വനസ്പതീനോഷധീശ്ചാവിശന്തി ആപോ വായും പൃഥിവീം ചാന്തരിക്ഷമ്। ചതുഷ്പദം ദ്വിപദം ചാതി സര്വ- മേവംഭൂതാ ഗര്ഭഭൂതാ ഭവന്തി
അവർ മരങ്ങൾ, ഔഷധികൾ, വെള്ളം, വായു, ഭൂമി, ആകാശം, നാലുകാലി, ഇരുകാലി എന്നിവയിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവർ ഗർഭരൂപം പ്രാപിക്കുന്നു.
അന്യദ്വപുര്വിദധാതീഹ ഗര്ഭ- മുതാഹോസ്വിത്സ്വേന കായേന യാതി। ആപദ്യമാനോ നരയോനിമേതാ- മാചക്ഷ്വ മേ സംശയാത്പ്രബ്രവീമി
ഇവിടെ ഒരാൾ ഗർഭത്തിൽ പുതിയ ശരീരം സ്വീകരിക്കുമോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ശരീരത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുമോ? മനുഷ്യജന്മം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കു സംശയമുണ്ട്; ദയവായി വിശദമായി പറയൂ.
ശരീരദേഹാതിസമുച്ഛ്രയം ച ചക്ഷുഃശ്രോത്രേ ലഭതേ കേന സംജ്ഞാമ്। ഏതത്തത്ത്വം സര്വമാചക്ഷ്വ പൃഷ്ടഃ ക്ഷേത്രജ്ഞം ത്വാം താത മന്യാമ സര്വേ
ശരീരത്തിന് ഇങ്ങനെ വലിയ വലിപ്പം ലഭിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? കണ്ണും ചെവിയും തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം എങ്ങനെ നേടുന്നു? ഈ സത്യസന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ നീ പറയണം, കാരണം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്നെ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ഈ ശരീരത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നവനായി കരുതുന്നു.
വായുഃ സമുത്കര്ഷതി ഗര്ഭയോനി- മൃതൌ രേതഃ പുഷ്പഫലാനുപൃക്തമ്। സ തത്ര തന്മാത്രകൃതാധികാരഃ ക്രമേണ സംവര്ധയതീഹ ഗര്ഭമ്
കാറ്റ് ഗർഭത്തിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഉയർത്തുന്നു; മരണസമയത്ത്, വിത്ത് പൂവും പഴവും കൂടെ കൊണ്ടു പുറത്ത് പോകുന്നു. അവിടെ, സൂക്ഷ്മതത്വങ്ങളിൽ അധികാരം ഉള്ളത്, ക്രമമായി ഇവിടെ ഗർഭം വളർത്തുന്നു.
സ ജായമാനോ വിഗൃഹീതമാത്രഃ സംജ്ഞാമധിഷ്ഠായ തതോ മനുഷ്യഃ। സ ശ്രോത്രാഭ്യാം വേദയതീഹ ശബ്ദം സ വൈ രൂപം പശ്യതി ചക്ഷുഷാ ച
ജനിച്ച ഉടനെ, ശരീരം സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യൻ ബോധം പ്രാപിക്കുന്നു. പിന്നെ, അവൻ ചെവികൾകൊണ്ട് ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു, കണ്ണുകളാൽ രൂപം കാണുന്നു.
ഘ്രാണേന ഗന്ധം ജിഹ്വയാഽഥോ രസം ച ത്വചാ സ്പര്ശം മനസാ വേദഭാവമ്। ഇത്യഷ്ടകേഹോപഹിതം ഹി വിദ്ധി മഹാത്മനഃ പ്രാണഭൃതഃ ശരീരേ
മൂക്കുകൊണ്ട് സുഗന്ധം, നാവുകൊണ്ട് രുചി, ത്വക്കിലൂടെ സ്പർശം, മനസ്സിലൂടെ ചിന്തകൾ — ഇങ്ങനെ എട്ടു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഈ മഹാത്മാവായ ജീവിക്ക് ശരീരത്തിൽ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നീ അറിയണം.
