യേ യേ ലോകാഃ പാര്ഥിവേന്ദ്രപ്രധാനാ- സ്ത്വയാ ഭുക്താ യം ച കാലം യഥാവത്। താന്മേ രാജന്ബ്രൂഹി സര്വാന്യഥാവ- ത്ക്ഷേത്രജ്ഞവദ്ഭാഷസേ ത്വം ഹി ധര്മാന്
രാജാവേ, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രധാനനായ നീ അനുഭവിച്ച ലോകങ്ങൾ എല്ലാം, എത്രകാലം അവിടെ കഴിഞ്ഞുവെന്നും, അതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ പറയൂ; നീ ധർമ്മം അറിയുന്നവനായി വിശദമായി പറയണം.
രാജാഽഹമാസമിഹ സാര്വഭൌമ- സ്തതോ ലോകാന്മഹതശ്ചാജയം വൈ। തത്രാവസം വര്ഷസഹസ്രമാത്രം തതോ ലോകം പരമസ്മ്യഭ്യുപേതഃ
ഞാൻ ഒരിക്കൽ ഈ ഭൂമിയിൽ സർവ്വഭൗമനായിരുന്നുവു, അതിനുശേഷം വലിയ ലോകങ്ങൾ നേടിയെടുത്തു; അവിടെ ഞാൻ ആയിരം വർഷം താമസിച്ചു, പിന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ ലോകം പ്രാപിച്ചു.
തതഃ പുരീം പുരുഹൂതസ്യ രമ്യാം സഹസ്രദ്വാരാം ശതയോജനായതാമ്। അധ്യാവസം വര്ഷസഹസ്രമാത്രം തതോ ലോകം പരമസ്മ്യഭ്യുപേതഃ
അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രന്റെ മനോഹരമായ, ആയിരം വാതിലുകളുള്ള, നൂറു യോജന ദൈർഘ്യമുള്ള നഗരത്തിൽ ഞാൻ ആയിരം വർഷം താമസിച്ചു, പിന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ ലോകം പ്രാപിച്ചു.
തതോ ദിവ്യമജരം പ്രാപ്യ ലോകം പ്രജാപതേര്ലോകപതേര്ദുരാപമ്। തത്രാവസം വര്ഷസഹസ്രമാത്രം തതോ ലോകം പരമസ്മ്യഭ്യുപേതഃ
അതിനുശേഷം, ലോകപിതാവിന്റെ, ലോകനാഥനും പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ദൈവീയവും ചിരയൗവനവുമായ ലോകം ഞാൻ പ്രാപിച്ചു; അവിടെ ഞാൻ ആയിരം വർഷം താമസിച്ചു, പിന്നെ അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ ലോകം പ്രാപിച്ചു.
സ ദേവദേവസ്യ നിവേശനേ ച വിഹൃത്യ ലോകാനവസം യഥേഷ്ടമ്। സംപൂജ്യമാനസ്ത്രിദശൈഃ സമസ്തൈ- സ്തുല്യപ്രഭാവദ്യുതിരീശ്വരാണാമ്
ദേവദേവന്റെ വസതിയിൽ, അവൻ ഇഷ്ടമെന്ന പോലെ ലോകങ്ങളിൽ സുഖിച്ചു, എല്ലാ ദേവന്മാരും അവനെ ആദരിച്ചു. ദേവന്മാരുടെ ഇശ്വരന്മാരെപ്പോലെ തന്നെ പ്രഭയും ശക്തിയും അവനുണ്ടായിരുന്നു.
തഥാഽഽവസം നന്ദനേ കാമരൂപീ സംവത്സരാണാമയുതം ശതാനാമ്। സഹാപ്സരോഭിര്വിഹരന്പുണ്യഗന്ധാ- ന്പശ്യന്നഗാന്പുഷ്പിതാംശ്ചാരുരൂപാന്
അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, നന്ദനവനത്തിൽ ഇഷ്ടരൂപം ധരിച്ച്, അപ്പസരസുകളോടൊപ്പം ആയിരം ആയിരം വർഷങ്ങൾ ആനന്ദിച്ച്, സുഗന്ധവും പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച മനോഹരമായ വൃക്ഷങ്ങൾ കാണുകയും ചെയ്തു.
