ജാതമുത്സൃജ്യ തം ഗര്ഭം മേനകാ മാലിനീമനു। കൃതകാര്യാ തതസ്തൂര്ണമഗച്ഛച്ഛക്രസംസദമ്
ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ മാലിനി നദിക്കരയിൽ വിട്ട്, മേനകാ തന്റെ ജോലി തീർന്നതോടെ ഉടൻ ഇന്ദ്രന്റെ സഭയിലേക്ക് പോയി.
തം വനേ വിജനേ ഗര്ഭം സിംഹവ്യാഘ്രസമാകുലേ। ദൃഷ്ട്വാ ശയാനം ശകുനാഃ സമന്താത്പര്യവാരയന്। നേമാം ഹിംസ്യുര്വനേ ബാലാം ക്രവ്യാദാ മാംസഗൃദ്ധിനഃ
സിംഹങ്ങളും കടുവകളും നിറഞ്ഞ കാട്ടിൽ, ആ കുഞ്ഞ് ഒറ്റക്കായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടു, പക്ഷികൾ ചുറ്റും കൂടി അവളെ സംരക്ഷിച്ചു; മാംസം തേടുന്ന മൃഗങ്ങൾ അവളെ തിന്നാതിരിക്കാൻ.
പര്യരക്ഷന്ത താം തത്ര ശകുന്താ മേനകാത്മജാമ്। ഉപസ്പ്രഷ്ടും ഗതശ്ചാഹമപശ്യം ശയിതാമിമാമ്
അവിടെ പക്ഷികൾ മേനകയുടെ മകളെ കാത്തു. ഞാൻ കുളിക്കാൻ പോയപ്പോൾ അവളെ അവിടെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
നിര്ജനേ വിപിനേ രമ്യേ ശകുന്തൈഃ പരിവാരിതാമ്। `മാം ദൃഷ്ട്വൈവാഭ്യപദ്യന്ത പാദയോഃ പതിതാ ദ്വിജാഃ। അബ്രുഞ്ശകുനാഃ സര്വേ കലം മധുരഭാഷിണഃ
നിര്ജനമായ മനോഹരമായ കാട്ടിൽ, പക്ഷികൾ ചുറ്റും കൂടിയ അവളെ ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ, അവ രണ്ടാമതായ ജനിച്ച പക്ഷികൾ എന്റെ കാലിൽ വീണു. എല്ലാ പക്ഷികളും മധുരമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
വിശ്വാമിത്രസുതാം ബ്രഹ്മന്ന്യാസഭൂതാം ഭരസ്വ വൈ। കാമക്രോധാവജിതവാന്സഖാ തേ കൌശികീം ഗതഃ
'ബ്രാഹ്മണനേ, വിഷ്വാമിത്രന്റെ മകളെ നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു; ആഗ്രഹവും കോപവും ജയിച്ച നിന്റെ സുഹൃത്ത് കൌശികിയിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.'
തസ്മാത്പോഷയ തത്പുത്രീം ദയാവാനിതി തേഽബ്രുവന്। സര്വഭൂതരുതജ്ഞോഽഹം ദയാവാന്സര്വജന്തുഷു
അതിനാൽ, 'ഈ മകളെ കരുണയോടെ വളർത്തണം' എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഭാഷ അറിയുന്നവനും, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ളവനുമാണ് ഞാൻ.
ആനയിത്വാ തതശ്ചൈനാം ദുഹിതൃത്വേ ന്യവേശയമ്
അതിനുശേഷം, അവളെ കൊണ്ടുവന്ന്, ഞാൻ എന്റെ മകളായി സ്വീകരിച്ചു.
ശരീരകൃത്പ്രാണദാതാ യസ്യ ചാന്നാനി ഭുഞ്ജതേ। ക്രമേണൈതേ ത്രയോഽപ്യുക്താഃ പിതരോ ധര്മശാസനേ
ശരീരം നൽകുന്നവനും, ജീവൻ നൽകുന്നവനും, ആഹാരം നൽകുന്നവനും—ഇവരെയാണ് ധർമ്മശാസ്ത്രം അനുസരിച്ച് മൂന്നു പിതാക്കളെന്ന് പറയുന്നത്.
