ഛാദ്യമാനഃ ശരൌഘേണ ഹൃഷ്ടരൂപതരോഽഭവത് । തയോശ്ചാപ്യഭവത്പ്രീതിരതുലാ മാതൃകാരണാത്
അമ്പുകളുടെ മഴയാൽ മൂടപ്പെട്ടിട്ടും, അവൻ മുഖത്തിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇരുവരും തമ്മിൽ അമ്മയുടെ ബന്ധം മൂലം അപാരമായ സ്നേഹം ഉദിച്ചുയർന്നു.
തതഃ പ്രഹസ്യ സമരേ നകുലസ്യ മഹാരഥഃ। ` ധ്വജം ചിച്ഛേദ ബാണേന ധനുശ്ചൈകേന മാരിഷ
അപ്പോൾ യുദ്ധത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, നകുലന്റെ മഹാരഥി അവന്റെ പതാകയെ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടി വീഴ്ത്തി, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് വില്ലും തകർത്തു.
അഥൈനം ഛിന്നധന്വാനം ഛാദയാമാസ ഭാരത। നിജഘാന രണേ തം തു സൂതം ചാസ്യ ന്യപാതയത്
അപ്പോൾ, ഭാരത, അവന്റെ വിൽ തകർന്നതോടെ, അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ അവൻ മൂടപ്പെട്ടു. യുദ്ധത്തിൽ അവൻ തന്റെ സാരഥിയെ അടി കൊണ്ട് വീഴ്ത്തി.
തതഃ പ്രസഹ്യ സമരേ നകുലസ്യ മഹാരഥഃ । അശ്വാംശ്ച ചതുരോ രാജംശ്ചതുര്ഭിഃ സായകോത്തമൈഃ
അപ്പോൾ ശക്തിയായി യുദ്ധത്തിൽ, നകുലന്റെ മഹാരഥി രാജാവേ, നാലു ഉത്തമമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവന്റെ നാല് കുതിരകളെയും കൊല്ലിച്ചു.
പ്രേഷയാമാസ സമരേ യമസ്യ സദനം പ്രതി। ഹതാശ്വാത്തു രഥാത്തൂര്ണമവപ്ലുത്യ മഹാരഥഃ
അവൻ അവരെ യുദ്ധത്തിൽ യമന്റെ ലോകത്തേക്ക് അയച്ചു. കുതിരകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, മഹാരഥി തന്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ചാടിക്കൊന്നു.
ആരുരോഹ തതോ യാനം ഭ്രാതുരേവ യശസ്വിനഃ । ഏകസ്ഥൌ തു രണേ ശൂരൌ ദൃഢേ വിക്ഷിപ്യ കാര്മുകേ
അതിനുശേഷം അവൻ തന്റെ പ്രശസ്തനായ സഹോദരന്റെ രഥത്തിൽ കയറി. ഇരുവരും യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഒരുമിച്ച് ഉറപ്പോടെ വില്ലുകൾ പിടിച്ചു നിന്നു.
മദ്രരാജരഥം തൂര്ണം ച്ഛാദയാമാസതുഃ ക്ഷണാത്। സ ച്ഛാദ്യമാനോ ബഹുഭിഃ ശരൈഃ സന്നതപര്വഭിഃ
അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് മദ്രരാജാവിന്റെ രഥം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അമ്പുകൾകൊണ്ട് മൂടി. അവൻ അത്രയും അമ്പുകൾ കൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടിട്ടും,
സ്വസ്ത്രീയാഭ്യാം നരവ്യാഘ്രോ നാകമ്പത യഥാഽചലഃ। പ്രഹസന്നിവ താം ചാപി ശസ്ത്രവൃഷ്ടിം ജഘാന ഹ
ആ പുരുഷസിംഹൻ, തന്റെ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം, ഒരു പർവ്വതംപോലെ അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ചിരിച്ചുപോലെയും, ആ ആയുധമഴയെ അവൻ തകർത്തു.
സഹദേവസ്തതഃ ക്രുദ്ധഃ ശരമുദ്ഗൃഹ്യ വീര്യവാന്। മദ്രരാജമഭിപ്രേക്ഷ്യ പ്രേഷയാമാസ ഭാരത
അപ്പോൾ സഹദേവൻ കോപത്തോടെ, ധൈര്യശാലിയായവൻ, ഒരു അമ്പ് എടുത്തു. മദ്രരാജാവിനെ നോക്കി, ആ അമ്പ് അയച്ചു.
സ ശരഃ പ്രേഷിതസ്തേന ഗരുഡാനിലവേഗവാന് । മദ്രരാജം വിനിര്ഭിദ്യ നിപപാത മഹീതലേ
അവൻ അയച്ച ആ അമ്പ്, ഗരുഡനും കാറ്റുംപോലെയുള്ള വേഗത്തിൽ, മദ്രരാജാവിനെ തുളച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണു.
