ഇത്യുക്തവതി ഗാങ്ഗേയേ അഭിവാദ്യോപമന്ത്ര്യ ച। രാധേയോ രഥമാരുഹ്യ പ്രായാത്തവ സുതം പ്രതി
ഗംഗാപുത്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാധേയൻ ആദരം കാണിച്ച് വിടപറഞ്ഞു, രഥത്തിൽ കയറി, നിന്റെ മകനെ നേരെ യാത്രയായി.
ഇത്യേതദ്ബഹുവൃത്താന്തം ഭീഷ്മപര്വാഖിലം മയാ। ശൃണ്വതേ തേ മഹാരാജ പ്രോക്തം പാപഹരം ശുഭമ്
മഹാരാജാവേ, പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്ന, ശുഭഫലമുള്ള ഈ ഭീഷ്മപർവത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതന്നു.
യഃ ശ്രാവയേത്സദാ രാജന്ബ്രാഹ്മണാന്വേദപാരഗാന് । ശ്രദ്ധാവന്തശ്ച യേ ചാപി ശ്രോഷ്യന്തി മനുജാ ഭുവി
രാജാവേ, വേദപാരായണരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, വിശ്വാസത്തോടെ ഭൂമിയിൽ കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യരെയും ഈ കഥ ആരെങ്കിലും വായിപ്പിച്ചാൽ,
വിധൂയ സര്വപാപാനി വിഹായാന്തേ കലേവരമ് । പ്രയാന്തി തത്പദം വിഷ്ണോര്യത്പ്രാപ്യ ന നിവര്തതേ
അവർ എല്ലാ പാപങ്ങളും കളഞ്ഞ്, ശരീരം വിട്ടശേഷം, തിരിച്ചു വരാത്ത വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലെത്തും.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ഭാരതം ഭരതര്ഷഭ। ശൃണുയാത്സിദ്ധിമന്വിച്ഛന്നിഹ വാമുത്ര മാനവഃ
അതിനാൽ, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, വിജയം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ പരലോകത്തിൽ ഭാരതം മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം.
ഭോജനം ഭോജയേദ്വിപ്രാന്ഗന്ധമാല്യൈരലങ്കൃതാന് । ഭീഷ്മപര്വണി രാജേന്ദ്ര ദദ്യാത്പാനീയമുത്തമമ്
ഭീഷ്മപർവത്തിൽ, സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുകയും, രാജാവേ, ഉത്തമമായ വെള്ളം നൽകുകയും വേണം.
പതിതേ ഭരതശ്രേഷ്ഠേ ബഭൂവ കുരുവാഹിനീ। ദ്യൌരിവാപേതനക്ഷത്രാ ഹീനം ഖമിവ വായുനാ
ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ വീണപ്പോൾ, കുരുസൈന്യം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ആകാശംപോലെയും, കാറ്റ് ഒഴിഞ്ഞ ശൂന്യമായ ആകാശംപോലെയും ആയി.
വിപന്നസസ്യേവ മഹീ വാക്ചൈവാസംസ്കൃതാ യഥാ। ആസുരീവ യഥാ സേനാ നിഗൃഹീതേ നൃപേ ബലൌ
വിഫലമായ വിളയുള്ള നിലംപോലെയും, സംസ്കാരം ഇല്ലാത്ത വാക്കുപോലെയും, രാജാവിനെ തോൽപ്പിച്ചപ്പോൾ അസുരസൈന്യംപോലെയും ആ ഭൂമി ആയി.
വിധവേവ വാരാരോഹാ ശുഷ്കതോയേവ നിമ്നഗാ। വൃകൈരിവ വനേ രുദ്ധാ പൃഷതീ ഹതയൂഥപാ
ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വിധവപോലെയും, വെള്ളം ഉണങ്ങിയ നദിപോലെയും, കാട്ടിൽ നായകനായ മൃഗം കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കാട്ടുമാൻ കൂട്ടംപോലെയും.
ശരഭാഽഽഹതസിംഹേവ മഹതീ ഗിരികന്ദരാ। സാ സേനാ ഭരതശ്രേഷ്ഠേ പതിതേ ജാഹ്നവീസുതേ
ശരഭൻ ആക്രമിച്ച് സിംഹം വീണ വലിയ മലകുഴിയുപോലെയായിരുന്നു, ജാഹ്നവീപുത്രനായ ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ വീണപ്പോൾ ആ സൈന്യം.
വിഷ്വഗ്വാതാഹതിക്ഷുബ്ധാ നൌരിവാസീന്മഹാര്ണവേ। ബലിഭിഃ പാണ്ഡവൈര്വീരൈര്ലബ്ധലക്ഷൈര്ഭൃശാര്ദിതാ
വിപരീത ദിശകളിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റിൽ തല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാസമുദ്രത്തിലെ കപ്പൽപോലെയായിരുന്നു; ലക്ഷ്യം നേടിയ ശക്തരായ പാണ്ഡവ വീരന്മാർ അതിനെ കഠിനമായി തകർത്തു.