തത്ര സ്ഥിതം മാം ദേവ സുഖേഷു സക്തം കാലേഽതീതേ മഹതി തതോഽതിമാത്രമ്। ദൂതോ ദേവാനാമബ്രവീദുഗ്രരൂപോ ധ്വംസേത്യുച്ചൈസ്ത്രിഃ പ്ലുതേന സ്വരേണ
അവിടെ ഞാൻ സുഖങ്ങളിൽ മുഴുകി കഴിയുമ്പോൾ, വളരെ നീണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞ്, ദേവന്മാരുടെ ഒരു ഭയങ്കര ദൂതൻ ഉച്ചത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം വിളിച്ചു: 'വീഴുക!'
ഏതാവന്മേ വിദിതം രാജസിംഹ തതോ ഭ്രഷ്ടോഽഹം നന്ദനാത്ക്ഷീണപുണ്യഃ। വാചോഽശ്രൌഷം ചാന്തരിക്ഷേ സുരാണാം സാനുക്രോംശാഃ ശോചതാം മാം നരേന്ദ്ര
രാജസിംഹ, ഇത്രയൊക്കെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ നന്ദനവനത്തിൽ നിന്ന് വീണു, പുണ്യം തീർന്നപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്നു ദേവന്മാരുടെ കരുണയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടു; അവർ ദുഃഖത്തോടെ എന്നെ ഓർത്ത് വിലപിച്ചു.
അഹോ കഷ്ടം ക്ഷീണപുണ്യോ യയാതിഃ പതത്യസൌ പുണ്യകൃത്പുണ്യകീര്തിഃ। താനബ്രുവം പതമാനസ്തതോഽഹം സതാം മധ്യേ നിപതേയം കഥം നു
അയ്യോ, എത്ര ദുർഭാഗ്യം! പുണ്യപ്രവൃത്തിയും നല്ല പേരും ഉള്ള യയാതി, പുണ്യം തീർന്നപ്പോൾ ഇപ്പോൾ വീഴുന്നു. ഞാൻ വീഴുമ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'സദ്പുരുഷന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ഇവിടേക്ക് വീഴുന്നു?'
തൈരാഖ്യാതാ ഭവതാം യജ്ഞഭൂമിഃ സമീക്ഷ്യ ചേമാം ത്വരിതമുപാഗതോഽസ്മി। ഹവിര്ഗന്ധം ദേശികം യജ്ഞഭൂമേ- ര്ധൂമാപാങ്ഗം പ്രതിഗൃഹ്യ പ്രതീതഃ
അവർ എനിക്കു നിങ്ങളുടെ യജ്ഞഭൂമി പറഞ്ഞുതന്നു. അതു കണ്ടു ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ എത്തി. ഹവിസിന്റെ സുഗന്ധവും യജ്ഞകുണ്ഡത്തിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന പുകയും അനുഭവിച്ച് ഞാൻ ഉറപ്പോടെ എത്തി.
യദാഽവസോ നന്ദനേ കാമരൂപീ സംവത്സരാണാമയുതം ശതാനാമ്। കിം കാരണം കാര്തയുഗപ്രധാന ഹിത്വാ ച ത്വം വസുധാമന്വപദ്യഃ
നന്ദനവനത്തിൽ നീ ഇഷ്ടരൂപം ധരിച്ചു ആയിരം ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കൃതയുഗത്തിലെ പ്രധാനവനേ, നീ സ്വർഗ്ഗം വിട്ട് ഭൂമിയിൽ വന്നതിന്റെ കാരണം എന്താണ്?
