പുത്രശ്ച പിതരം മോഹാന്നിര്മര്യാദമവര്തത। രഥോ ഭഗ്നോ ധ്വജശ്ഛിന്നശ്ഛത്രമുര്വ്യോം നിപാതിതമ്
ഒരു മകൻ, ഭ്രമത്തിൽ, അളവില്ലാതെ പിതാവിനെ ആക്രമിച്ചു; ഒരു രഥം തകർന്ന്, പതാക മുറിഞ്ഞ്, കുട നിലത്തുവീണു.
യുഗാര്ധം ച്ഛിന്നമാദായ പ്രദുദ്രാവ തഥാ ഹയഃ। സാസിര്ബാഹുര്നിപതിതഃ ശിരശ്ഛിന്നം സകുണ്ഡലമ്
ഒരു കുതിര അർദ്ധയൂക്കം എടുത്ത് ഓടി; വാളുള്ള ഒരു കൈ നിലത്തുവീണു, കുണ്ഡലമുള്ള തല വേർപെട്ടു.
ഗജേനാക്ഷിപ്യ ബലിനാ രഥഃ സഞ്ചൂര്ണിതഃ ക്ഷിതൌ। രഥിനാ താഡിതോ നാഗോ നാരാചേനാപതത്ക്ഷിതൌ
ശക്തനായ ഒരു ആന ഒരു രഥം പിടിച്ച് നിലത്ത് ചതച്ചു; രഥികൻ അമ്പുകൊണ്ട് തുളഞ്ഞപ്പോൾ ആ ആന നിലത്തുവീണു.
സാരോഹശ്ചാപതദ്വാജീ ഗേജേനാഭ്യാഹതോ ഭൃശമ്। നിര്മര്യാദം മഹദ്യുദ്ധമവര്തത സുദാരുണമ്
കുതിരയും അതിന്റെ സവാരിയും ആനയുടെ പ്രഹരത്തിൽ വീണു; അത്യന്തം ഭയാനകമായ, നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത വലിയ യുദ്ധം നടന്നു.
ഹാ താത ഹാ പുത്ര സഖേ ക്വാസി തിഷ്ഠ ക്വ ധാവസി। പ്രഹരാഹര ജഹ്മേനം സ്മിതശ്വേഡിതഗര്ജിതൈഃ। ഇത്യേവമുച്ചൈരത്യര്ഥം ശ്രൂയന്തേ വിവിധാ ഗിരഃ
അയ്യോ അച്ഛാ! അയ്യോ മകനേ! സുഹൃത്തേ, എവിടെയാണ് നീ? നിൽക്കു, എവിടേക്ക് ഓടുന്നു? അടിക്കൂ, അടിക്കൂ, അവനെ കൊല്ലൂ! ഇങ്ങനെ ഉച്ചത്തിൽ, ഉഗ്രതയോടെ പലരുടെയും നിലവിളികളും, ചിരിയും വിയർപ്പും ഗർജ്ജനവും കലർന്നിരുന്നതു കേൾക്കപ്പെട്ടു.
നരസ്യാശ്വസ്യ നാഗ്സ്യ സമസഞ്ജത ശോണിതമ്। ഉപാശാമ്യദ്രജോ ഭൌമം ഭീരൂന്കശ്മലമാവിശത്
ആളുകളും കുതിരകളും ആനകളും രക്തം തമ്മിൽ കലർന്നൊഴുകി; നിലത്തെ പൊടി ശാന്തമായി, ഭയക്കാർ മനസ്സിൽ ഭയത്താൽ തളർന്നു.
