ശ്രൂയതേ ഹി പുരാ ഗീതഃ ശ്ലോകോഽയം ഭരതര്ഷഭ । പ്രഹ്ലാദേനാഥ ഭദ്രം തേ ഹൃതേ രാജ്യേ തു ദൈവതൈഃ
ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, പുരാതനകാലത്ത് ദൈവങ്ങൾ രാജ്യം പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൾ പ്രഹ്ലാദൻ ഈ ശ്ലോകം പാടിയതായി കേൾക്കപ്പെടുന്നു. നിനക്കു സകലമംഗളവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
യസ്യ ധര്മധ്വജോ നിത്യം സുരാ ധ്വജ ഇവോച്ഛ്രിതഃ। പ്രച്ഛന്നാനി ച പാപാനി ബൈഡാലം നാമ തദ്ബ്രതമ്
ആയാളുടെ പതാക എല്ലായ്പോഴും ധർമ്മത്തിന്റെ അടയാളമായി ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നു, ദേവന്മാരുടെ പതാകപോലെ. പക്ഷേ, പാപങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവനാണ് അവൻ. ഇങ്ങനെയുള്ള പെരുമാറ്റം 'പൂച്ചയുടെ വ്രതം' എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.
അത്ര തേ വര്തയിഷ്യാമി ആഖ്യാനമിദമുത്തമമ് । കഥിതം നാരദേനേഹ പിതുര്മമ നരാധിപ
നരാധിപനേ, എന്റെ അച്ഛനോടു നാരദൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഈ ഉത്തമമായ കഥ നിനക്കു പറയാം.
മാര്ജാരഃ കില ദുഷ്ടാത്മാ നിശ്ചേഷ്ടഃ സര്വകര്മസു। ഊര്ധ്വബാഹുഃ സ്ഥിതോ രാജന് ഗങ്ഗാതീര കദാചന
രാജാവേ, ഒരിക്കൽ ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ള ഒരു പൂച്ച ഗംഗാതീരത്ത് കൈകൾ ഉയർത്തി എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നിർജ്ജീവനായി നിന്നിരുന്നു.
സ വൈ കൃത്വാ മനഃശുദ്ധിം പ്രത്യയാര്ഥം ശരീരിണാമ് । കരോമി ധര്മമിത്യാഹ സര്വാനേവ ശരീരിണഃ
ജീവികൾക്ക് വിശ്വാസം ഉണ്ടാകാൻ മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ച ശേഷം, 'ഞാൻ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു' എന്ന് അവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും പ്രഖ്യാപിച്ചു.
തസ്യ കാലേന മഹതാ വിസ്ത്രമ്യം ജഗ്മുരണ്ഡജാഃ। സമേത്യ ച പ്രശംസന്തി മാര്ജാരം തം വിശാംപതേ
കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടെ അനേകം പക്ഷികൾ കൂടി വന്നു, ആ പൂച്ചയെ അവർ ഒരുമിച്ചു പ്രശംസിച്ചു, ജനങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ.
പൂജ്യമാനസ്തു തൈഃ സര്വൈഃ പക്ഷിഭിഃ പക്ഷിഭോജനഃ। ആത്മകാര്യം കൃതം മേനേ ചാര്യായാശ്ച കൃതം ഫലമ്
അവിടെത്തന്നെ എല്ലാ പക്ഷികളും ആദരിച്ചതിനാൽ, പക്ഷികളെ ഭക്ഷിക്കുന്ന ആ പൂച്ചയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യവും വ്രതഫലവും ലഭിച്ചതായി തോന്നി.
അഥ ദീര്ഘസ്യ കാലസ്യ തം ദേശം മൂഷികാ യയുഃ। ദദൃശുസ്തം ച തേ തത്ര ധാര്മികം വ്രതചാരിണമ്
അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, ആ പ്രദേശത്തേക്ക് എലികൾ വന്നു. അവിടെ വ്രതശീലനും ധാർമ്മികനുമായ അവനെ അവർ കണ്ടു.
കാര്യേണ മഹതാ യുക്തം ദമ്ഭയുക്തേന ഭാരത । തേഷാം മതിരിയം രാജന്നാസീത്തത്ര വിനിശ്ചയേ
ഭാരതവംശജനായവനേ, വലിയൊരു കാര്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നപോലെയാണ് കാണുന്നത്, പക്ഷേ അവനിൽ വഞ്ചനയുണ്ട് എന്ന് എലികൾ തമ്മിൽ തീരുമാനിച്ചു.
ബഹുമിത്രാ വയം സര്വേ തേഷാം നോ മാതുലോ ഹ്യയമ് । രക്ഷാം കരോതു സതതം വൃദ്ധബാലസ്യ സര്വശഃ
'നാം എല്ലാവരും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളാണ്, അവൻ നമ്മുടെ അമ്മാവനാണ്. വൃദ്ധരും ബാലരും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരെയും അവൻ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കട്ടെ.'
