ഭഗവഁല്ലോകസാരസ്യ സദൃശേന വപുഷ്മതാ। ഭുജേന സ്വൈരമുക്തേന നിഷ്പിഷ്ടോഽസ്മി മഹീതലേ
പ്രഭുവേ, ലോകത്തിന്റെ സാരമായ, അതിമഹത്തായ നിങ്ങളുടെ ഭുജം സ്വതന്ത്രമായി നീട്ടി, അതിന്റെ ഭാരംകൊണ്ട് ഞാൻ നിലത്തേക്ക് തകർന്നുപോയി.
ക്ഷന്തുമര്ഹസി മേ ദേവ വിഹ്വലസ്യാല്പചേതസഃ। ബലദാഹവിദഗ്ധസ്യ പക്ഷിണോ ധ്വജവാസിനഃ
ദേവാ, ബുദ്ധി കുറഞ്ഞ് വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പക്ഷിയെ, നിങ്ങളുടെ ശക്തിയുടെ തീയിൽ ചുട്ടുപൊള്ളിയവനെ, ദയവായി ക്ഷമിക്കണം.
ന ഹി ജ്ഞാതം ബലം ദേവ മയാ തേ പരമ വിഭോ। തേന മന്യാമ്യഹം വീര്യമാത്മനോ ന സമം പരൈഃ
പ്രഭുവേ, നിങ്ങളുടെ പരമശക്തി എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ശക്തി മറ്റാരുടേയും തുല്യമല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതിയത്.
തതശ്ചക്രേ സ ഭഗവാന്പ്രസാദം വൈ ഗരുത്മതഃ। മൈവം ഭൂയ ഇതി സ്നേഹാത്തദാ ചൈനമുവാച ഹ
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ, കാരുണ്യത്തോടെ, ഗരുഡന് അനുഗ്രഹം നൽകി, 'ഇതുപോലെയൊരിക്കൽ കൂടി നടക്കരുത്' എന്ന് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
പാദാങ്ഗുഷ്ഠേന ചിക്ഷേപ സുമുഖം ഗരുഡോരസി। തതഃ പ്രഭൃതി രാജേന്ദ്ര സഹസര്പേണ വര്തതേ
വലിയ വിരൽ കൊണ്ട് ഗരുഡന്റെ നെഞ്ചിൽ സ്പർശിച്ചു. അതിനുശേഷം, രാജാവേ, ഗരുഡൻ പാമ്പിനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഏവം വിഷ്ണുബലാക്രാന്തോ ഗര്വനാശമുപാഗതഃ। ഗരുഡോ ബലവാന്രാജന്വൈനതേയോ മഹായശാഃ
ഇങ്ങനെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയിൽ കീഴടങ്ങി, വിനതയുടെ മഹാശക്തനായ, പ്രശസ്തനായ ഗരുഡൻ അഹങ്കാരം വിട്ടു.
തഥാ ത്വമപി ഗാന്ധാരേ യാവത്പാണ്ഡുസുതാന്രണേ। നാസാദയസി താന്വീരാംസ്താവജ്ജീവസി പുത്രക
അതുപോലെ, ഗന്ധാരരാജകുമാരാ, നീ പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കളെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിടുന്നതുവരെ ജീവിക്കും, മകനേ.
ഭീമഃ പ്രഹരതാം ശ്രേഷ്ഠോ വായുപുത്രോ മഹാബലഃ । ധനഞ്ജയശ്ചേന്ദ്രസുതോ ന ഹന്യാതാം തു കം രണേ
വായുപുത്രനായ മഹാബലശാലിയായ ഭീമനും, ഇന്ദ്രപുത്രനായ ധനഞ്ജയനും, യുദ്ധത്തിൽ ആരെയും കൊല്ലുകയില്ല.
വിഷ്ണുര്വായുശ്ച ശക്രശ്ച ധര്മസ്തൌ ചാശ്വിനാവുഭൌ । ഏതേ ദേവാസ്ത്വയാ കേന ഹേതുനാ വീക്ഷിതും ക്ഷമാഃ
വിഷ്ണുവും, വായുവും, ഇന്ദ്രനും, ധർമ്മനും, അശ്വിനീദേവന്മാരും — ഇവരെ നേരിടാൻ നിനക്ക് എന്ത് കാരണമാണ്?
തദലം തേ വിരോധേന ശമം ഗച്ഛ നൃപാത്മജ । വാസുദേവേന തീര്ഥേന കുലം രക്ഷിതുമര്ഹസി
നിന്റെ വൈരാഗ്യം മതിയാക്കൂ, സമാധാനം തേടൂ രാജകുമാരാ. വാസുദേവനിൽ ആശ്രയം വെച്ച്, നിന്റെ വംശത്തെ സംരക്ഷിക്കണം.
പ്രത്യക്ഷദര്ശീ സര്വസ്യ നാരദോഽയം മഹാതപാഃ । മാഹാത്മ്യസ്യ തദാ വിഷ്ണോഃ സോഽയം ചക്രഗദാധരഃ
സകലവും നേരിൽ കണ്ട മഹാതപസ്സായ നാരദൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം നേരിട്ട് കണ്ടവനാണ് — ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ളവൻ.
