ഭവദ്ഭിരുപലബ്ധാനി കഥിതാനി ച സംസദി । പാണ്ഡവാ വാസുദേവശ്ച വിദിതാ മമ സര്വശഃ
നിങ്ങൾ എല്ലാവരും സഭയിൽ ഇതെല്ലാം കണ്ടുമുട്ടിയതും പറഞ്ഞതുമാണ്. പാണ്ഡവരും വസുദേവനും എനിക്ക് മുഴുവൻ അറിയാം.
അജേയാഃ പുരുഷൈരന്യൈരിതി തംശ്ചോത്സഹാമഹേ। വിജയിഷ്യേ രണേ പാണ്ഡൂനിതി മേ നിശ്ചിതഃ മനഃ
മറ്റു മനുഷ്യർക്ക് അവരെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിലും, ഞാൻ പാണ്ഡവരെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള മനസ്സാണ് എനിക്ക്.
ന ച ശക്യമവസ്രഷ്ടും വൈരമേതത്സുദാരുണമ് । ധനംജയേന യോത്സ്യേഽഹം സ്വധര്മപ്രീതമാനസഃ
ഈ ഭയങ്കരമായ വൈരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ധനഞ്ജയനോടു യുദ്ധം ചെയ്യും, എന്റെ ധർമ്മത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി.
അനുജാനീഷ്വ മാം താത യുദ്ധായ കൃതനിശ്ചയമ് । അനുജ്ഞാതസ്ത്വയാ വീര യുധ്യേയമിതി മേ മതിഃ
പിതാവേ, യുദ്ധത്തിനായി ഞാൻ ഉറച്ച മനസ്സുള്ളവനാണ്, എന്നെ അനുമതി തരിക. വീരനേ, നിന്റെ അനുമതിയോടെ ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യുമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദുരുക്തം വിപ്രതീപം വാ രഭസാച്ചാപലാത്തഥാ । യന്മയേഹ കൃതം കിംചിത്തന്മേ ത്വം ക്ഷന്തുമര്ഹസി
ഇവിടെ ഞാൻ ഉന്മേഷത്താലോ അശ്രദ്ധയാലോ പറഞ്ഞ ദുഷ്ടമായോ തെറ്റായോ എന്തെങ്കിലും വാക്കുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവയെല്ലാം നീ എനിക്ക് ക്ഷമിക്കണം.
ന ചേച്ഛക്യമവസ്രഷ്ടും വൈരമേതത്സുദാരുണമ്। അനുജാനാമി കര്ണ ത്വാം യുധ്യസ്വ സ്വര്ഗകാമ്യയാ
ഈ ഭയങ്കരമായ വൈരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാൽ, കർണ്ണാ, ഞാൻ നിന്നെ അനുമതിക്കുന്നു—സ്വർഗം നേടാൻ നീ യുദ്ധം ചെയ്യുക.
നിര്മന്യുര്ഗതസംരമ്ഭഃ കൃതകര്മാ രണേ സ്മ ഹ। യഥാശക്തി യഥോത്സാഹം സതാം വൃത്തേഷു വൃത്തവാന്
അഹങ്കാരമില്ലാതെ, കോപം വിട്ട്, യുദ്ധത്തിൽ തന്റെ കടമ നിർവഹിച്ചു, തന്റെ കഴിവിനും ഉത്സാഹത്തിനും അനുസരിച്ച്, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടവരുടെ വഴിയിൽ തന്നെയാണ് അവൻ നടന്നു.
അഹം ത്വാമനുജാനാമി യദിച്ഛസി തദാപ്നുഹി । ക്ഷത്രധര്മജിതാഁല്ലോകാനവാപ്സ്യസി ധനംജയാത്
നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തെങ്കിലും നേടാൻ ഞാൻ അനുമതി നൽകുന്നു; യുദ്ധധർമ്മം പാലിച്ചാൽ, ധനഞ്ജയനിൽ നിന്നു ലോകങ്ങൾ നേടാൻ നിനക്ക് കഴിയും.
യുധ്യസ്വ നിരഹംകാരോ ബലവീര്യവ്യപാശ്രയഃ । ധര്മ്യാദ്ധി യുദ്ധാദധികം ക്ഷത്രിയസ്യ ന വിദ്യതേ
അഹങ്കാരമില്ലാതെ, ശക്തിയിലും വീര്യത്തിലും ആശ്രയിച്ച് നീ യുദ്ധം ചെയ്യുക; ധാർമ്മികമായ യുദ്ധത്തേക്കാൾ വലിയതൊന്നും ഒരു ക്ഷത്രിയനു ഇല്ല.
പ്രശമേ ഹി കൃതോ യത്നഃ സുമഹാന്സുചിരം മയാ। ന ചൈവ ശകിതഃ കര്തും യതോ ധര്മസ്തതോ ജയഃ
ശാന്തിക്കായി ഞാൻ വളരെക്കാലം വലിയ ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും അതിന് സാധിച്ചില്ല; ധർമ്മം നിലകൊള്ളുന്നിടത്താണ് വിജയവും.