ജ്ഞാതിഃ സുഹൃത്സ്വജനോ വാ യഥേഹ ക്ഷീണേ വിത്തേ ത്യജ്യതേ മാനവൈര്ഹി। തഥാ തത്ര ക്ഷീണപുണ്യം മനുഷ്യം ത്യജന്തി സദ്യഃ സേശ്വരാ ദേവസങ്ഘാഃ
ഇവിടെ സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും സ്വന്തം ആളുകളും മനുഷ്യനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവിടെ പുണ്യം തീർന്നാൽ ദേവന്മാരും അവരുടെ ഇശ്വരനും മനുഷ്യനെ ഉടൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
തസ്മിന്കഥം ക്ഷീണപുണ്യാ ഭവന്തി സംമുഹ്യതേ മേഽത്ര മനോഽതിമാത്രമ്। കിം വാ വിശിഷ്ടാഃ കസ്യ ധാമോപയാന്തി തദ്വൈ ബ്രൂഹി ക്ഷേത്രവിത്ത്വം മതോ മേ
അവിടെ എങ്ങനെ പുണ്യം തീർന്നുപോകുന്നു? ഇതിൽ എന്റെ മനസ്സ് വളരെ ആശങ്കയിലായിരിക്കുന്നു. ആരാണ് ഏത് ലോകം പ്രാപിക്കുന്നത്, എന്ത് പ്രത്യേകത കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്? ഇതെനിക്കു വിശദമായി പറയൂ, നീ ഈ കാര്യങ്ങളിൽ പ്രഗത്ഭനാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഇമം ഭൌമം നരകം തേ പതന്തി ലലാപ്യമാനാ നരദേവ സര്വേ। തേ കങ്കഗോമായുബലാശനാര്ഥേ ക്ഷീണേ പുണ്യേ ബഹുധാ പ്രവ്രജന്തി
രാജാവേ, ഈ ഭൂമിയിലെ നരകത്തിൽ വീഴുന്നവർ എല്ലാവരും കാക്ക, നായ്, ഒട്ടകക്കുരുവി തുടങ്ങിയവയുടെ ഭക്ഷണം തേടി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു. പുണ്യം തീർന്നാൽ അവർ പല രൂപങ്ങളിൽ വലഞ്ഞു നടക്കുന്നു.
തസ്മാദേതദ്വര്ജനീയം നരേന്ദ്ര ദുഷ്ടം ലോകേ ഗര്ഹണീയം ച കര്മ। ആഖ്യാതം തേ പാര്ഥിവ സര്വമേവ ഭൂയശ്ചേദാനീം വദ കിം തേ വദാമി
അതുകൊണ്ടു, രാജാവേ, ലോകത്തിൽ ദുഷ്ടവും അപമാനിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ഒഴിവാക്കണം. ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇനി എന്തെങ്കിലും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, പറയൂ, ഞാൻ പറയാം.
യദാ തു താന്വിതുദന്തേ വയാംസി തഥാ ഗൃധ്രാഃ ശിതികണ്ഠാഃ പതങ്ഗാഃ। കഥം ഭവന്തി കഥമാഭവന്തി ന ഭൌമമന്യം നരകം ശൃണോമി
പക്ഷികൾ, കഴുകൻമാർ, കാക്കകൾ, കീടങ്ങൾ ഇവർ അവരെ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ, ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു, അവർ എങ്ങനെ അങ്ങനെ ആകുന്നു? ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരു നരകം ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല.
ഊര്ധ്വം ദേഹാത്കര്മണോ ജൃമ്ഭമാണാ- ദ്വ്യക്തം പൃഥിവ്യാമനുസംചരന്തി। ഇമം ഭൌമം നരകം തേ പതന്തി നാവേക്ഷന്തേ വര്ഷപൂഗാനനേകാന്
മരണം കഴിഞ്ഞ്, കർമ്മഫലങ്ങൾ പ്രകടമാകുമ്പോൾ, അവർ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവർ ഈ ഭൂമിയിലെ നരകത്തിൽ വീഴുന്നു, അനവധി വർഷങ്ങൾ അതിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കാതെ.