ഉപഗമ്യ തു തേ സര്വേ ബിഡാലമിദമബ്രുവന് । ഭവത്പ്രസാദാദിച്ഛാമശ്ചര്തും ചൈവ യഥാസുഖമ്
എല്ലാവരും ചേർന്ന് ആ പൂച്ചയോടു പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടംപോലെ സുഖമായി സഞ്ചരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'
ഭവാന്നോ ഗതിരവ്യഗ്രാ ഭവാന്നഃ പരമഃ സുഹൃത്। തേ വയം സഹിതാഃ സര്വേ ഭവന്തം ശരണം ഗതാഃ
'നീ ഞങ്ങളുടെ ആശ്രയവും പരമസുഹൃത്തും ആണു. അതിനാൽ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നായി നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നു.'
ഭവാന്ധര്മപരോ നിത്യം ഭവാന്ധര്മേ വ്യവസ്ഥിതഃ। സ നോ രക്ഷ മഹാപ്രജ്ഞ ത്രിദശാനിവ വജ്രഭൃത്
'നീ എപ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനാണ്, നീ ധർമ്മപരനാണ്. അതിനാൽ, മഹാപണ്ഡിതനേ, ദേവന്മാരെ ഇന്ദ്രൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കണം.'
ഏവമുക്തസ്തു തൈഃ സര്വൈര്മൂഷികൈഃ സ വിശാംപതേ। പ്രത്യുവാച തതഃ സര്വാന്മൂഷികാന്മൂഷികാന്തകൃത്
ജനങ്ങളുടെ പ്രഭുവേ, അങ്ങനെ എല്ലാ എലികളും ചേർന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, എലികളെ സംഹരിക്കുന്ന ആ പൂച്ച അവരോടൊക്കെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ദ്വയോര്യോഗം ന പശ്യാമി തപസോ രക്ഷണസ്യ ച। അവശ്യം തു മയാ കാര്യം വചനം ഭവതാം ഹിതമ്
'തപസ്സും സംരക്ഷണവും ഒന്നിച്ച് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. എങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ ഭലിക്കായി ഞാൻ ഉപദേശിക്കേണ്ടതുണ്ട്.'
യുഷ്മാഭിരപി കര്തവ്യം വചനം മമ നിത്യശഃ। തപസാസ്മി പരിശ്രാന്തോ ദൃഢം നിയമാമാസ്ഥിതഃ
'നിങ്ങളും എപ്പോഴും എന്റെ വാക്കുകൾ പാലിക്കണം. ഞാൻ തപസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, കഠിനനിയമത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു.'
ന ചാപി ഗമനേ ശക്തിം കാംചിത്പശ്യാമി ചിന്തയന്। സോസ്മി നേയഃ സദാ താതാ നദീകൂലമിതഃപരമ്
'ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇനി സഞ്ചരിക്കാൻ ശക്തിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിനാൽ, സുഹൃത്തുക്കളേ, എന്നെ എപ്പോഴും ഈ നദീതീരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം.'
തഥേതി തം പ്രതിജ്ഞായ മൂഷികാ ഭരതര്ഷഭ । വൃദ്ധബാലമഥോ സര്വം മാര്ജാരായ ന്യവേദയന്
ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഇതിന് എലികൾ സമ്മതിച്ചു, വൃദ്ധരും ബാലരും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും ആ കാര്യം പൂച്ചയോട് അറിയിച്ചു.
തതഃ സ പാപോ ദുഷ്ടാത്മാ മൂഷികാനഥ ഭക്ഷയന്। പീവരശ്ച സുവര്ണശ്ച ദൃഢബന്ധശ്ച ജായതേ
അപ്പോൾ, പാപിയായ ദുഷ്ടഹൃദയനായ ആ ബിഡാലൻ, മൂഷികന്മാരെ തിന്നുകൊണ്ട്, കൊഴുപ്പും പൊന്നനയും കട്ടിയുള്ളവനും ആകുന്നു.
മൂഷികാണാം ഗണശ്ചാത്ര ഭൃശം സംക്ഷീയതേഽഥ സഃ। മാര്ജാരോ വര്ധതേ ചാപി തേജോബലസമന്വിതഃ
അവിടെ, മൂഷികരുടെ കൂട്ടം വളരെ കുറയുന്നു; അതേസമയം, ആ പൂച്ച ശക്തിയും തേജസ്സും കൂടിയവനായി വളരുന്നു.
