തോഷിതോ ഭഗവാന്യത്ര ദുര്വാസാ മേ വരം ദദൌ । ആഹ്വാനം മന്ത്രസംയുക്തം വസന്ത്യാഃ പിതൃവേശ്മനി
ഒരു ദിവസം, ദുർവാസാസ്വാമി സന്തോഷത്തോടെ എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച്, ഞാൻ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു ആഹ്വാനശക്തി എന്നെക്കൊടുത്തു.
സാഹമന്തഃപുരേ രാജ്ഞഃ കുന്തിഭോജപുരസ്കൃതാ । ചിന്തയന്തീ ബഹുവിധം ഹൃദയേന വിദൂയതാ
അപ്പോൾ ഞാൻ, രാജാവിന്റെ അന്തപ്പുരത്തിൽ, കുന്തിഭോജന്റെ ആദരവോടെ, പലതരം കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, ഹൃദയം വേദനയോടെ ഇരുന്നു.
ബലാബലം ച മന്ത്രാണാം ബ്രാഹ്മണസ്യ ച വാഗ്ബലമ് । സ്ത്രീഭാവാദ്ബാലഭാവാച്ച ചിന്തയന്തീ പുനഃ പുനഃ
മന്ത്രങ്ങളുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും, ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കിന്റെ ശക്തിയും, സ്ത്രീയായതിന്റെ കാരണവും ബാല്യത്തിന്റെ കാരണവും വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
ധാത്ര്യാ വിസ്രബ്ധയാ ഗുപ്താ സഖീജനവൃതാ തദാ। ദോഷം പരിഹരന്തീ ച പിതുശ്ചാരിത്ര്യരക്ഷിണീ
അന്നത്തെ കാലത്ത് വിശ്വസനീയയായ ദായയും സുഹൃത്തുക്കളും എന്നെ കാത്തു നിന്നു; പിതാവിന്റെ മാനവും സംരക്ഷിച്ച്, തെറ്റുകൾ ഒഴിവാക്കി ഞാൻ ജീവിച്ചു.
കഥം നു സുകൃതം മേ സ്യാന്നാപരാധവതീ കഥമ്। ഭവേയമിതി സംചിന്ത്യ ബ്രാഹ്മണം തം നമസ്യ ച
എങ്ങനെ നല്ലത് ചെയ്യാം? എങ്ങനെ കുറ്റം വരാതിരിക്കും? എന്നിങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ആ ബ്രാഹ്മണനോട് ഞാൻ വണങ്ങി.
കൌതൂഹലാത്തു തം ലബ്ധാ ബാലിശ്യാദാചരം തദാ। കന്യാ സതീ ദേവമര്കമാസാദയമഹം തതഃ
കൗതുകത്താലും ബാല്യത്താലും ഞാൻ അന്ന് ആ ആചരണം ചെയ്തു; കന്യകയായിരുന്ന ഞാൻ ദേവനായ സൂര്യനെ ആഹ്വാനിച്ചു, അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷനായി.
യോഽസൌ കാനീനഗര്ഭോ മേ പുത്രവത്പരിരക്ഷിതഃ । കസ്മാന്ന കുര്യാദ്വചനം പഥ്യം ഭ്രാതൃഹിതം തഥാ
വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ജനിച്ച എന്റെ മകനായ അവനെ ഞാൻ മകനെന്നപോലെ സംരക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ളവൻ സഹോദരന്മാർക്ക് നല്ലതും ഉചിതവും ചെയ്യാതിരിക്കും എന്തുകൊണ്ട്?
ഇതി കുന്തീ വിനിശ്ചിത്യ കാര്യനിശ്ചയമുത്തമമ് । കാര്യാര്ഥമഭിനിശ്ചിത്യ യയൌ ഭാഗീരഥീം പ്രതി
ഇങ്ങനെ കുന്തി മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച്, ഏറ്റവും നല്ല തീരുമാനത്തിൽ എത്തി, ലക്ഷ്യം മനസ്സിൽ വെച്ച് ഭാഗീരഥി നദിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.