ദുര്യോധനസ്തു തച്ഛ്രുത്വാ നിശ്വസന്ഭൃകുടീമുഖഃ। രാധേയമഭിസംപ്രേക്ഷ്യ ജഹാസ സ്വനവത്തദാ
അപ്പോഴോ, ദുര്യോധനൻ അത് കേട്ട്, ആക്രോശത്തോടെ കണ്പൊട്ടിച്ച്, രാധേയനെ നോക്കി, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു.
കദര്ഥീകൃത്യ തദ്വാക്യമൃഷേഃ കണ്വസ്യ ദുര്മതിഃ । ഊരും ഗജകരാകാരം താഡയന്നിദമബ്രവീത്
കണ്വമഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ അവഗണിച്ച്, ദുഷ്ടചിത്തനായവൻ ആനയുടെ കാൽപോലെയുള്ള തണ്ടിൽ അടിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യഥൈവേശ്വരസൃഷ്ടോഽസ്മി യദ്ഭാവി യാ ച മേ ഗതിഃ। തഥാ മഹര്ഷേ വര്താമി കിം പ്രലാപഃ കരിഷ്യതി
എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെ ജനനം ലഭിച്ചുവോ, എങ്ങനെ വിധി നിശ്ചയിച്ചുവോ, എങ്ങനെ എന്റെ ഗതി ആണോ, അങ്ങനെ ഞാൻ നടക്കുന്നു മഹർഷേ, നിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് എന്ത് ഫലമുണ്ട്?
തതഃ കണ്വോഽബ്രവീത്ക്രുദ്ധോ ദുര്യോധനമപണ്ഡിതമ് । യസ്മാദൂകം താഡയസി ഊരൌ മൃത്യുര്ഭവിഷ്യതി
അപ്പോൾ കണ്വൻ കോപത്തോടെ, അജ്ഞാനിയായ ദുര്യോധനനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ തണ്ടിൽ അടിച്ചതുകൊണ്ട്, അവിടെ നിന്നാണ് മരണം വരിക.'
അനര്ഥേ ജാതിനിര്ബന്ധം പരാര്ഥേ ലോഭമോഹിതമ്। അനാര്യകേഷ്വഭിരതം മരണേ കൃതനിശ്ചയമ്
ദുരന്തത്തിലേക്ക് തന്നെ ബന്ധിപ്പിച്ച്, മറ്റൊരാളുടെ കാര്യത്തിൽ ലാഭത്തിനും മോഹത്തിനും അടിമയായി, അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി, മരണത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സോടെ,
ജ്ഞാതീനാം ദുഃഖകര്താരം ബന്ധൂനാം ശോകവര്ധനമ് । സുഹൃദാം ക്ലേശദാതാരം ദ്വിഷതാം ഹര്ഷവര്ധനമ്
സ്വജനങ്ങൾക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്നവനും, ബന്ധുക്കളുടെ ദു:ഖം കൂട്ടുന്നവനും, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് നൽകുന്നവനും, ശത്രുക്കളുടെ സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനും ആകുന്നവൻ—
കഥം നൈനം വിമാര്ഗസ്ഥം വാരയന്തീഹ ബാന്ധവാഃ। സൌഹൃദാദ്വാ സുഹൃത്സ്നിഗ്ധോ ഭഗവാന്വാ പിതാമഹഃ
അവൻ തെറ്റായ വഴിയിൽ പോയിട്ടും, ബന്ധുക്കൾ അവനെ എങ്ങനെ തടയുന്നില്ല? സൗഹൃദം കൊണ്ടോ, സ്നേഹത്തോടെ ചേർന്ന സുഹൃത്ത് ആണെന്നു കരുതിയോ, അല്ലെങ്കിൽ മഹാനായ പിതാമഹൻ കരുണയോടെ കാണുന്നതുകൊണ്ടോ?
ഉക്തം ഭഗവതാ വാക്യമുക്തം ഭീഷ്മേണ യത്ക്ഷമമ്। ഉക്തം ബഹുവിധം ചൈവ നാരദേനാപി തച്ഛൃണു
മഹാനായവരുടെ വാക്കുകളും, ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞതിൽ യുക്തമായതും, നാരദൻ ഉപദേശിച്ച പലതും—ഇവയെല്ലാം നീ കേൾക്കണം.
ദുര്ലഭോ വൈ സുഹൃച്ഛ്രോതാ ദുര്ലഭശ്ച ഹിതഃ സുഹൃത്। തിഷ്ഠതേ ഹി സുഹ്യദ്യത്ര ന ബന്ധുസ്തത്ര തിഷ്ഠതേ
നല്ല ഉപദേശം പറയുന്ന സ്നേഹിതൻ വളരെ അപൂർവനാണ്, ഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സുഹൃത്ത് പോലും ദുർലഭൻ തന്നെയാണ്; കാരണം സത്യസന്ധനായ സുഹൃത്ത് കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ, ബന്ധുക്കൾ അവിടെ ഉണ്ടാവാറില്ല.