ഷഷ്ടിം സഹസ്രാണി പതന്തി വ്യോമ്നി തഥാ അശീതിം പരിവത്സരാണി। താന്വൈ തുദന്തി പതതഃ പ്രപാതം ഭീമാ ഭൌമാ രാക്ഷസാസ്തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാഃ
അവരിൽ അറുപതിനായിരം പേർ ആകാശത്തിലൂടെ വീഴുന്നു, എൺപത് വർഷം അവർ അലയുന്നു. വീഴുന്നവരെ ഭയങ്കരമായ, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുള്ള ഭൂമിയിലെ രാക്ഷസന്മാർ കുത്തിപ്പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
യദേനസസ്തേ പതതസ്തുദന്തി ഭീമാ ഭൌമാ രാക്ഷസാസ്തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാഃ। കഥം ഭവന്തി കഥമാഭവന്തി കഥംഭൂതാ ഗര്ഭഭൂതാ ഭവന്തി
വീഴുന്നവരെ ആ ഭയങ്കരമായ, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുള്ള ഭൂമിയിലെ രാക്ഷസന്മാർ എങ്ങനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു? ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു, അവരുടെയാവസ്ഥ എന്താണ്? അവർ എങ്ങനെ ഗർഭരൂപം പ്രാപിക്കുന്നു?
അസ്രം രേതഃ പുഷ്പഫലാനുപൃക്ത- മന്വേതി തദ്വൈ പുരുഷേണ സൃഷ്ടമ്। സ വൈ തസ്യാ രജ ആപദ്യതേ വൈ സ ഗര്ഭഭൂതഃ സമുപൈതി തത്ര
രക്തം, വീര്യം, പൂവും പഴവും കലർന്ന വസ്തുക്കൾ — ഇതാണ് പുരുഷൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്, അത് സ്ത്രീയുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവൻ അവിടെ ഗർഭരൂപം പ്രാപിക്കുന്നു.
വനസ്പതീനോഷധീശ്ചാവിശന്തി ആപോ വായും പൃഥിവീം ചാന്തരിക്ഷമ്। ചതുഷ്പദം ദ്വിപദം ചാതി സര്വ- മേവംഭൂതാ ഗര്ഭഭൂതാ ഭവന്തി
അവർ മരങ്ങൾ, ഔഷധികൾ, വെള്ളം, വായു, ഭൂമി, ആകാശം, നാലുകാലി, ഇരുകാലി എന്നിവയിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവർ ഗർഭരൂപം പ്രാപിക്കുന്നു.
അന്യദ്വപുര്വിദധാതീഹ ഗര്ഭ- മുതാഹോസ്വിത്സ്വേന കായേന യാതി। ആപദ്യമാനോ നരയോനിമേതാ- മാചക്ഷ്വ മേ സംശയാത്പ്രബ്രവീമി
ഇവിടെ ഒരാൾ ഗർഭത്തിൽ പുതിയ ശരീരം സ്വീകരിക്കുമോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ശരീരത്തോടൊപ്പം പ്രവേശിക്കുമോ? മനുഷ്യജന്മം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കു സംശയമുണ്ട്; ദയവായി വിശദമായി പറയൂ.
ശരീരദേഹാതിസമുച്ഛ്രയം ച ചക്ഷുഃശ്രോത്രേ ലഭതേ കേന സംജ്ഞാമ്। ഏതത്തത്ത്വം സര്വമാചക്ഷ്വ പൃഷ്ടഃ ക്ഷേത്രജ്ഞം ത്വാം താത മന്യാമ സര്വേ
ശരീരത്തിന് ഇങ്ങനെ വലിയ വലിപ്പം ലഭിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ്? കണ്ണും ചെവിയും തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം എങ്ങനെ നേടുന്നു? ഈ സത്യസന്ധമായ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ നീ പറയണം, കാരണം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്നെ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ഈ ശരീരത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയുന്നവനായി കരുതുന്നു.
വായുഃ സമുത്കര്ഷതി ഗര്ഭയോനി- മൃതൌ രേതഃ പുഷ്പഫലാനുപൃക്തമ്। സ തത്ര തന്മാത്രകൃതാധികാരഃ ക്രമേണ സംവര്ധയതീഹ ഗര്ഭമ്
കാറ്റ് ഗർഭത്തിൽ വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഉയർത്തുന്നു; മരണസമയത്ത്, വിത്ത് പൂവും പഴവും കൂടെ കൊണ്ടു പുറത്ത് പോകുന്നു. അവിടെ, സൂക്ഷ്മതത്വങ്ങളിൽ അധികാരം ഉള്ളത്, ക്രമമായി ഇവിടെ ഗർഭം വളർത്തുന്നു.