ചക്രേണ ചക്രമാസാദ്യ വീരോ വീരസ്യ സംയുഗേ। അതീതേഷുപഥേ കാലേ ജഹാര ഗദയാ സിരഃ
യുദ്ധത്തിൽ ഒരു വീരൻ മറ്റൊരു വീരന്റെ ചക്രം തന്റെ ചക്രം കൊണ്ട് തടഞ്ഞപ്പോൾ, അമ്പുകൾക്ക് വഴി ഇല്ലാതായപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ ഗദയാൽ ശത്രുവിന്റെ തല വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
അസീത്കേശപരാമര്ശോ മുഷ്ടിയുദ്ധം ച ദാരുണമ്। നഖൈര്ദന്തൈശ്ച സൂരാണാമദ്വീപേ ദ്വീപമിച്ഛതാമ്
അവിടെ, കറുത്ത മുടി പിടിച്ചും, മുഷ്ടിയാൽ അടിച്ചും, നഖംകൊണ്ടും പല്ലുകൊണ്ടും വീരന്മാർ തമ്മിൽ ഉഗ്രമായ കൈയങ്കം നടത്തി, ദ്വീപിനായി മത്സരിക്കുന്ന ദ്വീപവാസികളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
തത്രാച്ഛിദ്യത ശൂരസ്യ സഖങ്ഗോ ബാഹുരുദ്യതഃ। സധുനശ്ചാപരസ്യാപി സശരഃ സാങ്കുശസ്തഥാ
അവിടെ, ഒരു വീരന്റെ ആയുധം പിടിച്ചുയർത്തിയ കൈ വെട്ടി വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു; മറ്റൊരാളുടെ വില്ലും ആങ്കുഷവും പിടിച്ച കൈയും അങ്ങനെ തന്നെ വെട്ടി മാറ്റി.
ആക്രോശദന്യമന്യോഽത്ര തഥാഽന്യോ വിമുഖോഽദ്രവത്। അന്യഃ പ്രാപ്തസ്യ ചാന്യസ്യ ശിരഃ കായാദപാഹരത്
ഒരിടത്ത് ഒരാൾ മറ്റൊരാളോട് കയ്യേറ്റം ചെയ്തു; മറ്റൊരിടത്ത് ഒരാൾ മുഖം തിരിച്ച് ഓടി; മറ്റൊരാൾ സമീപത്തേക്ക് വന്ന ശത്രുവിന്റെ തല ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി.
സശബ്ദമദ്രവച്ചാന്യഃ ശബ്ദാദന്യോഽത്രസദ്ഭൃശമ്। സ്വാനന്യോഽഥ പരാനന്യോ ജഘാന നിശിതൈഃ ശരൈഃ
ഒരാൾ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി; ആ നിലവിളിയിൽ മറ്റൊരാൾ വീണു; ഒരാൾ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരെ ആക്രമിച്ചു, മറ്റൊരാൾ കൂർത്ത അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശത്രുക്കളെ ആക്രമിച്ചു.
ഗിരിശൃങ്ഗോപമശ്ചാത്ര നാരാചേന നിപാതിതഃ। മാതങ്ഗോ ന്യപതദ്ഭൂമൌ നദീരോധ ഇവോഷ്ണഗേ
അവിടെ, ഒരു പർവതശൃംഗംപോലെയുള്ള ആനയെ വിശാലതലവായ അമ്പുകൊണ്ട് കുത്തി വീഴ്ത്തി; അതു ചൂടുകാലത്ത് നദിയിലുണ്ടാകുന്ന തടയുപോലെ നിലത്തു തകർന്നു വീണു.
തഥൈവ രഥിനം നാഗഃ ക്ഷരന്ഗിരിരിവാരുജന്। അഭ്യതിഷ്ഠത്പദാ ഭൂമൌ സഹാശ്വം സഹസാരഥിമ്
അതു പോലെ, ഒരു ചലിക്കുന്ന പർവതംപോലെയുള്ള ആന, നിലത്തിരുന്ന രഥത്തെയും അതിലെ കുതിരകളെയും സാരഥിയെയും ചവിട്ടി തകർത്തു.
ശൂരാന്പ്രഹരതോ ദൃഷ്ട്വാ കൃതാശ്സ്ത്രാന്രുധിരോക്ഷിതാന്। ബഹൂനപ്യാവിശന്മോഹോ ഭീരൂന്ഹൃദയദുര്ബലാന്
വീരന്മാർ ആയുധങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യത്തോടെ, രക്തത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ട് ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭയക്കാർ മനസ്സിൽ തളർന്നു, പലരും മനസ്സു തെറ്റി.