യഃ സംസ്ഥിതഃ പുരുഷോ ദഹ്യതേ വാ നിഖന്യതേ വാപി നികൃഷ്യതേ വാ। അഭാവഭൂതഃ സ വിനാശമേത്യ കേനാത്മാനം ചേതയതേ പരസ്താത്
ശരീരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ചുട്ടുകളയപ്പെടുകയോ, കുഴിച്ചിടപ്പെടുകയോ, എങ്കിൽ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, നശിച്ചശേഷം, ആത്മാവ് പിന്നെ എങ്ങനെ സ്വയം അറിയുന്നു?
ഹിത്വാ സോഽസൂന്സുപ്തവന്നിഷ്ടനിത്വാ പുരോധായ സുകൃതം ദുഷ്കൃതം വാ। അന്യാം യോനിം പവനാഗ്രാനുസാരീ ഹിത്വാ ദേഹം ഭജതേ രാജസിംഹ
ജീവൻ വിട്ട്, ഉറങ്ങുന്നവനെപ്പോലെ, നല്ലതോ ചീത്തയോ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ പിന്നിൽ വെച്ച്, കാറ്റിന്റെ വഴിപോലെ, ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ഗർഭം സ്വീകരിക്കുന്നു, രാജസിംഹ.
പുണ്യാം യോനിം പുണ്യകൃതോ വ്രജന്തി പാപാം യോനിം പാപകൃതോ വ്രജന്തി। കീടാഃ പതങ്ഗാശ്ച ഭവന്തി പാപാ ന മേ വിവക്ഷാസ്തി മഹാനുഭാവ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർ നല്ല ഗർഭം പ്രാപിക്കുന്നു; പാപം ചെയ്യുന്നവർ പാപഗർഭം പ്രാപിക്കുന്നു. പാപികൾ കീടങ്ങളായും പുഴുക്കളായും ജനിക്കുന്നു. ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല, മഹാനുഭാവ.
ചതുഷ്പദാ ദ്വിപദാഃ ഷട്പദാശ്ച തഥാഭൂതാ ഗര്ഭഭൂതാ ഭവന്തി। ആഖ്യാതമേതന്നിഖിലേന സര്വം ഭൂയസ്തു കിം പൃച്ഛസി രാജസിംഹ
നാലു കാൽ ഉള്ളവരും, രണ്ട് കാൽ ഉള്ളവരും, ആറു കാൽ ഉള്ളവരും ഇങ്ങനെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇനി എന്താണ് ചോദിക്കാനുണ്ടു, രാജസിംഹ?
കിംസ്വിത്കൃത്വാ ലഭതേ താത ലോകാ- ന്മര്ത്യഃ ശ്രേഷ്ഠാംസ്തപസാ വിദ്യയാ ച। തന്മേ പൃഷ്ടഃ ശംസ സര്വം യഥാവ- ച്ഛുഭാഁല്ലോകാന്യേന ഗച്ഛേത്ക്രമേണ
മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ഉത്തമലോകങ്ങൾ നേടുന്നു? തപസ്സുകൊണ്ടോ, ജ്ഞാനത്താലോ? ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞുതരിക, എങ്ങനെ നല്ല ലോകങ്ങൾ ക്രമമായി നേടാമെന്ന്.
പുംസഃ സദൈവേതി വദന്തി സന്തഃ
മനുഷ്യന് എപ്പോഴും ഇതാണ് മാർഗം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.
