തതഃ കുരൂണാമനയോ ഭവിതാ വീരനാശനഃ। ചിന്തയന്ന ലഭേ നിദ്രാമഹഃസു ച നിശാസു ച
അതിനുശേഷം, കുരുക്കൾക്ക് വിനയുണ്ടാകും; വീരന്മാർ നശിക്കും. ഇത് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, പകലും രാത്രിയും എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല.
ശ്രുത്വാ തു കുന്തീ തദ്വാക്യമര്ഥകാമേന ഭാഷിതമ്। സാ നിഃശ്വസന്തീ ദുഃഖാര്താ മനസാ വിമമര്ശ ഹ
അവരുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് വിദുരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദു:ഖത്തിൽ ആഹ്വാസം വിട്ട്, കുന്തി മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
ധിഗസ്ത്വര്ഥം യത്കൃതേയം സുമഹാഞ്ജ്ഞാതിസംക്ഷയഃ। വര്ത്സ്യതേ സുഹൃദാം ചൈവ യുദ്ധേഽസ്മിന്വൈ പരാഭവഃ
എന്തിനാണ് ആ നേട്ടം, അതിനുവേണ്ടി ഇങ്ങനെ വലിയ ബന്ധുക്കളുടെ നാശവും സുഹൃത്തുക്കളുടെ പരാജയവും യുദ്ധത്തിൽ സംഭവിക്കേണ്ടത്!
പാണ്ഡവാശ്ചേദിപഞ്ചാലാ യാദവാശ്ച സമാഗതാഃ। ഭാരതൈഃ സഹ യോത്സ്യന്തി കിം നു ദുഃഖമതഃപരമ്
പാണ്ഡവർ, ചേദികൾ, പാഞ്ചാലർ, യാദവർ, ഭാരതന്മാരുമായി ചേർന്ന് യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിനേക്കാൾ വലിയ ദു:ഖം എന്താണ്?
പശ്യേ ദോഷം ധ്രുവം യുദ്ധേ തഥാഽയുദ്ധേ പരാഭവമ് । അധനസ്യ മൃതം ശ്രേയോ ന ഹി ജ്ഞാതിക്ഷയോ ജയഃ। ഇതി മേ ചിന്തയന്ത്യാ വൈ ഹൃദി ദുഃഖം പ്രവര്തതേ
ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ ഉറപ്പായ ദോഷവും, യുദ്ധം ഒഴിവാക്കിയാൽ തോൽവിയും കാണുന്നു. ദരിദ്രർക്കു, ബന്ധുക്കളുടെ നാശം കൊണ്ടുള്ള ജയത്തെക്കാൾ മരണം നല്ലത്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദു:ഖം നിറയുന്നു.
പിതാമഹഃ ശാന്തനവ ആചാര്യശ്ച യുധാം പതിഃ। കര്ണശ്ച ധാര്തരാഷ്ട്രാര്ഥം വര്ധയന്തി ഭയം മമ
ശാന്തനുവിന്റെ മകനായ പിതാമഹനും, അചാര്യനും, യുദ്ധശൂരനായ കര്ണ്ണനും, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മക്കളുടെ വേണ്ടി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ എന്റെ ഭയം കൂടുന്നു.
നാചാര്യഃ കാമവാഞ്ശിഷ്യൈദ്രൌണോയുദ്ധ്യേത ജാതുചിത്। പാണ്ഡവേഷു കഥം ഹാര്ദം കുര്യാന്ന ച പിതാമഹഃ
ആചാര്യനും ദ്രോണപുത്രനും സ്വകാര്യം ഒന്നുമില്ലാത്തവർ ആയതിനാൽ, അവർ ശിഷ്യന്മാരെതിരേ യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. അങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ, പിതാമഹൻ പാണ്ഡവന്മാരോടു ശത്രുത കാണിക്കുമോ?
