പൂജ്യാസി മമ മാന്യാ ച ജ്യേഷ്ഠാ ച ബ്രാഹ്മണീ ഹ്യസി। ത്വത്തോപി മേ പൂജ്യതമോ രാജര്ഷിഃ കിം ന വേത്ഥ തത്
നീ എനിക്ക് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവളാണ്, മുതിർന്നവളും ബ്രാഹ്മണിയായവളുമാണ്. എങ്കിലും രാജർഷി നിന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണെന്ന് അറിയില്ലേ?
ത്വത്പിത്രാ മമ ഗുരുണാ സഹ ദത്തേ ഉഭേ ശുഭേ। തതോ ഭര്താ ച പൂജ്യശ്ച പോഷ്യാം പോഷയതീഹ മാമ്
നിന്റെ അച്ഛൻ, എന്റെയും ഗുരുവായവൻ, നമ്മളെ ഇരുവരെയും ഒരുമിച്ച് നൽകിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭർത്താവിന് ആദരവും പോഷണവും വേണം; അവൻ എന്നെ പോഷിക്കുന്നു.
ശ്രുത്വാ തസ്യാസ്തതോ വാക്യം ദേവയാന്യബ്രവീദിദമ്। രമസ്വേഹ യഥാകാമം ദേവ്യാ ശര്മിഷ്ഠയാ സഹ
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവിയാനി പറഞ്ഞു: 'നീ ശർമിഷ്ഠയോടൊപ്പം ഇഷ്ടം പോലെ ഇവിടെ ജീവിക്കാവുന്നതാണ്.'
രാജന്നാദ്യേഹ വത്സ്യാമി വിപ്രിയം മേ കൃതം ത്വയാ। ഇതി ജജ്വാല കോപേന ദേവയാനീ തതോ ഭൃശമ്
രാജാവേ, ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടെ താമസിക്കില്ല; നീ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് ചെയ്തു. അങ്ങനെ ദേവിയാനി അത്യന്തം കോപത്തോടെ കത്തിത്തുടങ്ങി.
നിര്ദഹന്തീവ സവ്രീഡാം ശര്മിഷ്ഠാം സമുദീക്ഷ്യ ച। അപവിധ്യ ച സര്വാണി ഭൂഷണാന്യസിതേക്ഷണാ
ലജ്ജയോടെ നിന്ന ശർമിഷ്ഠയെ ദേവിയാനി കനിഞ്ഞുനോക്കി, അവളുടെ കറുത്ത കണ്ണുകൾ പ്രകോപത്തോടെ ജ്വലിച്ചു; അവൾ തന്റെ എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും നീക്കി എറിഞ്ഞു.
സഹസോത്പതിതാം ശ്യാമാം ദൃഷ്ട്വാ താം സാശ്രുലോചനാമ്। തൂര്ണം സകാശം കാവ്യസ്യ പ്രസ്ഥിതാം വ്യഥിതസ്തദാ
അപ്രതീക്ഷിതമായി എഴുന്നേറ്റ കറുത്തവളെ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ കണ്ട ദേവിയാനി വേദനയോടെ കാവ്യന്റെ അടുക്കൽ പോകാൻ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
അനുവവ്രാജ സംഭ്രാന്തഃ പൃഷ്ഠതഃ സാന്ത്വയന്നൃപഃ। ന്യവര്തത നചൈവ സ്മ ക്രോധസംരക്തലോചനാ
ഉള്ളിൽ വിഷമത്തോടെ രാജാവ് അവളുടെ പിന്നാലെ പോയി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ ദേവിയാനി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല, അവളുടെ കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവപ്പായിരുന്നു.
അവിബ്രുവന്തീ കിംചിത്സാ രാജാനം സാശ്രുലോചനാ। അചിരാദേവ സംപ്രാപ്താ കാവ്യസ്യോശനസോഽന്തികമ്
ദേവിയാനി രാജാവിനോട് ഒന്നും പറയാതെ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ കാവ്യ ഉശനസിന്റെ അടുക്കൽ ഉടൻ എത്തി.
സാ തു ദൃഷ്ട്വൈ പിതരമഭിവാദ്യാഗ്രതഃ സ്ഥിതാ। അനന്തരം യായാതിസ്തു പൂജയാമാസ ഭാര്ഗവമ്
അവൾ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ ആദരവോടെ നമസ്കരിച്ചു മുന്നിൽ നിന്നു; അതിനുശേഷം യയാതി ഭാർഗവന് ആദരം നൽകി.
അധര്മേണ ജിതോ ധര്മഃ പ്രവൃത്തമധരോത്തരമ്। ശര്മിഷ്ഠയാഽതിവൃത്താഽസ്മി ദുഹിത്രാ വൃഷപര്വണഃ
അധർമ്മം ജയിച്ചു, ധർമ്മം തോറ്റു; ശർമിഷ്ഠ, വൃഷപർവന്റെ മകൾ, എന്നെ വളരെ അധികം വഞ്ചിച്ചു.
ത്രയോഽസ്യാം ജനിതാഃ പുത്രാ രാജ്ഞാഽനേന യയാതിനാ। ദുര്ഭഗായാ മമ ദ്വൌ തു പുത്രൌ താത ബ്രവീമി തേ
ഈ രാജാവായ യയാതിക്ക് അവളിൽ മൂന്നു മക്കളുണ്ട്. പക്ഷേ അച്ഛാ, എനിക്ക് ദുർഭാഗ്യവശാൽ രണ്ട് മക്കളെ മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.
ധര്മജ്ഞ ഇതി വിഖ്യാത ഏഷ രാജാ ഭൃഗൂദ്വഹ। അതിക്രാന്തശ്ച മര്യാദാം കാവ്യൈതത്കഥയാമി തേ
ഭൃഗുവംശജനായ കാവ്യ, ഈ രാജാവ് ധർമ്മജ്ഞനെന്നു പ്രശസ്തനാണ്. എങ്കിലും അവൻ അതിരു കടന്നിരിക്കുന്നു; കാവ്യ, ഞാൻ ഇതാണ് പറയുന്നത്.
ധര്മജ്ഞഃ സന്മഹാരാജ യോഽധര്മമകൃഥാഃ പ്രിയമ്। തസ്മാജ്ജരാ ത്വാമചിരാദ്ധര്ഷയിഷ്യതി ദുര്ജയാ
നീതിജ്ഞനായ മഹാരാജാവേ, നീ അറിയുന്നിട്ടും ഇഷ്ടം കൊണ്ടു നീതി വിട്ടു പ്രവർത്തിച്ചു. അതിനാൽ, ദുർജയമായ വൃദ്ധാവസ്ഥ ഉടൻ തന്നെ നിന്നെ കീഴടക്കും.
ഋതും വൈ യാചമാനായാ ഭഗവന്നാന്യചേതസാ। ദുഹിതുര്ദാനവേന്ദ്രസ്യ ധര്മ്യമേതത്കൃതം മയാ
ഭഗവനേ, ദാനവേന്ദ്രന്റെ മകളായ അവൾ മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നുമില്ലാതെ കാലം ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ നീതിയോടെയാണ് ഇത് ചെയ്തത്.
ഋതും വൈ യാചമാനായാ ന ദദാതി പുമാനൃതുമ്। ഭ്രൂണഹേത്യുച്യതേ ബ്രഹ്മന് സ ഇഹ ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ
ഒരു സ്ത്രീ കാലം ചോദിക്കുമ്പോൾ പുരുഷൻ അതു നൽകാതിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, ഇഹ ലോകത്ത് വേദപണ്ഡിതർ അവനെ ഗർഭഹന്താവ് എന്ന് വിളിക്കും.
അഭികാമാം സ്ത്രിയം യശ്ച ഗമ്യാം രഹസി യാചിതഃ। നോപൈതി സ ച ധര്മേഷു ഭ്രൂണഹേത്യുച്യതേ ബുധൈഃ
ആഗ്രഹത്തോടെ യോഗ്യയായ സ്ത്രീ രഹസ്യത്തിൽ ഒരാളെ അഭ്യർത്ഥിച്ചിട്ടും അവൻ അവളെ സമീപിക്കാതെ വിട്ടാൽ, പണ്ഡിതന്മാർ അത്തരം ആളെ നീതിയിൽ ഗർഭഹന്താവ് എന്ന് പറയുന്നു.
യദ്യദ്വൃണോതി മാം കശ്ചിത്തത്തദ്ദേയമിതി വ്രതമ്। ത്വയാ ച സാപി ദത്താ മേ നാന്യം നാഥമിഹേച്ഛതി
എനിക്ക് ആരെങ്കിലും എന്ത് ചോദിച്ചാലും അതു നൽകണമെന്ന് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തിരിക്കുന്നു. അവളെ നീ തന്നു, അവൾക്ക് ഇവിടെ മറ്റൊരു രക്ഷകനും വേണ്ടതില്ല.
ഇത്യേതാനി സമീക്ഷ്യാഹം കാരണാനി ഭൃഗൂദ്വഹ। അധര്മഭയസംവിഗ്നഃ ശര്മിഷ്ഠാമുപജഗ്മിവാന്। `മത്വൈതന്മേ ധര്മ ഇതി കൃതം ബ്രഹ്മന്ക്ഷമസ്വ മാമ്
ഭൃഗുവംശശ്രേഷ്ഠനേ, ഈ കാരണങ്ങൾ ആലോചിച്ച്, അധർമ്മഭയത്തിൽ ഞാൻ ശർമിഷ്ഠയെ സമീപിച്ചു. 'ഇത് എനിക്കു ന്യായം' എന്ന് വിചാരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണനേ, ഇതിന് എനിക്ക് ക്ഷമിക്കണം.
നന്വഹം പ്രത്യവേക്ഷ്യസ്തേ മദധീനോഽസി പാര്ഥിവ। മിഥ്യാചാരസ്യ ധര്മേഷു ചൌര്യം ഭവതി നാഹുഷ
നിന്റെ ഇഷ്ടം പരിഗണിച്ചാണ് ഞാൻ പ്രവർത്തിച്ചത്, രാജാവേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രിതനാണ്. നീതിയിൽ കപടമായ പെരുമാറ്റം മോഷണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, നഹുഷകുലജ.
ക്രുദ്ധേനോശനസാ ശപ്തോ യയാതിര്നാഹുഷസ്തദാ। പൂര്വം വയഃ പരിത്യജ്യ ജരാം സദ്യോഽന്വപദ്യത
അപ്പോൾ, കോപിതനായ ഉശനസിന്റെ ശാപം Yayātiയെ ബാധിച്ചു; അവൻ മുൻകാല യുവാവസ്ഥ ഉപേക്ഷിച്ച് ഉടൻ തന്നെ വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽപ്പെട്ടു.
അതൃപ്തോ യൌവനസ്യാഹം ദേവയാന്യാം ഭൃഗൂദ്വഹ। പ്രസാദം കുരു മേ ബ്രഹ്മഞ്ജരേയം ന വിശേച്ച മാമ്
ഭൃഗുവംശശ്രേഷ്ഠനേ, ദേവയാനിയോടൊപ്പം ഞാൻ യുവാവസ്ഥയിൽ തൃപ്തനല്ല. ബ്രാഹ്മണനേ, ദയവായി എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണം, ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നെ ബാധിക്കരുത്.
