അധിരോഹന്മയാ ദൃഷ്ടഃ സഹ ഭ്രാതൃഭിരച്യുത ।। ശ്വേതോഷ്ണീഷാശ്ച ദൃശ്യന്തേ സര്വേ വൈ ശുക്ലവാസസഃ
അച്യുതാ, ഞാൻ എന്റെ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം കയറിയുപോകുന്നതും, എല്ലാവരും വെള്ള തലയണയും വെള്ള വസ്ത്രവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
ആസനാനി ച ശുഭ്രാണി സര്വേഷാമുപലക്ഷയേ ।। തവ ചാപി മയാ കൃഷ്ണ സ്വപ്നാന്തേ രുധിരാവിലാ
എല്ലാവർക്കും വെളുത്ത ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. സ്വപ്നത്തിന്റെ അവസാനം, കൃഷ്ണാ, നിന്നെ രക്തം പാടലായതായും ഞാൻ കണ്ടു.
ആന്ത്രേണ പൃഥിവീ ദൃഷ്ടാ പരിക്ഷിപ്താ ജനാര്ദന ।। അസ്ഥിസഞ്ചയമാരൂഢശ്ചാമിതൌജാ യധിഷ്ഠിരഃ
ജനാർദ്ദനാ, ആന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമി ചുറ്റപ്പെട്ടതും, മഹാശക്തനായ യുദിഷ്ഠിരൻ അസ്ഥികൂമ്പാരത്തിന്മേൽ ഇരിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.
സുവര്ണപാത്ര്യാം സംഹൃഷ്ടോ ഭുക്തവാന്ഘൃതപായസമ് ।। യുധിഷ്ഠിരോ മയാ ദൃഷ്ടോ ഗ്രസമാനോ വസുന്ധരാമ്
സുവർണ്ണപാത്രത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ നെയ്യിലും പായസവും കഴിക്കുന്ന യുദിഷ്ഠിരനെയും, ഭൂമിയെ തിന്നുന്നതുപോലെയും ഞാൻ കണ്ടു.
ഉച്ചം പര്വതമാരൂഢോ ഭീമകര്മാ വൃകോദരഃ। ഗദാപാണിര്നരവ്യാഘ്രോ ഗ്രസന്നിവ മഹീമിമാമ്
ഭീമകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന വൃക്കോദരൻ ഉയർന്ന ഒരു പർവതത്തിലേക്ക് കയറി, കൈയിൽ ഗദയും പിടിച്ച്, മനുഷ്യസിംഹനായി ഈ ഭൂമിയെ തിന്നുന്നതുപോലെയും ഞാൻ കണ്ടു.
ക്ഷപയിഷ്യതി നഃ സര്വാന്സ സുവ്യക്തം മഹാരണേ। വിദിതം മേ ഹൃഷീകേശ ശ്രിയാ പരമയാ ജ്വലന്
മഹായുദ്ധത്തിൽ അവൻ നമ്മെ എല്ലാവരെയും നശിപ്പിക്കുമെന്നത് വ്യക്തമാണ്; ഹൃഷീകേശാ, പരമമായ തേജസ്സോടെ ഞാൻ ഇതറിയുന്നു.
പാണ്ഡുരം ഗജമാരൂഢോ ഗാണ്ഡീവീ സ ധനഞ്ജയഃ। ത്വയാ സാര്ധം ഹൃഷീകേശ ശ്രിയാ പരമയാ ജ്വലന്
ഗാണ്ഡീവം കൈവശമുള്ള ധനഞ്ജയൻ വെള്ളയാനയിലിരിക്കുന്നു, ഹൃഷീകേശാ, നീയുമൊത്ത് പരമമായ തേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
യൂയം സര്വേ വധിഷ്യധ്വം തത്ര മേ നാസ്തി സംശയഃ। പാര്ഥിവാന്സമരേ കൃഷ്ണ ദുര്യോധനപുരോഗമാന്
കൃഷ്ണാ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും അവിടെ യുദ്ധത്തിൽ ദുര്യോധനനെ മുന്നിൽ നിർത്തി രാജാക്കന്മാരെ കൊല്ലും; ഇതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല.
നകുലഃ സഹദേവശ്ച സാത്യകിശ്ച മഹാരഥഃ । ശുക്ലകേയൂരകണ്ഠത്രാഃ ശുക്ലമാല്യാമ്ബരാവൃതാഃ
നകുലനും സഹദേവനും മഹാരഥിയായ സത്യകിയും വെള്ള കയ്യണികളും മാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞവരായി ഞാൻ കണ്ടു.
അധിരൂഢാ നരവ്യാഘ്രാ നരവാഹനമുത്തമമ് । ത്രയ ഏതേ മയാ ദൃഷ്ടാഃ പാണ്ഡുരച്ഛത്രവാസസഃ
ഈ മൂന്നു മനുഷ്യസിംഹന്മാരെയും വെള്ള കുടയും വസ്ത്രവും ധരിച്ച് ഏറ്റവും നല്ല രഥങ്ങളിൽ കയറിയിരിക്കുന്നതായും ഞാൻ കണ്ടു.
