യദ്വാ പരമകം തേജോ യേന യുക്താ ദിവൌകസഃ। മമാപ്യനുപമം ഭൂയോ ദേവേഭ്യോ വിദ്ധി ഭാരത
ദേവന്മാർക്ക് എത്ര വലിയ ശക്തി ഉണ്ടെങ്കിലും, ഭാരതാ, അതിനേക്കാൾ വലുതും തുല്യരഹിതവുമാണ് എന്റെ ശക്തി.
വിദീര്യമാണാം വസുധാം ഗിരീണാം ശിഖരാണി ച। ലോകസ്യ പശ്യതോ രാജന്സ്ഥാപയാമ്യഭിമന്ത്രണാത്
ഭൂമി പിളരുമ്പോഴും പർവതശിഖരങ്ങൾ തകർക്കുമ്പോഴും ലോകം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, രാജാവേ, ഞാൻ മന്ത്രശക്തിയാൽ അവയെ തടയുന്നു.
ചേതനാചേതനസ്യാസ്യ ജങ്ഗമസ്ഥാവരസ്യ ച। വിനാശായ സമുത്പന്നമഹം ഘോരം മഹാസ്വനമ്
ചേതനയുള്ളതും ചേതനയില്ലാത്തതുമായ, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമായ സകല ജീവജാലങ്ങളുടെ നാശത്തിനായി ഞാൻ ഭയങ്കരമായ ഒരു വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി ഉയിർക്കുന്നു.
അശ്മവര്ഷം ച വായും ച ശമയാമീഹ നിത്യശഃ । ജഗതഃ പശ്യതോഽഭീക്ഷ്ണം ഭൂതാനാമനുകമ്പയാ
ജഗത്ത് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, എല്ലാ ജീവികൾക്കുമുള്ള കരുണകൊണ്ട് ഞാൻ ഇടവേളയില്ലാതെ കല്ലുവെള്ളവും കാറ്റും ശമിപ്പിക്കുന്നു.
സ്തമ്ഭിതാസ്വപ്സു ഗച്ഛന്തി മയാ രഥപദാതയഃ। ദേവാസുരാണാം ഭാവാനാമഹമേകഃ പ്രവര്തിതാ
ജലങ്ങൾ തടയപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഇച്ഛ പ്രകാരം രഥങ്ങളും പദാതികളും മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും നിലകൾ ഞാൻ ഒരുവൻ തന്നെയാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.
അക്ഷൌഹിണീഭിര്യാന്ദേശാന്യാമി കാര്യേണ കേനചിത് । തത്രാപോ മേ പ്രവര്തന്തേ യത്ര യത്രാഭികാമയേ
എന്ത് കാരണത്താലായാലും എന്റെ സൈന്യങ്ങളോടൊപ്പം ഞാൻ ഏത് ദേശത്തേക്കു പോയാലും, എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളിടത്ത് വെള്ളം ഒഴുകുന്നു.
ഭയാനകാനി വിഷയേ വ്യാലാദീനി ന സന്തി മേ । മന്ത്രഗുപ്താനി ഭൂതാനി ന ഹിംസന്തി യംകരാഃ
എന്റെ ദേശത്ത് പാമ്പുകളോ മറ്റേതെങ്കിലും ഭയങ്കര ജീവികളോ ഇല്ല; മന്ത്രശക്തിയിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ജീവികൾ എന്റെ ആളുകളെ ബാധിക്കാറില്ല.
നികാമവര്ഷീ പര്ജന്യോ രാജന്വിഷയവാസിനാമ്। ധര്മിഷ്ഠാശ്ച പ്രജാഃ സര്വാ ഈതയശ്ച ന സന്തി മേ
എന്റെ ദേശവാസികൾക്ക് വേണ്ടി മേഘം ധാരാളം മഴ പെയ്യുന്നു, രാജാവേ; എല്ലാവരും ധർമ്മപരരാണ്, എനിക്ക് ദുരന്തങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല.