അധീയാനഃ പണ്ഡിതംമന്യമാനോ യോ വിദ്യയാ ഹന്തി യശഃ പരേഷാമ്। തസ്യാന്തവന്തശ്ച ഭവന്തി ലോകാ ന ചാസ്യ തദ്ബ്രഹ്മ ഫലം ദദാതി
താൻ പണ്ഡിതനാണെന്ന് കരുതി, പഠനം നടത്തി, ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രശസ്തി നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ ലോകങ്ങൾ നശിക്കുന്നു; ആ ബ്രഹ്മം അവന് ഫലം നൽകുന്നില്ല.
ചത്വാരി കര്മാണ്യഭയങ്കരാണി ഭയം പ്രയച്ഛന്ത്യയഥാകൃതാനി। മാനാഗ്നിഹോത്രമുത മാനമൌനം മാനേനാധീതമുത മാനയജ്ഞഃ
നാലു പ്രവൃത്തികൾ ഉണ്ട്, തെറ്റായി ചെയ്താൽ ഭയവും അപകടവും ഉണ്ടാക്കുന്നത്: അഹങ്കാരത്തോടെ ഹോമം ചെയ്യൽ, അഹങ്കാരത്തോടെ മൗനം പാലിക്കൽ, അഹങ്കാരത്തോടെ പഠനം, അഹങ്കാരത്തോടെ യജ്ഞം നടത്തൽ.
ന മാനമാന്യോ മുദമാദദീത ന സന്താപം പ്രാപ്നുയാച്ചാവമാനാത്। സന്തഃ സതഃ പൂജയന്തീഹ ലോകേ നാസാധവഃ സാധുബുദ്ധിം ലഭന്തേ
മറ്റുള്ളവർ ആദരിക്കുമ്പോൾ ആരും അതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തരുത്; അപമാനിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദുഃഖം അനുഭവിക്കരുത്. ഈ ലോകത്ത് നല്ലവർ നല്ലവരെ ആദരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടർക്ക് നല്ലവരുടെ മനസ്സു ലഭിക്കില്ല.
ഇതി ദദ്യാമിതി യജ ഇത്യദീയ ഇതി വ്രതമ്। ഇത്യേതാനി ഭയാന്യാഹുസ്താനി വര്ജ്യാനി സര്വശഃ
ഞാൻ തരാം, ഞാൻ യജ്ഞം ചെയ്യും, ഇത് എന്റെത്, ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം — ഇവയെല്ലാം ഭയത്തിനാണ് കാരണമെന്ന് പറയുന്നു; അതിനാൽ ഇവയെ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കണം.
യേ ചാശ്രയം വേദയന്തേ പുരാണം മനീഷിണോ മാനസമാര്ഗരുദ്ധമ്। തന്നിഃശ്രേയസ്തേന സംയോഗമേത്യ പരാം ശാന്തിം പ്രത്യുഃ പ്രേത്യ ചേഹ
പുരാതനമായ ആശ്രയം മനസ്സിൽ ഉൾക്കൊണ്ട, ചിന്തയുടെ വഴി നിയന്ത്രിച്ച ജ്ഞാനികൾ, അതുമായി ഐക്യം പ്രാപിച്ച്, ഈ ലോകത്തും മരണശേഷവും പരമശാന്തി നേടുന്നു.
ചരന്ഗൃഹസ്ഥഃ കഥമേതി ധര്മാന്കഥം ഭിക്ഷുഃ കഥമാചാര്യകര്മാ। വാനപ്രസ്ഥഃ സത്പഥേ സന്നിവിഷ്ടോ ബഹൂന്യസ്മിന്സംപ്രതി വേദയന്തി
ചുറ്റി നടക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥൻ എങ്ങനെ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നു? ഭിക്ഷുക്കൻ എങ്ങനെ? ആചാര്യൻ തന്റെ കര്മങ്ങൾ എങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു? നല്ല വഴിയിൽ ഉറച്ച വാനപ്രസ്ഥൻ ഈ ജീവിതത്തിൽ പലതും അനുഭവിക്കുന്നു.
