പുരം കുരൂണാം സംവൃത്തം ദ്രഷ്ടുകാമം ജനാര്ദനമ് । സബാലവൃദ്ധം സസ്ത്രീകം രഥ്യാഗതമരിന്ദമ
കുരുക്കളുടെ നഗരം, കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരും സ്ത്രീകളും വഴിയിലൂടെ വന്നവരും ഉൾപ്പെടെ, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന ജനാർദ്ദനനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഒത്തുചേർന്നു.
വേദികാമാശ്രിതാഭിശ്ച സമാക്രാന്താന്യനേകശഃ । പ്രചലന്തീവ ഭാരേണ യോഷിദ്ഭിര്ഭവനാന്യുത
അവിടെ പല സ്ത്രീകളും വേദികളിലും മുറ്റത്തുമൊക്കെ കൂട്ടമായി തിരക്കേറി, അവരുടെ ഭാരത്തിൽ വീടുകൾ പോലും കുലുങ്ങുന്നപോലെ തോന്നിച്ചു.
സ പൂജ്യമാനഃ കുരുഭിഃ സംശ്രൃണ്വന്മധുരാഃ കഥാഃ । യഥാര്ഹം പ്രതിസത്കുര്വന്പ്രേക്ഷമാണഃ ശനൈര്യയൌ
കുരുക്കൾ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, മധുരമായ വാക്കുകൾ കേൾപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണൻ അവരൊന്നൊന്നര്ക്കും യോജ്യമായ മറുപടി നൽകി, എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച്, മന്ദഗതിയിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തതഃ സഭാം സമാസാദ്യ കേശവസ്യാനുയായിനഃ। സശങ്ഖൈര്വേണുനിര്ഘോഷൈര്ദിശഃ സര്വാ വ്യനാദയന്
പിന്നീട്, കേശവന്റെ അനുയായികൾ സഭയിലേയ്ക്ക് എത്തുമ്പോൾ, ശംഖങ്ങളും കുരുവിനകളും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ശബ്ദം പടർന്നു.
തതഃ സാ സമിതിഃ സര്വാ രാജ്ഞാമമിതതേജസാമ്। സംപ്രാകമ്പത ഹര്ഷേണ കൃഷ്ണാഗമനകാങ്ക്ഷയാ
അപ്പോൾ, അത്യന്തം തേജസ്സുള്ള രാജാക്കന്മാരുടെ മുഴുവൻ സഭയും, കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ സന്തോഷത്തിൽ വിറച്ചു.
തതോഽഭ്യാശംഗതേ കൃഷ്ണേ സമഹൃഷ്യന്നരാധിപാഃ। ശ്രുത്വാം തം രഥനിര്ഘോഷം പര്ജന്യനിനദോപമമ്
കൃഷ്ണൻ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, രാജാക്കന്മാർ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ, മേഘഗർജ്ജനത്തെപ്പോലെയുള്ള രഥത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
ആസാദ്യ തു സഭാദ്വാരമൃഷഭഃ സര്വസാത്വതാമ് । അവതീര്യ രഥാച്ഛൌരിഃ കൈലാസശിഖരോപമാത്
പിന്നീട്, സാത്വതന്മാരിൽ പ്രധാനനായ ശൗരി, കൈലാസശിഖരത്തെപ്പോലെയുള്ള രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, സഭയുടെ വാതിലിൽ എത്തി.
നവമേഘപ്രതീകാശാം ജ്വലന്തീമിവ തേജസാ । മഹേന്ദ്രസദനപ്രഖ്യാം പ്രവിവേശ സഭാം തതഃ
പുതിയ മേഘംപോലുള്ള തേജസ്സിൽ കത്തുന്നപോലെയുള്ള കാന്തിയോടെ, ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനത്തിനെപ്പോലെയുള്ള ആ സഭയിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു.
പാണൌ ഗൃഹീത്വാ വിദുരം സാത്യകിം ച മഹായശാഃ। ജ്യേതീംഷ്യാദിത്യവദ്രാജന്കുരൂന്പ്രാച്ഛാദയച്ഛ്രിയാ
വിദുരനും സത്യകിയും കയ്യിൽ പിടിച്ച്, മഹത്വമുള്ളവൻ, ജയിച്ചുയരുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ, കുരുക്കളെ തന്റെ കാന്തിയാൽ മൂടി.