സാ തദാസീദ്ഭൃശം സേനാ വ്യാകുലാശ്വരഥദ്വിപാ। വിപന്നഭൂയിഷ്ഠനരാ കൃപണാ ധ്വസ്തമാനസാ
അന്ന് ആ സൈന്യം വളരെ വിഷമത്തിലായി; കുതിരകളും രഥങ്ങളും ആനകളും അകമ്പടിയില്ലാതെ, ഭൂരിഭാഗം പുരുഷന്മാർ വീണു, ദു:ഖിതരായി മനസ്സുകൾ തകർന്നുപോയി.
തസ്യാം ത്രസ്താ നൃപതയഃ സൈനികാശ്ച പൃഥഗ്വിധാഃ। പാതാല ഇവ മജ്ജന്തോ ഹീനാ ദേവവ്രതേന തേ
ആ സൈന്യത്തിൽ, ദേവവ്രതനെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാരും വിവിധയിനം സൈനികരും ഭയന്ന്, പാതാളത്തിലേക്ക് മുങ്ങുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
കര്ണസ്യ കുരവോഽസ്മാര്ഷുഃ സ ഹി ദേവവ്രതോപമഃ। സര്വശസ്ത്രഭൃതാം ശ്രേഷ്ഠം രോചമാനമിവാതിഥിമ്
കുരുക്കൾ കര്ണനെ ആശ്രയിച്ചു; കാരണം അവൻ ദേവവ്രതനു സമമായവൻ, ആയുധധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, അതിഥിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു.
ബന്ധുമാപദ്ഗതസ്യേവ തമേവോപാഗമന്മനഃ। ചുക്രുശുഃ കര്ണകര്ണേതി തത്ര ഭാരത പാര്ഥിവാഃ
ഒരു ബന്ധുവിന് കഷ്ടം വന്നപ്പോള് മനസ്സ് അവനിലേക്കു തിരിയുന്നതുപോലെ, അവിടെയും രാജാക്കന്മാരുടെ മനസ്സും അവനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. അപ്പോള് അവിടെയുള്ള ഭാരതരാജാക്കന്മാര് 'കര്ണ്ണാ, കര്ണ്ണാ' എന്നു വിളിച്ചു.
രാധേയം ഹിതമസ്മാകം സൂതപുത്രം തനുത്യജമ്। സ ഹി നാബുധ്യത തദാ ദശാഹാനി മഹായശാഃ
നമ്മുടെ ഭാവി നന്മയ്ക്കായി, ജീവന് പോലും ത്യജിക്കുന്ന രാധേയനായ സൂതപുത്രനെ അവര് വിളിച്ചു. പക്ഷേ, മഹത്തായ കീര്ത്തിയുള്ള കര്ണ്ണന് അന്ന് പത്ത് ദിവസം അതിന് പ്രതികരിച്ചില്ല.
സാമാത്യബന്ധുഃ കര്ണോ വൈ തമാനയത മാചിരമ്। ഭീഷ്മേണ ഹി മഹാബാഹുഃ സര്വക്ഷത്രസ്യ പശ്യതഃ
കര്ണ്ണനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഉടന് വിളിക്കപ്പെട്ടു, കാരണം മഹാബാഹുവായ ഭീഷ്മന് എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരുടെയും മുമ്പില് അവനെ വിളിച്ചിരുന്നു.
രഥേഷു ഗണ്യമാനേഷു ബലവിക്രമശാലിഷു। സങ്ഖ്യാതോഽര്ധരഥഃ കര്ണോ ദ്വിഗുണഃ സന്നരര്ഷഭഃ
യുദ്ധശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള രഥികളില് കണക്കാക്കുമ്പോള് കര്ണ്ണന് അരരഥന് എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും, മനുഷ്യരിലേറെ ശക്തിയുള്ളവനായി ഇരട്ടശക്തിയോടെ അവന് നിലകൊണ്ടു.
രഥാതിരഥസങ്ഖ്യായാം യോഽഗ്രണീഃ ശൂരസമ്ഭതഃ। സാസുരാനപി ദേവേശാന്രണേ യോ യോദ്ധുമുത്സഹേത്
രഥികളും അതിരഥരും എണ്ണുമ്പോള് കര്ണ്ണന് മുന്നില് നിന്നു, വീര്യത്താല് സമൃദ്ധനായവനായി. യുദ്ധത്തില് ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും നേരിടാന് അവന് മാത്രം കഴിയും.
സ തു തേനൈവ കോപേന രാജന്ഗാങ്ഗേയമുക്തവാന്। ത്വയി ജീവതി കൌരവ്യ നാഹം യോത്സ്യേ കദാചന
രാജാവേ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആംഗരാജന് പറഞ്ഞു: 'നീ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് കൌരവാ, ഞാന് ഒരിക്കലും യുദ്ധം ചെയ്യില്ല.'
ത്വയാ തു പാണ്ഡവേയേഷു നിഹതേഷു മഹാമൃധേ। ദുര്യോധനമനുജ്ഞാപ്യ വനം യാസ്യാമി കൌരവ
'പക്ഷേ, മഹായുദ്ധത്തില് നീ പാണ്ഡവന്മാരാല് കൊല്ലപ്പെടുമ്പോള്, ദുര്യോധനന്റെ അനുമതി വാങ്ങി ഞാന് കാട്ടിലേക്കു പോകും, കൌരവാ.'