സ ഗാഢവിദ്ധോ വ്യഥിതോ രഥോപസ്ഥേ മഹാരഥഃ । നിഷസാദ മഹാരാജ കശ്മലം ച ജഗാമ ഹ
ആ മഹാരഥി, ആഴമായി തലയ്ക്ക് അമ്പ് തുളച്ചു വേദനയോടെ, തന്റെ രഥത്തിൽ ഇരുന്നു, രാജാവേ, മനസ്സു മങ്ങിയുപോയി.
തം വിസംജ്ഞം നിപതിതം സൂതഃ സംപ്രേക്ഷ്യ സംയുഗേ। അപോവാഹ രഥേനാജൌ യമാഭ്യാമഭിപീഡിതമ്
യുദ്ധത്തിൽ അവൻ ബോധംകെട്ട് വീണതും കണ്ടു, അവന്റെ സാരഥി രഥം ഓടിച്ച് അവനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് മാറ്റി കൊണ്ടുപോയി, യമപുത്രന്മാർ അവനെ അതിക്രമിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്.
ദൃഷ്ട്വാ മദ്രേശ്വരരഥം ധാര്തരാഷ്ട്രാഃ പരാങ്ഭുഖമ്। സര്വേ വിമനസോ ഭൂത്വാ നേദമസ്തീത്യചിന്തയന്
മദ്രരാജാവിന്റെ രഥം പിൻവാങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ എല്ലാവരും നിരാശരായി. ഇവർ എല്ലാവരും 'ഇത് സംഭവിക്കില്ല' എന്ന് വിചാരിച്ചു.
നിര്ജിത്യ മാതുലം സങ്ഖ്യേ മാദ്രീപുത്രൌ മഹാരഥൌ । ദധ്യതുര്മുദിതൌ ശങ്ഖൌ സിംഹനാദം ച നേദതുഃ
യുദ്ധത്തിൽ അമ്മാവനെ ജയിച്ച ശേഷം, മാദ്രിയുടെ മഹാരഥി പുത്രന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ ശംഖം മുഴക്കി, സിംഹങ്ങൾപോലെ ഗർജിച്ചു.
അഭിദുദ്രുവതുര്ഹൃഷ്ടൌ തവ സൈന്യം വിശാംപതേ । യഥാ ദൈത്യചമൂം രാജന്നിന്ദ്രോപേന്ദ്രാവിവാമരൌ
സന്തോഷത്തോടെ, അവർ നിന്റെ സൈന്യത്തേക്കു ഓടിപ്പോയി, മഹാരാജാവേ, ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും ദാനവസൈന്യത്തിനെതിരെ പോവുന്നതുപോലെ.
തതോ യുധിഷ്ഠിരോ രാജാ മധ്യം പ്രാപ്തേ ദിവാകരേ। ശ്രുതായുപമഭിപ്രേക്ഷ്യ പ്രേഷയാമാസ വാജിനഃ
അതിനുശേഷം, സൂര്യൻ മധ്യാഹ്നത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, രാജാവ് യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ശ്രുതായുവിനെ നോക്കി തന്റെ കുതിരകളെ മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.
തതസ്തു ത്വരിതോ രാജഞ്ശ്രുതായുഷമരിന്ദമന് । നിജഘ്നേ സായകൈസ്തീക്ഷ്ണൈര്നവഭിര്നതപര്വഭിഃക
അപ്പോൾ വേഗത്തിൽ, രാജാവേ, ശത്രുക്കൾക്ക് ഭയമായവൻ, ശ്രുതായുവിനെ ഒമ്പത് മൂർച്ചയുള്ള, നന്നായി തയാറാക്കിയ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അടി ചെയ്തു.
സ സംവാര്യ രമേ രാജാ പ്രേഷിതാന്ധര്മസൂനുനാ । ശരാന്സപ്ത മഹേഷ്വാസഃ കൌന്തേയായാ സമാര്ഷയത്
അവൻ യുദ്ധത്തിൽ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ച്, ആ മഹാവീരൻ, ധർമ്മപുത്രൻ അയച്ച ഏഴ് അമ്പുകൾ തടഞ്ഞു.
തേ തസ്വ കവചം ഭിത്ത്വാ പപുഃ ശോണിതമാഹവേ। അസൂനിവ വിചിന്വന്തോ ദേഹേ തസ്യ മഹാത്മനഃ
അവർ യുദ്ധത്തിൽ അവന്റെ കവചം തുളച്ച്, ആ മഹാത്മാവിന്റെ ശരീരത്തിൽ ജീവൻ തേടുന്നവരെപ്പോലെ അവന്റെ രക്തം കുടിച്ചു.
പാണ്ഡവസ്തു ഭൃശം ക്രുദ്ധോ വിദ്ധസ്തേന മഹാത്മനാ । രണേ വരാഹകര്ണേന രാജാനം ഹൃദ്യവിധ്യതാ
പാണ്ഡവൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, ആ മഹാത്മാവിന്റെ വില്ലുകൊണ്ട് വെട്ടേറ്റു, യുദ്ധത്തിൽ രാജാവിനെ ഹൃദയത്തിൽ കുത്തി.
