തതോ രാത്രൌ വ്യതീതായാം പ്രതിബുദ്ധോഽസ്മി ഭാരത । തതഃ സംചിന്ത്യ വൈ സ്വപ്നമവാപം ഹര്ഷമുത്തമമ്
അതിനുശേഷം രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഉണർന്നു, ഭാരതവംശജനായവനേ. ആ സ്വപ്നം ഓർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് അത്യന്തം സന്തോഷം ലഭിച്ചു.
തതഃ സമഭവദ്യുദ്ധം മമ തസ്യ ച ഭാരത । തുമുലം സര്വഭൂതാനാം രോമഹര്ഷണമദ്ഭുതമ്
തുടർന്ന്, അവനുമായി എനിക്ക് ഒരു മഹാസമരം ഉണ്ടായി, ഭാരതനേ. അതു അത്ഭുതകരവും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും രോമാഞ്ചം വരുത്തുന്നതും ആയിരുന്നു.
തതോ ബാണമയം വര്ഷം വവര്ഷ മയി ഭാര്ഗവഃ। ന്യവാരയമഹം തച്ച ശരജാലേന ഭാരത
അപ്പോൾ ഭാർഗവൻ എന്നെ향െ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു; എന്നാൽ ഞാൻ അമ്പങ്ങളുടെ വലയത്തോടെ അതു തടഞ്ഞു, ഭാരതനേ.
തതഃ പരമസംക്രുദ്ധഃ പുനരേവ മഹാതപാഃ । ഹ്യസ്തനേന ച കോപേന ശക്തിം വൈ പ്രാഹിണോന്മയി
അതിനുശേഷം, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആ മഹാതപസ്വി ഇടതുകൈ കൊണ്ട് ഒരു കുന്തം എനിക്ക് എറിഞ്ഞു.
ഇന്ദ്രാശനിസമസ്പര്ശാം യമദണ്ഡസമപ്രഭാമ് । ജ്വലന്തീമഗ്നിവത്സങ്ഖ്യേ ലേലിഹാനാം സമന്തതഃ
അത് ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെയുള്ള സ്പർശവും, യമന്റെ ദണ്ഡംപോലുള്ള പ്രകാശവും, യുദ്ധത്തിൽ അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുകയും ചുറ്റും ചുട്ടുനശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
തതോ ഭരതശാര്ദൂല ധിഷ്ണ്യമാകാശഗം യഥാ। സാ മമാഭ്യവധീത്തൂര്ണം ജത്രുദേശേ കുരൂദ്വഹ
ഭാരതശാർദൂലനേ, ആ കുന്തം ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ഉല്കപോലെ, അതിവേഗത്തിൽ എന്റെ കഴുത്തിന്റെ സമീപം വന്നു അടിച്ചു, കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ.
അഥാസ്രമസ്രവദ്ധോരം ഗിരേര്ഗൈരികധാതുവാത് । രാമേണ സുമഹാബാഹോ ക്ഷതസ്യ ക്ഷതജേക്ഷണ
അപ്പോൾ, മഹാബാഹുവായ രാമനു് പരിക്കേറ്റപ്പോൾ, പർവ്വതത്തിൽ നിന്നു് ഗൈരികം കലർന്ന രക്തം ഒഴുകി, വേദനയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പായി.
തതോഽഹം ജാമദഗ്ന്യായ ഭൃശം ക്രോധസമന്വിതഃ । ചിക്ഷേപ മൃത്യുസംകാശം ബാണം സര്പവിഷോപമമ്
അതിനുശേഷം, ഞാൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ജാമദഗ്ന്യനായ രാമനോടു് പാമ്പിന്റെ വിഷംപോലെയുള്ള ഒരു ഭയങ്കരമായ അമ്പ് എറിഞ്ഞു.
സ തേനാഭിഹതോ വീരോ ലലാടേ ദ്വിജസത്തമഃ । അശോഭത മഹാരാജ ശശ്രൃങ്ഗ ഇവ പര്വതഃ
ആ അമ്പ് ഭ്രാമണശ്രേഷ്ഠന്റെ നെറ്റിയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ, രാജാവേ, അവൻ ഒരു പർവ്വതം ചന്ദ്രപ്രഭയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
സ സംരബ്ധഃ സമാവൃത്യ ശരം കാലാന്തകോപമമ് । സംദധേ ബലവത്കൃഷ്യ ഘോരം ശത്രനിബര്ഹണമ്
അപ്പോൾ രാമൻ ക്രോധത്തോടെ ഒരു ഭയങ്കരമായ, ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ തക്കതായ അമ്പ് വലിച്ച് വില്ലിൽ ഇട്ടു.