ആഹൂതാധ്യായീ ഗുരുകര്മസ്വചോദ്യഃ പൂര്വോത്ഥായീ ചരമം ചോപശായീ। മൃദുര്ദാന്തോ ധൃതിമാനപ്രമത്തഃ സ്വാധ്യാശീലഃ സിധ്യതി ബ്രഹ്മചാരീ
പഠനത്തിന് വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ, ഗുരുവിനെ സേവിക്കുന്നവൻ, നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ്, അവസാനം കിടക്കുന്നവൻ, സൌമ്യനും, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും, ധൈര്യവാനുമായവനും, ജാഗ്രതയുള്ളവനും, സ്വാധ്യായത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവനും ആയ ബ്രഹ്മചാരിക്ക് വിജയം ലഭിക്കും.
ധര്മാഗതം പ്രാപ്യ ധനം യജേത ദദ്യാത്സദൈവാതിഥീന്ഭോജയേച്ച। അനാദദാനശ്ച പരൈരദത്തം സൈഷാ ഗൃഹസ്ഥോപനിഷത്പുരാണീ
ധർമ്മപാതത്തിൽ സമ്പാദിച്ച ധനം ഉപയോഗിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തണം, എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യണം, അതിഥികളെ ഭക്ഷണം നൽകണം; മറ്റുള്ളവർ നൽകിയിട്ടില്ലാത്തത് എടുക്കരുത് — ഇതാണ് ഗൃഹസ്ഥർക്കുള്ള പുരാതനോപദേശങ്ങൾ.
സ്വവീര്യജീവീ വൃജിനാന്നിവൃത്തോ ദാതാ പരേഭ്യോ ന പരോപതാപീ। താദൃങ്മുനിഃ സിദ്ധിമുപൈതി മുഖ്യാം വസന്നരണ്യേ നിയതാഹാരചേഷ്ടഃ
സ്വന്തം ശക്തിയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്, ദുഷ്ക്കൃത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർക്കു ദാനം ചെയ്യുന്നു, ഒരിക്കലും ആരെയും ദു:ഖിപ്പിക്കാറില്ല — ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു മുനി, കാടിൽ പാർത്തു, ഭക്ഷണത്തിലും പ്രവൃത്തികളിലും നിയന്ത്രണമുള്ളവൻ, ഉത്തമമായ സിദ്ധി നേടുന്നു.
അശില്പജീവീ ഗുണവാംശ്ചൈവ നിത്യം ജിതേന്ദ്രിയഃ സര്വതോ വിപ്രയുക്തഃ। അനോകശായീ ലഘുരല്പപ്രസാര- ശ്ചരന്ദേശാനേകചരഃ സ ഭിക്ഷുഃ
വ്യവസായങ്ങൾകൊണ്ടല്ല ജീവിതം നയിക്കുന്നത്, സദാ ഗുണമുള്ളവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ, എല്ലായിടത്തും അകറ്റപ്പെട്ടവൻ, വീടില്ലാതെ എവിടെയും ഉറങ്ങുന്നവൻ, ഭാരം കുറഞ്ഞവൻ, കുറച്ചു സഞ്ചാരമുള്ളവൻ, പല ദേശങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ — ഇങ്ങനെയാണ് ഭിക്ഷുക്കളുടെ സ്വഭാവം.
രാത്ര്യാ യയാ വാഽഭിജിതാശ്ച ലോകാ ഭവന്തി കാമാഭിജിതാഃ സുഖാശ്ച। താമേവ രാത്രിം പ്രയതേത വിദ്വാ- നരണ്യസംസ്ഥോ ഭവിതും യതാത്മാ
ഏതു രാത്രിയിലാണ് ലോകങ്ങൾ ജയിക്കപ്പെടുന്നത്, ആഗ്രഹങ്ങളും സുഖങ്ങളും അതിജയിക്കപ്പെടുന്നത് — അതേ രാത്രി നേടാൻ, ആത്മസംയമനം ഉള്ള ജ്ഞാനി കാടിൽ പാർത്തു പരിശ്രമിക്കണം.