അഗ്രതോ വാസുദേവസ്യ കര്ണദുര്യോധനാവുഭൌ । കൃഷ്ണയഃ കൃതവര്മാ ചാപ്യാസന്കൃഷ്ണസ്യ പൃഷ്ഠതഃ
വാസുദേവന്റെ മുന്നിൽ കർണ്ണനും ദുര്യോധനനും; കൃഷ്ണന്റെ പുറകിൽ കൃതവർമയും കൃഷ്ണഭ്രാതാക്കളും നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ധൃതരാഷ്ട്രം പുരസ്കൃത്യ ഭീഷ്മദ്രോണാദയസ്തതഃ । ആസനേഭ്യോഽചലന്സര്വേ പൂജയന്തോ ജനാര്ദനമ്
പിന്നീട്, ധൃതരാഷ്ട്രനെ മുൻപിൽ വെച്ച്, ഭീഷ്മനും ദ്രോണനും മറ്റു പ്രമുഖരും, ജനാർദ്ദനനെ ആദരിച്ച് ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അഭ്യാഗച്ഛതി ദാശാര്ഹേ പ്രജ്ഞാചക്ഷുര്നരേശ്വര। സഹൈവ ദ്രോണഭീഷ്മാഭ്യാമുദതിഷ്ഠന്മഹായശാഃ
ദാശാർഹൻ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, ജ്ഞാനിയായ രാജാവും, ദ്രോണമാരും ഭീഷ്മനും കൂടെ, മഹത്വം നിറഞ്ഞവരായി എഴുന്നേറ്റു.
ഉത്തിഷ്ഠതി മഹാരാജേ ധൃതരാഷ്ട്രേ ജനേശ്വരേ । താനി രാജസഹസ്രാണി സമുത്തസ്ഥുഃ സമന്തതഃ
മഹാരാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാരും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
ആസനം സര്വതോഭദ്രം ജാമ്ബൂനദപരിഷ്കൃതമ് । കൃഷ്ണാര്ഥേ കല്പിതം തത്ര ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ ശാസനാത്
അവിടെ, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ജാംബൂനദത്തിലെ പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച എല്ലാ ഭാഗത്തും ശുഭമായ ഒരു ഇരിപ്പിടം കൃഷ്ണനുവേണ്ടി ഒരുക്കിയിരുന്നു.
സ്മയമാനസ്തു രാജാനം ഭീഷ്മദ്രോണൌ ച മാധവഃ । അഭ്യഭാഷത ധര്മാത്മാ രാജ്ഞശ്ചാന്യാന്യഥാവയഃ
അപ്പോൾ ധർമ്മാത്മാവായ മാധവൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ച്, രാജാവിനോടും ഭീഷ്മനും ദ്രോണനും മറ്റു രാജാക്കന്മാരോടും യുക്തമായ രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു.
തത്ര കേശവമാനര്ചുഃ സമ്യഗഭ്യാഗതം സഭാമ്। രാജാനഃ പാര്ഥിവാഃ സര്വേ കുരവശ്ച ജനാര്ദനമ്
അവിടെ, സഭയിൽ ശരിയായി പ്രവേശിച്ച കേശവനെയും ജനാർദ്ദനനെയും എല്ലാ ഭൂമിപാലകരും കുരുക്കളും ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.
തത്ര തിഷ്ഠന്സ ദാശാര്ഹോ രാജമധ്യേ പരന്തപഃ। അപശ്യദന്തരിക്ഷസ്ഥാനൃഷീന്പരപുരഞ്ജയഃ
രാജാക്കന്മാരുടെ നടുവിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ദാശാർഹൻ ആകാശത്ത് നില്ക്കുന്ന ഋഷിമാരെ കണ്ടു.
തതസ്താനഭിസംപ്രേക്ഷ്യ നാരദപ്രമുഖാനൃഷീന് ।। അഭ്യഭാഷത ദാശാര്ഹോ ഭീഷ്മം ശാന്തനവം ശനൈഃ
നാരദനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയുള്ള ഋഷിമാരെ കണ്ടപ്പോൾ, ദാശാർഹൻ ഭീഷ്മനായ ശാന്തനുവിന്റെ മകനോട് മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
പാര്ഥിവീം സമിതിം ദ്രഷ്ടുമൃഷയോഽഭ്യാഗതാ നൃപ ।। നിമന്ത്ര്യന്താമാസനൈശ്ച സത്കാരേണ ച ഭൂയസാ
രാജാവേ, ഈ ഋഷിമാർ രാജസഭ കാണാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു; അവരെ ഇരിപ്പിടവും വലിയ ആദരവുമോടെ ക്ഷണിക്കണം.
നൈതേഷ്വനുപവിഷ്ടേഷു ശക്യം കേനചിദാസിതുമ് ।। പൂജാ പ്രയുജ്യതാമാശു മുനീനാം ഭാവിതാത്മനാമ്
ഈ മഹാത്മാക്കളായ മുനികൾ ഇരിക്കാതെ ആരും ഇരിക്കരുത്; അവർക്കു വേഗത്തിൽ ആദരപൂർവ്വം പൂജ നടത്തണം.