സ വക്ഷസി പാപതോഗ്രഃ ശരോ വ്യാല ഇവ ശ്വസന് । മഹീം രാജംസ്തതശ്ചാഹമഗമം രുധിരാവിലഃ
ആ ഭയങ്കരമായ അമ്പ് പാമ്പ് പീസുന്നപോലെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി എന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടി, രാജാവേ, ഞാൻ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണു.
സംപ്രാപ്യ തു പുനഃ സംജ്ഞാം ജാമദഘ്ന്യായ ധീമതേ । പ്രാഹിണ്വം വിമലാം ശക്തിം ജ്വലന്തീമശനീമിവ
പിന്നീട്, ഞാൻ വീണ്ടും ബോധം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ജാമദഗ്ന്യനായ ധീരനോടു് ഒരു മിന്നുന്ന, വജ്രംപോലുള്ള ശുദ്ധമായ ശക്തി എറിഞ്ഞു.
സാ തസ്യ ദ്വിജമുഖ്യസ്യ നിപപാത ഭുജാന്തരേ । വിഹ്വലശ്ചാഭവദ്രാജന്വേപഥുശ്ചൈനമാവിശത്
ആ ആയുധം ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്റെ കൈകളുടെ ഇടയിൽ വീണു; രാജാവേ, അവൻ ഭ്രമിച്ച് വിറയലിൽ ആകപ്പെട്ടു.
തത ഏനം പരിഷ്വജ്യ സഖാ വിപ്രോ മഹാതപാഃ । അകൃതവ്രണഃ ശുഭൈര്വാക്യൈരാശ്വാസയദനേകധാ
അപ്പോൾ, മഹാതപസ്സുള്ള ബ്രാഹ്മണസ്നേഹിതൻ അവനെ അണച്ചു, തന്നെ പരിക്കൊന്നുമില്ലാതെ, നല്ല വാക്കുകൾ പറയുകയും പലതവണ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
സമാശ്വസ്തസ്തതോ രാമഃ ക്രോധാമര്ഷസമന്വിതഃ । പ്രാദുശ്ചക്രേ തദാ ബ്രാഹ്മം പരമാസ്ത്രം മഹാവ്രതഃ
അങ്ങനെ ആശ്വാസം ലഭിച്ച രാമൻ, ക്രോധത്തിലും അമർഷത്തിലും നിറഞ്ഞ്, അപ്പോൾ തന്നെ പരമോന്നത ബ്രഹ്മാസ്ത്രം വെളിപ്പെടുത്തി.
തതസ്തത്പ്രതിഘാതാര്ഥം ബ്രാഹ്മമേവാസ്ത്രമുത്തമമ് । മയാ പ്രയുക്തം ജജ്വാല യുഗാന്തമിവ ദര്ശയത്
അതിനോട് പ്രതികരിക്കാൻ, ഞാൻയും അതേ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു; അതു് ലോകാന്തം കാണിക്കുന്നതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
തയോര്ബ്രഹ്മാസ്ത്രയോരാസീദന്തരാ വൈ സമാഗമഃ । അസംപ്രാപ്യൈവ രാമം ച മാം ച ഭാരതസത്തമ
ആ രണ്ട് ബ്രഹ്മാസ്ത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടയിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, എന്നാൽ അതൊന്നും രാമനെയും എന്നെയും തൊടിയില്ലായിരുന്നു.
തതോ വ്യോമ്നി പ്രാദുരഭൂത്തേജ ഏവ ഹി കേവലമ് । ഭൂതാനി ചൈവ സര്വാണി ജഗ്മുരാര്തിം വിശാംപതേ
അപ്പോൾ ആകാശത്ത് വെളിച്ചം മാത്രം പ്രത്യക്ഷമായി, രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികളും വേദനയിൽ ആകപ്പെട്ടു.
ഋഷയശ്ച സഗന്ധര്വാ ദേവതാശ്ചൈവ ഭാരത। സംതാപം പരമം ജഗ്മുരസ്ത്രതേജോഭിപീഡിതാഃ
ഭാരതാ, അപ്പോൾ ഋഷിമാരും ഗാന്ധർവന്മാരും ദേവന്മാരും ആ ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ അത്യന്തം പീഡിതരായി വേദനിച്ചു.
തതശ്ചചാല പൃഥിവീ സപര്വതവനദ്രുമാ। സംതപ്താനി ച ഭൂതാനി വിഷാദംക ജഗ്മുരുത്തമമ്
പിന്നീട്, പർവ്വതങ്ങളും കാടുകളും മരങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി വിറച്ചു; എല്ലാ ജീവികളും ചൂടേറ്റ് ആഴത്തിലുള്ള നിരാശയിൽ ആകപ്പെട്ടു.