ആത്മജസ്യ തതസ്തസ്യ ഘൃണിനഃ സത്യസങ്ഗിനഃ । ഗങ്ഗാതീരേ പൃഥാപശ്യഞ്ജപസ്ഥാനമനുത്തമമ്
അവിടെ ഗംഗാതീരത്ത്, സത്യവ്രതനായ, ദയയുള്ള തന്റെ മകൻ ജപത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനെ കുന്തി കണ്ടു.
പ്രാങ്മുഖസ്യോര്ധ്വബാഹോഃ സാ പര്യതിഷ്ഠത പൃഷ്ഠതഃ। ജപ്യാവസാനം കാര്യാര്ഥം പ്രതീക്ഷന്തീ തപസ്വിനീ
കണ്ണൻ കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് കൈകൾ ഉയർത്തി ജപം ചെയ്യുമ്പോൾ, കുന്തി അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്നു, ജപം തീരാൻ കാത്തു നിന്നു, മനസ്സിൽ ലക്ഷ്യം ഉറപ്പിച്ച്, വ്രതം പാലിക്കുന്നവളായി.
അതിഷ്ഠത്സൂര്യതാപാര്താ കര്ണസ്യോത്തരവാസസി। കൌരവ്യപത്നീ വാര്ഷ്ണേയീ മദ്മമാലേവ ശുഷ്യതീ
സൂര്യന്റെ കനൽകൊണ്ട് വേദനിച്ചു, കുരുവംശത്തിലെ വധുവായ കുന്തി, കർണ്ണന്റെ മേൽവസ്ത്രത്തിനരികിൽ നിന്നു, എന്റെ ഹൃദയദാഹംപോലെ ഉണങ്ങി പോയി.
ആപൃഷ്ഠതാപാഞ്ജപ്ത്വാ സ പരിവൃത്ത്യ യതവ്രതഃ । ദൃഷ്ട്വാ കുന്തീമുപാതിഷ്ഠദഭിവാദ്യ കൃതാഞ്ജലിഃ
ജപം പൂർത്തിയാക്കി, സൂര്യന്റെ ചൂട് സഹിച്ച്, ആ വ്രതസ്ഥൻ തിരിഞ്ഞ് കുന്തിയെ കണ്ടു; അവളെ കണ്ട്, കൈകൂപ്പി ആദരപൂർവ്വം സമീപിച്ചു.
യഥാന്യായം മഹാതേജാ മാനീ ധര്മഭൃതാം വരഃ । ഉത്സ്മയന്പ്രണതഃ പ്രാഹ കുന്തീം വൈകര്തനോ വൃഷഃ
യുക്തിയായി, മഹാശക്തിയുള്ള, അഭിമാനിയായും ധർമ്മനിഷ്ഠനായും ഉള്ള കർണ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ച്, വണങ്ങി, കുന്തിയോട് സംസാരിച്ചു.
രാധേയോഽഹമാധിരഥിഃ കര്ണസ്ത്വാമഭിവാദയേ । പ്രാപ്താ കിമര്ഥം ഭവതീ ബ്രൂഹി കിം കരവാമി തേ
ഞാൻ രാധയുടെ മകനായ കർണ്ണൻ, രഥശ്രേഷ്ഠൻ, നിങ്ങളെ വണങ്ങുന്നു. എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത്? എനിക്ക് ചെയ്യാൻ എന്താണ് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, പറയൂ.
കൌന്തേയസ്ത്വം ന രാധേയോ ന തവാധിരഥഃ പിതാ। നാസി സൂതകുലേ ജാതഃ കര്ണ തദ്വിദ്ധി മേ വചഃ
നീ രാധയുടെ മകനല്ല, അഥവാ അധിരഥൻ നിന്റെ അച്ഛനുമല്ല; നീ സാരഥികളുടെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചവനുമല്ല, കർണാ, എന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഇതറിയുക.