അയം ത്വേകോ വൃഥാദൃഷ്ടിര്ധാര്തരാഷ്ട്രസ്യ ദുര്മതേഃ। മോഹാനുവര്തീ സതതം പാപോ ദ്വേഷ്ടി ച പാണ്ഡവാന്
പക്ഷേ, ഈ ഒരാളാണ്, ദുര്യോധനന്റെ തെറ്റായ വഴികളിൽ നിന്ന് പ്രേരിതനായ്, എല്ലായ്പ്പോഴും ഭ്രമത്തിലും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയിലും ആകുന്നു; പാണ്ഡവന്മാരെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
മഹത്യനര്ഥേ നിര്ബന്ധീ ബലവാംശ്ച വിശേഷതഃ। കര്ണഃ സദാ പാണ്ഡവാനാം തന്മേ ദഹതി സംപ്രതി
ഈ വലിയ ദുരന്തത്തിൽ കര്ണൻ അത്യന്തം ഉറച്ച മനസ്സോടെ, വലിയ ശക്തിയോടെ, പാണ്ഡവന്മാരെ എപ്പോഴും എതിർക്കുന്നു. ഇതാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ദഹനം ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
ആശംസേ ത്വദ്യ കര്ണസ്യ മനോഽഹം പാണ്ഡവാന്പ്രതി । ഗ്രസാദയിതുമാസാദ്യ ദര്ശയന്തീ യഥാതഥമ്
ഇന്ന് കര്ണന്റെ മനസ്സ് പാണ്ഡവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്; അവസരം കിട്ടിയപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഉദ്ദേശം തുറന്നുപറയും.
തോഷിതോ ഭഗവാന്യത്ര ദുര്വാസാ മേ വരം ദദൌ । ആഹ്വാനം മന്ത്രസംയുക്തം വസന്ത്യാഃ പിതൃവേശ്മനി
ഒരു ദിവസം, ദുർവാസാസ്വാമി സന്തോഷത്തോടെ എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച്, ഞാൻ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു ആഹ്വാനശക്തി എന്നെക്കൊടുത്തു.
സാഹമന്തഃപുരേ രാജ്ഞഃ കുന്തിഭോജപുരസ്കൃതാ । ചിന്തയന്തീ ബഹുവിധം ഹൃദയേന വിദൂയതാ
അപ്പോൾ ഞാൻ, രാജാവിന്റെ അന്തപ്പുരത്തിൽ, കുന്തിഭോജന്റെ ആദരവോടെ, പലതരം കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, ഹൃദയം വേദനയോടെ ഇരുന്നു.
ബലാബലം ച മന്ത്രാണാം ബ്രാഹ്മണസ്യ ച വാഗ്ബലമ് । സ്ത്രീഭാവാദ്ബാലഭാവാച്ച ചിന്തയന്തീ പുനഃ പുനഃ
മന്ത്രങ്ങളുടെ ശക്തിയും ദൗർബല്യവും, ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കിന്റെ ശക്തിയും, സ്ത്രീയായതിന്റെ കാരണവും ബാല്യത്തിന്റെ കാരണവും വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.
ധാത്ര്യാ വിസ്രബ്ധയാ ഗുപ്താ സഖീജനവൃതാ തദാ। ദോഷം പരിഹരന്തീ ച പിതുശ്ചാരിത്ര്യരക്ഷിണീ
അന്നത്തെ കാലത്ത് വിശ്വസനീയയായ ദായയും സുഹൃത്തുക്കളും എന്നെ കാത്തു നിന്നു; പിതാവിന്റെ മാനവും സംരക്ഷിച്ച്, തെറ്റുകൾ ഒഴിവാക്കി ഞാൻ ജീവിച്ചു.
കഥം നു സുകൃതം മേ സ്യാന്നാപരാധവതീ കഥമ്। ഭവേയമിതി സംചിന്ത്യ ബ്രാഹ്മണം തം നമസ്യ ച
എങ്ങനെ നല്ലത് ചെയ്യാം? എങ്ങനെ കുറ്റം വരാതിരിക്കും? എന്നിങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ആ ബ്രാഹ്മണനോട് ഞാൻ വണങ്ങി.