അശ്വിനാവഥ വായ്വഗ്നീ മരുദ്ഭിഃ സഹ വൃത്രഹാ। ധര്മശ്ചൈവ മയാ ദ്വിഷ്ടാന്നോത്സഹന്തേഽഭിരക്ഷിതുമ്
എven though അശ്വിനികൾ, വായു, അഗ്നി, മരുതുകൾ, ഇന്ദ്രൻ, ധർമ്മൻ ഇവർ ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും, അവർക്ക് അതിന് കഴിയില്ല.
യദി ഹ്യേതേ സമര്ഥാഃ സ്യുര്മദ്ദ്വിഷസ്ത്രാതുമഞ്ജസാ। ന സ്മ ത്രയോദശ സമാഃ പാര്ഥാ ദുഃഖഭവാപ്നുയുഃ
ഇവർക്കു നേരിട്ട് എന്റെ ശത്രുക്കളെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ശക്തി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, പൃഥയുടെ മക്കൾക്ക് പതിമൂന്ന് വർഷം ഈ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു.
നൈവ ദേവാ ന ഗന്ധര്വാ നാസുരാ ന ച രാക്ഷസാഃ। ശക്താസ്ത്രാതും മയാ ദ്വിഷ്ടം സത്യമേതദ്ബ്രവീമി തേ
ദേവന്മാർക്കും ഗന്ധർവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും ഞാൻ വെറുക്കുന്നവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്.
ദയഭിധ്യാമ്യഹം ശശ്വച്ഛുഭം വാ യദി വാഽശുഭമ് । നൈതദ്വിപന്നപൂര്വം മേ മിത്രേഷ്വരിഷു ചോഭയോഃ
നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും എപ്പോഴും എനിക്ക് കരുണ തോന്നാറുണ്ട്; സുഹൃത്തുക്കളിലോ ശത്രുക്കളിലോ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.
ഭവിഷ്യതീദമിതി വാ യദ്ബ്രവീമി പരന്തപ । നാന്യഥാ ഭൂതപൂര്വം ച സത്യവാഗിതി മാം വിദുഃ
'ഇത് സംഭവിക്കും' എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നത് ഒരിക്കലും വ്യത്യസ്തമായി സംഭവിച്ചിട്ടില്ല; ഞാൻ സത്യം പറയുന്നവനെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം.
ലോകസാക്ഷികമേതന്മേ മാഹാത്മ്യം ദിക്ഷു വിശ്രുതമ് । ആശ്വാസനാര്ഥം ഭവതഃ പ്രോക്തം ന ശ്ലാഘയാ നൃപ
എന്റെ ഈ മഹത്വം ലോകം മുഴുവൻ സാക്ഷിയാണ്, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും പ്രശസ്തമാണ്; രാജാവേ, നിന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത്, സ്വയം പ്രശംസിക്കാൻ അല്ല.
ന ഹ്യഹം ശ്ലാഘനോ രാജന്ഭൂതപൂര്വഃ കദാചന । അസദാചരിതം ഹ്യേതദ്യദാത്മാനം പ്രശംസതി
രാജാവേ, ഞാൻ ഒരിക്കലും സ്വയം പ്രശംസിക്കുന്നവനല്ല; ഒരാൾ സ്വയം പ്രശംസിക്കുന്നത് ശരിയായ പ്രവൃത്തി അല്ല.
പാണ്ഡവാംശ്ചൈവ മത്സ്യാംശ്ച പാഞ്ചാലാന്കേകയൈഃ സഹ । സാത്യകിം വാസുദേവം ച ശ്രോതാസി വിജിതാന്മയാ
പാണ്ഡവന്മാരെയും മത്സ്യന്മാരെയും പാഞ്ചാലന്മാരെയും കേകയന്മാരോടൊപ്പം, സത്യകിയും വാസുദേവനും ഞാൻ ജയിച്ചെന്നു നീ കേൾക്കും.
സരിതഃ സാഗരം പ്രാപ്യ യഥാ നശ്യന്തി സര്വശഃ । തഥൈവ തേ വിനങ്ക്ഷ്യന്തി മാമാസാദ്യ സഹാന്വയാഃ
നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേർന്ന് മുഴുവനും ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ, അവർ എല്ലാവരും അവരുടെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം എന്നെ നേരിടുമ്പോൾ നശിച്ചുപോകും.