സര്വമാവിഗ്നമഭവന്ന പ്രാജ്ഞായത കിഞ്ചന। സൈന്യേന രജസാ ധ്വസ്തം നിര്മര്യാദമവര്തത
എല്ലാം കലഹമായിത്തീർന്നു; ഒന്നും വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു. സൈന്യം പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട്, യാതൊരു ക്രമമോ അതിരോ ഇല്ലാതെ ചലിച്ചു.
തതഃ സേനാപതിഃ ശീഘ്രമയം ക്രാല ഇതി ബ്രുവന്। നിത്യാഭിത്വരിതാനേവ ത്വരയാമാസ പാണ്ഡവാന്
അപ്പോൾ സേനാനായകൻ വേഗത്തിൽ വിളിച്ചു: 'മുന്നോട്ട്, മുന്നോട്ട്!' എന്നും യുദ്ധത്തിൽ എപ്പോഴും ആവേശമുള്ള പാണ്ഡവരെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ചു.
കുര്വന്തഃ ശാസനം തസ്യ പാണ്ഡവാ ബാഹുശാലിനഃ। സരോ ഹംസാ ഇവാപേതുര്ഘ്നന്തോ ദ്രോണരഥം പ്രതി
അവന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച് ബലവാന്മാരായ പാണ്ഡവർ, കുളത്തിലെ ഹംസകളെപ്പോലെ, ദ്രോണന്റെ രഥത്തേക്കു ആക്രമിക്കാൻ മുന്നേറി.
ഗൃഹ്ണീതാദ്രവതാന്യോന്യം വിഭീതാ വിനികൃന്തത। ഇത്യാസീത്തുമുലഃ ശബ്ദോ ദുര്ധര്ഷസ്യ രഥം പ്രതി
'പിടിക്കൂ! അടിക്കൂ!' എന്നിങ്ങനെയുള്ള വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു; ഭയപ്പെട്ടവരൊക്കെ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, ദുർധർഷന്റെ രഥത്തേക്ക് വരുന്നവരെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
തതോ ദ്രോണഃ കൃപഃ കര്ണോ ദ്രൌണീ രാജാ ജയദ്രഥഃ। വിന്ദാനുവിന്ദാവാവന്ത്യൌ ശല്യശ്ചൈതാന്ന്യവാരയന്
അപ്പോൾ ദ്രോണനും കൃപനും കർണ്ണനും ദ്രോണന്റെ മകനും രാജാവായ ജയദ്രഥനും അവന്തിയിലെ വിന്ധനും അനുവിന്ധനും ശല്യനും അവരുടെ മുന്നേറ്റം തടഞ്ഞു.
തേ ത്വാര്യധര്മസംരബ്ധാ ദുര്നിവാരാ ദുരാസദാഃ। ശരാര്താ ന ജഹുര്ദ്രോണം പാഞ്ചാലാഃ പാണ്ഡവൈ സഹ
എങ്കിലും, ഉത്തമധർമ്മത്തിൽ ഉണർന്ന, തടയാനാവാത്ത പാഞ്ചാലന്മാരും പാണ്ഡവരും, അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വേദനിച്ചിട്ടും, ദ്രോണനെ വിട്ടുപോയില്ല.
തതോ ദ്രോണോഽതിസംക്രുദ്ധോ വിസൃജഞ്ശതശഃ ശരാന്। ചേദിപാഞ്ചാലപാണ്ഡൂനാമകരോത്കദനം മഹത്
അപ്പോൾ ദ്രോണൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകൾ വിട്ടു; ചെദികൾക്കും പാഞ്ചാലന്മാർക്കും പാണ്ഡവർക്കും വലിയ നാശം വിതറി.
