യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ദ്വാദശപൂഗാം സരിതം പിബന്തോ ദേവരക്ഷിതാമ്। മധ്വീക്ഷന്തശ്ച തേ തസ്യാഃ സംചരന്തീഹ ഘോരാമ് । യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ദേവന്മാർ കാത്തിരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ടു ശാഖകളുള്ള നദിയുടെ ജലം കുടിച്ചും, അതിന്റെ തേൻ നോക്കി ഭയാനകമായ അതിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചും, യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
തദര്ധമാസം പിബതി സംചിതം ഭ്രമരോ മധു। ഈശാനഃ സര്വഭൂതേഷു ഹവിര്ഭൂതമകല്പയത്। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അരമാസം ശേഖരിച്ച തേൻ തേനീച്ച കുടിക്കുന്നു; എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും വസിക്കുന്ന ഇശാനൻ തന്നെ ഹോമമായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഹിരണ്യപര്ണമശ്വത്ഥമഭിപദ്യ ഹ്യപക്ഷകാഃ। തേ തത്ര പക്ഷിണോ ഭൂത്വാ പ്രപതന്തി യഥാദിശമ്। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
പൊന്നുപോലുള്ള ഇലകളുള്ള അശ്വത്തമരത്തോട് സമീപിച്ചപ്പോൾ, ചിറകില്ലാത്തവർ പക്ഷികളായി അവിടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വീഴുന്നു; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
പൂര്ണാത്പൂര്ണാന്യുദ്ധരന്തി പൂര്ണാത്പൂര്ണാനി ചക്രിരേ। ഹരന്തി പൂര്ണാത്പൂര്ണാനി പൂര്ണമേവാവശിഷ്യതേ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം എടുത്താലും, പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം ഉണ്ടാക്കിയാലും, പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം എടുത്താലും, ശേഷിക്കുന്നത് പൂർണ്ണം തന്നെയാണ്; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
തസ്മാദ്വൈ വായുരായാതസ്തസ്മിംശ്ച പ്രയതഃ സദാ। തസ്മാദഗ്നിശ്ച സോമശ്ച തസ്മിംശ്ച പ്രാണ ആതതഃ
അവനിൽ നിന്നാണ് വായു ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിൽ തന്നെയാണ് അത് എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നത്; അവനിൽ നിന്നാണ് അഗ്നിയും സോമവും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിൽ തന്നെയാണ് പ്രാണൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സര്വമേവ തതോ വിദ്യാത്തത്തദ്വക്തും ന ശക്നുമഃ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് അറിയേണ്ടത്, എന്നാൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പറയാൻ നമ്മുക്ക് കഴിയുന്നില്ല; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
അപാനം ഗിരപി പ്രാണഃ പ്രാണം ഗിരതി ചന്ദ്രമാഃ। ആദിത്യോ ഗിരതേ ചന്ദ്രമാദിത്യം ഗിരതേ പരഃ । യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അപാനൻ പ്രാണനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു, പ്രാണൻ ചന്ദ്രനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ ചന്ദ്രനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു, പരമൻ സൂര്യനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഏകം പാദം നോത്ക്ഷിപതി സലിലാദ്ധംസ ഉച്ചരന്। തം ചേത്സന്തതമൂര്ധ്വായ ന മൃത്യുര്നാമൃതം ഭവേത്। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ഹംസൻ ഉയർന്ന് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കാലും ഉയർത്തുന്നില്ല; അവൻ എപ്പോഴും മുകളിലായി നില്ക്കുകയാണെങ്കിൽ മരണവും അമൃതവും ഉണ്ടാകില്ല; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഏവംരൂപോ മഹാത്മാ സ പാവകം പുരുഷോ ഗിരന്। യോ വൈ തം പുരുഷം വേദ തസ്യേഹാര്ഥോ ന രിഷ്യതേ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ഇങ്ങനെയാണ് ആ മഹാത്മാവിന്റെ രൂപം; അഗ്നിയെ ഉച്ചരിക്കുന്ന പുരുഷൻ, ആ പുരുഷനെ ആരറിയുന്നുവോ, അവന്റെ ലക്ഷ്യം ഇവിടെ നഷ്ടമാകില്ല; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യഃ സഹസ്രം സഹസ്രാണാം പക്ഷാന്സംതത്യ സംപതേത്। മധ്യമേ മധ്യ ആഗച്ഛേദപിചേത്സ്യാന്മനോജവഃ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ആയിരം ആയിരങ്ങളിൽ ചിറകുകൾ വ്യാപിച്ച് പറക്കുന്നവൻ, വിചാരത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ പോലും മദ്ധ്യത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നവൻ; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികള് ആ ശാശ്വതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികള് ആ ശാശ്വതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികള് ആ ശാശ്വതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഏവം യഃ സര്വഭൂതേഷു ആത്മാനമനുപശ്യതി। അന്യത്രാന്യത്ര യുക്തേഷു കിം സ ശോചേത്തതഃ പരമ്
എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെ കാണുന്നവന് എവിടെയും, എപ്പോഴും ദുഃഖിക്കാനുള്ള കാരണമൊന്നുമില്ല.
