അര്ജുനേനാര്ജിതാം പൂര്വം ഹൃതാം ലോഭാദസാധുഭിഃ । ആച്ഛിദ്യ ധാര്തരാഷ്ട്രേഭ്യോ ഭുങ്ക്ഷ യൌധിഷ്ഠിരീം ശ്രിയമ്
അർജുനൻ മുമ്പ് നേടിയ, എന്നാൽ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ദുഷ്ടതകൊണ്ട് അപഹരിച്ച യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ ഐശ്വര്യം തിരികെ പിടിച്ച് ആ ഐശ്വര്യം അനുഭവിക്കു.
അദ്യ പശ്യന്തു കുരവഃ കര്ണാര്ജുനസമാഗമമ് । സൌഭ്രാത്രേണ സമാലക്ഷ്യ സംനമന്താമസാധവഃ
ഇന്ന് കുരുക്കൾ കർണനും അർജുനനും തമ്മിലുള്ള സംഗമം കാണട്ടെ; സഹോദരസ്നേഹം കണ്ടു ദുഷ്ടർ തലകുനിയട്ടെ.
കര്ണാര്ജുനൌ വൈ ഭവതാം യഥാ രാമജനാര്ദനൌ । അസാധ്യം കിം നു ലോകേ സ്യാദ്യുവയോഃ സംഹിതാത്മനോഃ
കർണാ, അർജുനാ, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്നാൽ രാമനും ജനാർദ്ദനനും പോലെയാകും; നിങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ചാൽ ഈ ലോകത്ത് അപ്രാപ്യമാകുന്നതെന്താണ്?
കര്ണ ശോഭിഷ്യസേ നൂനം പഞ്ചമിര്ഭ്രാതൃഭിര്വൃതഃ। ദേവൈഃ പരിവൃതോ ബ്രഹ്മാ വേദ്യാമിവ മഹാധ്വരേ
കർണാ, നീ നിന്റെ അഞ്ചു സഹോദരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മഹായാഗവേദിയിൽ ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലെ തീർച്ചയായും പ്രകാശിക്കും.
ഉപപദ്യോ ഗുണൈഃ സര്വൈര്ജ്യേഷ്ഠഃ ശ്രേഷ്ഠേഷു ബന്ധുഷു । സൂതപുത്രേതി മാ ശബ്ദഃ പാര്ഥസ്ത്വമസി വീര്യവാന്
എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നൻ, ബന്ധുക്കളിൽ മുതിർന്നവൻ, 'സാരഥിയുടെ മകൻ' എന്ന വാക്ക് ആരും പറയേണ്ട; നീ വീര്യശാലിയായ പാര്ഥനാണ്.
തതഃ സൂര്യാന്നിശ്ചരിതാം കര്ണഃ ശുശ്രാവ ഭാരതീമ്। ദുരത്യയാം പ്രണയിനീം പിതൃവദ്ഭാസ്കരേരിതാമ്
അതിനുശേഷം, സൂര്യനിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട, അതിജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത, പിതാവുപോലെ സ്നേഹത്തോടെ ഭാസ്കരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കർണൻ കേട്ടു.
സത്യമാഹ പൃഥാ വാക്യം കര്ണ മാതൃവചഃ കുരു। ശ്രേയസ്തേ സ്യാന്നരവ്യാഘ്ര സര്വമാചരതസ്തഥാ
കുന്തി പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, കർണാ; അമ്മയുടെ വാക്ക് അനുസരിക്കു. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, നിനക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് സംഭവിക്കും.
ഏവമുക്തസ്യ മാത്രാ ച സ്വയം പിത്രാ ച ഭാനുനാ । ചചാല നൈവ കര്ണസ്യ മതിഃ സത്യധൃതേസ്തദാ
അമ്മയും സ്വന്തം അച്ഛനായ സൂര്യനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, സത്യത്തിൽ ഉറച്ച കർണന്റെ മനസ്സ് അപ്പോൾ പോലും അലയില്ല.
ന ചൈതച്ഛ്രദ്ദധേ വാക്യം ക്ഷത്രിയേ ഭാഷിതം ത്വയാ। ധര്മദ്വാരം മമൈതത്സ്യാന്നിയോഗകരണം തവ
നീ ക്ഷത്രിയനായി പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല; എനിക്ക് ഇത് ധർമ്മത്തിലേക്കുള്ള വഴി ആകുമെങ്കിലും, നിനക്ക് ഇത് നിർദ്ദേശമാണ്.
അകരോന്മയി യത്പാപം ഭവതീ സുമഹാത്യയമ് । അപാകീര്ണോഽസ്മി യന്മാതസ്തദ്യശഃകീര്തിനാശനമ്
അമ്മേ, നീ എന്നോട് ചെയ്ത വലിയ പാപം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായിരുന്നു; ഞാൻ അകലായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതു എന്റെ യശസ്സും കീർത്തിയും നശിപ്പിച്ചു.
