തത്രാസീദൂര്ജിതം മൃഷ്ടം കാഞ്ചനം മഹദാസനമ് । ശാസനാദ്ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ തത്രോപാവിശദച്യുതഃ
അവിടെ ഒരു ഭംഗിയുള്ള, നന്നായി മിനുക്കിയ പൊന്നിരിപ്പിടം ഉണ്ടായിരുന്നു. ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കല്പനപ്രകാരം അച്യുതന് അതില് ഇരുന്നു.
അഥ ഗാം മധുപര്കം ചാപ്യുദകം ച ജനാര്ദനേ । ഉപജഹ്നുര്യഥാന്യായം ധൃതരാഷ്ട്രപുരോഹിതാഃ
അതിനുശേഷം, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ പുരോഹിതന്മാര് ജനാര്ദ്ദനന് വേണ്ടി ആചാരപ്രകാരം പശുവിനെയും മധുപര്ക്കത്തെയും വെള്ളവും കൊണ്ടുവന്നു.
കൃതാതിഥ്യസ്തു ഗോവിന്ദഃ സര്വാന്പരിഹസന്കുരൂന് । ആസ്തേ സാംബന്ധികം കുര്വന്കുരുഭിഃ പരിവാരിതഃ
ആതിഥ്യം സ്വീകരിച്ച ശേഷം ഗോവിന്ദന് കുരുക്കളാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവരോടൊപ്പം ബന്ധുത്വം പുലര്ത്തി സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്നു.
സോഽര്ചിതോ ധൃതരാഷ്ട്രേണ പൂജിതശ്ച മഹായശാഃ । രാജാനം സമനുജ്ഞാപ്യ നിരക്രാമദരിന്ദമഃ
ധൃതരാഷ്ട്രനും മറ്റുള്ളവരും ആദരിച്ച ശേഷം, മഹത്വമുള്ള ശത്രുനാശകന് രാജാവിനോട് അനുമതി വാങ്ങി അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
തൈഃ സമേത്യ യഥാന്യായം കുരുഭിഃ കുരുസംസദി । വിദുരാവസഥം രമ്യമുപാതിഷ്ഠത മാധവഃ
കുരുക്കളെ ആചാരപ്രകാരം സഭയില് കണ്ടു, മാധവന് വിചാരിച്ച ശേഷം മനോഹരമായ വിദുരന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.
വിദുരഃ സര്വകല്യാണൈരഭിഗമ്യ ജനാര്ദനമ് । അര്ചയാമാസ ദാശാര്ഹം സര്വകാമൈരുപസ്ഥിതമ്
വിദുരന് എല്ലാ മംഗളങ്ങളോടെയും ജനാര്ദ്ദനനെ സമീപിച്ച്, ദാശാര്ഹനെ എല്ലാ ഇഷ്ടസൗകര്യങ്ങളോടും കൂടി ആദരിച്ചു.
കൃതാതിഥ്യം തു ഗോവിന്ദം വിദുരഃ സര്വധര്മവിത്। കുശലം പാണ്ഡുപുത്രാണാമപൃച്ഛന്മധുസൂദനമ്
ആതിഥ്യം പൂര്ത്തിയായ ശേഷം, എല്ലാ ധര്മങ്ങളും അറിയുന്ന വിദുരന് മധുസൂദനനോടു പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു.
പ്രീയമാണസ്യ സുഹൃദോ വിദുരോ ബുദ്ധിസത്തമഃ । ധര്മാര്ഥനിത്യസ്യ സതോ ഗതരോവസ്യ ധീമതഃ
പ്രിയസുഹൃത്ത്, ഉത്തമബുദ്ധിയുള്ള, ധര്മത്തിലും സമ്പത്തിലും സ്ഥിരനായി ദീര്ഘകാലം കഴിഞ്ഞ് വന്ന വിദുരനോട്—
തസ്യ സര്വം സവിസ്താരം പാണ്ഡവാനാം വിചേഷ്ടിതമ് । ക്ഷത്തുരാചഷ്ട ദാശാര്ഹഃ സര്വം പ്രത്യക്ഷദര്ശിവാന്
അവന് നേരിട്ട് കണ്ട ദാശാര്ഹന് പാണ്ഡവരുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദമായി വിദുരനോട് പറഞ്ഞു.
