ചെയ്യാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ദ്രോണസ്യ പ്രീതിസംയുക്തം ശ്രുത്വാ വാക്യം തവാത്മജഃ। ആര്ജുനിം പ്രതി സങ്ക്രുദ്ധോ ദ്രോണം ദൃഷ്ട്വാ സ്മയന്നിവ
ദ്രോണന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നിന്റെ മകൻ അർജുനന്റെ മകനെ കണ്ട് കോപത്തോടെ ദ്രോണനെ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി.
അഥ ദുര്യോധനഃ കര്ണമബ്രവീദ്ബാഹ്ലികം നൃപഃ। ദുഃശാസനം മദ്രരാജം താംസ്തഥാഽന്യാന്മഹാരഥാന്
അപ്പോൾ ദുര്യോധനൻ കർണ്ണനോടും ബാഹ്ലികനോടും ദുഃശാസനനോടും മദ്രരാജാവിനോടും മറ്റു മഹാരഥന്മാരോടും പറഞ്ഞു.
സര്വഭൂര്ധാഭിഷിക്താനാമാചാര്യോ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ। അര്ജുനസ്യ സുതം മൂഢം നായം ഹന്തുമിഹേച്ഛതി
സകലരുടെയും ഗുരുവായ വേദജ്ഞനായ ആചാര്യൻ, അർജുനന്റെ മകനെ, അവൻ മണ്ടനാണെന്ന് കരുതിയും, കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ന ഹ്യസ്യ സമരേ യുദ്ധ്യേദന്തകോഽപ്യാതതായിനഃ। കിമങ്ഗ പുനരേവാന്യോ മര്ത്യഃ സത്യം ബ്രവീമി വഃ
യുദ്ധത്തിനായി ആയുധധാരി ആയ മരണദേവൻ പോലും അവനോട് ഏറ്റുമുട്ടാൻ തയ്യാറാവില്ല; പിന്നെ മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ നേരിടും? ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു.
അര്ജുനസ്യ സുതം ത്വേഷ ശിഷ്യത്വാദഭിരക്ഷതി। ശിഷ്യാഃ പുത്രാശ്ച ദയിതാസ്തദപത്യം ച ധര്മിണാമ്
അവൻ അർജുനന്റെ മകനായതിനാൽ, ദ്രോണം ഗുരു-ശിഷ്യബന്ധം കൊണ്ടു അവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു; ശിഷ്യന്മാരും പുത്രന്മാരും ധാർമ്മികരുടെ മക്കളും എല്ലാവർക്കും പ്രിയരാണ്.
സംരക്ഷ്യമാണോ ദ്രോണേന മന്യതേ വീര്യമാത്മനഃ। ആത്മസമ്ഭാവിതോ മൂഢസ്തം പ്രമഥ്നീത മാചിരമ്
ദ്രോണം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ, അവൻ തന്റെ ശക്തിയെ കുറിച്ച് അധികം വിശ്വാസം പുലർത്തുന്നു; അവൻ ഭ്രമിച്ചും അഹങ്കാരത്തോടെയും പെരുമാറുന്നു, അതിനാൽ ഉടൻ അവനെ തോൽപ്പിക്കണം.
ഏവമുക്താസ്തു തേ രാജ്ഞാ സാത്വതീപുത്രമഭ്യയുഃ। സംരബ്ധാസ്തേ ജിഘാംസന്തോ ഭാരദ്വാജസ്യ പശ്യതഃ
രാജാവിന്റെ ഈ നിർദ്ദേശം കേട്ട ശേഷം, അവർ സാത്വതിയുടെ മകനെ കൊല്ലാൻ ഉത്സുകരായി ഭാരദ്വാജൻ നോക്കുന്പോൾ അവനെതിരെ ചാടിപ്പോയി.
ദുഃശാസനസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ ദുര്യോധനവചസ്തദാ। അബ്രവീത്കുരുശാര്ദൂല ദുര്യോധനമിദം വചഃ
അന്നേരം ദുര്യോധനന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദുഃശാസനൻ, കുരുവംശത്തിലെ മഹാനായ രാജാവേ, ദുര്യോധനനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അഹമേനം ഹനിഷ്യാമി മഹാരാജ ബ്രവീമി തേ। മിഷതാം പാണ്ഡു പുത്രാണാം പാഞ്ചാലാനാം ച പശ്യതാമ്
മഹാരാജാവേ, ഞാൻ അവനെ കൊല്ലും എന്ന് ഞാൻ നിനക്കു പറയുന്നു. പാണ്ഡവരും പാഞ്ചാലരും നോക്കുന്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഇതു ചെയ്യും.
