യതോ യജ്ഞഃ പ്രവര്ധന്തേ മത്യസ്യൈവാവരോധനാത്। മനസാന്യസ്യ ഭവതി വാച്യന്യസ്യാഥ കര്മണാ
ഇതിൽ നിന്നാണ് യജ്ഞം വളരുന്നത്, കാരണം മനുഷ്യൻ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; ഒരാളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, മറ്റൊരാളുടെ വാക്ക് സംസാരിക്കുന്നു, മറ്റൊരാളുടെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നു.
സങ്കല്പസിദ്ധം പുരുഷമസങ്കല്പോഽധിതിഷ്ഠതി। ബ്രാഹ്മണസ്യ വിശേഷേണ കിഞ്ചാന്യദപി മേ ശ്രൃണു
സങ്കല്പം നിറവേറ്റിയവനെ സങ്കല്പമില്ലാത്തവൻ നിയന്ത്രിക്കുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കായി — ഇതിൽ കൂടുതൽ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
അധ്യാപയേന്മഹദേതദ്യശസ്യം വാചോ വികരാഃ കവയോ വദന്തി। അസ്മിന്യോഗേ സര്വമിദം പ്രതിഷ്ഠിതം യേ തദ്വിദുരമൃതാസ്തേ ഭവന്തി
ഈ മഹത്തായ, പ്രശസ്തമായ സിദ്ധാന്തം പഠിപ്പിക്കണം; കവികൾ വാക്കിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു. ഈ ഏകതയിൽ എല്ലാം നിലകൊള്ളുന്നു; അതറിയുന്നവർ അമൃതരാവുന്നു.
ന കര്മണാ സുകൃതേനൈവ രാജന് സത്യം ജയേജ്ജുഹുയാദ്വാ യജേദ്വാ। നൈതേന വാലോഽമൃത്യുമഭ്യേതി രാജന് രതിം ചാസൌ ന ലഭത്യന്തകാലേ
നല്ല കർമ്മം കൊണ്ടോ, സത്യം കൊണ്ടോ, ഹോമം കൊണ്ടോ, പൂജകൊണ്ടോ, ഒരു കുട്ടി മരണത്തെ ജയിക്കുകയോ, അവസാനം ആനന്ദം നേടുകയോ ചെയ്യില്ല, രാജാവേ.
തൃഷ്ണീമേക ഉപാസീത ചേഷ്ടേത മനസാപി ന। തഥാ സംസ്തുതിനിന്ദാഭ്യാം പ്രീതിരോഷൌ വിവര്ജയേത്
ആഗ്രഹം അവസാനിപ്പിക്കലേ ആരാധിക്കേണ്ടത്; മനസ്സിൽ പോലും ശ്രമിക്കരുത്. പ്രശംസയും അപമാനവും, സന്തോഷവും കോപവും ഇവയും ഒഴിവാക്കണം.
അത്രൈവ തിഷ്ഠന്ക്ഷത്രിയ ബ്രഹ്മാവിശതി പശ്യതി। വേദേഷു ചാനുപൂര്വ്യേണ ഏതദ്വിദ്വന്ബ്രവീമി തേ
ഇവിടെ തന്നെ നിലകൊണ്ടുകൊണ്ട്, ക്ഷത്രിയാ, ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കുകയും കാണുകയും ചെയ്യാം; വേദങ്ങളിൽ ക്രമമായി ഇതു പറയുന്നു — ജ്ഞാനിയേ, ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു.
യത്തച്ഛുക്രം മഹഞ്ജ്യോതിര്ദീപ്യമാനം മഹദ്യശഃ। തദ്വൈ ദേവാ ഉപാസതേ തസ്മാത്സൂര്യോ വിരാജതേ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ശുദ്ധവും മഹത്തായ പ്രകാശവും തെളിഞ്ഞ മഹത്വവും ഉള്ളതിനെ ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്നാണ് സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്. യോഗികൾ ആ ഭാഗ്യവാൻ, ശാശ്വതനായവനെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ഭാഗ്യവാനും ശാശ്വതനുമായവനെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ചക്രേ രഥസ്യ തിഷ്ഠന്തോഽധ്രുവസ്യാവ്യയകര്മണഃ। കേതുമന്തം വഹന്ത്യശ്വാസ്തം ദിവ്യമജരം ദിവി। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ക്ഷണികമായ രഥത്തിന്റെ ചക്രത്തിൽ നില്ക്കുന്നവനെയും, അവൻ അക്ഷയമായ പ്രവൃത്തിയുള്ളവനായി, പതാകയുമായി, ദിവ്യനും ചിരഞ്ജീവിയുമായവനായി, ആകാശത്തിൽ കുതിരകൾ വഹിക്കുന്നതും, യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ദ്വാദശപൂഗാം സരിതം പിബന്തോ ദേവരക്ഷിതാമ്। മധ്വീക്ഷന്തശ്ച തേ തസ്യാഃ സംചരന്തീഹ ഘോരാമ് । യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ദേവന്മാർ കാത്തിരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ടു ശാഖകളുള്ള നദിയുടെ ജലം കുടിച്ചും, അതിന്റെ തേൻ നോക്കി ഭയാനകമായ അതിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചും, യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
തദര്ധമാസം പിബതി സംചിതം ഭ്രമരോ മധു। ഈശാനഃ സര്വഭൂതേഷു ഹവിര്ഭൂതമകല്പയത്। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അരമാസം ശേഖരിച്ച തേൻ തേനീച്ച കുടിക്കുന്നു; എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും വസിക്കുന്ന ഇശാനൻ തന്നെ ഹോമമായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഹിരണ്യപര്ണമശ്വത്ഥമഭിപദ്യ ഹ്യപക്ഷകാഃ। തേ തത്ര പക്ഷിണോ ഭൂത്വാ പ്രപതന്തി യഥാദിശമ്। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