കൌതൂഹലാത്തു തം ലബ്ധാ ബാലിശ്യാദാചരം തദാ। കന്യാ സതീ ദേവമര്കമാസാദയമഹം തതഃ
കൗതുകത്താലും ബാല്യത്താലും ഞാൻ അന്ന് ആ ആചരണം ചെയ്തു; കന്യകയായിരുന്ന ഞാൻ ദേവനായ സൂര്യനെ ആഹ്വാനിച്ചു, അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷനായി.
യോഽസൌ കാനീനഗര്ഭോ മേ പുത്രവത്പരിരക്ഷിതഃ । കസ്മാന്ന കുര്യാദ്വചനം പഥ്യം ഭ്രാതൃഹിതം തഥാ
വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ജനിച്ച എന്റെ മകനായ അവനെ ഞാൻ മകനെന്നപോലെ സംരക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ളവൻ സഹോദരന്മാർക്ക് നല്ലതും ഉചിതവും ചെയ്യാതിരിക്കും എന്തുകൊണ്ട്?
ഇതി കുന്തീ വിനിശ്ചിത്യ കാര്യനിശ്ചയമുത്തമമ് । കാര്യാര്ഥമഭിനിശ്ചിത്യ യയൌ ഭാഗീരഥീം പ്രതി
ഇങ്ങനെ കുന്തി മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച്, ഏറ്റവും നല്ല തീരുമാനത്തിൽ എത്തി, ലക്ഷ്യം മനസ്സിൽ വെച്ച് ഭാഗീരഥി നദിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.
ആത്മജസ്യ തതസ്തസ്യ ഘൃണിനഃ സത്യസങ്ഗിനഃ । ഗങ്ഗാതീരേ പൃഥാപശ്യഞ്ജപസ്ഥാനമനുത്തമമ്
അവിടെ ഗംഗാതീരത്ത്, സത്യവ്രതനായ, ദയയുള്ള തന്റെ മകൻ ജപത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനെ കുന്തി കണ്ടു.
പ്രാങ്മുഖസ്യോര്ധ്വബാഹോഃ സാ പര്യതിഷ്ഠത പൃഷ്ഠതഃ। ജപ്യാവസാനം കാര്യാര്ഥം പ്രതീക്ഷന്തീ തപസ്വിനീ
കണ്ണൻ കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ച് കൈകൾ ഉയർത്തി ജപം ചെയ്യുമ്പോൾ, കുന്തി അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്നു, ജപം തീരാൻ കാത്തു നിന്നു, മനസ്സിൽ ലക്ഷ്യം ഉറപ്പിച്ച്, വ്രതം പാലിക്കുന്നവളായി.
അതിഷ്ഠത്സൂര്യതാപാര്താ കര്ണസ്യോത്തരവാസസി। കൌരവ്യപത്നീ വാര്ഷ്ണേയീ മദ്മമാലേവ ശുഷ്യതീ
സൂര്യന്റെ കനൽകൊണ്ട് വേദനിച്ചു, കുരുവംശത്തിലെ വധുവായ കുന്തി, കർണ്ണന്റെ മേൽവസ്ത്രത്തിനരികിൽ നിന്നു, എന്റെ ഹൃദയദാഹംപോലെ ഉണങ്ങി പോയി.
ആപൃഷ്ഠതാപാഞ്ജപ്ത്വാ സ പരിവൃത്ത്യ യതവ്രതഃ । ദൃഷ്ട്വാ കുന്തീമുപാതിഷ്ഠദഭിവാദ്യ കൃതാഞ്ജലിഃ
ജപം പൂർത്തിയാക്കി, സൂര്യന്റെ ചൂട് സഹിച്ച്, ആ വ്രതസ്ഥൻ തിരിഞ്ഞ് കുന്തിയെ കണ്ടു; അവളെ കണ്ട്, കൈകൂപ്പി ആദരപൂർവ്വം സമീപിച്ചു.