ഗ്രസിഷ്യാമ്യദ്യ സൌഭദ്രം യഥാ രാഹുര്ദിവാകരമ്। ഉത്ക്രുശ്യ ചാബ്രവീദ്വാക്യം കുരുരാജമിദം പുനഃ
ഇന്നാണ് ഞാൻ സൗഭദ്രനെ രാഹു സൂര്യനെ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ വിഴുങ്ങുന്നത്. ശബ്ദം ഉയർത്തി, ദുഃശാസനൻ വീണ്ടും കുരുരാജാവിനോടു പറഞ്ഞു.
ശ്രുത്വാ കൃഷ്ണൌ മയാ ഗ്രസ്തം സൌഭദ്രമതിമാനിനൌ। ഗമിഷ്യതഃ പ്രേതലോകം ജീവലോകാന്ന സംശയഃ
കൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനും ഞാൻ അതിമാനിയായ സൗഭദ്രനെ പിടിച്ചെന്നു കേട്ടാൽ, അവർ നിർബന്ധമായി ജീവന്മാരുടെ ലോകം വിട്ട് മരിച്ചവരുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
തൌ ച ശ്രുത്വാ മൃതൌ വ്യക്തം പാണ്ഡോഃ ക്ഷേത്രോദ്ഭവാഃ സുതാഃ। ഏകാഹ്വാ സസുഹൃദ്വര്ഗാഃ ക്ലൈബ്യാദ്ധാസ്യന്തി ജീവിതമ്
അവരുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടാൽ, ക്ഷേത്രത്തിൽ ജനിച്ച പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കളും അവരുടെ കൂട്ടുകാരും ഭയക്കൊണ്ട് ഒരു ദിവസംകൊണ്ട് തന്നെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും.
തസ്മാദസ്മിന്ഹതേ ശത്രൌ ഹതാഃ സര്വേഽഹിതാസ്തവ। ശിവേന മാം ധ്യാഹി രാജന്നേഷ ഹന്മി രിപൂംസ്തവ
അതുകൊണ്ട്, ഈ ശത്രുവിനെ ഞാൻ കൊല്ലുമ്പോൾ നിന്റെ എല്ലാ വൈരികളും നശിക്കും. രാജാവേ, നല്ലതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കൂ, ഞാൻ നിന്റെ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലും.
ഏവമുക്ത്വാഽനദദ്രാജന്പുത്രോ ദുഃശാസനസ്തവ। സൌഭദ്രമഭ്യയാത്ക്രുദ്ധഃ ശരവര്ഷൈരവാകിരന്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, രാജാവേ, നിന്റെ മകൻ ദുഃശാസനൻ കോപത്തോടെ സൗഭദ്രന്റെ നേരെ പോയി, അമ്പുകൾ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ അവനെ നേരെ വാരിയൊഴിച്ചു.
തമതിക്രുദ്ധമായാന്തം തവ പുത്രമരിംദമഃ। അഭിമന്യുഃ ശരൈസ്തീക്ഷ്ണൈഃ ഷഡ്വിംശത്യാ സമാര്പയത്
അപ്പോൾ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന അഭിമന്യു, അത്യന്തം കോപത്തോടെ വരികയായിരുന്നു നിന്റെ മകനെ ഇരുപത്താറ് മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് തല്ലി.
ദുഃശാസനസ്തു സങ്ക്രുദ്ധഃ പ്രഭിന്ന ഇവ കുഞ്ജരഃ। അയോധയത സൌഭദ്രമഭിമന്യുശ്ച തം രണേ
ദുഃശാസനൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ഒരു കാട്ടാനത്തെപ്പോലെ സൗഭദ്രനുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു. അപ്പോൾ അഭിമന്യുവും അവനോടു യുദ്ധം ചെയ്തു.
തൌ മണ്ഡലാനി ചിത്രാണി രഥാഭ്യാം സവ്യദക്ഷിണമ്। ചരമാണാവയുധ്യേതാം രഥശിക്ഷാവിശാരദൌ
രഥയുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഇരുവരും, രഥങ്ങൾ ചുറ്റി ഇടതും വലതും ഭംഗിയായി ചലിപ്പിച്ച് പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു.
