ത്വമക്ഷരം പരമം വേദിതവ്യം ത്വമസ്യ വിശ്വസ്യ പരം നിധാനമ് । ത്വമവ്യയഃ ശാശ്വതധര്മഗോപ്താ സനാതനസ്ത്വം പുരുഷോ മതോ മേ
നീ അക്ഷരവും പരമവുമാണ്, അറിയേണ്ടതിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതം. ഈ വിശ്വത്തിന്റെ അന്തിമാശ്രയവും, ശാശ്വതധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനും, അനശ്വരനും, പ്രാചീനപുരുഷനുമാണ് നീ എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
അനാദിമധ്യാന്തമനന്തവീര്യ- മനന്തബാഹും ശശിസൂര്യനേത്രമ് । പശ്യാമി ത്വാം ദീപ്തഹുതാശവക്രം സ്വതേജസാ വിശ്വമിദം തപന്തമ്
ആദിയും മധ്യവും അന്തവും ഇല്ലാത്ത, അനന്തശക്തിയുള്ള, അനേകം കൈകളുള്ള, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും കണ്ണുകളായ, തീപോലുള്ള വായ് കൊണ്ട്, നിന്റെ തേജസ്സാൽ ഈ ലോകം ദഹിപ്പിക്കുന്നവനായി നിന്നെ ഞാൻ കാണുന്നു.
ദ്യാവാപൃഥിവ്യോരിദമന്തരം ഹി വ്യാപ്തം ത്വയൈകേന ദിശശ്ച സര്വാഃ । ദൃഷ്ട്വാദ്ഭുതം രൂപമുഗ്രം തദേവം ലോകത്രയം പ്രവ്യഥിതം മഹാത്മന്
സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ഇടയിലും എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നീ മാത്രം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഈ അത്ഭുതകരമായ ഭയങ്കരമായ രൂപം കണ്ടു മൂന്നു ലോകവും ഭയത്താൽ വിറക്കുന്നു മഹാത്മാ.
അമീ ഹി ത്വാ സുരസങ്ഘാ വിശന്തി കേചിദ്ഭീതാഃ പ്രാഞ്ജലയോ ഗൃണാന്തി। സ്വസ്തീത്യുക്ത്വാ മഹര്ഷിസിദ്ധസങ്ഘാഃ സ്തുവന്തി ത്വാം സ്തുതിഭിഃ പുഷ്കലാഭിഃ
ദേവതാസമൂഹങ്ങൾ നിന്നിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; ചിലർ ഭയത്തോടെ കയ്യുകൂപ്പി നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; മഹർഷിമാരും സിദ്ധന്മാരും 'ശാന്തി' എന്ന് പറഞ്ഞ് സമൃദ്ധമായ സ്തുതികളാൽ നിന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നു.
രുദ്രാദിത്യാ വസവോ യേ ച സാധ്യാ വിശ്വേഽശ്വിനൌ മരുതശ്ചോഷ്മപാശ്ച । ഗന്ധര്വയക്ഷാസുരസിദ്ധസങ്ഘാ വീക്ഷന്തേ ത്വാം വിസ്മിതാശ്ചൈവ സര്വേ
രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, സാദ്ധ്യർ, വിശ്വദേവന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മറുതുകൾ, പിതൃകൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, അസുരന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ—എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ നിന്നെ നോക്കുന്നു.
രൂപം മഹത്തേ ബഹുവക്രനേത്രം മഹാബാഹോ ബഹുബാഹൂരുപാദമ്। ബഹൂദരം ബഹുദംഷ്ട്രാകരാലം ദൃഷ്ട്വാ ലോകാഃ പ്രവ്യഥിതാസ്തഥാഹമ്
നിന്റെ വലിയ രൂപം, അനേകം വായുകളും കണ്ണുകളും, ശക്തമായ കൈകളും കാലുകളും, അനേകം വയറുകളും ഭയാനകമായ പല്ലുകളും കണ്ടു ലോകങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നു; ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെ ഭയക്കുന്നു.