ഇത്യുക്തവതി ഗാങ്ഗേയേ അഭിവാദ്യോപമന്ത്ര്യ ച। രാധേയോ രഥമാരുഹ്യ പ്രായാത്തവ സുതം പ്രതി
ഗംഗാപുത്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാധേയൻ ആദരം കാണിച്ച് വിടപറഞ്ഞു, രഥത്തിൽ കയറി, നിന്റെ മകനെ നേരെ യാത്രയായി.
ഇത്യേതദ്ബഹുവൃത്താന്തം ഭീഷ്മപര്വാഖിലം മയാ। ശൃണ്വതേ തേ മഹാരാജ പ്രോക്തം പാപഹരം ശുഭമ്
മഹാരാജാവേ, പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്ന, ശുഭഫലമുള്ള ഈ ഭീഷ്മപർവത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ മുഴുവൻ ഞാൻ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതന്നു.
യഃ ശ്രാവയേത്സദാ രാജന്ബ്രാഹ്മണാന്വേദപാരഗാന് । ശ്രദ്ധാവന്തശ്ച യേ ചാപി ശ്രോഷ്യന്തി മനുജാ ഭുവി
രാജാവേ, വേദപാരായണരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, വിശ്വാസത്തോടെ ഭൂമിയിൽ കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യരെയും ഈ കഥ ആരെങ്കിലും വായിപ്പിച്ചാൽ,
വിധൂയ സര്വപാപാനി വിഹായാന്തേ കലേവരമ് । പ്രയാന്തി തത്പദം വിഷ്ണോര്യത്പ്രാപ്യ ന നിവര്തതേ
അവർ എല്ലാ പാപങ്ങളും കളഞ്ഞ്, ശരീരം വിട്ടശേഷം, തിരിച്ചു വരാത്ത വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലെത്തും.
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ഭാരതം ഭരതര്ഷഭ। ശൃണുയാത്സിദ്ധിമന്വിച്ഛന്നിഹ വാമുത്ര മാനവഃ
അതിനാൽ, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, വിജയം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ പരലോകത്തിൽ ഭാരതം മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം.
ഭോജനം ഭോജയേദ്വിപ്രാന്ഗന്ധമാല്യൈരലങ്കൃതാന് । ഭീഷ്മപര്വണി രാജേന്ദ്ര ദദ്യാത്പാനീയമുത്തമമ്
ഭീഷ്മപർവത്തിൽ, സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുകയും, രാജാവേ, ഉത്തമമായ വെള്ളം നൽകുകയും വേണം.
പതിതേ ഭരതശ്രേഷ്ഠേ ബഭൂവ കുരുവാഹിനീ। ദ്യൌരിവാപേതനക്ഷത്രാ ഹീനം ഖമിവ വായുനാ
ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ വീണപ്പോൾ, കുരുസൈന്യം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ആകാശംപോലെയും, കാറ്റ് ഒഴിഞ്ഞ ശൂന്യമായ ആകാശംപോലെയും ആയി.
വിപന്നസസ്യേവ മഹീ വാക്ചൈവാസംസ്കൃതാ യഥാ। ആസുരീവ യഥാ സേനാ നിഗൃഹീതേ നൃപേ ബലൌ
വിഫലമായ വിളയുള്ള നിലംപോലെയും, സംസ്കാരം ഇല്ലാത്ത വാക്കുപോലെയും, രാജാവിനെ തോൽപ്പിച്ചപ്പോൾ അസുരസൈന്യംപോലെയും ആ ഭൂമി ആയി.
വിധവേവ വാരാരോഹാ ശുഷ്കതോയേവ നിമ്നഗാ। വൃകൈരിവ വനേ രുദ്ധാ പൃഷതീ ഹതയൂഥപാ
ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വിധവപോലെയും, വെള്ളം ഉണങ്ങിയ നദിപോലെയും, കാട്ടിൽ നായകനായ മൃഗം കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ തടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കാട്ടുമാൻ കൂട്ടംപോലെയും.
ശരഭാഽഽഹതസിംഹേവ മഹതീ ഗിരികന്ദരാ। സാ സേനാ ഭരതശ്രേഷ്ഠേ പതിതേ ജാഹ്നവീസുതേ
ശരഭൻ ആക്രമിച്ച് സിംഹം വീണ വലിയ മലകുഴിയുപോലെയായിരുന്നു, ജാഹ്നവീപുത്രനായ ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ വീണപ്പോൾ ആ സൈന്യം.
വിഷ്വഗ്വാതാഹതിക്ഷുബ്ധാ നൌരിവാസീന്മഹാര്ണവേ। ബലിഭിഃ പാണ്ഡവൈര്വീരൈര്ലബ്ധലക്ഷൈര്ഭൃശാര്ദിതാ
വിപരീത ദിശകളിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റിൽ തല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാസമുദ്രത്തിലെ കപ്പൽപോലെയായിരുന്നു; ലക്ഷ്യം നേടിയ ശക്തരായ പാണ്ഡവ വീരന്മാർ അതിനെ കഠിനമായി തകർത്തു.