പൊന്നുപോലുള്ള ഇലകളുള്ള അശ്വത്തമരത്തോട് സമീപിച്ചപ്പോൾ, ചിറകില്ലാത്തവർ പക്ഷികളായി അവിടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വീഴുന്നു; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
പൂര്ണാത്പൂര്ണാന്യുദ്ധരന്തി പൂര്ണാത്പൂര്ണാനി ചക്രിരേ। ഹരന്തി പൂര്ണാത്പൂര്ണാനി പൂര്ണമേവാവശിഷ്യതേ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം എടുത്താലും, പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം ഉണ്ടാക്കിയാലും, പൂർണ്ണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണം എടുത്താലും, ശേഷിക്കുന്നത് പൂർണ്ണം തന്നെയാണ്; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
തസ്മാദ്വൈ വായുരായാതസ്തസ്മിംശ്ച പ്രയതഃ സദാ। തസ്മാദഗ്നിശ്ച സോമശ്ച തസ്മിംശ്ച പ്രാണ ആതതഃ
അവനിൽ നിന്നാണ് വായു ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിൽ തന്നെയാണ് അത് എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നത്; അവനിൽ നിന്നാണ് അഗ്നിയും സോമവും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിൽ തന്നെയാണ് പ്രാണൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്.
സര്വമേവ തതോ വിദ്യാത്തത്തദ്വക്തും ന ശക്നുമഃ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് അറിയേണ്ടത്, എന്നാൽ അതിനെക്കുറിച്ച് പറയാൻ നമ്മുക്ക് കഴിയുന്നില്ല; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
അപാനം ഗിരപി പ്രാണഃ പ്രാണം ഗിരതി ചന്ദ്രമാഃ। ആദിത്യോ ഗിരതേ ചന്ദ്രമാദിത്യം ഗിരതേ പരഃ । യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
അപാനൻ പ്രാണനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു, പ്രാണൻ ചന്ദ്രനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ ചന്ദ്രനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു, പരമൻ സൂര്യനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഏകം പാദം നോത്ക്ഷിപതി സലിലാദ്ധംസ ഉച്ചരന്। തം ചേത്സന്തതമൂര്ധ്വായ ന മൃത്യുര്നാമൃതം ഭവേത്। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ഹംസൻ ഉയർന്ന് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കാലും ഉയർത്തുന്നില്ല; അവൻ എപ്പോഴും മുകളിലായി നില്ക്കുകയാണെങ്കിൽ മരണവും അമൃതവും ഉണ്ടാകില്ല; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഏവംരൂപോ മഹാത്മാ സ പാവകം പുരുഷോ ഗിരന്। യോ വൈ തം പുരുഷം വേദ തസ്യേഹാര്ഥോ ന രിഷ്യതേ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ഇങ്ങനെയാണ് ആ മഹാത്മാവിന്റെ രൂപം; അഗ്നിയെ ഉച്ചരിക്കുന്ന പുരുഷൻ, ആ പുരുഷനെ ആരറിയുന്നുവോ, അവന്റെ ലക്ഷ്യം ഇവിടെ നഷ്ടമാകില്ല; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യഃ സഹസ്രം സഹസ്രാണാം പക്ഷാന്സംതത്യ സംപതേത്। മധ്യമേ മധ്യ ആഗച്ഛേദപിചേത്സ്യാന്മനോജവഃ। യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
ആയിരം ആയിരങ്ങളിൽ ചിറകുകൾ വ്യാപിച്ച് പറക്കുന്നവൻ, വിചാരത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ പോലും മദ്ധ്യത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നവൻ; യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികൾ ആ ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികള് ആ ശാശ്വതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികള് ആ ശാശ്വതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
യോഗിനസ്തം പ്രപശ്യന്തി ഭഗവന്തം സനാതനമ്
യോഗികള് ആ ശാശ്വതമായ ദൈവത്തെ കാണുന്നു.
ഏവം യഃ സര്വഭൂതേഷു ആത്മാനമനുപശ്യതി। അന്യത്രാന്യത്ര യുക്തേഷു കിം സ ശോചേത്തതഃ പരമ്
എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെ കാണുന്നവന് എവിടെയും, എപ്പോഴും ദുഃഖിക്കാനുള്ള കാരണമൊന്നുമില്ല.