അഹം ചേത്ക്ഷത്രിയോ ജാതോ ന പ്രാപ്തഃ ക്ഷത്രസത്ക്രിയാമ് । ത്വത്കൃതേ കിം നു പാപീയഃ ശത്രുഃ കുര്യാന്മമാഹിതമ്
ഞാൻ ക്ഷത്രിയനായി ജനിച്ചിട്ടും, യോജിച്ച ചടങ്ങുകൾ ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ശത്രു എന്നോട് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിലും വലിയ ദോഷം നീ തന്നെയാണ് ചെയ്തതല്ലേ?
ക്രിയാകാലേ ത്വനുക്രോശമകൃത്വാ ത്വമിമം മമ। ഹീനസംസ്ക്രാസമയമദ്യ മാം സമചൂചുദഃ
ചടങ്ങുകളുടെ സമയത്ത് നീ എന്നോട് കരുണ കാണിച്ചില്ല; ഇപ്പോൾ, ഞാൻ അപമാനിതനായ ഈ സമയത്ത്, എന്നെ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ നീ വന്നു.
ന വൈ മമ ഹിതം പൂര്വം മാതൃവച്ചേഷ്ടിതം ത്വയാ। സാ മാം സംബോധയസ്യദ്യ കേവലാത്മഹിതൈഷിണീ
ഇതുവരെ നീ അമ്മപോലെ എന്നെ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല; എങ്കിലും ഇന്ന് നീ എന്റെ നന്മ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച് എന്നെ ഉണർത്തുന്നു.
കൃഷ്ണേന സഹിതാത്കോ വൈ ന വ്യഥേത ധനംജയാത്। കോദ്യ ഭീതം ന മാം വിദ്യാത്പര്ഥാനാം സമിതിം ഗതമ്
കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ധനഞ്ജയൻ വന്നാൽ ആരാണ് ഭയപ്പെടാത്തത്? പക്ഷേ, പാർത്ഥന്മാരുടെ നേരെ പോരാട്ടത്തിന് പോകുന്ന എന്നെ നീ ഭയപ്പെട്ടവനെന്ന് കരുതേണ്ട.
അഭ്രാതാ വിദിതഃ പൂര്വം യുദ്ധകാലേ പ്രകാശിതഃ । പാണ്ഡവാന്യദി ഗച്ഛാമി കിം മാം ക്ഷത്രം വദിഷ്യതി
പണ്ടു ഞാൻ അവരോടു സഹോദരനല്ലെന്നു എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു; യുദ്ധസമയത്ത് അതു വ്യക്തമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പാണ്ഡവരോടൊപ്പം ചേർന്നാൽ, മറ്റു രാജാക്കന്മാർ എന്നെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയും?
സര്വകാമൈഃ സംവിഭക്തഃ പൂജിതശ്ച യഥാസുഖമ് । അഹം വൈ ധാര്തരാഷ്ട്രാണാം കുര്യാം തദഫലം കഥമ്
ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരിൽ നിന്ന് ഞാൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും അനുഭവിച്ചു, ആദരവും സന്തോഷവും ലഭിച്ചു. അവർ നൽകിയതെല്ലാം ഞാൻ വെറുതെയാക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?
ഉപനഹ്യ പരൈര്വൈരം യേ മാം നിത്യമുപാസതേ । നമസ്കുര്വന്തി ച സദാ വസവോ വാസവം യഥാ
മറ്റുള്ളവരോട് വൈരം വച്ചവരും എന്നെ എപ്പോഴും സേവിക്കുന്നവരും എപ്പോഴും എനിക്ക് വന്ദനം ചെയ്യുന്നു, വസുക്കൾ ഇന്ദ്രനോട് ചെയ്യുന്നപോലെ.
മമ പ്രാണേന യേ ശത്രൂഞ്ശക്താഃ പ്രതിസമാസിതുമ്। മന്യന്തേ തേ കഥം തേഷാമഹം ഛിന്ദ്യാം മനോരഥമ്
എന്റെ ജീവൻകൊണ്ട് ശത്രുക്കളെ നേരിടാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഞാൻ എങ്ങനെ തകർക്കും?
മയാ പ്ലവേന സംഗ്രാമം തിതീര്ഷന്തി ദുരത്യയമ്। അപാരേ പാരകാമാ യേ ത്യജേയം താനഹം കഥമ്
എന്നെ ഒരു തോണിപോലെ ആശ്രയിച്ച് കടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ, അതികഠിനമായ യുദ്ധം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ, ഞാൻ എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കും?
അയം ഹി കാലഃ സംപ്രാപ്തോ ധാര്തരാഷ്ട്രോപജീവിനാമ് । നിര്വേഷ്ടവ്യം മയാ തത്ര പ്രാണാനപരിരക്ഷതാ
ഇപ്പോൾ തന്നെ ആണ് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർക്കുള്ള സമയമെത്തിയത്. അവിടത്ത് ഞാൻ ജീവൻപോലും പണയപ്പെടുത്തി എന്റെ കടമ നിർവഹിക്കണം.