ഋഷീഞ്ശാന്തനവോ ദൃഷ്ട്വാ സഭാദ്വാരമുപസ്ഥിതാന് । ത്വരമാണസ്തതോ ഭൃത്യാനാസനാനീത്യചോദയത്
സഭയുടെ വാതിലിൽ ഋഷിമാരെ കണ്ട ഭീഷ്മൻ ഉടൻ തന്റെ സേവകരോട് ഇരിപ്പിടങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ കല്പിച്ചു.
ആസനാന്യഥ മൃഷ്ടാനി മഹാന്തി വിപുലാനി ച ।। മണികാഞ്ചനചിത്രാണി സമാജഹ്രുസ്തതസ്തതഃ
അപ്പോൾ, വലിയും വിശാലവുമായ, രത്നങ്ങളും പൊന്നും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങൾ എല്ലായിടത്തുനിന്നും കൊണ്ടുവന്നു.
തേഷു തത്രോപവിഷ്ടേഷു ഗൃഹീതാര്ഘ്യേഷു ഭാരത ।। നിഷസാദാസനേ കൃഷ്ണോ രാജാനശ്ച യഥാസനമ്
അവിടെ ഋഷിമാർ ഇരുന്ന് അർഘ്യം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും രാജാക്കന്മാരും ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
ദുഃശാസനഃ സാത്യകയേ ദദാവാസനമുത്തമമ് ।। വിവിംശതിര്ദദൌ പീഠം കാഞ്ചനം കൃതവര്മണേ
ദുഃശാസനൻ സത്യകിക്കു ഏറ്റവും നല്ല ഇരിപ്പിടം നൽകി; വിവിംശതി കൃതവർമ്മയ്ക്ക് പൊന്നിന്റെ പീഠം നൽകി.
അവിദൂരേ തു കൃഷ്ണസ്യ കര്ണദുര്യോധനാവുഭൌ ।। ഏകാസനേ മഹാത്മാനൌ നിഷീദതുരമര്ഷണൌ
കൃഷ്ണനു സമീപം തന്നെ, കര്ണനും ദുര്യോധനനും, മഹാത്മാക്കളും അഭിമാനികളും, ഒരേ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ചേർന്ന് ഇരുന്നു.
ഗാന്ധാരരാജഃ ശകുനിര്ഗാന്ധാരൈരഭിരക്ഷിതഃ ।। നിഷസാദാസനേ രാജാ സഹപുത്രോ വിശാംപതേ
ഗാന്ധാരരാജാവായ ശകുനി ഗാന്ധാരന്മാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ, തന്റെ മകനോടൊപ്പം ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
വിദുരോ മണിപീഠേ തു ശുക്ലസ്പര്ധ്യാജിനോത്തരേ ।। സംസ്പൃശന്നാസനം ശൌരേര്മഹാമതിരുപാവിശത്
മഹാമതിയായ വിദുരൻ, വെള്ളയാനയുടെ ചർമ്മം വിരിച്ച രത്നപീഠത്തിൽ, ശൗരിയുടെ ഇരിപ്പിടം സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു.
ചിരസ്യ ദൃഷ്ട്വാ ദാശാര്ഹം രാജാനഃ സര്വ ഏവ തേ ।। അമൃതസ്യേവ നാതൃപ്യന്പ്രേക്ഷമാണാ ജനാര്ദനമ്
ദാശാർഹനെ ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം കണ്ട രാജാക്കന്മാർ എല്ലാവരും, ജനാർദ്ദനനെ അമൃതം കാണുന്നതുപോലെ തൃപ്തികണ്ടില്ലാതെ നോക്കി.
അതസീപുഷ്പസങ്കാശഃ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ ।। വ്യഭ്രാജത സഭാമധ്യേ ഹേമ്നീവോപഹിതോ മണിഃ
അതസിപ്പൂവുപോലെ കാന്തിയുള്ള, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച ജനാർദ്ദനൻ, പൊന്നിൽ പതിച്ച രത്നംപോലെ സഭയുടെ നടുവിൽ പ്രകാശിച്ചു.
തതസ്തൂഷ്ണീം സര്വമാസീദ്ഗോവിന്ദഗതമാനസമ് । ന തത്ര കശ്ചിത്കിംചിദ്വാ വ്യാജഹാര പുമാന്ക്വചിത്
അപ്പോൾ എല്ലാവരും മൗനത്തിൽ ആകി, മനസ്സ് ഗോവിന്ദനിൽ ഏകാഗ്രമായി; അവിടെ ആരും ഒരു വാക്കും ഉച്ചരിച്ചില്ല.