കാനീനസ്ത്വം മയാ ജാതഃ പൂര്വജഃ കുക്ഷിണാ ധൃതഃ । കുന്തിരാജസ്യ ഭവനേ പാര്ഥസ്ത്വമസി പുത്രക
നീ എന്റെ ഗർഭത്തിൽ ആദ്യമായി ജനിച്ച മകനാണ്; കുന്തിരാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ നീ പ്രഥമനായ മകനാണ്, പാര്ഥൻ എന്നതിൽ സംശയമില്ല.
പ്രകാശകര്മാ തപനോ യോഽയം ദേവോ വിരോചനഃ । അജീജനത്ത്വാം മയ്യേഷ കര്ണ ശസ്ത്രഭൃതാം വരമ്
പ്രകാശം പകരുന്ന ദൈവമായ സൂര്യൻ, തന്റെ മഹത്തായ പ്രവർത്തികളാൽ പ്രശസ്തൻ, കർണാ, യുദ്ധശൂരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനായി നിന്നെ എന്നിൽ ജനിപ്പിച്ചു.
കുണ്ഡലീ ബദ്ധകവചോ ദേവഗര്ഭഃ ശ്രിയാ വൃതഃ । ജാതസ്ത്വമസി ദുര്ധര്ഷ മയാ പുത്ര പിതുര്ഗൃഹേ
കുണ്ഡലവും കവചവും സഹജമായി ഉണ്ടായ, ദൈവീകമായ ഉത്ഭവം, മഹത്വം നിറഞ്ഞ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത മകനായി നീ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു.
സ ത്വം ഭ്രാതൄനസംബുദ്ധ്യ മോഹദ്യദുപസേവസേ । ധാര്തരാഷ്ട്രാന്ന തദ്യുക്തം ത്വയി പുത്ര വിശേഷതഃ
നിന്റെ സഹോദരന്മാരെ തിരിച്ചറിയാതെ, മായയിൽപ്പെട്ട് നീ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരെ സേവിക്കുന്നു; മകനേ, പ്രത്യേകിച്ച് നിനക്കിത് യുക്തമല്ല.
ഏതദ്ധര്മഫലം പുത്ര നരാണാം ധര്മനിശ്ചയേ । യത്തുഷ്യന്ത്യസ്യ പിതരോ മാതാ ചാപ്യേകദര്ശിനീ
മകനേ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവർക്കുള്ള ഫലം ഇതാണ്: അത്തരം പുത്രന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന്മാർ സന്തോഷിക്കുന്നു, ഏകാഗ്രമായ അമ്മയും അതുപോലെ സന്തോഷിക്കുന്നു.
അര്ജുനേനാര്ജിതാം പൂര്വം ഹൃതാം ലോഭാദസാധുഭിഃ । ആച്ഛിദ്യ ധാര്തരാഷ്ട്രേഭ്യോ ഭുങ്ക്ഷ യൌധിഷ്ഠിരീം ശ്രിയമ്
അർജുനൻ മുമ്പ് നേടിയ, എന്നാൽ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ദുഷ്ടതകൊണ്ട് അപഹരിച്ച യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ ഐശ്വര്യം തിരികെ പിടിച്ച് ആ ഐശ്വര്യം അനുഭവിക്കു.
അദ്യ പശ്യന്തു കുരവഃ കര്ണാര്ജുനസമാഗമമ് । സൌഭ്രാത്രേണ സമാലക്ഷ്യ സംനമന്താമസാധവഃ
ഇന്ന് കുരുക്കൾ കർണനും അർജുനനും തമ്മിലുള്ള സംഗമം കാണട്ടെ; സഹോദരസ്നേഹം കണ്ടു ദുഷ്ടർ തലകുനിയട്ടെ.