തതസ്തേ മൂഷികാഃ സര്വേ സമേത്യാന്യോന്യമബ്രുവന് । മാതുലോ വര്ധതേ നിത്യം വയം ക്ഷീയാമഹേ ഭൃശമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ മൂഷികരും ഒന്നിച്ച് കൂടിയപ്പോൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു: 'നമ്മുടെ മാമൻ ദിവസം ദിവസേയ്ക്ക് വളരുന്നു, ഞങ്ങൾ വളരെ കുറയുന്നു.'
തതഃ പ്രാജ്ഞതമഃ കശ്ചിഡ്ഡിണ്ഡികോ നാമ മൂഷികഃ। അബ്രവീദ്വചനം രാജന്മൂഷികാണാം മഹാഗണമ്
അപ്പോൾ അവരിൽ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാനായ ḍിണ്ഡിക എന്ന മൂഷികൻ, രാജാവേ, മൂഷികരുടെ വലിയ കൂട്ടത്തിന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛതാം വോ നദീതീരം സഹിതാനാം വിശേഷതഃ। പൃഷ്ഠതോഽഹം ഗമിഷ്യാമി സഹൈവ മാതുലേന തു
'നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും ഒരുമിച്ച് നദീതീരത്തേക്ക് പോകാം; ഞാൻ പിന്നിൽ, നമ്മുടെ മാമനോടൊപ്പം പോകാം.'
സാധു സാധ്വിതി തേ സര്വേ പൂജയാഞ്ചക്രിരേ തദാ। ചക്രുശ്ചൈവ യഥാന്യായം ഡിണ്ഡികസ്യ വചോഽര്ഥവത്
എല്ലാവരും 'ശരി, ശരി' എന്ന് പ്രശംസിച്ചു; ḍിണ്ഡികന്റെ ഉപദേശം യഥായുക്തം നടപ്പാക്കി.
അവിജ്ഞാനാത്തതഃ സോഽഥ ഡിണ്ഡികം ഹ്യുപഭുക്തവാന്। തതസ്തേ സഹിതാഃ സര്വേ മന്ത്രയാമാസുരഞ്ജസാ
അറിയാതെ ആ ബിഡാലൻ ḍിണ്ഡികനെ തിന്നുകളഞ്ഞു; അതിനുശേഷം മറ്റെല്ലാവരും ചേർന്ന് ഉടൻ ആലോചന നടത്തി.
തത്ര വൃദ്ധതമഃ കശ്ചിത്കോലികോ നാമ മൂഷികഃ । അബ്രവീദ്വചനം രാജഞ്ജ്ഞാതിമധ്യേ യഥാതഥമ്
അവിടെ, മൂഷികരിൽ ഏറ്റവും വയസ്സായ, കൊളിക എന്നവൻ, രാജാവേ, ബന്ധുക്കളുടെ ഇടയിൽ സത്യമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ന മാതുലോ ധര്മകാമശ്ഛദ്മമാത്രം കൃതാ ശിഖാ। ന മൂലഫലഭക്ഷസ്യ വിഷ്ഠാ ഭവതി ലോമശാ
'നമ്മുടെ മാമൻ ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അവന്റെ ചൂട് വെറും കാണിക്കാൻ മാത്രം. മൂലവും പഴവും മാത്രം തിന്നുന്നവന്റെ മലയിൽ രോമം ഉണ്ടാകില്ല.'
അസ്യ ഗാത്രാണി വര്ധന്തേ ഗണശ്ച പരിഹീയതേ । അദ്യ സപ്താഷ്ടദിവസാന്ഡിണ്ഡികോപി ന ദൃശ്യതേ
ഇവന്റെ ശരീരം വളരുന്നു, നമ്മുടെ കൂട്ടം കുറയുന്നു; ഇന്ന് ഏഴോ എട്ടോ ദിവസം ആയി, ḍിണ്ഡികനും കാണുന്നില്ല.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചഃ സര്വേ മൂഷികാ വിപ്രദുദ്രുവുഃ। ബിഡാലോപി സ ദുഷ്ടാത്മാ ജഗാമൈവ യഥാഗതമ്
ഇത് കേട്ട മൂഷികർ എല്ലാവരും വിവിധ ദിശകളിലേക്ക് ഓടി; ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായ ബിഡാലനും വന്ന വഴി തിരിച്ചു പോയി.
തഥാ ത്വമപി ദുഷ്ടാത്മന്ബൈഡാലം വ്രതമാസ്ഥിതഃ। ചരസി ജ്ഞാതിഷു സദാ ബിഡാലോമൂഷികേഷ്വിവ
അങ്ങനെ, നീയും ദുഷ്ടഹൃദയനായി, ബിഡാലന്റെ വ്രതം സ്വീകരിച്ച്, ബന്ധുക്കളുടെ ഇടയിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും പൂച്ച മൂഷികന്മാരെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.