യഥോദപാനേ മഹതി സര്വതഃ സംപ്ലുതോദകേ। ഏവം സര്വേഷു വേദേഷു ആത്മാനമനുജാനതഃ
എങ്ങുമുള്ള വെള്ളം നിറഞ്ഞ വലിയ കിണറുപോലെ, എല്ലാ വേദകളിലും ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവന് അങ്ങനെ തന്നെ അനുഭവം ലഭിക്കുന്നു.
അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രഃ പുരുഷോ മഹാത്മാ ന ദൃശ്യതേഽസൌ ഹൃദി സംനിവിഷ്ടഃ । അജശ്ചരോ ദിവാരാത്രമതന്ദ്രിതശ്ച സ തം മത്വാ കവിരാസ്തേ പ്രസന്നഃ
അംഗുലിയോളം വലിപ്പമുള്ള മഹാത്മാവ് ഹൃദയത്തില് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കാണാന് കഴിയില്ല. ജനനം ഇല്ലാത്തവനും, പകലും രാത്രിയും സഞ്ചരിക്കുന്നവനും, ക്ഷീണമില്ലാത്തവനും ആ മഹാത്മാവിനെ മനസ്സിലാക്കി ജ്ഞാനി സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു.
അഹമേവ സ്മൃതോ മാതാ പിതാ പുത്രോഽസ്മ്യഹം പുനഃ। ആത്മാഹമപി സര്വസ്യ യച്ച നാസ്തി യദസ്തി ച
ഞാനാണ് മാതാവും, പിതാവും, പുത്രനും. എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവും, ഉണ്ട് എന്നതും ഇല്ല എന്നതും ഞാനാണ്.
പിതാമഹോഽസ്മി സ്ഥവിരഃ പിതാ പുത്രശ്ച ഭാരത। മമൈവ യൂയമാത്മസ്ഥാ ന മേ യൂയം ന വോ ഹ്യഹമ്
ഞാനാണ് പിതാമഹനും, മൂത്തവനും, പിതാവും, പുത്രനും, ഭാരത. നിങ്ങള് എല്ലാവരും എനിക്ക് ഉള്ളിലാണ്; നിങ്ങള് എന്റെതല്ല, ഞാനും നിങ്ങളുടെതല്ല.
ആത്മൈവ സ്ഥാനം മമ ജന്മ ചാത്മാ ഓതപ്രോതോഽഹമജരപ്രതിഷ്ഠഃ। അജശ്ചരോ ദിവാരാത്രമതന്ദ്രിതോഽഹം മാം വിജ്ഞായ കവിരാസ്തേ പ്രസന്നഃ
എന്റെ സ്ഥാനം ആത്മാവാണ്, ജനനം ആത്മാവാണ്. ഞാന് എല്ലായിടത്തും പിണഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ജനനം ഇല്ലാത്തവനും സ്ഥിരനുമാണ്. പകലും രാത്രിയും സഞ്ചരിക്കുന്നവനും ക്ഷീണമില്ലാത്തവനും ഞാനാണ്; എന്നെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനി സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു.
അണോരണീയാന്സുമനാഃ സര്വഭൂതേഷു ജാഗ്രതി। പിതരം സര്വഭൂതേഷു പുഷ്കരേ നിഹിതം വിദുഃ
അത്യന്തം സൂക്ഷ്മനും ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവനും എല്ലാ ജീവികളിലും ഉണരുന്നു; എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിലെ താമസിക്കുന്ന പിതാവിനെ അവര് അറിയുന്നു.
ഏവം സനത്സുജാതേന വിദുരേണ ച ധീമതാ। സാര്ധം കഥയതോ രാജ്ഞഃ സാ വ്യതീയയ സര്വരീ
ഇങ്ങനെ സനത്സുജാതനും ധീരനായ വിദുരനും രാജാവിനോടൊപ്പം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ ആ രാത്രി മുഴുവന് കടന്നു പോയി.
തസ്യാം രജന്യാം വ്യുഷ്ടായാം രാജാനഃ സര്വ ഏവ തേ। സഭാമാവിവിശുര്ഹൃഷ്ടാഃക സൂതസ്യോപദിദൃക്ഷയാ
അരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോള് എല്ലാ രാജാക്കളും സാരഥിയുടെ വാക്കുകള് കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച് സഭയിലേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ പ്രവേശിച്ചു.
ശുശ്രൂഷമാണാഃ പാര്ഥാനാം വാചോ ധര്മാര്ഥസംഹിതാഃ । ധൃതരാഷ്ട്രമുഖാഃ സര്വേ യയൂ രാജന്സഭാം ശുഭാമ്
പാണ്ഡവരുടെ ധര്മത്തോടും ഉദ്ദേശത്തോടും കൂടിയ വാക്കുകള് കേള്ക്കാന് ധൃതരാഷ്ട്രന് നേതൃത്വം നല്കി എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും ആ മനോഹരമായ സഭയിലേക്ക് പോയി.
സുധാവദാതാം വിസ്തീര്ണാം കനകാജിരഭൂഷിതാമ് । ചന്ദ്രപ്രഭാം സുരുചിരാം സിക്താം ചിന്ദനവാരിണാ
അമൃതംപോലെ തെളിഞ്ഞതും, വിശാലവുമായതും, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള നിലം അലങ്കരിച്ചതും, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ളതും, മനോഹരവുമായതും, തണുത്ത വെള്ളം തളിച്ചതുമായതുമാണ് ആ സഭ.