കൃതാര്ഥാഃ സുഭൃതാ യേ ഹി കൃത്യകാലേ ഹ്യുപസ്ഥിതേ। അനവേക്ഷ്യ കൃതം പാപാ വികുര്വന്ത്യനവസ്ഥിതാഃ
നല്ലതുപോലും സഹായവും ലഭിച്ചിട്ടും, കടമയുടെ സമയത്ത് അതെല്ലാം മറന്ന് തെറ്റായ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നവർ സ്ഥിരതയില്ലാത്തവരും പാപം ചെയ്യുന്നവരുമാണ്.
രാജകില്ബിഷിണാം തേഷാം ഭര്തൃപിണ്ഡാപഹാരിണാമ്। നൈവായം ന പരോ ലോകോ വിദ്യതേ പാപകര്മണാമ്
രാജസംബന്ധമായ പാപത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ അന്നം കഴിക്കുന്നവർക്കും, പാപം ചെയ്യുന്നവർക്കും ഈ ലോകവും മറ്റുള്ള ലോകവും ഇല്ല.
ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ പുത്രാണാമര്ഥേ യോത്സ്യാമി തേ സുതൈഃ । ബലം ച ശക്തിം ചാസ്ഥായ ന വൈ ത്വയ്യനൃതം വദേ
ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടെ خاطرത്തിന്നായി, ഞാൻ നിന്റെ മക്കളോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യും. എന്റെ ശക്തിയിലും ബലത്തിലും ആശ്രയിച്ചാണ് ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത്; ഞാൻ നിനക്കു കള്ളം പറയുന്നില്ല.
ആനൃശംസ്യമഥോ വൃത്തം രക്ഷന്സത്പുരുഷോചിതമ്। അതോഽര്ഥകരമപ്യേതന്ന കരോമ്യദ്യ തേ വചഃ
ദയയും നല്ലവരുടെ പെരുമാറ്റവും ഞാൻ പാലിക്കും. അതുകൊണ്ട്, ലാഭം ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും, നീ പറയുന്ന കാര്യം ഞാൻ ഇന്ന് ചെയ്യില്ല.
ന ച തേഽയം സമാരമ്ഭോ മയി മോഘോ ഭവിഷ്യതി। വധ്യാന്വിഷഹ്യാന്സംഗ്രാമേ ന ഹനിഷ്യാമി തേ സുതാന്
എന്നെ സംബന്ധിച്ച് നിന്റെ ഈ ശ്രമം വെറുതെയാകില്ല; യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലേണ്ടവരായും കീഴടക്കാവുന്നവരായും ഉള്ള നിന്റെ മക്കളെ ഞാൻ കൊല്ലുകയില്ല.
യുധിഷ്ഠിരം ച ഭീമം ച യമൌ ചൈവാര്ജുനാദൃതേ । അര്ജുനേന സമം യുദ്ധമപി യൌധിഷ്ഠിരേ ബലേ
അർജുനനെ ഒഴികെ, യുദ്ധത്തിൽ സമാനബലത്തോടെ എനിക്കെതിരെ വന്നാലും, ഞാൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരനോടോ, ഭീമനോടോ, ഇരട്ടന്മാരോടോ യുദ്ധം ചെയ്യില്ല.
അര്ജുനം ഹി നിഹത്യാജൌ സംപ്രാപ്തം സ്യാത്ഫലം മയാ। യശസാ ചാപി യുജ്യേയം നിഹതഃ സവ്യസാചിനാ
അർജുനനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ലക്ഷ്യം നേടും; അല്ലെങ്കിൽ സവ്യാസാചിയാൽ ഞാൻ കൊല്ലപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, പ്രശസ്തി ലഭിക്കും.
ന തേ ജാതു നശിഷ്യന്തി പുത്രാഃ പഞ്ച യശസ്വിനി । നിരര്ജുനാഃ സകര്ണാ വാ സാര്ജുനാ വാ ഹതേ മയി
പ്രശസ്തിയുള്ളേ, നിന്റെ അഞ്ചു മക്കളും ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല—എന്നെ അർജുനൻ കൊല്ലുകയാണെങ്കിലും, കർണനോടൊപ്പം ആയാലും, അർജുനനില്ലാതെയായാലും.
ഇതി കര്ണവചഃ ശ്രുത്വാ കുന്തീ ദുഃഖാത്പ്രവേഷതീ । ഉവാച പുത്രമാശ്ലിഷ്യ കര്ണം ധൈര്യാദകമ്പനമ്
കർണന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ കുന്തി, ധൈര്യം പിടിച്ച് തന്റെ മകനായ കർണനെ അണച്ചു പിടിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഏവം വൈ ഭാവ്യമേതേന ക്ഷയം യാസ്യന്തി കൌരവാഃ । യഥാ ത്വം ഭാഷസേ കര്ണ ദൈവം തു ബലവത്തരമ്
കർണാ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിക്കും; കൌരവർ നശിക്കും. എങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ ശക്തി മനുഷ്യരുടെ ശ്രമത്തേക്കാൾ വലുതാണ്.