യഥാന്യായം മഹാതേജാ മാനീ ധര്മഭൃതാം വരഃ । ഉത്സ്മയന്പ്രണതഃ പ്രാഹ കുന്തീം വൈകര്തനോ വൃഷഃ
യുക്തിയായി, മഹാശക്തിയുള്ള, അഭിമാനിയായും ധർമ്മനിഷ്ഠനായും ഉള്ള കർണ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ച്, വണങ്ങി, കുന്തിയോട് സംസാരിച്ചു.
രാധേയോഽഹമാധിരഥിഃ കര്ണസ്ത്വാമഭിവാദയേ । പ്രാപ്താ കിമര്ഥം ഭവതീ ബ്രൂഹി കിം കരവാമി തേ
ഞാൻ രാധയുടെ മകനായ കർണ്ണൻ, രഥശ്രേഷ്ഠൻ, നിങ്ങളെ വണങ്ങുന്നു. എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത്? എനിക്ക് ചെയ്യാൻ എന്താണ് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, പറയൂ.
കൌന്തേയസ്ത്വം ന രാധേയോ ന തവാധിരഥഃ പിതാ। നാസി സൂതകുലേ ജാതഃ കര്ണ തദ്വിദ്ധി മേ വചഃ
നീ രാധയുടെ മകനല്ല, അഥവാ അധിരഥൻ നിന്റെ അച്ഛനുമല്ല; നീ സാരഥികളുടെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചവനുമല്ല, കർണാ, എന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഇതറിയുക.
കാനീനസ്ത്വം മയാ ജാതഃ പൂര്വജഃ കുക്ഷിണാ ധൃതഃ । കുന്തിരാജസ്യ ഭവനേ പാര്ഥസ്ത്വമസി പുത്രക
നീ എന്റെ ഗർഭത്തിൽ ആദ്യമായി ജനിച്ച മകനാണ്; കുന്തിരാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ നീ പ്രഥമനായ മകനാണ്, പാര്ഥൻ എന്നതിൽ സംശയമില്ല.
പ്രകാശകര്മാ തപനോ യോഽയം ദേവോ വിരോചനഃ । അജീജനത്ത്വാം മയ്യേഷ കര്ണ ശസ്ത്രഭൃതാം വരമ്
പ്രകാശം പകരുന്ന ദൈവമായ സൂര്യൻ, തന്റെ മഹത്തായ പ്രവർത്തികളാൽ പ്രശസ്തൻ, കർണാ, യുദ്ധശൂരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനായി നിന്നെ എന്നിൽ ജനിപ്പിച്ചു.
കുണ്ഡലീ ബദ്ധകവചോ ദേവഗര്ഭഃ ശ്രിയാ വൃതഃ । ജാതസ്ത്വമസി ദുര്ധര്ഷ മയാ പുത്ര പിതുര്ഗൃഹേ
കുണ്ഡലവും കവചവും സഹജമായി ഉണ്ടായ, ദൈവീകമായ ഉത്ഭവം, മഹത്വം നിറഞ്ഞ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത മകനായി നീ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു.
സ ത്വം ഭ്രാതൄനസംബുദ്ധ്യ മോഹദ്യദുപസേവസേ । ധാര്തരാഷ്ട്രാന്ന തദ്യുക്തം ത്വയി പുത്ര വിശേഷതഃ
നിന്റെ സഹോദരന്മാരെ തിരിച്ചറിയാതെ, മായയിൽപ്പെട്ട് നീ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരെ സേവിക്കുന്നു; മകനേ, പ്രത്യേകിച്ച് നിനക്കിത് യുക്തമല്ല.
ഏതദ്ധര്മഫലം പുത്ര നരാണാം ധര്മനിശ്ചയേ । യത്തുഷ്യന്ത്യസ്യ പിതരോ മാതാ ചാപ്യേകദര്ശിനീ
മകനേ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവർക്കുള്ള ഫലം ഇതാണ്: അത്തരം പുത്രന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ഛന്മാർ സന്തോഷിക്കുന്നു, ഏകാഗ്രമായ അമ്മയും അതുപോലെ സന്തോഷിക്കുന്നു.