ഹതേ വാ ത്വയി പാര്ഥൈസ്തു യുധി സ്വര്ഗമുപേയുഷി। ഹന്താസ്മ്യേകരഥേനൈവ കൃത്സ്നാന് യാന്മന്യസേ രഥാന്
'അല്ലെങ്കില് നീ യുദ്ധത്തില് പാണ്ഡവന്മാരാല് കൊല്ലപ്പെട്ട് സ്വര്ഗത്തിലേക്കു പോയാല്, ഞാന് ഒരു രഥം കൊണ്ടു നീ രഥികന്മാരെന്ന് കരുതുന്നവരെ മുഴുവനും സംഹരിക്കും.'
ഏവമുക്ത്വാ മഹാബാഹുര്ദശാഹാന്യേക ഏവ സ। നായുധ്യത തതഃ കര്ണഃ പുത്രസ്യ തവ സംയതേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹാബാഹുവായ കര്ണ്ണന് പത്ത് ദിവസം നിന്റെ മകന്റെ യുദ്ധത്തില് ഒറ്റയ്ക്കു യുദ്ധം ചെയ്തില്ല.
ഭീഷ്മഃ സമരവിക്രാന്തഃ പാണ്ഡവേയസ്യ ഭാരത। ജഘാന സമരേ യോധാനസങ്ഖ്യേയപരാക്രമഃ
സമരത്തില് അതിവീര്യശാലിയായ ഭീഷ്മന് പാണ്ഡവസേനയിലെ അനേകം വീരന്മാരെ അതിരൂക്ഷമായ ശക്തിയോടെ സംഹരിച്ചു.
തസ്മിംസ്തു നിഹതേ ശൂരേ സത്യസന്ധേ മഹൌജസി। ത്വത്സുതാഃ കര്ണമസ്മാര്ഷുസ്തര്തുകാമാ ഇവ പ്ലവമ്
പക്ഷേ, ആ സത്യനിഷ്ഠനും മഹാശക്തിയുമുള്ള വീരന് കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോള്, നിന്റെ മക്കള് കപ്പലിനായി കാത്തിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ കര്ണ്ണനെ ഓര്ത്തു.
താവകാസ്തവ പുത്രാശ്ച സഹിതാഃ സര്വരാജഭിഃ। ഹാ കര്ണ ഇതി ചാക്രന്ദന്കാലോഽയമിതി അബ്രുവന്
നിന്റെ മക്കളും എല്ലാ രാജാക്കളും കൂടി 'ഹാ കര്ണ്ണാ!' എന്നു നിലവിളിച്ചു, 'ഇപ്പോഴാണ് സമയം' എന്നും പറഞ്ഞു.
ഏവം തേ സ്മ ഹി രാധേയം സൂതപുത്രം തനുത്യജമ് ചുക്രുശുഃ സഹിതാ യോധാസ്തത്ര തത്ര മഹാബലാഃ
അങ്ങനെ, അവിടെയുള്ള എല്ലാ മഹാബലശാലികളും ജീവന് ത്യജിക്കാന് തയ്യാറായ രാധേയനായ സൂതപുത്രനെ ചേര്ന്ന് വിളിച്ചു.
ജാമദഗ്ന്യാഭ്യനുജ്ഞാതമസ്ത്രേ ദുര്വാരപൌരുഷമ്। അഗമന്നോ മനഃ കര്ണം ബന്ധുമാത്യയികേഷ്വിവ
ജാമദഗ്ന്യന് ആയുധവിദ്യയില് അനുഗ്രഹിച്ച, ആരെയും തോല്പ്പിക്കാന് കഴിയുന്ന ശക്തിയുള്ള കര്ണ്ണനെ, പ്രാണഭയത്തില് ബന്ധുവിനെ ഓര്ക്കുന്നപോലെ അവര് ഓര്ത്തു.
സ ഹി ശക്തോ രണേ രാജഞ്സ്ത്രാതുമസ്മാന്മഹാഭയാത്।। ത്രിദശാനിവ ഗോവിന്ദഃ സതതം സുമഹാഭയാത്
രാജാവേ, മഹായുദ്ധത്തിലെ വലിയ ഭീഷണിയില് നിന്ന് നമ്മെ രക്ഷിക്കാന് കര്ണ്ണന് കഴിയുമായിരുന്നു, എപ്പോഴും ദേവന്മാരെ വലിയ ഭയത്തില് നിന്ന് ഗോവിന്ദന് രക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ.
തഥാ തു സഞ്ജയം കര്ണം കീര്തയന്തം പുനഃ പുനഃ। ആശീവിഷവദുച്ഛ്വസ്യ ധൃതരാഷ്ട്രോഽബ്രവീദിദമ്
അങ്ങനെ, സഞ്ജയന് കര്ണ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രശംസിച്ചപ്പോള്, അശ്വസിച്ച് പാമ്പുപോലെ ശ്വാസം വിട്ട് ധൃതരാഷ്ട്രന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: