സംക്ഷോഭശ്ചാപി സത്വാനാമനാവൃഷ്ടികൃതോഽഭവത്। ദേവാശ്ചാപി ഭൃശം ത്രസ്താസ്തഥാ സര്വേ മഹര്ഷയഃ
മഴയില്ലായ്മ മൂലം ജീവികൾക്കിടയിൽ കലഹം ഉണ്ടായി; ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും അതിയായി ഭയപ്പെട്ടു.
അരാജകം ജഗത്സര്വമഭിഭൂതമുപദ്രവൈഃ। തതോ ഭീതാഽഭവന്ദേവാഃ കോ നോ രാജാ ഭവേദിതി
രാജാവില്ലാതെ ലോകം ദുരിതങ്ങളിൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ഭയപ്പെട്ടു, 'ആരാണ് നമ്മുടെ രാജാവാവുക?' എന്ന് ആശങ്കിച്ചു.
ദിവി ദേവര്ഷയശ്ചാപി ദേവരാജവിനാകൃതാഃ। ന സ്മ കശ്ചന ദേവാനാം രാജ്യേ വൈ കുരുതേ മതിമ്
സ്വർഗത്തിൽ ദൈവമഹർഷിമാർ രാജാവില്ലാതെ വിഷമിച്ചു; ദേവന്മാരിൽ ആരെയും ആ രാജ്യം ഭരിക്കാൻ യോഗ്യനെന്ന് ആരും കരുതിയില്ല.
ഋഷയോഽഥാബ്രുവന്സര്വേ ദേവാശ്ച ത്രിദിവേശ്വരാഃ। അയം വൈ നഹുപഃ ശ്രീമാന്ദേവരാജ്യേഽഭിഷിച്യതാമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ മഹർഷിമാരും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെ ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: 'ഈ മഹത്വമുള്ള നഹുഷൻ ദേവരാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടട്ടെ.'
തേജസ്വീ ച യശസ്വീ ച ധാര്മികശ്ചൈവ നിത്യദാ। തേ ഗത്വാ ത്വബ്രുവന്സര്വേ രാജാ നോ ഭവ പാര്ഥിവ
അവൻ ശക്തനും പ്രശസ്തനും എപ്പോഴും ധാർമ്മികനും ആണു; അതുകൊണ്ട് അവർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് പറഞ്ഞു: 'നീ ഞങ്ങളുടെ രാജാവാവണം, മഹാരാജാവേ.'
സ താനുവാച നഹുഷോ ദേവാനൃപിഗണാംസ്തഥാ । പിതൃഭിഃ സഹിതാന്രാജന്പരിപ്സന്ഹിതമാത്മനഃ
നഹുഷൻ ദേവന്മാരോടും രാജാക്കന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളോടും പിതാക്കളോടൊപ്പം വന്നവരോടും, തനിക്കു നല്ലതാകുന്നതു ആഗ്രഹിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ദുര്ബലോഽഹം ന മേ ശക്തിര്ഭവതാം പരിപാലനേ। ബലവാഞ്ജ്ഞായതാം കശ്ചിദ്ബലം ശക്രേ ഹി നിത്യദാ
'ഞാൻ ദുർബലനാണ്, നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് ശക്തിയില്ല; ശക്തനായവൻ ആരെങ്കിലും നിയമിക്കപ്പെടണം, കാരണം ഇന്ദ്രന് എപ്പോഴും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.'
തമബ്രുവന്പുനഃ സര്വേ ദേവാ ഋഷിപുരോഗമാഃ । അസ്മാകം തപസാ യുക്തഃ പാഹി രാജ്യം ത്രിവിഷ്ടപേ
അപ്പോൾ മഹർഷിമാർ മുന്നിൽ നിന്നു ദേവന്മാർ എല്ലാവരും വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഞങ്ങളുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി നിനക്കു നൽകുന്നു, സ്വർഗരാജ്യം ഭരിക്കൂ.'