നിര്ജനേ തു വനേ യസ്മാച്ഛകുന്തൈഃ പരിവാരിതാ। ശകുന്തലേതി നാമാസ്യാഃ കൃതം ചാപി തതോ മയാ
അകലെയുള്ള കാട്ടിൽ പക്ഷികൾ ചുറ്റി നിന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അവളെ ശകുന്തള എന്ന് പേരിട്ടത്.
ഏവം ദുഹിതരം വിദ്ധി മമ വിപ്ര ശകുന്തലാമ്। ശകുന്തലാ ച പിതരം മന്യതേ മാമനിന്ദിതാ
ബ്രാഹ്മണാ, ശകുന്തള എന്റെ മകളാണെന്ന് നീ അറിയണം. അവളും, കുറ്റമില്ലാത്തവളായ ശകുന്തള, എന്നെ തന്നെ തന്റെ അച്ഛനായി കരുതുന്നു.
ഏതദാചഷ്ട പൃഷ്ടഃ സന്മമ ജന്മ മഹര്ഷയേ। സുതാം കണ്വസ്യ മാമേവം വിദ്ധി ത്വം മനുജാധിപ
അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആ മഹർഷിക്കു എന്റെ ജനനകഥ പറഞ്ഞു. മനുഷ്യരിൽ രാജാവേ, നീ എന്നെ കണ്വന്റെ മകളായി അറിയണം.
കണ്വം ഹി പിതരം മന്യേ പിതരം സ്വമജാനതീ। ഇതി തേ കഥിതം രാജന്യഥാവൃത്തം ശ്രുതം മയാ
തന്റെ യഥാർത്ഥ അച്ഛനെ അറിയാതെ ശകുന്തള കണ്വനെ അച്ഛനായി കരുതുന്നു. രാജാവേ, സംഭവിച്ചതു പോലെ ഞാൻ കേട്ടതെല്ലാം നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
സുവ്യക്തം രാജപുത്രീ ത്വം യഥാ കല്യാണി ഭാഷസേ। ഭാര്യാ മേ ഭവ സുശ്രോണി ബ്രൂഹി കിം കരവാണി തേ
നിന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്നു തന്നെ നീ രാജകുമാരിയാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു, ഭദ്രേ. മനോഹരിയായ്, നീ എന്റെ ഭാര്യയാകൂ. ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയൂ.
സുവര്ണമാലാം വാസാംസി കുണ്ഡലേ പരിഹാടകേ। നാനാപത്തനജേ ശുഭ്രേ മണിരത്നേ ച ശോഭനേ
സുന്ദരിയായ്, ഞാൻ നിനക്കു പൊന്നുമാല, വസ്ത്രങ്ങൾ, കുണ്ദലങ്ങൾ, വളകൾ, പല നഗരങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മനോഹരമായ രത്നങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ കൊണ്ടുവരാം.
ആഹരാമി തവാദ്യാഹം നിഷ്കാദീന്യജിനാനി ച। സര്വം രാജ്യം തവാദ്യാസ്തു ഭാര്യാ മേ ഭവ ശോഭനേ
ഇന്ന് തന്നെ ഞാൻ നിനക്കു മാലകളും മാൻതോലുകളും കൊണ്ടുവരാം. മനോഹരിയായ്, ഇന്ന് മുതൽ രാജ്യം മുഴുവൻ നിന്റെതാകട്ടെ. നീ എന്റെ ഭാര്യയാകൂ.