അഥോപഗമ്യ വിദുരമപരാഹ്ണേ ജനാര്ദനഃ। പിതൃഷ്വസാരം സ പൃഥാമഭ്യഗച്ഛദരിന്ദമഃ
അതിനുശേഷം, അപരാഹ്ണ സമയത്ത് ജനാര്ദ്ദനന് വിദുരനെ സന്ദര്ശിച്ചു, പിന്നെ പിതാവിന്റെ സഹോദരിയായ പൃഥയെ സമീപിച്ചു.
സാ ദൃഷ്ട്വാ കൃഷ്ണമായാന്തം പ്രസന്നാദിത്യവര്ചസമ്। കണ്ഠേ ഗൃഹീത്വാ പ്രാക്രോശത്സ്മരന്തീ തനയാന്പൃഥാ
കൃഷ്ണൻ വന്നു സമീപിക്കുന്നതും, പ്രകാശമുള്ള ഒരു ഉജ്ജ്വല സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, കുന്തി അവനെ കഴുത്തിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. തന്റെ മക്കളെ ഓർത്ത് അവൾ കരഞ്ഞുപോയി.
തേഷാം സത്വവതാം മധ്യേ ഗോവിന്ദം സഹചാരിണമ് । ചിരസ്യ ദൃഷ്ട്വാ വാര്ഷ്ണേയം ബാഷ്പമാഹാരയത്മൃഥാ
ആ ധൈര്യശാലികളായവരുടെ നടുവിൽ, വൃഷ്ണിവംശത്തിൽ നിന്നുള്ള ഗോവിന്ദനെ, വളരെക്കാലത്തിന് ശേഷം കണ്ടപ്പോൾ, പൃഥാ കണ്ണീരൊഴുക്കി.
സാഽബ്രവീത്കൃഷ്ണമാസീനം കൃതാതിഥ്യം യുധാം പതിമ് । ബാഷ്പഗദ്ഗദപൂര്ണേന മുഖേന പരിശുഷ്യതാ
അവൻ അതിഥിയായി ആദരിക്കപ്പെട്ട് ഇരുന്ന കൃഷ്ണനോട്, യുദ്ധവീരന്മാരുടെ നാഥനോട്, കണ്ണീരും ദു:ഖത്തിൽ ഉണങ്ങിയ വാക്കുകളും നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
ഏതേ ബാല്യാന്പ്രഭൃത്യേവ ഗുരുശുശ്രൂഷണേ രതാഃ । പരസ്പരസ്യ സുഹൃദഃ സംമതാഃ സമചേതസഃ। നികൃത്യാ ഭ്രംശിതാ രാജ്യാഞ്ജനാര്ഹാ നിര്ജനം ഗതാഃ
ഇവരെ ബാല്യകാലം മുതൽ തന്നെ മുതിർന്നവരെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായവരും, പരസ്പരം പ്രിയവും മനസ്സിൽ ഐക്യവുമുള്ളവരുമായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. എന്നാൽ, വഞ്ചനയാൽ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട്, അർഹതയുള്ളവരായിട്ടും ഒറ്റപ്പെടേണ്ടി വന്നു.
വിനീതക്രോധഹര്ഷാശ്ച ബ്രഹ്മണ്യാഃ സത്യവാദിനഃ । ത്യക്ത്വാ പ്രിയമുഖേ പാര്ഥാ രുദതീമപഹായ മാമ്
വിനയവും, ക്രോധവും ആനന്ദവും വിട്ടവരും, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആദരിക്കുന്നവരും, സത്യം പറയുന്നവരുമായ പാണ്ഡവന്മാർ, പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയായ എന്നെ കരയിച്ച്, വനത്തിലേക്ക് പോയി.