അഥാപരേണ ഭല്ലേന കേതും തസ്യ മഹാത്മനഃ । രഥശ്രേഷ്ഠോ രഥാത്തൂര്ണം ഭൂമൌ പാര്ഥോ ന്യപാതയത്
അതിനുശേഷം മറ്റൊരു വിശാലമുനയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട്, രഥികന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അർജുനൻ, ആ മഹാത്മാവായ രാജാവിന്റെ പതാക രഥത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
കേതു നിപതിതം ദൃഷ്ട്വാ ശ്രുതായുഃ സ തു പാര്ഥിവഃ । പാണ്ഡവം വിശിഖൈതീക്ഷ്ണൈ രാജന്വിവ്യാധ സപ്തഭിഃ
പതാക വീണതറിഞ്ഞ്, ശ്രുതായുസ് എന്ന രാജാവ്, പാണ്ഡവനെ ഏഴു മൂർച്ഛയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് കുത്തി, രാജാവേ.
തതഃ ക്രോഘാത്പ്രജജ്വല ധര്മപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ । യഥാ യുഗാന്തേ ഭൂതാനി ദിധക്ഷുരിവ പാവകഃ
അതിനുശേഷം, ധർമ്മപുത്രനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ കോപത്തിൽ അഗ്നിപോലെ ജ്വലിച്ചു, കാലാന്ത്യത്തിൽ എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അഗ്നിയെപ്പോലെ.
ക്രുദ്ധം തു പാണ്ഡവം ദൃഷ്ട്വാ ദേവഗന്ധര്വരാക്ഷസാഃ । പ്രവിവ്യധുര്മഹാരാജ വ്യാകുലം ജാപ്യഭൂജ്ജഗത്
പാണ്ഡവൻ കോപിച്ചതു കണ്ടു, ദേവന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും അകലപ്പെട്ടു, മഹാരാജാവേ, ലോകം മുഴുവൻ കലഹത്തിലും ആശങ്കയിലും ആകി.
സര്വേഷാം ചൈവ ഭൂതാനാമിദമാസീന്മനോഗതമ് । ത്രീംല്ലോകാന്മ സംക്രുദ്ധോ നൃപോഽയം ധക്ഷ്യതീതി വൈ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു ആശങ്ക ഉയർന്നു: 'ഈ രാജാവ് ഈ കോപത്തിൽ ആരും തടയില്ലെങ്കിൽ, മൂന്ന് ലോകവും ദഹിപ്പിക്കും.'
ഋഷ..... ദേവാശ്ച ചക്രുഃ സ്വസ്ത്യയനം മഹത്। ലോകാനാം നൃപാശാന്ത്യര്ഥം ക്രോധിതേ പാണ്ഡവേ തദാ
അപ്പോൾ, പാണ്ഡവൻ കോപിച്ചപ്പോൾ, ലോകത്തിന് സമാധാനം ഉണ്ടാകാൻ, മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും വലിയ ശാന്തിപൂജകൾ നടത്തി.
സ ച ക്രോധസമാവിഷ്ടഃ സൃക്വിണീ പരിസംലിഹന । ഇവാരാത്സവപുര്ഘോരം യുഗാന്താദിത്യസന്നിഭമ്
അവൻ കോപത്തിൽ മുഴുകി, വായ് ചുറ്റും നക്കിക്കൊണ്ട്, ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ, കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തതഃ സൈന്യാനി സര്വാണി താവകാനി വിശാംപതേ । നിരാശാന്യഭവംസ്തത്ര ജീവിതം പ്രതി ഭാരത
അപ്പോൾ, രാജാവേ, അവിടെ നിങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങൾ എല്ലാം ജീവൻ നിലനിർത്താൻ പ്രത്യാശയില്ലാതെ തീർന്നു, ഭാരത.
സ തു ധൈര്യേണ തം കോപം സന്നിവാര്യ മഹായശാഃ । ശ്രുതായുഷഃ പ്രചിച്ഛേദ മുഷ്ടിദേശേ മഹാധനുഃ
പക്ഷേ, മഹാശക്തനായ അവൻ ധൈര്യത്തോടെ കോപം നിയന്ത്രിച്ച്, ശ്രുതായുസിന്റെ വലിയ വില്ല് പിടിച്ചിടത്ത് വെട്ടി തകർത്തു.
അഥൈനം ഛിന്നധന്വാനം നാരാചേന സ്തനാന്തരേ । നിര്ബിഭേദ രണേ രാജാ സര്വസൈന്യസ്യ പശ്യതഃ
അപ്പോൾ, സൈന്യം മുഴുവൻ നോക്കിനിൽക്കേ, വില്ല് തകർന്ന അവനെ രാജാവ് യുദ്ധത്തിൽ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ കുത്തി.