നാഹം മൃഷാ ബ്രവീമ്യേതജ്ജരാം പ്രാപ്തോഽസി ഭൂമിപ। ജരാം ത്വേതാം ത്വമന്യസ്മിന്സംക്രാമയ യദീച്ഛസി
ഞാൻ അസത്യമൊന്നും പറയുന്നില്ല, രാജാവേ, വൃദ്ധാവസ്ഥ നിന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. നീ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ മറ്റൊരാളിലേക്ക് മാറ്റാമല്ലോ.
രാജ്യഭാക്സ ഭവേദ്ബ്രഹ്മന്പുണ്യഭാക്കീര്തിഭാക്തഥാ। യോ മേ ദദ്യാദ്വയഃ പുത്രസ്തദ്ഭവാനനുമന്യതാമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, എനിക്ക് തന്റെ യുവാവസ്ഥ നൽകുന്ന മകൻ രാജാവാകട്ടെ, പുണ്യവും കീർത്തിയും അവനുണ്ടാകട്ടെ. ഇതിന് നീ സമ്മതിക്കണം.
സംക്രാമയിഷ്യസി ജരാം യേഥേഷ്ടം നഹുഷാത്മജ। മാമനുധ്യായ ഭാവേന ന ച പാപമവാപ്സ്യസി
നഹുഷപുത്രാ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ വൃദ്ധാവസ്ഥ മാറ്റാം. മനസ്സിൽ ഭയം കൂടാതെ ചെയ്യൂ, പാപം ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല.
വയോ ദാസ്യതി തേ പുത്രോ യഃ സ രാജാ ഭവിഷ്യതി। ആയുഷ്മാന്കീര്തിമാംശ്ചൈവ ബഹ്വപത്യസ്തഥൈവ ച
തന്റെ യുവാവസ്ഥ നിനക്കു നൽകുന്ന മകനാണ് രാജാവാവുക; അവൻ ദീർഘായുസ്സും കീർത്തിയും അനേകം മക്കളും ലഭിക്കും.
ജരാം പ്രാപ്യ യയാതിസ്തു സ്വപുരം പ്രാപ്യ ചൈവ ഹി। പുത്രം ജ്യേഷ്ഠം വരിഷ്ഠം ച യദുമിത്യബ്രവീദ്വചഃ
വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽപ്പെട്ട യയാതി തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, മൂത്തയും ശ്രേഷ്ഠനുമായ പുത്രനായ യദുവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ജരാവലീ ച മാം താത പലിതാനി ച പര്യഗുഃ। കാവ്യസ്യോശനസഃ ശാപാന്ന ച തൃപ്തോഽസ്മി യൌവനേ
മകനേ, വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, ചാരനരകളും നിറഞ്ഞു. കാവ്യനായ ഉശനസിന്റെ ശാപം കൊണ്ടു ഞാൻ യുവാവിൽ തൃപ്തനല്ല.
ത്വം യദോ പ്രതിപദ്യസ്വ പാപ്മാനം ജരയാ സഹ। യൌവനേന ത്വദീയേന ചരേയം വിഷയാനഹമ്
യദു, നീ എന്റെ പാപവും വൃദ്ധാവസ്ഥയും ഏറ്റെടുക്കു. നിന്റെ യുവാവുപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഇഹലോകസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കട്ടെ.
പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ തു പുനസ്തേ യൌവനം ത്വഹമ്। ദത്ത്വാ സ്വം പ്രതിപത്സ്യാമി പാപ്മാനം ജരയാ സഹ
ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ, ഞാൻ എന്റെ പാപവും വൃദ്ധാവും തിരികെ വാങ്ങി, നിന്റെ യുവാവു നിന്നെ തിരികെ നൽകാം.
ജരായാം ബഹവോ ദോഷാഃ പാനഭോജനകാരിതാഃ। തസ്മാജ്ജരാം ന തേ രാജന്ഗ്രഹീഷ്യ ഇതി മേ മതിഃ
വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ ഭക്ഷണപാനങ്ങൾ കൊണ്ടു പല ദോഷങ്ങളുണ്ട്. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഞാൻ നിന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.