ഏതാന്ഹി സര്വാന്സംരബ്ധാന്നിയന്തുമഹമുത്സഹേ । ന ത്വഹം നിന്ദിതം കര്മ കുര്യാം പാപം കഥംചന
കോപത്തിൽ ഉള്ള ഇവരെ ഞാൻ തടയാൻ കഴിയും. എങ്കിലും ഞാൻ ഒരിക്കലും അപകീർത്തിയുള്ളതോ പാപകരമായതോ ആയ പ്രവൃത്തി ചെയ്യില്ല.
പാണ്ഡവാര്ഥേ ഹി ലുഭ്യന്തഃ സ്വാര്ഥാന്ഹാസ്യന്തി തേ സുതാഃ । ഏതേ ചേദേവമിച്ഛന്തി കൃതകാര്യോ യുധിഷ്ഠിരഃ
പാണ്ഡവരുടെ കാര്യം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, നിന്റെ മക്കൾ തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥം ഉപേക്ഷിക്കും. ഇവർ ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ ലക്ഷ്യം സാധിക്കും.
അദ്യൈവ ഹ്യഹമേനാംശ്ച യേ ചൈനാനനു ഭാരത । നിഗൃഹ്യ രാജന്പാര്ഥേഭ്യോ ദദ്യാം കിം ദുഷ്കൃതം ഭവേത്
ഭാരതാവംശജനായ രാജാവേ, ഇന്നുതന്നെ ഞാൻ ഇവരെയും ഇവരെ പിന്തുടരുന്നവരെയും പിടിച്ചു പാണ്ഡവന്മാർക്ക് കൈമാറാൻ കഴിയും. അതിൽ എന്ത് തെറ്റുണ്ട്?
ഏഷ മേ നിശ്ചയോ രാജന്യദ്യേഷോഽസ്യ വിനിശ്ചയഃ । നര്ദന്തു സഹിതാഃ ശങ്ഖാഃ പണവാനകനിസ്വനൈഃ
രാജാവേ, ഇതാണ് എന്റെ തീരുമാനമെന്നു പറയാം; നിന്റെ തീരുമാനവും ഇതേ ആണെങ്കിൽ, ശംഖങ്ങളും മൃദംഗങ്ങളും ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങട്ടെ.
അനായാസേന പാര്ഥാനാം പര്വതാം ച ശിവം മഹത്। നിഗൃഹ്യ രാജന്പാര്ഥേഭ്യോ ദദ്യാം ചേത്സുകൃതം ഭവേത്
പാണ്ഡവന്മാർക്കായി ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ വലിയ ശുഭകരമായ പർവതം പിടിച്ചു അവർക്കു നൽകാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അതു നല്ല പ്രവൃത്തി ആയിരിക്കും.
ഇദം തു ന പ്രവര്തേയം നിന്ദിതം കര്മ ഭാരത । സന്നിധൌ തേ മഹാരാജ ക്രോധജം പാപബുദ്ധിജമ്
ഭാരതാവംശജനായ മഹാരാജാവേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കോപത്തിൽ നിന്നോ ദുഷ്ടബുദ്ധിയിൽ നിന്നോ ജനിക്കുന്ന അപകീർത്തികരമായ പ്രവൃത്തി ഞാൻ ഒരിക്കലും ചെയ്യില്ല.
ഏഷ ദുര്യോധനോ രാജന്യഥേച്ഛതി തഥാഽസ്തു തത്। അഹം തു സര്വാംസ്തനയാനനുജാനാമി തേ നൃപ
രാജാവേ, ഈ ദുര്യോധനൻ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുമോ അതുപോലെ ആകട്ടെ. എന്നാൽ ഞാൻ നിന്റെ മക്കൾക്ക് എല്ലാവർക്കും അനുമതി നൽകുന്നു.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു വിദുരം ധൃതരാഷ്ട്രോഽഭ്യഭാഷത । ക്ഷിപ്രമാനയ തം പാപം രാജ്യലുബ്ധം സുയോധനമ്
ഇത് കേട്ട ധൃതരാഷ്ട്രൻ വിദുരനോട് പറഞ്ഞു: 'ആ രാജ്യം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാപിയായ സുവ്യോധനനെ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.'
സഹമിത്രം സഹാമാത്യം സസോദര്യം സഹാനുഗമ്। ശക്നുയാം യദി പന്ഥാനമവതാരയിതും പുനഃ
അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെയും മന്ത്രിമാരെയും സഹോദരന്മാരെയും അനുയായികളെയും കൂട്ടി, ഞാൻ വീണ്ടും അവനെ തന്റെ വഴി വിട്ട് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ കഴിഞ്ഞാൽ എത്ര നല്ലത്.