പ്രജജ്വാല നഭോ രാജന്ധൂമായന്തേ ദിശോ ദശ। ന സ്ഥാതുമന്തരിക്ഷേ ച ശേകുരാകാശഗാസ്തദാ
ആകാശം ജ്വലിച്ചു, രാജാവേ, പത്തു ദിക്കുകളും പുകകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു; ആകാശവാസികൾ അപ്പോൾ ആകാശത്ത് നില്ക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി.
തതോ ഹാഹാകൃതേ ലോകേ സദേവാസുരരാക്ഷസേ । ഇദമന്തരമിത്യേവം മോക്തുകാമോഽസ്മി ഭാരത
അപ്പോൾ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഉൾപ്പെടെ ലോകം ഭയത്തിൽ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, ഭാരതാ, ആ ആയുധങ്ങൾ പിൻവലിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
പ്രസ്വാപമസ്ത്രം ത്വരിതോ വചനാദ്ബ്രഹ്മവാദിനാമ് । ചിന്തിതം ച തദസ്ത്രം മേ മനസി പ്രത്യഭാത്തദാ
ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഉപദേശപ്രകാരം, ഞാൻ വേഗത്തിൽ സൂപ്തിയസ്ത്രം ഓർത്തു; അപ്പോൾ ആ ആയുധം എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
തതോ ഹലഹലാശബ്ദോ ദിവി രാജന്മഹാനഭൂത്। പ്രസ്വാപം ഭീഷ്മ മാ സ്രാക്ഷീരിതി കൌരവനന്ദന
അതിനുശേഷം, ആകാശത്ത് വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു, രാജാവേ; 'ഭീഷ്മൻ സൂപ്തിയസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു!' എന്ന വിളി മുഴങ്ങി.
അയുഞ്ജമേവ ചൈവാഹം തദസ്ത്രം ഭൃഗുനന്ദനേ । പ്രസ്വാപം മാം പ്രയുജ്ജാനം നാരദോ വാകയമബ്രവീത്
അപ്പോള് ഞാന് ആ ആയുധം ഉപയോഗിക്കാന് ഒരുങ്ങുമ്പോള്, ഭൃഗുവംശജനായേ, ഉറക്കമുണ്ടാക്കുന്ന ആ ആയുധം പ്രയോഗിക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോള് തന്നെ നാരദന് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഏതേ വിയതി കരവ്യ ദിവി ദേവഗണാഃ സ്ഥിതാഃ। തേ ത്വാം നിവാരയന്ത്യദ്യ പ്രസ്വാപം മാ പ്രയോജയ
ആകാശത്ത് ദേവതകള് നിരന്നു നിന്നിരിക്കുന്നു; ഇന്ന് അവര് നിന്നെ തടയുകയാണ്. ഉറക്കമുണ്ടാക്കുന്ന ആ ആയുധം നീ പ്രയോഗിക്കരുത്.
രാമസ്തപസ്വീ ബ്രഹ്മണ്യോ ബ്രാഹ്മണശ്ച ഗുരുശ്ച തേ। തസ്യവമാനം കൌരവ്യ മാസ്മ കാര്ഷീഃ കഥഞ്ചന
രാമന് ഒരു തപസ്വിയും, ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനും, ബ്രാഹ്മണനും, നിന്റെ ഗുരുവുമാണ്; കൌരവാ, അവനെ ഒരിക്കലും അപമാനിക്കരുത്.
തതോഽപശ്യം ദിവിഷ്ഠാന്വൈ താനഷ്ടൌ ബ്രഹ്മവാദിനഃ । തേ മാം സ്മയന്തോ രാജേന്ദ്ര ശനകൈരിദമബ്രുവന്
അതിനുശേഷം ഞാന് ആകാശത്ത് വസിക്കുന്ന ബ്രഹ്മജ്ഞാനികള് ആയ എട്ട് മഹർഷിമാരെ കണ്ടു; രാജാവേ, അവര് പുഞ്ചിരിയോടെ പതുക്കെ എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യഥാഽഽഹ ഭരതശ്രേഷ്ഠ നാരദസ്തത്തഥാ കുരു । ഏതദ്ധി പരമം ശ്രേയോ ലോകാനാം ഭരതര്ഷഭ
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, നാരദന് പറഞ്ഞതുപോലെ നീ ചെയ്യണം; ഇതാണ് ലോകങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഏറ്റവും ഉത്തമമായത്, ഭരതവംശത്തിലെ പ്രഭാവശാലിയായവനേ.
തതശ്ച പ്രതിസംഹൃത്യ തദസ്ത്രം സ്വാപനം മഹത്। ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ദീപയാഞ്ചക്രേ തസ്മിന്യുധി യഥാവിധി
അതിനുശേഷം ഞാന് ആ മഹത്തായ ഉറക്കായുധം പിന്വലിച്ച്, യുദ്ധഭൂമിയില് നിയമപ്രകാരം ബ്രഹ്മാസ്ത്രം തയ്യാറാക്കി.