പ്രാപ്തൈശ്വര്യോ ധൃതരാഷ്ട്രോഽദ്യ രാജാ ലാലപ്യതേ സഞ്ജയ കസ്യ ഹേതോഃ । പ്രഗൃഹ്യ ദുര്ബുദ്ധിമനാര്ജവേ രതം പുത്രം മന്ദം മൂഢമമന്ത്രിണം തു
ഇപ്പോൾ ധനസമ്പത്തോടെ രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ, സഞ്ജയ, എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സന്തോഷിച്ചു ജീവിക്കുന്നത്? അവൻ തന്റെ മണ്ടനും കപടനും നേരായ മനസ്സില്ലാത്ത മകനായ ദുര്യോധനനെ പിടിച്ചുപിടിച്ച്, അവന്റെ മൂഢത്വത്തിലും തെറ്റായ ഉപദേശത്തിലും ആസ്വദിക്കുന്നു.
അനാപ്തവച്ചാപ്തതമസ്യ വാചഃ സുയോധനോ വിദുരസ്യാവമത്യ। സുതസ്യ രാജാ ധൃതരാഷ്ട്രഃ പ്രിയൈഷീ സംബുധ്യമാനോ വിശതേഽധര്മമേവ
സുയോധനൻ, ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാനായ ബന്ധുവായ വിദുരന്റെ വാക്കുകൾ അന്യന്റെതുപോലെ അവഗണിക്കുന്നു. രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ മകന്റെ സന്തോഷം മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച്, എല്ലാം അറിയുമ്പോഴും അദ്ധർമ്മത്തിലേക്കാണ് വഴിതിരിയുന്നത്.
മേധാവിനം ഹ്യര്ഥകാമം കുരൂണാം ബഹുശ്രുതം വാഗ്മിനം ശീലവന്തമ് । സ തം രാജാ ധൃതരാഷ്ട്രഃ കുരുഭ്യോ ന സസ്മാര വിദുരം പുത്രകാമ്യാത്
കുരുക്കളുടെ ഇടയിൽ ബുദ്ധിമാനും കാര്യജ്ഞനും പണ്ഡിതനും വാഗ്മിയും നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവനുമായിരുന്ന വിദുരനെ, തന്റെ മകനെ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച ധൃതരാഷ്ട്രൻ കുരുക്കളുടെ ഭാവി 위해 ഓർത്തില്ല.
മാനഘ്നസ്യാസൌ മാനകാമസ്യ ചേര്ഷോഃ സംരമ്ഭിണശ്ചാര്ഥധര്മാതിഗസ്യ। ദുര്ഭാഷിണോ മന്യുവശാനുഗസ്യ കാമാത്മനോ ദൌര്ഹൃദൈര്ഭാവിതസ്യ
ആ മകൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ മാനം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, സ്വയം ആദരിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, അസൂയയും കോപവും നിറഞ്ഞവൻ, ലാഭവും ധർമ്മവും ലംഘിക്കുന്നവൻ, കഠിനമായ ഭാഷയുള്ളവൻ, കോപത്തിന്റെ അടിമയും ഇച്ഛാനുസൃതമായി നടക്കുന്നവനും ദുഷ്ടഹൃദയവുമാണ്.
അനേയസ്യാശ്രേയസോ ദീര്ഘമന്യോ- ര്മിത്രദ്രുഹഃ സഞ്ജയ പാപബുദ്ധേഃ। സുതസ്യ രാജാ ധൃതരാഷ്ട്രഃ പ്രിയൈഷീ പ്രപശ്യമാനഃ പ്രാജഹാദ്ധര്മകാമൌ
സഞ്ജയ, നീ മനസ്സിലാക്കണം, രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ മകന്റെ ഭാവി മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച്, അവൻ നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവനും സ്നേഹിതർക്കു ശത്രുവുമായ ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനാണെന്ന് അറിയുമ്പോഴും, ധർമ്മവും നല്ലതിന്റെ ആഗ്രഹവും ഉപേക്ഷിച്ചു.
തദൈവ മേ സഞ്ജയ ദീവ്യതോഽഭൂ- ന്മതിഃ കുരൂണാമാഗതഃ സ്യാദഭാവഃ । കാവ്യാം വാചം വിദുരോ ഭാഷമാണോ ന വിന്ദതേ യദ്ധാര്തരാഷ്ട്രാത്പ്രശംസാമ്
സഞ്ജയ, ഞാനവിടെ പാശാചികമായ ചൂതാട്ടത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി—കുരുക്കൾ നാശത്തിലേക്കാണ് പോവുന്നത്. വിദുരൻ നല്ല വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിട്ടും ധൃതരാഷ്ട്രൻ അവനെ പ്രശംസിച്ചില്ല; അതിനാൽ എല്ലാം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ക്ഷത്തുര്യദാ നാന്വവര്തന്ത ബുദ്ധിം കൃച്ഛ്രം കുരൂന്സൂത തദാഽഭ്യാജഗാമ। യാവത്പ്രജ്ഞാമന്വവര്തന്ത തസ്യ താവത്തേഷാം രാഷ്ട്രവൃദ്ധിര്ബഭൂവ
ക്ഷത്രിയനായ വിദുരന്റെ ബുദ്ധി അവഗണിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സാരഥി, കുരുക്കൾക്ക് കഷ്ടം നേരിട്ടു. അവന്റെ ജ്ഞാനം അവർ അനുസരിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, അവരുടെ രാജ്യം വളർന്നു.
തദര്ഥലുബ്ധസ്യ നിബോധ മേഽദ്യ യേ മന്ത്രിണോ ധാര്തരാഷ്ട്രസ്യ സൂത। ദുഃശാസനഃ ശകുനിഃ സൂതപുത്രോ ഗാവല്ഗണേ പശ്യ സംമോഹമസ്യ
ഇപ്പോൾ, സഞ്ജയ, ധനലോഭിയായ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്റെ ഉപദേശകരാരെന്നു കേൾക്കൂ: ദുര്യോധനൻ, ദുഃശാസനൻ, ശകുനി, കർണൻ, ഗാവൽഗണൻ—ഇവരെല്ലാം ചേർന്നാണ് അവന്റെ മനസ്സു മായ്ച്ചിരിക്കുന്നത്.
സോഽഹം ന പശ്യാമി പരീക്ഷമാണഃ കഥം സ്വസ്തി സ്യാത്കുരുസൃഞ്ജയാനാമ് । ആത്തൈശ്വര്യോ ധൃതരാഷ്ട്രഃ പരേഭ്യഃ പ്രവ്രാജിതേ വിദുരേ ദീര്ഘദൃഷ്ടൌ
നാൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ, കുരുക്കൾക്കും ശ്രീഞ്ജയന്മാർക്കും നല്ലതൊന്നും സംഭവിക്കുമെന്ന് കാണുന്നില്ല. ധൃതരാഷ്ട്രൻ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്ത് ദീർഘദർശിയായ വിദുരനെ രാജ്യം വിട്ടു പോകാൻ അനുവദിച്ചു.
ആശംസതേ വൈ ധൃതരാഷ്ട്രഃ സപുത്രോ മഹാരാജ്യമസപത്നം പൃഥിവ്യാമ്। തസ്മിഞ്ശമഃ കേവലം നോപലഭ്യഃ സര്വം സ്വകം മദ്ഗതേ മന്യതേഽര്ഥമ്
ധൃതരാഷ്ട്രനും മകനും ചേർന്ന് ഭൂമിയിൽ എതിരില്ലാത്ത വലിയ രാജ്യം നേടാമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിൽ അവർക്കു സമാധാനമൊന്നുമില്ല; എല്ലാ സമ്പത്തും തങ്ങളുടേതാണെന്ന് മാത്രം കരുതുന്നു.
യത്തത്കര്ണോ മന്യതേ പാരണീയം യുദ്ധേ ഗൃഹീതായുധമര്ജുനം വൈ । ആസംശ്ച യുദ്ധാനി പുരാ മഹാന്തി കഥം കര്ണോ നാഭവദ്ദ്വീപ ഏഷാമ്
കർണൻ യുദ്ധത്തിൽ ആയുധം പിടിച്ച അർജുനനെ ജയിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നത് വ്യർത്ഥമാണ്. മുമ്പ് വലിയ യുദ്ധങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്; അപ്പോൾ കർണൻ അവരെ രക്ഷിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയാതിരുന്നതാണ്?
കര്ണശ്ച ജാനാതി സുയോധനശ്ച ദ്രോണശ്ച ജാനാതി പിതാമഹശ്ച। അന്യേ ച യേ കുഗ്വസ്തത്ര സന്തി യഥാഽര്ജുനാന്നാമ്ത്യപരോ ധനുര്ധരഃ
കർണനും, സുയോധനനും, ദ്രോണമുനിയും, പിതാമഹനും, അവിടെയുള്ള മറ്റു ധനുര്വ്വീരന്മാരും എല്ലാവരും അറിയുന്നു—അർജുനനെ മറികടക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല.
ജാനന്ത്യേതന്കുരവഃ സര്വ ഏവ യേ ചാപ്യന്യേ ഭൂമിപാലാഃ സമേതാഃ। ദുര്യോധനേ രാജ്യമിഹാഭവദ്യഥാ അരിന്ദമേ ഫാല്ഗുനേഽവിദ്യമാനേ
കുരുക്കളും കൂടിയ രാജാക്കന്മാരും എല്ലാവരും ഇതറിയുന്നു: ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന ഫാൽഗുണൻ ഇല്ലായിരുന്നാൽ മാത്രമേ ദുര്യോധനന് ഈ രാജ്യം ലഭിക്കൂ.
തേനാനുബന്ധം മന്യതേ ധാര്തരാഷ്ട്രഃ ശക്യം ഹര്തും പാണ്ഡവാനാം മമത്വമ് । കിരീടിനാ താലമാത്രായുധേന തദ്വേദിനാ സംയുഗം തത്ര ഗത്വാ
എന്നാൽ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രൻ കൂട്ടുകെട്ടിലൂടെ പാണ്ഡവരുടെ അവകാശം പിടിച്ചെടുക്കാമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ, കിരീടധാരിയായ അർജുനൻ ശക്തമായ വില്ലുമായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ എത്തുമ്പോൾ, സത്യം അറിയുന്നവനായി, പിന്നെ എന്താകും?
ഗാണ്ഡീവവിഷ്ഫാരിതശബ്ദമാത്രം ശ്രുത്വൈവ തേ ധാര്തരാഷ്ട്രാ മ്രിയന്തേ। ക്രുദ്ധം ന ചേദീക്ഷതേ ഭീമസേനം സുയോധനോ മന്യതേ സിദ്ധമര്ഥമ്
ഗാണ്ഡീവത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടാൽ പോലും ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ഭയന്ന് നശിക്കുന്നു. ക്രുദ്ധനായ ഭീമസേനനെ കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ മാത്രമേ സുയോധനൻ തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയെന്ന് കരുതൂ.
ഇന്ദ്രോഽപ്യേതന്നോത്സഹേത്താത ഹര്തു- മൈശ്വര്യം നോ ജീവതി ഭീമസേനേ। ധനഞ്ജയേ നകുലേ ചൈവ സൂത തഥാ വീരേ സഹദേവേഽസഹിഷ്ണൌ
ഭീമസേനൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, ധനഞ്ജയനും നകുലനും വീരനായ സഹദേവനും നിലകൊള്ളുമ്പോഴും, ഈ രാജ്യം പോലും ഇന്ദ്രൻ പോലും പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയില്ല, സാരഥി.
സചേദേതാം പ്രതിപദ്യേത ബുദ്ധിം വൃദ്ധോ രാജാ സഹ പുത്രേണ സൂത। ഏവം രണേ പാണ്ഡവകോപദഗ്ധാ ന നശ്യേയുഃ സഞ്ജയ ധാര്തരാഷ്ട്രാഃ
വൃദ്ധനായ രാജാവും മകനും ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, പാണ്ഡവരുടെ കോപത്തിൽ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദഹിച്ച ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ നശിച്ചിരിക്കില്ലായിരുന്നു, സഞ്ജയ.
ജാനാമി ത്വം ക്ലേശമസ്മാസു വൃത്തം ത്വാം പൂജയന്മഞ്ജയാഹം ക്ഷമേയമ്। വച്ചാസ്മാകം കൌരവൈര്ഭൃതപൂര്വം യാ നോ വൃത്തിധാര്തരാഷ്ട്രേ തദാഽഽസീത്
സഞ്ജയ, ഞങ്ങളുടെ മേൽ വന്ന കഷ്ടം ഞാൻ അറിയുന്നു. നിന്നെ ആദരിച്ച് ഞാൻ അതു സഹിക്കാമായിരുന്നു. കുരുക്കൾ മുമ്പ് ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ ജീവിതം, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കാലത്ത് ലഭിച്ച ഉപജീവനം, ഇനി ഇല്ല.