ഗാന്ധര്വേണ ച മാം ഭീരു വിവാഹേനൈഹി സുന്ദരി। വിവാഹാനാം ഹി രമ്ഭോരു ഗാന്ധര്വഃ ശ്രേഷ്ഠ ഉച്യതേ
ഭയങ്കരിയായ്, സുന്ദരിയായ്, ഗന്ധർവ്വരീതിയിൽ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കൂ. സുന്ദരിയായ്, വിവാഹരീതികളിൽ ഗന്ധർവ്വം ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്ന് പറയുന്നു.
ഫലാഹാരോ ഗതോ രാജന്പിതാ മേ ഇത ആശ്രമാത്। മുഹൂര്തം സംപ്രതീക്ഷസ്വ സ മാം തുഭ്യം പ്രദാസ്യതി
രാജാവേ, എന്റെ അച്ഛൻ ഫലങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പോയിരിക്കുന്നു. കുറച്ചുകാലം കാത്തിരിക്കൂ, അച്ഛൻ വന്നാൽ എന്നെ നിനക്കു നൽകും.
പിതാ ഹി മേ പ്രഭുര്നിത്യം ദൈവതം പരമം മമ। യസ്മൈ മാം ദാസ്യതി പിതാ സ മേ ഭര്താ ഭവിഷ്യതി
എന്റെ അച്ഛൻ എപ്പോഴും എന്റെ പ്രഭുവും പരമദൈവവുമാണ്. അച്ഛൻ എന്നെ ആര്ക്ക് നൽകുമോ, അവൻ തന്നെയാണ് എന്റെ ഭർത്താവാകുക.
പിതാ രക്ഷതി കൌമാരേ ഭര്താ രക്ഷതി യൌവനേ। പുത്രസ്തു സ്ഥാവിരേ ഭാവേ ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമര്ഹതി
കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ സംരക്ഷിക്കുന്നു, യൗവനത്തിൽ ഭർത്താവ് സംരക്ഷിക്കുന്നു, വയസ്സായപ്പോൾ മകൻ സംരക്ഷിക്കുന്നു. സ്ത്രീക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം അനുയോജ്യമല്ല.
സമന്യമാനാ രാജേന്ദ്ര പിതരം മേ തപസ്വിനമ്। അധര്മേണ ഹി ധര്മിഷ്ഠ കഥം വരമുപാസ്മഹേ
രാജാവേ, ഞാൻ എന്റെ തപസ്സുകാരനായ അച്ഛനെ ആദരിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവളായ ഞാൻ അധർമ്മമായി വരനെ തേടാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?
മന്യുപ്രഹരണാ വിപ്രാ ന വിപ്രാഃ ശസ്ത്രപാണയഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ആയുധം കയ്യിൽ വേണ്ട, അവരുടെ കോപം തന്നെയാണ് ആയുധം.
മന്യുനാ ഘ്നന്തി തേ ശത്രൂന്വജ്രേണേന്ദ്ര ഇവാസുരാന്। അഗ്നിര്ദഹതി തേജോഭിഃ സൂര്യോ ദഹതി രശ്മിഭിഃ
അവർ ശത്രുക്കളെ കോപംകൊണ്ട് തകർക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ട് അസുരന്മാരെ തകർക്കുന്നതുപോലെ. അഗ്നി തേജസ്സുകൊണ്ടും സൂര്യൻ കിരണങ്ങളാൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
രാജാ ദഹതി ദണ്ഡേന ബ്രാഹ്മണോ മന്യുനാ ദഹേത്। ക്രോധിതാ മന്യുനാ ഘ്നന്തി വജ്രപാണിരിവാസുരാന്
രാജാവ് ശിക്ഷകൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കുന്നു, ബ്രാഹ്മണൻ കോപംകൊണ്ടു ദഹിപ്പിക്കുന്നു. കോപിതനായാൽ അവർ വജ്രം കൈവശമുള്ളവൻ അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ശത്രുക്കളെ തകർക്കുന്നു.