നഭഃസ്പൃശം ദീപ്തമനേകവര്ണം വ്യാത്താനനം ദീപ്തവിശാലനേത്രമ് । ദൃഷ്ട്വാ ഹി ത്വാ പ്രവ്യഥിതാന്തരാത്മാ ധൃതിം ന വിന്ദാമി ശമം ച വിഷ്ണോ
ആകാശം തൊടുന്ന, പ്രകാശം പകർന്ന, അനേകം വർണങ്ങളുള്ള, വലിയ തുറന്ന വായുകളും ദീപ്തമായ വലിയ കണ്ണുകളും ഉള്ള നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ള് വിറച്ചു; വിഷ്ണോ, എനിക്ക് ധൈര്യവും സമാധാനവും ഇല്ല.
ദംഷ്ട്രാകരാലാനി ച തേ സുഖാനി ദൃഷ്ട്വൈവ കാലാനലസന്നിഭാനി। ദിശോ ന ജാനേ ന ലഭേ ച ശര്മ പ്രസീദ ദേവേശ ജഗന്നിവാസ
നിന്റെ ഭയാനകമായ പല്ലുകൾ ഉള്ള വായുകൾ, കാലാഗ്നിപോലെയുള്ളവ, കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ദിക്കുകൾ അറിയാനാവുന്നില്ല, ആശ്വാസവും ഇല്ല; ദേവേശാ, ലോകാശ്രയമായവാ, ദയചെയ്യണം.
അമീ ച ത്വാം ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ പുത്രാഃ സര്വേ സഹൈവാവനിപാലസങ്ഘൈഃ । ഭീഷ്മോ ദ്രോണഃ സൂതപുത്രസ്തഥാസൌ സഹാസ്മദീയൈരപി യോധമുഖ്യൈഃ
ഇവിടെ ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മക്കളെയും, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരെയും, ഭീഷ്മനും ദ്രോണമും സൂതപുത്രനുമായ കർണനെയും, ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന യോദ്ധാക്കളെയും കൂടി നോക്കൂ.
വക്രാണി തേ ത്വരമാണാ വിശന്തി ദംഷ്ട്രാകരാലാനി ഭയാനകാനി। കേചിദ്വിലഗ്നാ ദശനാന്തരേഷു സംദൃശ്യന്തേ ചൂര്ണിതൈരുത്തമാങ്ഗൈഃ
അവരൊക്കെയും ഭയാനകമായ, വലിയ പല്ലുകളുള്ള നിന്റെ വായിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി പോവുന്നു; ചിലരെയോ നിന്റെ പല്ലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി, തലകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന നിലയിൽ കാണാം.
യഥാ നദീനാം ബഹവോഽമ്ബുവേഗാഃ സമുദ്രമേവാഭിമുഖാ ദ്രവന്തി। തഥാ തവാമീ നരലോകവീരാ വിശന്തി വക്രാണ്യഭിവിജ്വലന്തി
നദികളുടെ അനേകം ഒഴുക്കുകൾ സമുദ്രത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, ലോകത്തിലെ വീരന്മാർ നിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന വായിലേക്ക് കയറി പോവുന്നു.
യഥാ പ്രദീപ്തം ജ്വലനം പതങ്ഗാ വിശന്തി നാശായ സമൃദ്ധവേഗാഃ । തഥൈവ നാശായ വിശന്തി ലോകാ- സ്തവാപി വക്രാണി സമൃദ്ധവേഗാഃ
പ്രകാശം നിറഞ്ഞ തീയിൽ വണ്ടുകൾ വേഗത്തിൽ ചാടിപ്പോകുന്നതുപോലെ, ലോകങ്ങൾ നിന്റെ വായിലേക്ക് വൻ വേഗത്തിൽ കയറി നശിക്കുന്നു.