സാ തദാസീദ്ഭൃശം സേനാ വ്യാകുലാശ്വരഥദ്വിപാ। വിപന്നഭൂയിഷ്ഠനരാ കൃപണാ ധ്വസ്തമാനസാ
അന്ന് ആ സൈന്യം വളരെ വിഷമത്തിലായി; കുതിരകളും രഥങ്ങളും ആനകളും അകമ്പടിയില്ലാതെ, ഭൂരിഭാഗം പുരുഷന്മാർ വീണു, ദു:ഖിതരായി മനസ്സുകൾ തകർന്നുപോയി.
തസ്യാം ത്രസ്താ നൃപതയഃ സൈനികാശ്ച പൃഥഗ്വിധാഃ। പാതാല ഇവ മജ്ജന്തോ ഹീനാ ദേവവ്രതേന തേ
ആ സൈന്യത്തിൽ, ദേവവ്രതനെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാരും വിവിധയിനം സൈനികരും ഭയന്ന്, പാതാളത്തിലേക്ക് മുങ്ങുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
കര്ണസ്യ കുരവോഽസ്മാര്ഷുഃ സ ഹി ദേവവ്രതോപമഃ। സര്വശസ്ത്രഭൃതാം ശ്രേഷ്ഠം രോചമാനമിവാതിഥിമ്
കുരുക്കൾ കര്ണനെ ആശ്രയിച്ചു; കാരണം അവൻ ദേവവ്രതനു സമമായവൻ, ആയുധധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, അതിഥിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു.
ബന്ധുമാപദ്ഗതസ്യേവ തമേവോപാഗമന്മനഃ। ചുക്രുശുഃ കര്ണകര്ണേതി തത്ര ഭാരത പാര്ഥിവാഃ
ഒരു ബന്ധുവിന് കഷ്ടം വന്നപ്പോള് മനസ്സ് അവനിലേക്കു തിരിയുന്നതുപോലെ, അവിടെയും രാജാക്കന്മാരുടെ മനസ്സും അവനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. അപ്പോള് അവിടെയുള്ള ഭാരതരാജാക്കന്മാര് 'കര്ണ്ണാ, കര്ണ്ണാ' എന്നു വിളിച്ചു.
രാധേയം ഹിതമസ്മാകം സൂതപുത്രം തനുത്യജമ്। സ ഹി നാബുധ്യത തദാ ദശാഹാനി മഹായശാഃ
നമ്മുടെ ഭാവി നന്മയ്ക്കായി, ജീവന് പോലും ത്യജിക്കുന്ന രാധേയനായ സൂതപുത്രനെ അവര് വിളിച്ചു. പക്ഷേ, മഹത്തായ കീര്ത്തിയുള്ള കര്ണ്ണന് അന്ന് പത്ത് ദിവസം അതിന് പ്രതികരിച്ചില്ല.
സാമാത്യബന്ധുഃ കര്ണോ വൈ തമാനയത മാചിരമ്। ഭീഷ്മേണ ഹി മഹാബാഹുഃ സര്വക്ഷത്രസ്യ പശ്യതഃ
കര്ണ്ണനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഉടന് വിളിക്കപ്പെട്ടു, കാരണം മഹാബാഹുവായ ഭീഷ്മന് എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരുടെയും മുമ്പില് അവനെ വിളിച്ചിരുന്നു.
രഥേഷു ഗണ്യമാനേഷു ബലവിക്രമശാലിഷു। സങ്ഖ്യാതോഽര്ധരഥഃ കര്ണോ ദ്വിഗുണഃ സന്നരര്ഷഭഃ
യുദ്ധശക്തിയും വീര്യവും ഉള്ള രഥികളില് കണക്കാക്കുമ്പോള് കര്ണ്ണന് അരരഥന് എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും, മനുഷ്യരിലേറെ ശക്തിയുള്ളവനായി ഇരട്ടശക്തിയോടെ അവന് നിലകൊണ്ടു.
രഥാതിരഥസങ്ഖ്യായാം യോഽഗ്രണീഃ ശൂരസമ്ഭതഃ। സാസുരാനപി ദേവേശാന്രണേ യോ യോദ്ധുമുത്സഹേത്
രഥികളും അതിരഥരും എണ്ണുമ്പോള് കര്ണ്ണന് മുന്നില് നിന്നു, വീര്യത്താല് സമൃദ്ധനായവനായി. യുദ്ധത്തില് ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും നേരിടാന് അവന് മാത്രം കഴിയും.
സ തു തേനൈവ കോപേന രാജന്ഗാങ്ഗേയമുക്തവാന്। ത്വയി ജീവതി കൌരവ്യ നാഹം യോത്സ്യേ കദാചന
രാജാവേ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആംഗരാജന് പറഞ്ഞു: 'നീ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് കൌരവാ, ഞാന് ഒരിക്കലും യുദ്ധം ചെയ്യില്ല.'