തസ്യ ജ്യാതലനിര്ഘോഷഃ ശുശ്രുവേ ദിക്ഷം മാരിഷ। വജ്രസംഹ്രാദസങ്കാശസ്ത്രാസയന്മാനവാന്ബഹൂന്
അവന്റെ വില്ലിന്റെ ദാരുണമായ ശബ്ദം എല്ലാ ദിക്കുകളിലും മുഴങ്ങി; അതു ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലെ ഭയാനകമായിരുന്നു, അനേകം ആളുകൾ ഭയപ്പെട്ടു.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ ജിഷ്ണുര്ജിത്വാ സംശപ്തകാന്ബഹൂന്। അഭ്യയാത്തത്ര യത്രാസൌ ദ്രോണഃ പാണ്ഡൂന്പ്രമര്ദതി
അവിടെ, ജിഷ്ണു അനേകം സംശപ്തകരെ തോൽപ്പിച്ച ശേഷം, ദ്രോണൻ പാണ്ഡവരെ തകർത്ത് നിന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് മുന്നേറി.
താഞ്ശരൌഘാന്മഹാവര്താഞ്ശോണിതോദാന്മഹാഹദാന്। തീര്ണഃ സംശപ്തകാന്ഹത്വാ പ്രത്യദൃശ്യത ഫല്ഗുനഃ
അയാൾ അമ്പുകളുടെ പ്രളയവും രക്തം നിറഞ്ഞ വലിയ ഒഴുക്കുകളും കടന്ന്, സംശപ്തകരെ സംഹരിച്ച്, അർജുനൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തസ്യ കീര്തിമതോ ലക്ഷ്മ സൂര്യപ്രതിമതേജസഃ। ദീപ്യമാനമപശ്യാമ തേജസാ വാനരധ്വജമ്
സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ അർജുനന്റെ കീര്ത്തി നിറഞ്ഞ വാനരധ്വജം അഗ്നിപോലെ തെളിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കണ്ടു.
സംശപ്തകസമുദ്രം തമുച്ഛോഷ്യാസ്ത്രഗഭസ്തിഭിഃ। സ പാണ്ഡവയുഗാന്താര്കഃ കുരൂനപ്യഭ്യതീതപത്
അയാൾ തന്റെ ആയുധങ്ങളുടെ കിരണങ്ങളാൽ സംശപ്തകരെന്ന സമുദ്രം ഉണങ്ങിയതുപോലെ ആക്കി, യുഗാന്തത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പാണ്ഡവൻ കുറുക്കളെയും ദഹിപ്പിച്ചു.
പ്രദദാഹ കുരൂന്സര്വാനര്ജുനഃ ശസ്ത്രതേജസാ। യുഗാന്തേ സര്വഭൂതാനി ധൂമകേതുരിവോത്ഥിതഃ
അർജുനൻ തന്റെ ആയുധങ്ങളുടെ ജ്വാലകൊണ്ട് മുഴുവൻ കുറുക്കളെയും ദഹിപ്പിച്ചു; യുഗാന്തത്തിൽ ഉയരുന്ന ധൂമകേതു പോലെ എല്ലാ ജീവികളെയും അഗ്നിയിൽ ആക്കി.
തേന ബാണസഹസ്രൌധൈര്ഗജാശ്വരഥയോധിനഃ। താഡ്യമാനാഃ ക്ഷിതിം ജഗ്മുര്മുക്തകേശാഃശരാര്ദിതാഃ
അയാളുടെ ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ കൊണ്ടു ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, യോദ്ധാക്കൾ എന്നിവരെ തുളച്ച്, മുടിയുരുണ്ട അവർ അമ്പുകളാൽ വേദനിച്ചു നിലത്തു വീണു.
കേചിദാര്തസ്വനം ചക്രുര്വിനേശുരപരേ പുനഃ। പാര്ഥബാണഹതാഃ കേചിന്നിപേതുര്വിഗതാസവഃ
ചിലർ വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചു, ചിലർ മൗനമായി വീണു; പാർത്ഥന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു തുളഞ്ഞ ചിലർ ജീവൻ വിട്ട് നിലത്തു പതിച്ചു.
തേഷാമുത്പതിതാന്കാംശ്ചിത്പതിതാംശ്ച പരാങ്മുഖാന്। ന ജഘാനാര്ജുനോ യോധാന്യോധവ്രതമനുസ്മരന്
അവരിൽ ഉയർന്ന് വന്നവരെയും, വീണു തിരിഞ്ഞുപോയവരെയും, യുദ്ധധർമ്മം ഓർത്ത് അർജുനൻ കൊല്ലാതെ വിട്ടു.