ലേലിഹ്യസേ ഗ്രസമാനഃ സമന്താ- ല്ലോകാന്സമഗ്രാന്വദനൈര്ജ്വലദ്ഭിഃക । തേജോഭിരാപൂര്യ ജഗത്സമഗ്രം ഭാസസ്തവോഗ്രാഃ പ്രതപന്തി വിഷ്ണോ
നിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന വായുകൾകൊണ്ട് നീ ലോകങ്ങളെ എല്ലാടും വിഴുങ്ങുന്നു; നിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട് സർവ്വജഗതും നിറഞ്ഞു, നിന്റെ ശക്തമായ കിരണങ്ങൾ എല്ലാം കത്തിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവേ.
ആഖ്യാഹി മേ കോ ഭവാനുഗ്രരൂപോ നമോഽസ്തു തേ ദേവവര പ്രസീദ । വിജ്ഞാതുമിച്ഛാമി ഭവന്തമാദ്യം ന ഹി പ്രജാനാമി തവ പ്രവൃത്തിമ്
ഈ ഭയങ്കര രൂപത്തിൽ നീ ആരാണെന്ന് എന്നോട് പറയണമേ; ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നമസ്കാരം, ദയവായി കൃപചെയ്യണം. ആദിമനായ നിന്നെ ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം നിന്റെ ലക്ഷ്യം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
കാലോഽസ്മി ലോകക്ഷയകൃത്പ്രവൃദ്ധോ ലോകാന്സമാഹര്തുമിഹ പ്രവൃത്തഃ। ഋതേഽപി ത്വാ ന ഭവിഷ്യന്തി സര്വേ യേഽവസ്ഥിതാഃ പ്രത്യനീകേഷു യോധാഃ
ഞാൻ കാലം, ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ശക്തൻ; എല്ലാം സംഹരിക്കാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഇടപെടലില്ലാതെയും, ഈ യുദ്ധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന യോദ്ധാക്കൾ ഒരുവനും രക്ഷപ്പെടില്ല.
തസ്മാത്ത്വമുത്തിഷ്ഠ യശോ ലഭസ്വ ജിത്വാ ശത്രൂന്ഭുങ്ക്ഷ്വ രാജ്യം സമൃദ്ധമ്। മയൈവൈതേ നിഹതാഃ പൂര്വമേവ നിമിത്തമാത്രം ഭവ സവ്യസാചിന്
അതിനാൽ നീ എഴുന്നേറ്റ്, കീർത്തി നേടുക; ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് സമൃദ്ധമായ രാജ്യം അനുഭവിക്കൂ. ഇവരെ ഞാൻ ഇതിനകം തന്നെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരാക്കിയത്; നീ കാരണം മാത്രം, ധനുര്ധരനേ.
ദ്രോണം ച ഭീഷ്മം ച ജയദ്രഥം ച കര്ണം തഥാന്യാനപി യോധവീരാന്। മയാ ഹതാംസ്ത്വം ജഹി മാവ്യഥിഷ്ഠാ യുദ്ധ്യസ്വ ജേതാനി രണേ സപത്നാന്
ദ്രോണമേയും ഭീഷ്മനേയും ജയദ്രഥനേയും കർണനേയും മറ്റു വീരന്മാരെയും ഞാൻ ഇതിനകം തന്നെ സംഹരിച്ചു; നീ അവരെ കൊല്ലൂ, ഭയപ്പെടേണ്ട. യുദ്ധം ചെയ്യൂ, ശത്രുക്കളെ നീ ജയിക്കും.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചനം കേശവസ്യ കൃതാഞ്ജലിര്വേപമാനഃ കിരീടീ। നമസ്കൃത്വാ ഭൂയ ഏവാഹ കൃഷ്ണം സഗദ്ഗദം ഭീതഭീതഃ പ്രണമ്യ
കേശവന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കിരീടധാരിയായ അർജുനൻ കയ്യുകൂടി വിറയച്ച് നമസ്കരിച്ചു; വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ നമസ്കരിച്ച് ഭയത്താൽ വാക്ക് തളരുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സ്ഥാനേ ഹൃഷീകേശ തവ പ്രകീര്ത്യാ ജഗത്പ്രഹൃഷ്യത്യനുരജ്യതേ ച। രക്ഷാംസി ഭീതാനി ദിശോ ദ്രവന്തി സര്വേ നമസ്യന്തി ച സിദ്ധസങ്ഘാഃ
ഹൃഷീകേശാ, നിന്റെ മഹത്വം കേട്ട് ലോകം സന്തോഷിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഭീതിയാൽ ദാനവന്മാർ എല്ലാടും ഓടിപ്പോകുന്നു, സിദ്ധന്മാരൊക്കെയും നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു.
