രുചിരൈരാസനൈഃ സ്തീര്ണാം കാഞ്ചനൈര്ദാരവൈരപി। അശ്മസാരമയൈര്ദാന്തൈഃക സ്വാസ്തീര്ണൈഃ സോത്തരച്ഛദൈഃ
പൊന്നും മരവും കൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടങ്ങള് പരത്തിയതും, കല്ലും ദന്തും കൊണ്ടുള്ളവയും, നന്നായി ക്രമപ്പെടുത്തിയതും മേല് മറയോടുകൂടിയതുമാണ്.
ഭീഷ്മോ ദ്രോണഃ കൃപഃ ശല്യഃ കൃതവര്മാ ജയദ്രഥഃ । അശ്വത്ഥാമാ വികര്ണശ്ച സോമദത്തശ്ച ബാഹ്ലികഃ
ഭീഷ്മന്, ദ്രോണന്, കൃപന്, ശല്യന്, കൃതവര്മ, ജയദ്രഥന്, അശ്വത്താമന്, വികര്ണ്ണന്, സോമദത്തന്, ബാഹ്ലികന്.
വിദുരശ്ച മഹാപ്രാജ്ഞോ യുയുത്സുശ്ച മഹാരഥഃ। സര്വേ ച സഹിതാഃ ശൂരാഃ പാര്ഥിവാ ഭരതര്ഷഭ । ധൃതരാഷ്ട്രം പുരസ്കൃത്യ വിവിശുസ്താം സഭാം ശുഭാമ്
മഹാപണ്ഡിതനായ വിദുരനും മഹാരഥിയായ യുയുത്സുവും, എല്ലാ വീരനായ രാജാക്കന്മാരും, ഭാരതശ്രേഷ്ഠാ, ധൃതരാഷ്ട്രനെ മുന്നില് നിര്ത്തി ആ മനോഹരമായ സഭയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ദുഃശാസനശ്ചിത്രസേനഃ ശകുനിശ്ചാപി സൌബലഃ। ദുര്മുഖോ ദുഃസഹഃ കര്ണ ഉലൂകോഽഥ വിവിംശതിഃ
ദുഃശാസനന്, ചിത്രസേനന്, ശകുനി സൌബലന്, ദുര്മുഖന്, ദുഃസഹന്, കര്ണന്, ഉലൂകനും വിവിംശതിയും.
കുരുരാജം പുരസ്കൃത്യ ദുര്യോധനമമര്ഷണമ്। വിവിശുസ്താം സഭാം രാജന്സുരാഃ ശക്രസദോ യഥാ
കുരുവംശത്തിലെ രാജാവായ ദുര്യോധനനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, സഹിഷ്ണുതയില്ലാത്തവനായ അവനെത്തുടർന്ന്, കുരുക്കൾ ആ സഭയിൽ കയറി. അതു ദേവന്മാർ ഇന്ദ്രന്റെ സദസ്സിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
ആവിശദ്ഭിസ്തദാ രാജഞ്ശൂരൈഃ പരിഘബാഹുഭിഃ । ശുശുഭേ സാ സഭാ രജന്സിംഹൈരിവ ഗിരേര്ഗുഹാ
കമ്പംപോലുള്ള ഭുജങ്ങൾ ഉള്ള വീരന്മാർ അപ്പോൾ ആ സഭയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, രാജാവേ, ആ സഭ സിംഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മലയുടെ ഗുഹയെപ്പോലെ ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു.
തേ പ്രവിശ്യ മഹേഷ്വാസാഃ സഭാം സര്വേ മഹൌജസഃ । ആസനാനി വിചിത്രാണി ഭേജിരേ സൂര്യവര്ചസഃ
ആ മഹാശക്തിയുള്ള വില്ലാളികൾ എല്ലാവരും ആ സഭയിൽ കയറി, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരുന്നു.