സ ജായമാനോ വിഗൃഹീതമാത്രഃ സംജ്ഞാമധിഷ്ഠായ തതോ മനുഷ്യഃ। സ ശ്രോത്രാഭ്യാം വേദയതീഹ ശബ്ദം സ വൈ രൂപം പശ്യതി ചക്ഷുഷാ ച
ജനിച്ച ഉടനെ, ശരീരം സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യൻ ബോധം പ്രാപിക്കുന്നു. പിന്നെ, അവൻ ചെവികൾകൊണ്ട് ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു, കണ്ണുകളാൽ രൂപം കാണുന്നു.
ഘ്രാണേന ഗന്ധം ജിഹ്വയാഽഥോ രസം ച ത്വചാ സ്പര്ശം മനസാ വേദഭാവമ്। ഇത്യഷ്ടകേഹോപഹിതം ഹി വിദ്ധി മഹാത്മനഃ പ്രാണഭൃതഃ ശരീരേ
മൂക്കുകൊണ്ട് സുഗന്ധം, നാവുകൊണ്ട് രുചി, ത്വക്കിലൂടെ സ്പർശം, മനസ്സിലൂടെ ചിന്തകൾ — ഇങ്ങനെ എട്ടു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഈ മഹാത്മാവായ ജീവിക്ക് ശരീരത്തിൽ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നീ അറിയണം.
യഃ സംസ്ഥിതഃ പുരുഷോ ദഹ്യതേ വാ നിഖന്യതേ വാപി നികൃഷ്യതേ വാ। അഭാവഭൂതഃ സ വിനാശമേത്യ കേനാത്മാനം ചേതയതേ പരസ്താത്
ശരീരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ചുട്ടുകളയപ്പെടുകയോ, കുഴിച്ചിടപ്പെടുകയോ, എങ്കിൽ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, നശിച്ചശേഷം, ആത്മാവ് പിന്നെ എങ്ങനെ സ്വയം അറിയുന്നു?
ഹിത്വാ സോഽസൂന്സുപ്തവന്നിഷ്ടനിത്വാ പുരോധായ സുകൃതം ദുഷ്കൃതം വാ। അന്യാം യോനിം പവനാഗ്രാനുസാരീ ഹിത്വാ ദേഹം ഭജതേ രാജസിംഹ
ജീവൻ വിട്ട്, ഉറങ്ങുന്നവനെപ്പോലെ, നല്ലതോ ചീത്തയോ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ പിന്നിൽ വെച്ച്, കാറ്റിന്റെ വഴിപോലെ, ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ഗർഭം സ്വീകരിക്കുന്നു, രാജസിംഹ.
പുണ്യാം യോനിം പുണ്യകൃതോ വ്രജന്തി പാപാം യോനിം പാപകൃതോ വ്രജന്തി। കീടാഃ പതങ്ഗാശ്ച ഭവന്തി പാപാ ന മേ വിവക്ഷാസ്തി മഹാനുഭാവ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർ നല്ല ഗർഭം പ്രാപിക്കുന്നു; പാപം ചെയ്യുന്നവർ പാപഗർഭം പ്രാപിക്കുന്നു. പാപികൾ കീടങ്ങളായും പുഴുക്കളായും ജനിക്കുന്നു. ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല, മഹാനുഭാവ.
ചതുഷ്പദാ ദ്വിപദാഃ ഷട്പദാശ്ച തഥാഭൂതാ ഗര്ഭഭൂതാ ഭവന്തി। ആഖ്യാതമേതന്നിഖിലേന സര്വം ഭൂയസ്തു കിം പൃച്ഛസി രാജസിംഹ
നാലു കാൽ ഉള്ളവരും, രണ്ട് കാൽ ഉള്ളവരും, ആറു കാൽ ഉള്ളവരും ഇങ്ങനെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇനി എന്താണ് ചോദിക്കാനുണ്ടു, രാജസിംഹ?