പരാ ബുദ്ധിഃ പരം തേജോ വീര്യം ച പരമം മമ। പരാ വിദ്യാ പരോ യോഗോ മമ തേഭ്യോ വിശിഷ്യതേ
എന്റെ ബുദ്ധിയും ശക്തിയും വീര്യവും അതിവിശിഷ്ടമാണ്; എന്റെ അറിവും ആചരണവും അവരെയെല്ലാം മറികടക്കുന്നു.
പിതാമഹശ്ച ദ്രോണശ്ച കൃപഃ ശല്യഃ ശലസ്തഥാ। അസ്ത്രേഷു യത്പ്രജാനന്തി സര്വം തന്മയി വിദ്യതേ
ഭീഷ്മനും ദ്രോണമുനിയും കൃപനും ശല്യനും ശലനും ആയുധങ്ങളിൽ അറിയുന്നതെല്ലാം എന്നിൽ ഉണ്ട്.
ഇത്യുക്തേ സഞ്ജയം ഭൂയഃ പര്യപൃച്ഛത ഭാരത । ജ്ഞാത്വാ യുയുത്സോഃ കാര്യാണി പ്രാപ്തകാലമരിന്ദമഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന ഭരതൻ, യുയുത്സുവിനെ കുറിച്ച് ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ സമയമായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി വീണ്ടും സഞ്ജയനോടു ചോദിച്ചു.
തഥാ തു പൃച്ഛന്തമതീവ പാര്ഥം വൈചിത്രവീര്യം തമചിന്തയിത്വാ। ഉവാച കര്ണോ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രം പ്രഹര്ഷയന്സംസദി കൌരവാണാമ്
അങ്ങനെ പാർത്ഥനോട് വളരെ ആഴത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, വിചിത്രവീര്യന്റെ മകനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ, കർണ്ണൻ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോട് പറഞ്ഞു, കൗരവരുടെ സഭയിൽ സന്തോഷം പകരുകയായിരുന്നു.
മിഥ്യാ പ്രതിജ്ഞായ മയാ യദസ്ത്രം രാമാത്കൃതം ബ്രഹ്മമയം പുരസ്താത്। വിജ്ഞായ തേനാസ്മി തദൈവമുക്ത- സ്തേ നാന്തകാലേ പ്രതിഭാസ്യതീതി
രാമനിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ലഭിച്ചതായി ഞാൻ തെറ്റായി അവകാശപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അതറിഞ്ഞ രാമൻ അപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞു — അതു നിർണായക സമയത്ത് എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ലാതിരിക്കും എന്ന്.
മഹാപരാധേ ഹ്യപി യന്ന തേന മഹര്ഷിണാഽഹം ഗുരുണാ ച ശപ്തഃ । ശക്തഃ പ്രദഗ്ധും ഹ്യപി തിഗ്മതേജാഃ സസാഗരാമപ്യവനിം മഹര്ഷിഃ
വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടും ആ മഹർഷിയും ഗുരുവും എന്നെ ശപിച്ചില്ല; അതിവിശേഷമായ തേജസ്സുള്ള ആ മഹർഷിക്ക് സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമി പോലും ചുട്ടുപൊള്ളിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
പ്രസാദിതം ഹ്യസ്യ മയാ മനോഽഭൂ- ച്ഛുശ്രൂഷയാ സ്വേന ച പൌരുഷേണ തദസ്തി ചാസ്ത്രം മമ സാവശേഷം തസ്മാത്സമര്ഥോഽസ്മി മമൈഷ ഭാരഃ
എന്റെ സേവനവും പരിശ്രമവും കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കി; അതുകൊണ്ട് ആ ആയുധം എനിക്ക് ഭാഗികമായി ലഭ്യമാണ്, അതിനാൽ ഞാൻ ഇതിന് യോഗ്യനാണ്.