ആസനസ്ഥേഷു സര്വേഷു തേഷു രാജസു ഭാരത। ദ്വാഃസ്ഥോ നിവേദയാമാസ സൂതപുത്രമുപസ്ഥിതമ്
ഭാരതാ, ആ രാജാക്കന്മാർ എല്ലാവരും ഇരുന്നപ്പോൾ, വാതിൽക്കാവൽക്കാരൻ സാരഥിയുടെ മകനായവൻ എത്തിയതായി അറിയിച്ചു.
അയം സരഥ ആയാതി യോഽയാസീത്പാണ്ഡവാന്പ്രതി। ദൂതോ നസ്തൂര്ണമായാതി സൈന്ധവൈഃ സാധുവാഹിഭിഃ
ഇവൻ തന്നെയാണ് പാണ്ഡവന്മാരുടെ അടുക്കൽ നമ്മുടെ ദൂതനായി പോയത്; നല്ല സിന്ധു കുതിരകൾ കയറ്റിയ രഥത്തിൽ വേഗത്തിൽ അവൻ വരുന്നു.
..പേയായ സ തു ക്ഷിപ്രം രഥാത്പ്രസ്കന്ദ്യ കുണ്ഡലീ। പ്രവിവേശ സഭാം പൂര്ണാം മഹീപാലൈര്മഹാത്മഭിഃ
കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ചവൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി, മഹാത്മാക്കളായ രാജാക്കന്മാർ നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ സഭയിൽ കടന്നു.
പ്രാപ്തോഽസ്മി പാണ്ഡവാന്ഗത്വാ തം വിജാനീത കൌരവാഃ। യഥാവയഃ കുരൂന്സര്വാന്പ്രതിനന്ദന്തി പാണ്ഡവാഃ
ഞാൻ പാണ്ഡവന്മാരുടെ അടുക്കൽ പോയി തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു, കൌരവന്മാരേ, ഇതു മനസ്സിലാക്കണം: പാണ്ഡവന്മാർ പ്രായം അനുസരിച്ച് എല്ലാ കുരുക്കളെയും ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു.
അഭിവാദയന്തി വൃദ്ധാംശ്ച വയസ്യാംശ്ച വയസ്യവത്। പുനശ്ചാഭ്യവദന്പാര്ഥാഃ പ്രതിപൂജ്യ യഥാവയഃ
അവർ മുതിർന്നവരെ ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു, സമപ്രായക്കാരെ സുഹൃത്തുപോലെ കാണുന്നു; പിന്നെയും പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ പ്രായം അനുസരിച്ച് എല്ലാവരെയും ആദരിച്ച് വീണ്ടും അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.
യഥാഹം ധൃതരാഷ്ട്രേണ ശിഷ്ടഃ പൂര്വമിതോ ഗതഃ। അബ്രവം പാണ്ഡവാന്ഗത്വാ നാത്ര കിഞ്ചന ഹാപിതമ്
ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രൻ എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ് പാണ്ഡവന്മാരുടെ അടുക്കൽ പറഞ്ഞത്; ഒന്നും ഒഴിവാക്കിയില്ല.
പൃച്ഛാമി ത്വാം സഞ്ജയ രാജമധ്യേ യദബ്രവീദ്വാക്യമദീനസത്വഃ। ജനാര്ദനസ്താത യുധാം പ്രണേതാ ദുരാത്മനാം ജീവിതച്ഛിന്മഹാത്മാ
രാജാക്കന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോടു ചോദിക്കുന്നു, സഞ്ജയാ: ധൈര്യത്തോടെ, യുദ്ധത്തിന്റെ നായകനും ദുഷ്ടന്മാരുടെ ശത്രുവുമായ ജനാർദ്ദനൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?
ആഗുല്ഫേഭ്യോഽഭിസംവീതഃ പ്രയതോഽഹം കൃതാഞ്ജലിഃ। ശുദ്ധാന്തം പ്രാവിശം രാജന്നാഖ്യാതോ നരസിംഹയോഃ
കൈകൾ ചേർത്ത് മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയോടെ ഞാൻ അകത്തു കടന്നു, രാജാവേ, ആ രണ്ട് സിംഹസദൃശരായ പുരുഷന്മാരെ അറിയിച്ചുവന്നു.