കസ്മാച്ച തേ ന നമേരന്മഹാത്മന് ഗരീയസേ ബ്രഹ്മണോഽപ്യാദികര്ത്രേ। അനന്ത ദേവേശ ജഗന്നിവാസ ത്വമക്ഷരം സദസത്തത്പരം യത്
മഹാത്മാവേ, ബ്രഹ്മാവിനേക്കാൾ മഹത്വമുള്ള ആദികാരണനായ നിന്നെ ആരും നമസ്കരിക്കാതിരിക്കുമോ? അനന്തനേ, ദേവന്മാരുടെ നാഥനേ, ജഗതിന്റെ ആധാരമേ, നീ അക്ഷരവും, സതും അസതും അതിനപ്പുറത്തുള്ളതുമാണ്.
ത്വമാദിദേവഃ പുരുഷഃ പുരാണ- സ്ത്വമസ്യ വിശ്വസ്യ പരം നിധാനമ് । വേത്താഽസി വേദ്യം ച പരം ച ധാമ ത്വയാ തതം വിശ്വമനന്തരൂപ
നീ ആദിദേവനും പുരാതനപുരുഷനും, ഈ വിശ്വത്തിന്റെ പരമാശ്രയവുമാണ്; നീ അറിയുന്നവനും അറിയേണ്ടതും പരമധാമവും; അനന്തരൂപനേ, വിശ്വം മുഴുവൻ നിന്നാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വായുര്യമോഽഗ്നിര്വരുണഃ ശശാങ്കഃ പ്രജാപതിസ്ത്വം പ്രപിതാമഹശ്ച। നമോ നമസ്തേഽതു സഹസ്രകൃത്വഃ പുനശ്ച ഭൂയോഽപി നമോ നമസ്തേ
നീ വായുവും യമനും അഗ്നിയും വരുണനും ചന്ദ്രനും പ്രജാപതിയും പ്രപിതാമഹനും; ആയിരം പ്രാവശ്യം ഞാൻ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം.
നമഃ പുരസ്താദഥ പൃഷ്ഠതസ്തേ നമോഽസ്തു തേ സര്വത ഏവ സര്വ। അനന്തവീര്യാമിതവിക്രമസ്ത്വം സര്വം സമാപ്നോഷി തതോഽസി സര്വഃ
മുൻപിലും പിന്നിലും നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു; എല്ലാടും നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു, സർവ്വശക്തനേ. അനന്തശക്തിയുള്ളവനേ, അളവറ്റ വീര്യവാനേ, നീ എല്ലാം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടു നീ എല്ലാം തന്നെയാണ്.
സഖേതി മത്വാ പ്രസഭം യദുക്തം ഹേ കൃഷ്ണ ഹേ യാദവ ഹേ സഖേതി। അജാനതാ മഹിമാനം തവേദം മയാ പ്രമാദാത്പ്രണയേന വാഽപി
സുഹൃത്ത് എന്നു കരുതി, കൃഷ്ണാ, യാദവാ, സുഹൃത്ത് എന്നിങ്ങനെ ഞാൻ നിർഭാഗ്യമായി പറഞ്ഞതും, നിന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ അശ്രദ്ധയാലോ സ്നേഹത്താലോ പറഞ്ഞതും,
യച്ചാപഹാസാര്ഥമസത്കൃതോഽസി വിഹാരശയ്യാസനഭോജനേഷു । ഏകോഽഥവാപ്യച്യുത തത്സമക്ഷം തത്ക്ഷാമയേ ത്വാമഹമപ്രമേയമ്
കളിയിൽ, വിശ്രമത്തിൽ, ഇരിപ്പിൽ, ഭക്ഷണത്തിൽ, ഒറ്റയ്ക്കോ കൂട്ടത്തിൽക്കൊയോ, അച്യുതാ, ഞാൻ തമാശയ്ക്കായി നിന്നെ അപമാനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന് ക്ഷമിക്കണമേ, അളവറ്റവനേ.