കര്ണാര്ജുനൌ വൈ ഭവതാം യഥാ രാമജനാര്ദനൌ । അസാധ്യം കിം നു ലോകേ സ്യാദ്യുവയോഃ സംഹിതാത്മനോഃ
കർണാ, അർജുനാ, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്നാൽ രാമനും ജനാർദ്ദനനും പോലെയാകും; നിങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ചാൽ ഈ ലോകത്ത് അപ്രാപ്യമാകുന്നതെന്താണ്?
കര്ണ ശോഭിഷ്യസേ നൂനം പഞ്ചമിര്ഭ്രാതൃഭിര്വൃതഃ। ദേവൈഃ പരിവൃതോ ബ്രഹ്മാ വേദ്യാമിവ മഹാധ്വരേ
കർണാ, നീ നിന്റെ അഞ്ചു സഹോദരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, മഹായാഗവേദിയിൽ ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലെ തീർച്ചയായും പ്രകാശിക്കും.
ഉപപദ്യോ ഗുണൈഃ സര്വൈര്ജ്യേഷ്ഠഃ ശ്രേഷ്ഠേഷു ബന്ധുഷു । സൂതപുത്രേതി മാ ശബ്ദഃ പാര്ഥസ്ത്വമസി വീര്യവാന്
എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നൻ, ബന്ധുക്കളിൽ മുതിർന്നവൻ, 'സാരഥിയുടെ മകൻ' എന്ന വാക്ക് ആരും പറയേണ്ട; നീ വീര്യശാലിയായ പാര്ഥനാണ്.
തതഃ സൂര്യാന്നിശ്ചരിതാം കര്ണഃ ശുശ്രാവ ഭാരതീമ്। ദുരത്യയാം പ്രണയിനീം പിതൃവദ്ഭാസ്കരേരിതാമ്
അതിനുശേഷം, സൂര്യനിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട, അതിജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത, പിതാവുപോലെ സ്നേഹത്തോടെ ഭാസ്കരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കർണൻ കേട്ടു.
സത്യമാഹ പൃഥാ വാക്യം കര്ണ മാതൃവചഃ കുരു। ശ്രേയസ്തേ സ്യാന്നരവ്യാഘ്ര സര്വമാചരതസ്തഥാ
കുന്തി പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, കർണാ; അമ്മയുടെ വാക്ക് അനുസരിക്കു. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, നിനക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് സംഭവിക്കും.
ഏവമുക്തസ്യ മാത്രാ ച സ്വയം പിത്രാ ച ഭാനുനാ । ചചാല നൈവ കര്ണസ്യ മതിഃ സത്യധൃതേസ്തദാ
അമ്മയും സ്വന്തം അച്ഛനായ സൂര്യനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, സത്യത്തിൽ ഉറച്ച കർണന്റെ മനസ്സ് അപ്പോൾ പോലും അലയില്ല.
ന ചൈതച്ഛ്രദ്ദധേ വാക്യം ക്ഷത്രിയേ ഭാഷിതം ത്വയാ। ധര്മദ്വാരം മമൈതത്സ്യാന്നിയോഗകരണം തവ
നീ ക്ഷത്രിയനായി പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചില്ല; എനിക്ക് ഇത് ധർമ്മത്തിലേക്കുള്ള വഴി ആകുമെങ്കിലും, നിനക്ക് ഇത് നിർദ്ദേശമാണ്.
അകരോന്മയി യത്പാപം ഭവതീ സുമഹാത്യയമ് । അപാകീര്ണോഽസ്മി യന്മാതസ്തദ്യശഃകീര്തിനാശനമ്
അമ്മേ, നീ എന്നോട് ചെയ്ത വലിയ പാപം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായിരുന്നു; ഞാൻ അകലായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതു എന്റെ യശസ്സും കീർത്തിയും നശിപ്പിച്ചു.