ദശൈവ പൂര്വാന്ദശ ചാപരാംശ്ച ജ്ഞാതീനഥാത്മാനമഥൈകവിംശമ്। അരണ്യവാസീ സുകൃതേ ദധാതി വിമുച്യാരണ്യേ സ്വശരീരധാതൂന്
പത്ത് മുൻപുള്ള പിതാക്കന്മാരെയും, പത്ത് പിന്നെ വരുന്ന സന്തതികളെയും, പിന്നെ താനേ ഇരുപത്തൊന്നാമനായി കണക്കാക്കുന്നു; കാട്ടിൽ പാർക്കുന്നവൻ, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തവൻ, തന്റെ ശരീരഘടകങ്ങൾ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് മോചനം നേടുന്നു.
കതിസ്വിദേവ മുനയഃ കതി മൌനാനി ചാപ്യുത। ഭവന്തീതി തദാചക്ഷ്വ ശ്രോതുമിച്ഛാമഹേ വയമ്
എത്ര മുനിമാരുണ്ട്, എത്രവിധം മൗനം ഉണ്ട്? ഇതെല്ലാം പറയൂ, ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അരണ്യേ വസതോ യസ്യ ഗ്രാമോ ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ। ഗ്രാമേ വാ വസതോഽരണ്യം സ മുനിഃ സ്യാജ്ജനാധിപ
കാട്ടിൽ പാർക്കുന്നവന് പിന്നിൽ ഒരു ഗ്രാമം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രാമത്തിൽ പാർക്കുന്നവന് പിന്നിൽ ഒരു കാട് ഉണ്ടെങ്കിൽ, അത്തരം മുനിയാണ് മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ.
കഥംസ്വിദ്വസതോഽരണ്യേ ഗ്രാമോ ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ। ഗ്രാമേ വാ വസതോഽരണ്യം കഥം ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ
കാട്ടിൽ പാർക്കുന്നവന് എങ്ങനെ ഗ്രാമം പിന്നിൽ ഉണ്ടാകുന്നു? ഗ്രാമത്തിൽ പാർക്കുന്നവന് എങ്ങനെ കാട് പിന്നിൽ ഉണ്ടാകുന്നു?
ന ഗ്രാമ്യമുപയുഞ്ജീത യ ആരണ്യോ മുനിര്ഭവേത്। തഥാസ്യ വസതോഽരണ്യേ ഗ്രാമോ ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ
കാട്ടിൽ പാർക്കുന്ന ഒരു മുനി ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒന്നും ഉപയോഗിക്കരുത്; അങ്ങനെ പാർക്കുമ്പോൾ ഗ്രാമം അവനു പിന്നിൽ ആയിരിക്കും.
അനഗ്നിരനികേതശ്ചാപ്യഗോത്രചരണോ മുനിഃ। കൌപീനാച്ഛാദനം യാവത്താവദിച്ഛേച്ച ചീവരമ്
അഗ്നിയില്ലാത്തവൻ, സ്ഥിരമായ താമസസ്ഥലമില്ലാത്തവൻ, കുടുംബബന്ധങ്ങളില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്ന മുനി — ഒരു കച്ചയിൽ മാത്രം മൂടി കഴിയുന്നവൻ, അത്രത്തോളം മാത്രമേ വസ്ത്രം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതുള്ളു.
യാവത്പ്രാണാഭിസന്ധാനം താവദിച്ഛേച്ച ഭോജനമ്। തഥാഽസ്യ വസതോ ഗ്രാമേഽരണ്യം ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ
ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള ആഗ്രഹം ഉള്ളവരെ വരെ മാത്രമേ ഭക്ഷണം ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതുള്ളു; അങ്ങനെ ഗ്രാമത്തിൽ പാർക്കുന്നവന് കാട് പിന്നിൽ ആയിരിക്കും.