അദ്യാപി സാ തത്ര തഥൈവ വര്തതാം യാന്തി ഗമിഷ്യാമി യഥാ ന്വമാത്ഥ । ദ്വന്ദ്രാപ്രവ്യേ ഭവതു മമൈവ രാജ്യം സൂയോധനോ യച്ഛതു ഭാഗ്നാഗ്ര്യഃ
ഇപ്പോഴും അവൾ അവിടെയേത് നിലയിൽ ഉണ്ടോ അതുപോലെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ പോകാം. ഇരട്ടയുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചാൽ മാത്രമേ രാജ്യം എനിക്ക് വേണ്ടു. എന്റെ സഹോദരന്മാരിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ള സൂയോധനൻ അതു കൊടുക്കട്ടെ.
ധര്മനിത്യാ പാണ്ഡവ തേ വിചേഷ്ടാ ലോകേ ശ്രുതാ ദൃശ്യതേ ചാപി പാര്ഥ । മഹാശ്രാവം ജീവിത ചാപ്യനിത്യം സംപശ്യ ത്വം പാണ്ഡവ മാ വ്യനീനശഃ
പാണ്ഡവാ, നീ എപ്പോഴും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനാണ്. ലോകത്ത് നിന്റെ പെരുമാറ്റം പ്രശസ്തവും എല്ലാവർക്കും കാണാവുന്നതുമാണ്, പാർത്താ. പ്രശസ്തി വലിയതാണെങ്കിലും ജീവൻ സ്ഥിരമല്ല — ഇതു മനസ്സിലാക്കണം, പാണ്ഡവാ, അതിനാൽ നീ അത്യാവശ്യമായി പ്രവർത്തിക്കരുത്.
നചേദ്ഭാഗം കുരവോഽന്യത്ര യുദ്ധാ- ത്പ്രയച്ഛേരംസ്തുഭ്യമജാതശത്രോ। ഭൈക്ഷചര്യാമന്ധകവൃഷ്ണിരാജ്യേ ശ്രേയോ മന്യേ ന തു യുദ്ധേന രാജ്യമ്
യുദ്ധം ഒഴികെ കുരുക്കൾ നിന്നെ നിന്റെ ഭാഗം കൊടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അജാതശത്രുവേ, അന്ധകവൃഷ്ണികളുടെ രാജ്യത്ത് ഭിക്ഷയെടുത്ത് ജീവിക്കുന്നത് യുദ്ധം നടത്തി രാജ്യം നേടുന്നതിനെക്കാൾ നല്ലത് എന്നാണു ഞാൻ കരുതുന്നത്.
അല്പകാലം ജീവിതം യന്മനുഷ്യേ മഹാസ്രാവം നിത്യദുഃഖം ചലം ച। ഭൂയശ്ച തദ്യശസോ നാനുരൂപം തസ്മാത്പാപം പാണ്ഡവ മാ കൃഥാസ്ത്വമ്
മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ വളരെ ചെറുതാണ്, വലിയ പ്രശസ്തിയുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ സ്ഥിരതയില്ല, എല്ലായ്പ്പോഴും ദുഃഖം നിറഞ്ഞതും അനിശ്ചിതവുമാണ്. അത്തരം പ്രശസ്തി യുക്തമായതല്ല. അതിനാൽ, പാണ്ഡവാ, നീ പാപം ചെയ്യരുത്.
കാമാ മനുഷ്യം പ്രസജന്ത ഏതേ ധര്മസ്യ യേ വിഘ്നമൂലം നരേന്ദ്ര । പൂര്വം നരസ്താന്മതിമാന്പ്രണിഘ്നന് ലോകേ പ്രശംസാം ലഭതേഽനവദ്യാമ്
രാജാവേ, ആഗ്രഹങ്ങൾ മനുഷ്യനെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു; അവ ധർമ്മത്തിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനം തന്നെയാണ്. ഒരു ബുദ്ധിമാൻ അവയെ ആദ്യം തന്നെ ജയിച്ചാൽ ലോകത്ത് അവൻക്ക് കുറ്റമില്ലാത്ത പ്രശംസ ലഭിക്കും.