അഹാര്ഷുശ്ച വനം യാന്തഃ സമൂലം ഹൃദയം മമ। അതദര്ഹാ മഹാത്മാനഃ കഥം കേശവ പാണ്ഡവാഃ
അവർ വനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയം മുഴുവനും അവർ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. കേശവാ, മഹാത്മാക്കളായ പാണ്ഡവന്മാർക്ക് അർഹതയില്ലാത്ത ഈ ദുരിതം എങ്ങനെ സഹിക്കേണ്ടി വന്നു?
ഊഷുര്മഹാവനേ താത സിംഹവ്യാഘ്രഗജാകുലേ । ബാലാ വിഹീനാഃ പിത്രാ തേ മയാ സതതലാലിതാഃ
സിംഹങ്ങൾ, കടുവകൾ, ആനകൾ നിറഞ്ഞ വലിയ വനത്തിൽ, പിതാവിനെ ഇല്ലാതായും, എപ്പോഴും എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ വളർന്നും, ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജീവിച്ചു, പ്രിയനേ.
അപശ്യന്തശ്ച പിതരൌ കഥമുഷൂര്മഹാവനേ। ശങ്ഖദുന്ദുഭിനിര്ഘോഷൈര്ഭൃദങ്ഗൈര്വേണുനിസ്വനൈഃ
അവർക്കു ബാല്യത്തിൽ മുതൽ ശംഖം, മദ്ദളം, വേദി എന്നിവയുടെ ശബ്ദം മാത്രമേ അറിയാവുന്നതായിരുന്നുള്ളൂ. അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ലാതെ, ആ വലിയ വനത്തിൽ അവർ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു?
പാണ്ഡവാഃ സമബോധ്യന്ത ബാല്യാത്പ്രഭൃതി കേശവ । യേ സ്മ വാരണശബ്ദേന ഹയാനാം ഹേഷിതേന ച
കേശവാ, ബാല്യകാലം മുതൽ തന്നെ പാണ്ഡവന്മാർക്ക് ഉണരാൻ ആനകളുടെ കൂക്കളും കുതിരകളുടെ കുരൽശബ്ദവും ആയിരുന്നു.
രഥേനേമിനിനാദൈശ്ച വ്യബോധ്യന്ത തദാ ഗൃഹേ । ശങ്ഖഭേരീനിനാദേന വേണുവീണാനുനാദിനാ
അവർക്കു വീട്ടിൽ ഉണരാൻ രഥങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനവും, ശംഖം, ഭേരി, വേണു, വീണ തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പുണ്യാഹഘോഷമിശ്രേണ പൂജ്യമാനാ ദ്വിജാതിഭിഃ । വസ്ത്രൈ രത്നൈരലങ്കാരൈഃ പൂജയന്തോ ദ്വിജന്മനഃ
പുണ്യദിനങ്ങളുടെ ഘോഷത്തോടൊപ്പം, ദ്വിജന്മാർ വസ്ത്രം, രത്നം, അലങ്കാരം എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചും, അവർ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആരാധിച്ചു.
ഗീര്ഭിര്മങ്ഗലയുക്താഭിര്ബ്രാഹ്മണാനാം മഹാത്മനാമ് । അര്ചിതൈരര്ചനാര്ഹൈശ്ച സ്തുവദ്ഭിരഭിനന്ദിതാഃ
മഹാത്മാക്കളായ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ മംഗളവചനങ്ങൾ കേട്ട്, ആരാധനയ്ക്ക് അർഹരായവരിൽ നിന്ന് സ്തുതിയും ആദരവും ലഭിച്ചവരായിരുന്നു അവർ.
പ്രാസാദാഗ്നേഷ്വബോധ്യന്ത രാങ്ഖവാജിനശായിനഃ । ക്രൂരം ച നിനദം ശ്രുത്വാ ശ്വാപദാനാം മഹാവനേ
പ്രാസാദങ്ങളിലും യാഗശാലകളിലും, മൃദുലമായ കിടക്കകളിൽ കിടന്നിരുന്ന് ഉണരാറുണ്ടായിരുന്ന അവർ, വലിയ വനത്തിൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ ഭയാനകമായ കൂക്കൾ കേട്ടു.