ജാനേ ഭദ്രേ മഹര്ഷിം തം തസ്യ മന്യുര്ന വിദ്യതേ।' ഇച്ഛാമി ത്വാം വരാരോഹേ ഭജമാനാമനിന്ദിതേ। ത്വദര്ഥം മാം സ്ഥിതം വിദ്ധി ത്വദ്ഗതം ഹി മനോ മമ
ഭദ്രേ, ആ മഹർഷിയെ ഞാൻ അറിയുന്നു; അവനിൽ കോപമില്ല. മനോഹരിയായ്, കുറ്റമില്ലാത്തവളേ, നീ എന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ ഞാൻ നിന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാൻ നിനക്കായി ഇവിടെ നിന്നിരിക്കുന്നു; എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ നിനക്കാണ്.
ആത്മനോ ബന്ധുരാത്മൈവ ഗതിരാത്മൈവ ചാത്മനഃ। ആത്മനൈവാത്മനോ ദാനം കര്തുമര്ഹസി ധര്മതഃ
സ്വയം തന്നെയാണ് സ്വന്തം സുഹൃത്ത്, സ്വന്തം ആശ്രയം. ധർമ്മാനുസൃതമായി സ്വയം തന്നെ മറ്റൊരാളിന് നൽകേണ്ടത് സ്വയം ചെയ്യണം.
അഷ്ടാവേവ സമാസേന വിവാഹാ ധര്മതഃ സ്മൃതാഃ। ബ്രാഹ്മോ ദൈവസ്തഥൈവാര്ഷഃ പ്രാജാപത്യസ്തഥാഽഽസുരഃ
സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞാൽ, ധർമ്മപരമായ വിവാഹങ്ങൾക്ക് എട്ട് രീതികളാണ് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്: ബ്രാഹ്മം, ദൈവം, ആർഷം, പ്രജാപത്യം, അസുരം.
ഗാന്ധര്വോ രാക്ഷസശ്ചൈവ പൈശാചശ്ചാഷ്ടമഃ സ്മൃതഃ। തേഷാം ധര്മ്യാന്യഥാപൂര്വം മനുഃ സ്വായംഭുവോഽബ്രവീത്
ഗന്ധർവ്വം, റാക്ഷസവും, പൈശാചവും എട്ടാമത്തേതായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയെക്കുറിച്ച് മുൻപുപറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ധർമ്മം മനു സ്വായംഭുവൻ വിശദീകരിച്ചു.
പ്രശസ്താംശ്ചതുരഃ പൂര്വാന്ബ്രാഹ്മണസ്യോപധാരയ। ഷഡാനുപൂര്വ്യാ ക്ഷത്രസ്യ വിദ്ധി ധര്മ്യാനനിന്ദിതേ
ബ്രാഹ്മണർക്കു ആദ്യത്തെ നാലു വിധങ്ങളും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ക്ഷത്രിയർക്കു ആറു വിധങ്ങൾ അനുക്രമമായി ധാർമ്മികവും കുറ്റമില്ലാത്തതുമാണ്.
രാജ്ഞാം തു രാക്ഷസോഽപ്യുക്തോ വിട്ശൂദ്രേഷ്വാസുരഃ സ്മൃതഃ। പഞ്ചാനാം തു ത്രയോ ധര്മ്യാ അധര്മ്യൌ ദ്വൌ സ്മൃതാവിഹ
രാജാക്കന്മാർക്കു റാക്ഷസവിവാഹവും അനുമതിയുണ്ട്. വൈശ്യരും ശൂദ്രരും ആസുരവിവാഹം അനുസ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അഞ്ചിൽ മൂന്നു ധാർമ്മികവും രണ്ടെണ്ണം അധർമ്മികവുമാണ്.
പൈശാച ആസുരശ്ചൈവ ന കര്തവ്യൌ കദാചന। അനേന വിധിനാ കാര്യോ ധര്മസ്യൈഷാ ഗതിഃ സ്മൃതാ
പൈശാചവും ആസുരവിവാഹവും ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്. ഈ വിധിപ്രകാരം മാത്രം ധർമ്മപാതം പിന്തുടരേണ്ടതാണെന്ന് ഓർക്കണം.