നിമേഷമാത്രാത്തമൃഷേഃ പ്രസാദ- മവാപ്യ പാഞ്ചാലകരൂശമത്സ്യാന്। നിഹത്യ പാര്ഥാന്സഹ പുത്രപൌത്രൈ- ര്ലോകാനഹം ശസ്ത്രജിതാന്പ്രപത്സ്യേ
ഒരു നിമിഷം പോലും ആ മഹർഷിയുടെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചാൽ, ഞാൻ പാഞ്ചാലന്മാരെയും കരൂശന്മാരെയും മത്സ്യന്മാരെയും പൃഥയുടെ മക്കളെയും അവരുടെ പുത്രന്മാരെയും മരുമക്കളെയും കൊല്ലും, ആയുധംകൊണ്ട് നേടിയ ലോകങ്ങൾ നേടും.
പിതാമഹസ്തിഷ്ഠതു തേ സമീപേ ദ്രോണശ്ച സര്വേ ച നരേന്ദ്രമുഖ്യാഃ । ഋഷിപ്രസാദേന ബലേന ഗത്വാ പാര്ഥാന്ഹനിഷ്യാമി മമൈഷ ഭാരഃ
നിന്റെ അടുത്ത് ഭീഷ്മനും ദ്രോണമുനിയും മറ്റു രാജാക്കന്മാരും നില്ക്കട്ടെ; മഹർഷിയുടെ അനുഗ്രഹവും എന്റെ ശക്തിയും കൊണ്ട് ഞാൻ പൃഥയുടെ മക്കളെ കൊല്ലും — ഇതാണ് എന്റെ ബാധ്യത.
ഏവം ബ്രുവന്തം തമുവാച ഭീഷ്മഃ കിം കത്ഥസേ കാലപരീതബുദ്ധേ। ന കര്ണ ജാനാസി യഥാ പ്രധാനേ ഹതേ ഹതാഃ സ്യുര്ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രാഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ കർണ്ണനോട് ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു: 'കർണ്ണാ, നിന്റെ മനസ്സ് കാലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ മയങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. നീ എന്തിന് ഇങ്ങനെ പുകഴ്ത്തുന്നു? പ്രധാനനായവൻ വീണാൽ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരും നശിക്കും എന്ന കാര്യം നിനക്ക് അറിയില്ലേ?'
യത്ഖാണ്ഡവം ദാഹയതാ കൃതം ഹി കൃഷ്ണദ്വിതീയേന ധനഞ്ജയേന। ശ്രുത്വൈവ തത്കര്മ നിയന്തുമാത്മാ യുക്തസ്ത്വയാ വൈ സഹബാന്ധവേന
ഖാണ്ഡവവനത്തിൽ ധനഞ്ജയനും കൃഷ്ണനും ചേർന്ന് ചെയ്ത അതി മഹത്തായ പ്രവർത്തി കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ, നീയും നിന്റെ ബന്ധുക്കളും ഒത്തു നിന്നു പിന്മാറേണ്ടതായിരുന്നു.
യാം ചാപി ശക്തിം ത്രിദശാധിപസ്തേ ദദൌ മഹാത്മാ ഭഗവാന്മഹേന്ദ്രഃ। ഭസ്മീകൃതാം താം സമരേ വിശീര്ണാം ചക്രാഹതാം ദ്രക്ഷ്യസി കേശവേന
ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രൻ നിന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച ആ മഹാശക്തി യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൃഷ്ണന്റെ കൈയിൽ ചക്രംകൊണ്ട് തകർക്കപ്പെടുകയും ചിതലായും നീ കാണും.
യസ്തേ ശരഃ സര്പമുഖോ വിഭാതി സദാഽഗ്ര്യമാല്യൈര്മഹിതഃ പ്രയത്നാത്। സ പാണ്ഡുപുത്രാഭിഹതഃ ശരൌഘൈഃ സഹ ത്വയാ യാസ്യതി കര്ണ നാശമ്
സർപ്പത്തിന്റെ തലമുള്ള, എപ്പോഴും ഉത്തമമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ അമ്പ്, പാണ്ഡവന്മാരുടെ അമ്പുകളുടെ പ്രഹരത്തിൽ, കർണ്ണാ, നിന്നോടൊപ്പം നശിച്ചുപോകും.