ശ്വേതോഷ്ണീഷാശ്ച ദൃശ്യന്തേ ത്രയ ഏതേ ജനാര്ദന । ധാര്തരാഷ്ട്രേഷു സൈന്യേഷു താന്വിജാനീഹി കേശവ
ജനാർദ്ദനാ, ഈ മൂവരും ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ സൈന്യങ്ങളിൽ വെള്ള തലയണയുമായി ഞാൻ കണ്ടു; അവരെ നീ അറിയുക, കേശവാ.
അശ്വത്ഥാമാ കൃപശ്ചൈവ കൃതവര്മാ ച സാത്വതഃ । രക്തോഷ്ണീഷാശ്ച ദൃശ്യന്തേ സര്വേ മാധവ പാര്ഥിവാഃ
അശ്വത്താമാനും കൃപനും സാത്വതകുലത്തിൽ പെട്ട കൃതവർമയും, മാധവാ, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും ചുവപ്പു തലയണയുമായി ഞാൻ കണ്ടു.
ഉഷ്ട്രപ്രയുക്തമാരൂഢൌ ഭീഷ്മദ്രോണൌ മഹാരഥൌ । മയാ സാര്ധം മഹാബാഹോ ധാര്തരാഷ്ട്രേണ വാ വിഭോ
ഭീഷ്മനും ദ്രോണനും വലിയ യുദ്ധശക്തിയുള്ളവർ ഉഷ്ട്രം കയറ്റിയ രഥത്തിൽ ഞാൻ കൂടെയോ അല്ലെങ്കിൽ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോടൊപ്പമോ കയറിയിരിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു, മഹാബാഹുവേ.
അഗസ്ത്യശാസ്താം ച ദിശം പ്രയാതാഃ സ്മ ജനാര്ദന । അചിരേണൈവ കാലേന പ്രാപ്സ്യാമോ യമസാദനമ്
ജനാർദ്ദനാ, ഞങ്ങൾ അഗസ്ത്യൻ ഭരിക്കുന്ന ദിക്കിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു; വളരെ വൈകാതെ തന്നെ യമന്റെ ഭവനത്തിലെത്തും.
അഹം ചാന്യേ ച രാജാനോ യച്ച തത്ക്ഷത്രമണ്ഡലമ് । ഗാണ്ഡിവാഗ്നിം പ്രവേക്ഷ്യാമ ഇതി മേ നാസ്തി സംശയഃ
ഞാനും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും എല്ലാ ക്ഷത്രിയരും ഗാണ്ഡീവത്തിന്റെ അഗ്നിയിലേക്ക് കടക്കും; ഇതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല.
അപസ്ഥിതവിനാശേയം നൂനമദ്യ വസുംധരാ। യഥാ ഹി മേ വചഃ കര്ണ നോപൈതി ഹൃദയം തവ
ഇന്ന് ഭൂമി നിർബന്ധമായും നാശത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്; കാരണം, കർണാ, എന്റെ വാക്കുകൾ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എത്തുന്നില്ല.
സര്വേഷാം താത ഭൂതാനാം വിനാശേ പ്രത്യുപസ്ഥിതേ। അനയോ നയസങ്കാശോ ഹൃദയാന്നാപസര്പതി
എല്ലാ ജീവികളും നശിപ്പിക്കപ്പെടാൻ പോകുമ്പോൾ, അച്ഛാ, ധർമ്മംപോലെയുള്ള അധർമ്മം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ല.
അപി ത്വാം കൃഷ്ണ പശ്യാമോ ജീവന്തോഽസ്മാന്മഹാരണാത്। സമുത്തീര്ണാ മഹാബാഹോ വീരക്ഷത്രവിനാശനാത്
കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവേ, ഈ മഹായുദ്ധവും വീരക്ഷത്രിയരുടെ നാശവും കടന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നിന്നെ കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുമോ?
അഥവാ സങ്ഗമഃ കൃഷ്ണ സ്വര്ഗേ നോ ഭവിതാ ധ്രുവമ്। തത്രേദാനീം സമേഷ്യാമഃ പുനഃ സാര്ധം ത്വയാനഘ
അല്ലെങ്കിൽ, കൃഷ്ണാ, നമ്മൾ സ്വർഗത്തിൽ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടും എന്നുറപ്പാണ്. അവിടെ, പാപമില്ലാത്തവനേ, ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നിനക്കൊപ്പം ചേരും.
ഇത്യുക്ത്വാ മാധവം കര്ണഃ പരിഷ്വജ്യ ച പീഡിതമ്। വിസര്ജിതഃ കേശവേന രഥോപസ്ഥാദവാതരത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മാധവനോടു ദു:ഖിതനായ കര്ണ്ണന് അവനെ അണക്കി പിടിച്ചു. ശേഷം, കേശവന് വിട്ടയച്ചപ്പോൾ, അവൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
തതഃ സ്വരഥാമസ്ഥായ ജാമ്ബൂനദവിഭൂഷിതമ്। മഹാത്മാ വൈ നിവവൃതേ രാധേയോ ദീനമാനസഃ
അതിനുശേഷം, മഹാത്മാവായ രാധേയൻ, മനസ്സിൽ ദു:ഖത്തോടെ, പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞു.