ശ്രോതവ്യമപി പശ്യാപി സുഹൃദാം കുരുനന്ദന। ന കര്തവ്യശ്ച നിര്ബന്ധോ നിര്ബന്ധോ ഹി സുദാരുണഃ
കുരുവംശത്തിലെ സന്തോഷമേ, കേൾക്കേണ്ടതോ കാണേണ്ടതോ ആയാലും അതിൽ അതിരുകടക്കരുത്; കാരണം അതിരുകടക്കൽ വളരെ കഠിനമായതാണ്.
അത്രാപ്യുദാഹരന്തീമമിതിഹാസം പുരാതനമ് । യഥാ നിര്ബന്ധതഃ പ്രാപ്തോ ഗാലവേന പരാജയഃ
ഇതിൽപോലും പുരാതനമായ ഒരു കഥ പറയാറുണ്ട്: അതിരുകടന്നത് കൊണ്ടാണ് ഗാലവന് തോറ്റുപോയത്.
വിശ്വാമിത്രം തപസ്യന്തം ധര്മോ ജിജ്ഞാസയാ പുരാ । അഭ്യഗച്ഛത്സ്വയം ഭൂത്വാ വസിഷ്ഠോ ഭഗവാനൃഷിഃ
പണ്ടെ, വിശ്വാമിത്രൻ തപസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ധർമ്മം പരീക്ഷിക്കാൻ വസിഷ്ഠൻ എന്ന രൂപത്തിൽ അവന്റെ അടുത്തെത്തി.
സപ്തര്ഷീണാമന്യതമം വേഷമാസ്ഥായ ഭാരത। ബഭുക്ഷുഃ ക്ഷുധിതോ രാജന്നാശ്രമം കൌശികസ്യ തു
ഭാരതപുത്രാ, സപ്തർഷിമാരിൽ ഒരാളുടെ രൂപം ധരിച്ച്, വിശ്വാമിത്രന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക്, വിശപ്പും ഭക്ഷണത്തിനുള്ള ആഗ്രഹവും കൊണ്ട് അദ്ദേഹം എത്തി.
വിശ്വാമിത്രോഽഥ സംഭ്രാന്തഃ ശ്രപയാമാസ വൈ ചരുമ് । പരമാന്നസ്യ യത്നേന ന ച തം പ്രത്യപാലയത്
അപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രൻ ആശങ്കയോടെ, ഏറ്റവും നല്ല അരിയാൽ വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ ഭോജ്യം ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി, പക്ഷേ അതു അവനു നൽകാൻ സാധിച്ചില്ല.
അന്നം തേന യദാ ഭുക്തമന്യൈര്ദത്തം തപസ്വിഭിഃ । അഥ ഗൃഹ്ണാന്നമത്യുഷ്ണം വിശ്വാമിത്രോഽപ്യുപാഗമത്
അന്നം മറ്റുള്ള തപസ്സുകാരെക്കൊടുത്തു അവർ കഴിച്ചതിനുശേഷം, അതിൽ ശേഷിച്ചിട്ടും ചൂടുള്ളതായിരുന്ന അന്നം എടുക്കാൻ വിശ്വാമിത്രനും അടുത്തെത്തി.
ഭുക്തം മേ തിഷ്ഠ താവത്ത്വമിത്യുക്ത്വാ ഭഗവാന്യയൌ । വിശ്വാമിത്രസ്തതോ രാജന്സ്ഥിത ഏവ മഹാദ്യുതിഃ
'ഞാൻ ഭക്ഷിച്ചു, നീ കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കുക' എന്നു പറഞ്ഞ് മഹാനവൻ പോയി; വിശ്വാമിത്രൻ, മഹാതേജസ്വി, അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
ഭക്തം പ്രഗൃഹ്യ മൂര്ധ്നാ വൈ ബാഹുഭ്യാം സംശിതവ്രതഃ । സ്ഥിതഃ സ്ഥാണുരിവാഭ്യാശേ നിശ്ചേഷ്ടോ മാരുതാശനഃ
അന്നം കൈകളിൽ തലക്കു സമീപം പിടിച്ച്, വ്രതനിഷ്ഠയോടെ, കാറ്റ് മാത്രം ഭക്ഷ്യമായി, ഒരു തൂണുപോലെ അചഞ്ചലമായി വിശ്വാമിത്രൻ നിന്നു.
തസ്യ ശുശ്രൂഷണേ യത്നമകരോദ്ഗാലവോ മുനിഃ । ഗൌരവാദ്ബഹുമാനാച്ച ഹാര്ദേന പ്രിയകാമ്യയാ
ഗാലവമുനി, മാന്യതയും ആദരവും ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹവും കൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തെ സേവിക്കാൻ എല്ലാ ശ്രമവും നടത്തി.
അഥ വര്ഷശതേ പൂര്ണേ ധര്മഃ പുനരുപാഗമത്। വാസിഷ്ഠം വേഷമാസ്ഥായ കൌശികം ഭോജനേപ്സയാ
അങ്ങനെ നൂറുവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ധർമ്മം വീണ്ടും വസിഷ്ഠന്റെ രൂപം എടുത്ത്, കൗശികനിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം ആഗ്രഹിച്ച് എത്തി.