ന ചാഭിമന്യുര്ന യമൌ തം ദേശമഭിജഗ്മതുഃ । യത്ര കൃഷ്ണൌ ച കൃഷ്ണാ ച സത്യഭാമാ ച ഭാമിനീ
അവിടെ കൃഷ്ണനും കൃഷ്ണയും ഭാമയും ഇരുന്ന സ്ഥലത്ത്, അഭിമന്യുവും യമപുത്രന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉഭൌ മധ്വാസവക്ഷീബൌ വരചന്ദനരൂഷിതൌ । സ്ത്രഗ്വിണൌ വരവസ്ത്രാങ്ഗൌ വരാഭരണഭൂഷിതൌ
രണ്ടുപേരും ഉത്തമമായ ചന്ദനപ്പൂവ് പുരട്ടിയവരും, മനോഹരമായ പുഷ്പമാലകൾ ധരിച്ചവരും, നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ഉടുത്തവരും, ഉത്തമാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരുമായിരുന്നു; തേൻ കലർന്ന മദ്യം കുടിച്ചവരും.
നൈകരത്നവിചിത്രം ച കാഞ്ചനം ച വരാസനമ്। നാനാസ്തരണസംസ്തീര്ണം യത്രാസാതേ നരര്ഷഭൌ
അവിടെ പലവിധ രത്നങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച പൊന്നിന്റെ ഇരിപ്പിടം ഉണ്ടായിരുന്നു; വിവിധ തരം തൂവലുകൾ വിരിച്ചിരുന്നതിൽ ആ മഹാപുരുഷന്മാർ ഇരുന്നു.
സത്യാങ്കമുപധാനം തു കൃത്വാ ശേതേ ജനാര്ദനഃ। അര്ജുനാങ്കഗതൌ പാദൌ കേശവസ്യോപലക്ഷയേ। അര്ജുനസ്യ ച കൃഷ്ണായാഃ ശുഭായാശ്ചാങ്കഗാവുഭൌ
ജനാർദ്ദനൻ സത്യയെ തലയണയാക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു; കേശവന്റെ കാലുകൾ അർജുനന്റെ മടിയിൽ വിശ്രമിച്ചു, അർജുനന്റെയും കൃഷ്ണയുടെയും ആ മനോഹരസ്ത്രീയുടെയും മടിയിൽ അർജുനന്റെ കാലുകൾ ഞാൻ കണ്ടു.
കാഞ്ചനം പാദപീഠം തു പാര്ഥോ വൈ പ്രാദിശന്മുദാ। ദാസീഭ്യാമാഹൃതം മഹ്യം സ്പൃഷ്ട്വാ ഭൂമാവുപാവിശമ്
പാർഥൻ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു പൊൻ പാദപീഠം കാണിച്ചു തരികയായിരുന്നു; രണ്ടു ദാസിമാർ കൊണ്ടുവന്നത് ഞാൻ നിലത്ത് സ്പർശിച്ച ശേഷം ഇരുന്നു.
ഊര്ധ്വരേഖാങ്കിതൌ പാദൌ പാര്ഥസ്യ ശുഭലക്ഷണൌ। പാദപീഠാദപഹൃതൌ ധാരയേതാം വരസ്ത്രിയൌ
പാർഥന്റെ കാലുകളിൽ ഉത്തമലക്ഷണങ്ങളുള്ള രേഖകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ആ രണ്ടു ഉത്തമസ്ത്രീകൾ പാദപീഠത്തിൽ നിന്ന് അവയുടെ കാലുകൾ എടുത്ത് താങ്ങി പിടിച്ചു.
ന നൂനം കല്മഷം കിഞ്ചിന്മമ കര്മസു വിദ്യതേ। സ്ത്രീരത്നാഭ്യാം സമേതൌ യന്മിഥോ മാമഭ്യഭാഷതാമ്
എന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ ഒരു പാപം പോലും ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ആ രണ്ട് രത്നംപോലുള്ള സ്ത്രീകൾ ചേർന്ന് സൗഹൃദത്തോടെ എന്നോട് സംസാരിച്ചത്.