അഥ പണവമൃദങ്ഗദുന്ദുഭീനാം ക്രകചമഹാനകഭേരിഝര്ഝരാണമ്। നിനദമതിഭൃശം നരാഃ പ്രചക്രു-- ര്ലവണജലോദ്ഭവസിംഹനാദമിശ്രമ്
അപ്പോൾ, പുരുഷന്മാർ കടലിൽ നിന്നുള്ള സിംഹങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തോടൊപ്പം പണവം, മൃദംഗം, ദുണ്ടുഭി, ക്രകചം, മഹാനകം, ഭേരി, ഝർഝര എന്നീ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദം ചേർത്ത് വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
തതഃ ശിലാശിതൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്ഭല്ലൈരാനതപര്വഭിഃ। ഛിത്ത്വാ ധനൂംഷി ശൂരാണാമാര്ജുനിഃ കര്ണമാര്ദയത്
അതിനുശേഷം അർജ്ജുനിയുടെ മകൻ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മൂർച്ചയുള്ള വളഞ്ഞ അമ്പുകൾകൊണ്ട് വീരന്മാരുടെ വില്ലുകൾ വെട്ടി, കർണ്ണനെ വേദനിപ്പിച്ചു.
ധനുര്മണ്ഡലനിര്മുക്തൈഃ ശരൈരാശീവിഷോപമൈഃ। സച്ഛത്രധ്വജയന്താരം സാശ്വമാശു സ്മയന്നിവ
വില്ലിൽ നിന്നു വലിച്ചുവിട്ട, പാമ്പുപോലെ വിഷമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട്, കർണ്ണന്റെ രഥത്തിലെ ചടയാളം, കൊടി, കുതിരകൾ എന്നിവയെ വളരെ വേഗത്തിൽ തല്ലി, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുമായി.
കര്ണോഽപി ചാസ്യ ചിക്ഷേപ ബാണാന്സന്നതപര്വണഃ। അസമ്ബ്രാന്തശ്ച താന്സര്വാനഗൃഹ്ണാത്ഫല്ഗുനാത്മജഃ
കർണ്ണനും നല്ലതായ അമ്പുകൾ അവനോടു വലിച്ചുവിട്ടു. പക്ഷേ, ഫൽഗുനന്റെ മകൻ അവയെല്ലാം ഭയമില്ലാതെ പിടിച്ചു.
തതോ മുഹൂര്താത്കര്ണസ്യ ബാണേനൈകേന വീര്യവാന്। സധ്വജം കാര്മുകം വീരശ്ഛിത്ത്വാ ഭൂമാവപാതയത്
അതിനുശേഷം, ശക്തനായ വീരൻ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് കർണ്ണന്റെ വില്ലും കൊടിയും വെട്ടി നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
തതഃ കൃച്ഛ്രഗതം കര്ണം ദൃഷ്ട്വാ കര്ണാദനന്തരഃ। സൌഭദ്രമഭ്യയാത്തൂര്ണം ദൃഢമുദ്യമ്യ കാര്മുകമ്
അപ്പോൾ കർണ്ണൻ വലിയ കഷ്ടത്തിലാണെന്ന് കണ്ടു, കർണ്ണന്റെ ശേഷം വന്നവൻ വില്ല് ഉരസിച്ച് ഉറപ്പോടെ സൗഭദ്രന്റെ നേരെ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി.
തത ഉച്ചുക്രുശുഃ പാര്ഥാസ്തേഷാം ചാനുചരാ ജനാഃ। വാദിത്രാണി ച സഞ്ജഘ്നഃ സൌഭദ്രം ചാപി തുഷ്ടുവുഃ
അപ്പോൾ പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കളും അവരുടെ അനുയായികളും വലിയ ആഹ്ലാദം പ്രകടിപ്പിച്ചു, വാദ്യങ്ങൾ മുഴക്കി, സൗഭദ്രനെ പ്രശംസിച്ചു.
സ കക്ഷേഽഗ്നിരിവോത്സൃഷ്ടോ നിര്ദഹംസ്തരസാ രിപൂന്। മധ്യേ ഭാരതസൈന്യാനാമാര്ജുനിഃ പര്യവര്തത
കാടിൽ തീ പടരുന്നതുപോലെ, ശത്രുക്കളെ വേഗത്തിൽ ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അർജ്ജുനി ഭാരതസൈന്യത്തിന്റെ നടുവിൽ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.