പിതാസി ലോകസ്യ ചരാചരസ്യ ത്വമസ്യ പൂജ്യശ് ഗുരുര്ഗരീയാന്। ന ത്വത്സമോഽസ്ത്യഭ്യധികഃ കുതോഽന്യോ ലോകത്രയേഽപ്യപ്രതിമപ്രഭാവഃ
നീ ചലനശീലവും അചലവുമായ ലോകത്തിന്റെ പിതാവാണ്; നീ ഏറ്റവും ആരാധ്യനും ഗുരുവും മഹത്വവാനുമാണ്. മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും നിനക്ക് തുല്യനോ അതിലധികനോ ആരുമില്ല, അപരിമിതശക്തിയുള്ളവനേ.
തസ്മാത്പ്രണമ്യ പ്രണിധായ കായം പ്രസാദയേ ത്വാമഹമീശമീഡ്യമ് । പിതേവ പുത്രസ്യ സഖേവ സഖ്യുഃ പ്രിയഃ പ്രിയായാര്ഹസി ദേവ സോഢുമ്
അതിനാൽ, ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്ത് ശരീരം നമിച്ച്, മഹത്വമുള്ള ദൈവമേ, നിന്നോടു കൃപ ചോദിക്കുന്നു. അച്ഛൻ മകനോട് ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെയും, സ്നേഹിതൻ സ്നേഹിതനോട് ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെയും, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ പ്രിയപ്പെട്ടവളോട് ക്ഷമിക്കുന്നതുപോലെയും, ദൈവമേ, നീയും എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.
അദൃഷ്ടപൂര്വം ഹൃഷിതോഽസ്മി ദൃഷ്ട്വാ ഭയേന ച പ്രവ്യഥിതം മനോ മേ। തദേവ മേ ദര്ശയ ദേവ രൂപം പ്രസീദ ദേവേശ ജഗന്നിവാസ
ഇതുവരെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത രൂപം കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ആനന്ദിതനായി, എന്നാൽ ഭയത്താൽ എന്റെ മനസ്സ് അലയുന്നു. ദൈവമേ, ആ പഴയ രൂപം തന്നേ വീണ്ടും കാണിക്കാൻ ദയവായി; ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, ലോകത്തിന്റെ ആശ്രയമേ, ദയചെയ്യണം.
കിരീടിനം ഗദിനം ചക്രഹസ്ത- മിച്ഛാമി ത്വാം ദ്രഷ്ടുമഹം തഥൈവ। തേനൈവ രൂപേണ ചതുര്ഭുജേന സഹസ്രബാഹോ ഭവ വിശ്വമൂര്തേ
കിരീടം ധരിച്ച്, ഗദയും ചക്രവും കൈവശമുള്ള നാലു കൈകളുള്ള രൂപത്തിൽ നിന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആയിരം കൈകളുള്ള ലോകരൂപമേ, ആ നാലുകൈകളുള്ള രൂപത്തിൽ ദയവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടണം.
മയാ പ്രസന്നേന തവാര്ജുനേദം രൂപം പരം ദര്ശിതമാത്മയോഗാത്। തേജോമയം വിശ്വമനന്തമാദ്യം യന്മേ ത്വദന്യേന ന ദൃഷ്ടപൂര്വമ്
അർജുനാ, എന്റെ കൃപയാൽ, എന്റെ ശക്തിയാൽ, ഈ പരമമായ, പ്രകാശമുള്ള, അനന്തമായ, ആദിമമായ ലോകരൂപം ഞാൻ നിന്നെ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. മറ്റാരും ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതാണ് ഇത്.