വിസ്മയോ മേ മഹാനാസീദാസ്ത്രം മേ ബഹുസങ്ഗതമ്। ഹൃഷ്ടാനി ചൈവ രോമാണി ദൃഷ്ട്വാ തൌ സഹിതാവുഭൌ
എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതം തോന്നി, കാരണം എന്റെ ആയുധം നന്നായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. അവരെ ഇരുവരെയും ഒന്നിച്ച് കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തിൽ എന്റെ രോമങ്ങൾ നട്ടെല്ല് നിൽക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
ശ്യാമൌ ബൃഹന്തൌ തരുണൌ നാഗാവിവ സമുച്ഛ്രിതൌ । ഏകശയ്യാഗതൌ ദൃഷ്ട്വാ ഭയം മേ മഹദാവിശത്
അവരെ ഇരുവരെയും കറുത്തും ശക്തിയുള്ളവരും യുവാക്കളും ആനകളെപ്പോലെ ഉയർന്നവരുമായി, ഒരേ കിടക്കയിലേക്ക് എത്തിയതും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ഭയം നിറഞ്ഞു.
തതോഽഭ്യചിന്തയം തത്ര ദൃഷ്ട്വാ തൌ പുരുഷര്ഷഭൌ । സങ്കല്പോ ധര്മരാജസ്യ നാനവാപ്യോഽസ്തി കശ്ചന। നിദേശഗാവിമൌ യസ്യ നരനാരായണാവുഭൌ
അവരെ പുരുഷോത്തമന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ ചിന്തിച്ചു: ധർമ്മരാജൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒന്നും സാധ്യമാകാത്തതല്ല, കാരണം നരനും നാരായണനും അവന്റെ കല്പന അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്.
സത്കൃതശ്ചാന്നപാനാഭ്യാമാച്ഛന്നോ ലബ്ധസത്ക്രിയഃ । അഞ്ജലിം മൂര്ധ്നി സന്ധായ സന്ദേശം ചാഭ്യചോദയമ്
അവരിൽ നിന്ന് അന്നവും പാനീയവും സ്വീകരിച്ച് ആദരവും ലഭിച്ചതിനുശേഷം, ഞാൻ കൈകൂപ്പി തലയിൽ വെച്ച് സന്ദേശം അവരോട് ആവർത്തിച്ചു.
ധനുര്ധരോചിതേനാഥ പാണിനൈകം സലക്ഷണമ്। പാദമാനായയത്പാര്ഥഃ കേശവസ്യ യശസ്വിനഃ
പിന്നീട്, വില്ലിടുന്നതിൽ നൈപുണ്യമുള്ള പാർത്ഥൻ ആദരപൂർവ്വം പ്രശസ്തനായ കേശവന്റെ കാലടി മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു.
ഇന്ദ്രകേതുരിവോത്ഥായ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതഃ। ഇന്ദ്രവീര്യോപമഃ കൃഷ്ണഃ സംവിഷ്ടോ മാഽഭ്യഭാഷത
ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഇന്ദ്രന്റെ പതാകപോലെ ഉയർന്ന്, ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തിയുമായി, ഇരുന്ന് എന്നോട് സംസാരിച്ചു.
സ വാചം വദതാം ശ്രേഷ്ഠ ആദദേ വചനക്ഷമാമ്। ദീപനീം ധാര്തരാഷ്ട്രാണാം മൃദുപൂര്വാം സുദാരുണാമ്
വാക്കുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർക്ക് പ്രകാശം പകരുന്ന, ആദ്യം മൃദുവായെങ്കിലും പിന്നെ അത്യന്തം കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ബഹിശ്ചരസ്യ പ്രാണസ്യ പ്രിയസ്യ പ്രിയകാരിണഃ। മതിമാന്മതിമാസ്ഥായ കേശവഃ സന്ദധേ വചഃ
പ്രിയനും പ്രിയം ചെയ്യുന്നവനും ആയ ഒരാളുടെ ജീവൻ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ, വിവേകത്തോടെ കേശവൻ ആലോചിച്ച് വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.