തതോ ദുര്യോധനം ക്ഷത്താ പുനഃ പ്രാവേശയത്മഭാമ് । അകാമം ഭ്രാതൃഭിഃ സാര്ധം രാജഭിഃ പരിവാരിതമ്
അതിനുശേഷം വിദുരൻ, ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന ദുര്യോധനനെ സഹോദരന്മാരും രാജാക്കന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റി വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
അഥ ദുരോയധനം രാജാ ധൃതരാഷ്ട്രോഽഭ്യഭാഷത । കര്ണദുഃശാസനാഭ്യാം ച രാജഭിശ്ചാപി സംവൃതമ്
അതിനുശേഷം രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ, കര്ണനും ദുഃശാസനനും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും ചുറ്റിയിരുന്ന ദുര്യോധനനോട് സംസാരിച്ചു.
നൃശംസ പാപഭൂയിഷ്ഠ ക്ഷുദ്രകര്മസഹായവാന്। പാപൈഃ സഹായൈഃ സംഹത്യ പാപം കര്മ ചികീര്ഷസി
നിഷ്ഠുരനും ഏറ്റവും പാപിയായവനും ചീത്ത പ്രവൃത്തികളിൽ കൂട്ടുകാരുള്ളവനുമാണ് നീ. ദുഷ്ടന്മാരെ കൂട്ടി ചേർന്ന് നീ പാപം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അശക്യമയശസ്യം ച സദ്ഭിശ്ചാപി വിഗര്ഹിതമ് । യഥാ ത്വാദൃശകോ മൂഢോ വ്യവസ്യേത്കുലപാംസനഃ
ഇത്തരം ഒരു പ്രവൃത്തി അസാധ്യവും, അപകീർത്തികരവും, സദാചാരമുള്ളവർ tarafından നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നതുമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നീയോ, അജ്ഞാനിയും കുടുംബത്തിന് കളങ്കവും ആയവൻ, ഇതിന് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ത്വമിമം പുണ്ഡരീകാക്ഷമപ്രധൃഷ്യം ദുരാസദമ് । പാപൈഃ സഹായൈഃ സംഹത്യ നിഗ്രഹീതും കിലേച്ഛസി
നീ ദുഷ്ടന്മാരെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അത്യന്തം പ്രാപ്യമല്ലാത്തതും സമീപിക്കാനാകാത്തതുമായ ഈ കമലനയനനെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
യോ ന ശക്യോ ബലാത്കര്തും ദേവൈരപി സവാസവൈഃ । തം ത്വം പ്രാര്ഥയസേ മന്ദ ബാലശ്ചന്ദ്രമസം യഥാ
ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും ചേർന്നാലും ബലപ്രയോഗം കൊണ്ട് കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തവനെയാണ് നീ, അജ്ഞാനിയായ ബാലൻ പോലെ, പിടികൂടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
ദേവൈര്മനുഷ്യൈര്ഗന്ധര്വൈരസുരൈരുരഗൈശ്ച യഃ। ന സോഢും സമരേ ശക്യസ്തം ന ബുധ്യസി കേശവമ്
ദേവന്മാർക്കും മനുഷ്യർക്കും ഗാന്ധർവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പാമ്പുകൾക്കും യുദ്ധത്തിൽ നേരിടാൻ കഴിയാത്തവനെയാണ് നീ, കേശവനെ, മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല.
ദുര്ഗ്രാഹ്യഃ പാണിനാ വായുര്ദുസ്പര്ശഃ പാണിനാ ശശീ । ദുര്ധരാ പൃഥിവീ മൂര്ധ്നാ ദുര്ഗ്രാഹ്യഃ കേശവോ ബലാത്
കൈകൊണ്ട് കാറ്റിനെ പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല, കൈകൊണ്ട് ചന്ദ്രനെ തൊടാൻ കഴിയില്ല, തലകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ചുമക്കാൻ കഴിയില്ല, അതുപോലെ ബലാൽ കേശവനെ പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഇത്യുക്തേ ധൃതരാഷ്ട്രേണ ക്ഷത്താഽപി വിദുരോഽബ്രവീത്। ദുര്യോധനമഭിപ്രേക്ഷ്യ ധാര്തരാഷ്ട്രമമര്ഷണമ്
ഇങ്ങനെ ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിദുരൻ ദുർയോധനനെ നോക്കി, ക്രോധഭരിതനായ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദുര്യോധന നിബോധേദം വചനം മമ സാംപ്രതമ്। സൌഭദ്വാരേ വാനരേന്ദ്രോ ദ്വിവിദോ നാമ നാമതഃ। ശിലാവര്ഷേണ മഹതാ ഛാദയാമാസ കേശവമ്
ദുർയോധന, എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കണം: സൗഭയുടെ വാതിലിൽ വാനരരാജാവായ ദ്വിവിദൻ ഒരിക്കൽ വലിയ കല്ലുവർഷം കൊണ്ട് കേശവനെ മൂടിയിരുന്നു.