ന സ്മോപയാന്തി നിദ്രാം തേ നതദര്ഹാ ജനാര്ദന । ഭേരീമൃദങ്ഗനിനദൈഃ ശങ്ഖവൈണവനിസ്വനൈഃ
ജനാർദ്ദനാ, അർഹതയില്ലാത്ത ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്ന അവർക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറക്കം പോലും കിട്ടുന്നില്ല, ഭേരി, മൃദംഗം, ശംഖ്, വേണു തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദം കൊണ്ട്.
സ്ത്രീണാം ഗീതനിനാദൈശ്ച മധുരൈര്മധുസൂദന ।। വന്ദിമാഗധസൂതൈശ്ച സ്തുവദ്ഭിര്ബോധിതാഃ കഥമ്
മധുസൂദനാ, സ്ത്രീകളുടെ മധുരമായ പാട്ടുകളും, വന്ദികൾ, മാഗധർ, സൂതന്മാർ എന്നിവരുടെ സ്തുതികളും കേട്ട് ഉണരാറായിരുന്ന അവർ, ഇപ്പോൾ ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു?
മഹാവനേഷ്വബോധ്യന്ത ശ്വാപദാനാം രുതേന ച । ഹ്രീമാത്സത്യധൃതിര്ദാന്തോ ഭൂതാനാമനുകമ്പിതാ
ഇപ്പോൾ വലിയ വനങ്ങളിൽ, കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ കൂക്കൾ കേട്ട് ഉണരേണ്ടി വരുന്നു. സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവരും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവരുമായ അവർ, എല്ലായിടത്തും ദയയുള്ളവരാണ്.
കാമദ്വേഷൌ വശേ കൃത്വാ സതാം വര്ത്മാനുവര്തതേ । അമ്ബരീഷസ്യ മാന്ധാതുര്യയാതേര്നഹുഷസ്യ ച
കാമവും ക്രോധവും ജയിച്ച്, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നടന്നു, അംബരീഷൻ, മന്ദാത, യയാതി, നഹുഷൻ തുടങ്ങിയവരെപ്പോലെ അവർ ജീവിക്കുന്നു.
ഭരതസ്യ ദിലീപസ്യ ശിബേരൌശീനരസ്യ ച। രാജര്ഷീണാം പുരാണാനാം ധുരം ധത്തേ ദുരുദ്വഹാമ്
ഭരതൻ, ദിലീപൻ, ശിബി, ഔശീനരൻ തുടങ്ങിയ പുരാതന രാജർഷിമാരെപ്പോലെ, അവർ ഭാരമുള്ള ധർമ്മം ചുമന്ന് മുന്നോട്ട് പോവുന്നു.
ശീലവൃത്തോപസംപന്നോഃ ധര്മജ്ഞഃ സത്യസങ്ഗരഃ । രാജാ സര്വഗുണോപേതസ്ത്രൌലോക്യസ്യാപി യോ ഭവേത്
നല്ല സ്വഭാവവും നല്ല പെരുമയും ഉള്ള രാജാവിന്, ധർമ്മം അറിയുന്നവനും സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവനും എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ളവനും, മൂന്നു ലോകവും ഭരിക്കാൻ കഴിയും.
അജാതശത്രുര്ധര്മാത്മാ ശുദ്ധജാമ്ബൂനദപ്രഭഃ । ശ്രേഷ്ഠഃ കുരുഷു സര്വേഷു ധര്മതഃ ശ്രുതവൃത്തതഃ । പ്രിയദര്ശോ ദീര്ഘഭുജഃ കഥം കൃഷ്ണ യുധിഷ്ഠിരഃ
അജാതശത്രു എന്ന യുദിഷ്ഠിരൻ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും ശുദ്ധമായ പൊന്നുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവനും, കുരുക്കളിൽ ധർമ്മത്തിലും വിജ്ഞാനത്തിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, സുന്ദരനും ദീർഘബാഹുവും ആയവനാണ്. കൃഷ്ണാ, ആ യുദിഷ്ഠിരൻ എങ്ങനെയാണ്?