തതഃ ശീഘ്രതരം പ്രായാത്കേശവഃ സഹസാത്യകിഃ। പുനരുച്ചാരയന്വാണീം യാഹി യാഹീതി സാരഥിമ്
അതിനുശേഷം, കേശവനും സത്യകിയും അതിവേഗം പുറപ്പെട്ടു. കേശവൻ തന്റെ സാരഥിയോട് വീണ്ടും വീണ്ടും, "പോകൂ, പോകൂ" എന്ന് ഉത്സാഹിപ്പിച്ചു.
അസിദ്ധാനുനയേ കൃഷ്ണേ കുരുഭ്യഃ പാണ്ഡവാന്ഗതേ। അഭിഗമ്യ പൃഥാം ക്ഷത്താ ശനൈഃ ശോചന്നിവാബ്രവീത്
കൃഷ്ണന്റെ ശ്രമം കുരുക്കളെ ഒത്തുതീർപ്പിക്കാൻ പരാജയപ്പെട്ട്, പാണ്ഡവരോടൊപ്പം തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ, വിദുരൻ ദു:ഖത്തോടെ പൃഥയെ സമീപിച്ചു, മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
ജാനാസി മേ ജീവപുത്രീ ഭാവം നിത്യമവിഗ്രഹേ । ക്രോശതോ നച ഗൃഹ്ണീതേ വചനം മേ സുയോധനഃ
നിന്റെ മക്കളോടുള്ള എന്റെ മനോഭാവം എപ്പോഴും ശാന്തമാണെന്ന് നീ അറിയുന്നു. എത്ര വിളിച്ചാലും, സുയോധനൻ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുന്നില്ല.
ഉപപന്നോ ഹ്യസൌ രാജാ ചേദിപാഞ്ചാലകേകയൈഃ । ഭീമാര്ജുനാഭ്യാം കൃഷ്ണേന യുയുധാനയമൈരപി
അവൻ രാജാവിന് ചേദികൾ, പാഞ്ചാലർ, കേകയർ, ഭീമൻ, അർജുനൻ, കൃഷ്ണൻ, യുയുധാനൻ, യാദവർ എന്നിവരുടെ പിന്തുണയുണ്ട്.
ഉപപ്ലാവ്യേ നിവിഷ്ടോഽപി ധര്മമേവ യുധിഷ്ഠിരഃ। കാങ്ക്ഷതേ ജ്ഞാതിസൌഹാര്ദാദ്ബലവാന്ദുര്ബലോ യഥാ
ഉപപ്ലവ്യയിൽ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ശക്തനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ബന്ധുക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, ദുർബലന്മാർ പോലെ, ധർമ്മം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
രാജാ തു ധൃതരാഷ്ട്രോഽയം വയോവൃദ്ധോ ന ശാമ്യതി। മത്തഃ പുത്രമദേനൈവ വിധര്മേ പഥി വര്തതേ
പഴക്കമുള്ള രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ പോലും ശമിക്കുന്നില്ല. മകനോടുള്ള അനുരാഗത്തിൽ മയങ്ങി, അവൻ അധർമ്മത്തിന്റെ വഴിയിലാണ്.
ജയദ്രഥസ്യ കര്ണസ്യ തഥാ ദുഃശാസനസ്യ ച। സൌബലസ്യ ച ദുര്ബുദ്ധ്യാ മിഥോ ഭേദഃ പ്രപത്സ്യതേ
ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള ജയദ്രഥൻ, കര്ണ്ണന്, ദുഃശാസനൻ, സൗബലൻ എന്നിവരുടെ കാരണത്താൽ അവരിൽ ഭിന്നത ഉണ്ടാകും.
അധര്മേമ ഹി ധര്മിഷ്ഠം ഹ്രിയതേ രാജ്യമീദൃശമ്। യേഷാം തേഷാമയം ധര്മഃ സാനുബന്ധോ ഭവിഷ്യതി
അധർമ്മം കൊണ്ട്, ഇങ്ങനെ ഒരു രാജ്യം ധാർമ്മികരിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവർക്കും അവരുടെ കൂട്ടുകാര്ക്കും ഇതാണ് വിധി.
ക്രിയമാണേ ബലാദ്ധര്മേ കുരുഭിഃ കോ ന സംജ്വരേത്। അസാമ്നാ കേശവേ യാതേ സമുദ്യോക്ഷ്യന്തി പാണ്ഡവാഃ
കുരുക്കൾ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് അധർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ആരാണ് ദു:ഖത്തിൽ കത്താത്തത്? കേശവൻ പരാജയപ്പെട്ട് പോയതോടെ, പാണ്ഡവർ ഉണരുന്നുണ്ട്.