ഗ്രഹീതുകാമോ വിക്രമ്യ സര്വയത്നേന മാധവമ് । ഗ്രഹീതും നാശകച്ചൈനം തം ത്വം പ്രാര്ഥയസേ ബലാത്
മാധവനെ പിടിക്കാൻ ദ്വിവിദൻ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചു, പക്ഷേ അവനെ പിടിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ നീയോ, ബലാൽ അവനെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പ്രാഗ്ജ്യോതിഷഗതം ശൌരിം നരകഃ സഹ ദാനവൈഃ । ഗ്രഹീതും നാശകത്തത്ര തം ത്വം പ്രാര്ഥയസേ ബലാത്
പ്രാച്യോതിഷ നഗരത്തിൽ നരകാസുരനും ദാനവരും ചേർന്നും ശൗരിയെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവരെല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടു. നീയോ, ബലാൽ അവനെ പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അനേകയുഗവര്ഷായുര്നിഹത്യ നരകം മൃധേ । നീത്വാ കന്യാസഹസ്രാണി ഉപയേമേ യഥാവിധി
അനേകം യുഗങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്ന നരകാസുരനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുകയും, ആയിരക്കണക്കിന് കന്യാകമാരെ നിയമപ്രകാരം വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.
നിര്മോചനേ ഷട്സഹസ്രാഃ പാശൈര്ബദ്ധ്വാ മഹാസുരാഃ । ഗ്രഹീതും നാശകംശ്ചൈനം തം ത്വം പ്രാര്ഥയസേ ബലാത്
നിർമോചനത്തിൽ ആറായിരം മഹാസുരന്മാർ പാശംകൊണ്ട് അവനെ ബന്ധിച്ച് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവരെല്ലാം പരാജയപ്പെട്ടു. നീയോ, ബലാൽ അവനെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അനേന ഹി ഹതാ ബാല്യേ പൂതനാ ശിശുനാ തദാ। ഗോവര്ധനോ ധാരിതശ്ച ഗവാര്ഥേ ഭരതര്ഷഭ
ഇവൻ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ പൂതനയെ കൊല്ലുകയും, പശുക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ഗോവർദ്ധനപർവതം ഉയർത്തുകയും ചെയ്തു, ഭാരതശ്രേഷ്ഠ.
അരിഷ്ടോ ധേനുകശ്ചൈവ ചാണൂരശ്ച മഹാബലഃ। അശ്വരാജശ്ച നിഹതഃ കംസശ്ചാരിഷ്ടമാചരന്
അരിഷ്ടൻ, ധേനുകൻ, മഹാബലശാലിയായ ചാണൂരൻ, കുതിരാസുരൻ, കംസൻ—ഇവരെല്ലാം അവൻ വീര്യത്തോടെ സംഹരിച്ചു.
ജരാസന്ധശ്ച വക്രശ്ച ശിശുപാലശ്ച വീര്യവാന് । ബാണാശ്ച നിഹതഃ സങ്ഖ്യേ രാജാനശ്ച നിഷൂദിതാഃ
ജരാസന്ധൻ, വക്രൻ, വീര്യശാലിയായ ശിശുപാലൻ, ബാണൻ എന്നിവരെ യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ചു; അനേകം രാജാക്കളെയും നശിപ്പിച്ചു.
വരുണോ നിര്ജിതോ രാജാ പാവകശ്ചാമിതൌജസാ । പാരിജാതം ച ഹരതാ ജിതഃ സാക്ഷാച്ഛചീപതിഃ
വരുൺ രാജാവിനെ തോൽപ്പിച്ചു; അതുല്യശക്തിയുള്ള പാവകനെ കീഴടക്കി; പാർിജാതം കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ തന്നെ ഇന്ദ്രനെയും ജയിച്ചു.
ഏകാര്ണവേ ച സ്വപതാ നിഹതൌ മധുകൈടഭൌ । ജന്മാന്തരമുപാഗമ്യ ഹയഗ്രീവസ്തഥാ ഹതഃ
ഏകസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ മധുവിനെയും കൈടഭനെയും കൊല്ലുകയും, മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ ഹയഗ്രീവനെയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്തു.
അയം കര്താ ന ക്രിയതേ കാരണം ചാപി പൌരുഷേ । യദ്യദിച്ഛേദയം ശൌരിസ്തത്തത്കുര്യാദയത്നതഃ
ഇവൻ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കർത്താവാണ്, പ്രവർത്തനമല്ല; മനുഷ്യശ്രമത്തിൽ കാരണവുമല്ല. ഈ ശൗരി എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അതു എളുപ്പത്തിൽ സാധിപ്പിക്കും.
തം ന ബുധ്യസി ഗോവിന്ദ ഘോരവിക്രമമച്യുതമ്। ആശീവിഷമിവ ക്രൂദ്ധം തേജോരാശിമനിന്ദിതമ്
നീ ഗോവിന്ദന്റെ ഭയങ്കരവും ജയിക്കാനാകാത്തതുമായ ശക്തിയെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല; കോപിതനായ പാമ്പുപോലെയും, പ്രകാശത്തിന്റെ സമാഹാരമായ അപരിഹാര്യനുമായവനെയാണ് നീ അവഗണിക്കുന്നത്.