നിബന്ധനീ ഹ്യര്ഥതൃഷ്ണേഹ പാര്ഥ താമിച്ഛതാം ബാധ്യതേ ധര്മ ഏവ। ധര്മം തു യഃ പ്രണൃണീതേ സ ബുദ്ധഃ കാമേ ഗൃധ്നോ ഹീയതേഽര്ഥാനുരോധാത്
പാർത്താ, സമ്പത്തിനുള്ള താല്പര്യം മനുഷ്യനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; അതിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ധർമ്മത്തിൽ തടസ്സം വരും. എന്നാൽ ആഗ്രഹങ്ങളെ ജയിക്കുന്നവൻ ബുദ്ധിമാനാണ്; ആസ്വാദനത്തിൽ അത്യന്തം ആസക്തനായവൻ സമ്പത്തിനുവേണ്ടി ധർമ്മം വിട്ട് പോകുന്നു.
ധര്മം കൃത്വാ കര്മണാം താത മുഖ്യം മഹാപ്രതാപഃ സവിതേവ ഭാതി। ഹീനോ ഹി ധര്മേണ മഹീമപീമാം ലബ്ധ്വാ നരഃ സീദതി പാപബുദ്ധിഃ
തന്തേ, പ്രധാനമായ ധർമ്മകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൻ സൂര്യനുപോലെ മഹത്വത്തോടെ പ്രകാശിക്കും. എന്നാൽ ധർമ്മം ഇല്ലാത്തവൻ ഈ ഭൂമി നേടിയാലും പാപബുദ്ധിയാൽ താഴെ വീഴും.
വേദോഽധീതശ്ചരിതം ബ്രഹ്മചര്യം യജ്ഞൈരിഷ്ടം ബ്രാഹ്മണേഭ്യശ്ച ദത്തമ് । പരം സ്ഥാനം മന്യമാനേന ഭൂയ ആത്മാ ദത്തോ വര്ഷപൂഗം സുഖേഭ്യഃ
വേദം പഠിച്ചും ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടും യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ദാനം നൽകി, ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തിയെന്ന് കരുതി, ഒരാൾ വർഷങ്ങളോളം ആസ്വാദനങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നു.
സുഖപ്രിയേ സേവമാനോഽതിവേലം യോഗാഭ്യാസേ യോ ന കരോതി കര്മ। വിത്തക്ഷയേ ഹീനസുഖോഽതിവേലം ദുഃഖം ശേതേ കാമവേഗപ്രണുന്നഃ
സുഖം അത്യധികം ആഗ്രഹിച്ച്, യോഗാഭ്യാസം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുന്നവൻ, സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ സുഖവും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ തളർന്ന് ദുഃഖത്തിൽ കിടക്കുന്നു.
ഏവം പുനര്ബ്രഹ്മചര്യാഽപ്രസക്തോ ഹിത്വാ ധര്മം യഃ പ്രകരോത്യധര്മമ്। അശ്രദ്ദധത്പരലോകായ മൂഢോ ഹിത്വാ ദേഹം തപ്യതേ പ്രേത്യ മന്ദഃ
ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടു, ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് അധർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ, പരലോകത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്തവൻ, ഭ്രമിച്ചവൻ, ശരീരം വിട്ടശേഷം മൂഢനായി കഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ന കര്മണാം വിപ്രണാശോഽസ്ത്യമുത്ര പുണ്യാനാം വാഽപ്യഥവാ പാപകാനാമ് । പൂര്വം കര്തുര്ഗച്ഛതി പുണ്യപാപം പശ്ചാത്ത്വേനമനുയാത്യേവ കര്താ
നന്മയോ പാപമോ ചെയ്താൽ അതിന്റെ ഫലം നശിക്കില്ല. ചെയ്തവന്റെ പുണ്യവും പാപവും അവനെ പിന്തുടരും; ചെയ്യുന്നവൻ എപ്പോഴും തന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലത്തോടൊപ്പം പോകുന്നു.
ന്യായോപേതം ബ്രാഹ്മണേഭ്യോഽഥ ദത്തം ശ്രദ്ധാപൂതം ഗന്ധരസോപപന്നമ് । അന്വാഹാര്യേഷൂത്തമദക്ഷിണേഷു തഥാരൂപം കര്മ വിഖ്യായതേ തേ
ന്യായപ്രകാരം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് വിശ്വാസപൂർവം, സുഗന്ധവും രുചിയും ചേർത്ത്, ഉത്തമമായ യജ്ഞസമയങ്ങളിൽ നൽകിയ ദാനം, അത്തരം പ്രവൃത്തി നിനക്കു ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തിയേകുന്നു.