പരസ്പരഭയം ഘോരമസ്മാകം ഹി ന സംശയഃ । അഭിഷിച്യസ്വ രാജേന്ദ്ര ഭവ രാജാ ത്രിവിഷ്ടപേ
'നമ്മിൽ പരസ്പര ഭയം അത്യന്തം ഭയാനകമാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല; രാജേന്ദ്രാ, നീ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടുക, സ്വർഗത്തിലെ രാജാവാവുക.'
ദേവദാനവയക്ഷാണാമൃഷീണാം രക്ഷസാം തഥാ। പിതൃഗന്ധര്വഭൂതാനാം ചക്ഷുര്വിഷയവര്തിനാമ്
'ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും യക്ഷന്മാർക്കും മഹർഷിമാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും ഗന്ധർവന്മാർക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ ജീവികൾക്കും—'
തേജ ആദാസ്യസേ പശ്യന്ബലവാംശ്ച ഭവിഷ്യസി। ധര്മം പുരസ്കൃത്യ സദാ സരവലോകാധിപോ ഭവ
നീ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുമ്പോള് പ്രകാശവും ശക്തിയും നേടും; നീ എപ്പോഴും ധര്മ്മം മുന്നിര്ത്തി, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനാവണം.
ബ്രഹ്മര്ഷീശ്ചാപി ദേവാംശ്ച ഗോപായസ്വ ത്രിവിഷ്ടപേ
സ്വര്ഗ്ഗലോകത്ത് ബ്രഹ്മര്ഷിമാരെയും ദേവന്മാരെയും നീ സംരക്ഷിക്കണം.
ധര്മം പുരസ്കൃത്യ തദാ സര്വലോകാധിപോഽഭവത്। സുദുര്ലഭം വരം ലബ്ധ്വാ പ്രാപ്യ രാജ്യം ത്രിവിഷ്ടപേ
അപ്പോള് ധര്മ്മം മുന്നിര്ത്തി, അവന് എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായി; അപൂര്വ്വമായൊരു വരം ലഭിച്ച് സ്വര്ഗ്ഗത്തില് രാജത്വം നേടി.
ധര്മാത്മാ സതതം ഭൂത്വാ കാമാത്മാ സമപദ്യത। ദേവോദ്യാനേഷു സര്വേഷു നന്ദനോപവനേഷു ച
എപ്പോഴും ധര്മ്മത്തിന് അടിയന്തരനായി കഴിഞ്ഞവന്, പിന്നെ ആഗ്രഹങ്ങളില് ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി; ദേവതകളുടെ എല്ലാ തോട്ടങ്ങളിലും നന്ദനവനങ്ങളിലും.
കൈലാസേ ഹിമവത്പൃഷ്ഠേ മന്ദരേ ശ്വേതപര്വതേ। സഹ്യേ മഹേന്ദ്രേ മലയേ സമുദ്രേഷു സരിത്സു ച
കൈലാസത്തില്, ഹിമവാന്റെ കുന്നുകളില്, മന്ദരയില്, വെള്ളപര്വ്വതത്തില്, സഹ്യപര്വ്വതത്തില്, മഹേന്ദ്രനിലും മലയപര്വ്വതത്തിലും, സമുദ്രങ്ങളിലും നദികളിലും,
അപ്സരോഭിഃ പരിവൃതോ ദേവകന്യാസമാവൃതഃ । നഹുഷോ ദേവരാജോഽഥ ക്രീഡന്ബഹുവിധം തദാ
അപ്സരസ്മാരാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദേവകന്യകമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തില്, അന്നവേളയില് ദേവരാജാവായ നഹുഷന് പലവിധം വിനോദം നടത്തി.
ശ്രൃണ്വന്ദിവ്യാ ബഹുവിധാഃ കഥാഃ ശ്രുതിമനോഹരാഃ । വാദിത്രാണി ച സര്വാണി ഗീതം ച മധുരസ്വനമ്
കേള്വിക്ക് ആകര്ഷകമായ അനേകം ദിവ്യകഥകളും, എല്ലാ വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെയും മധുരമായ ഗാനങ്ങളും അവന് ആസ്വദിച്ചു.
വിശ്വാവസുര്നാരദശ്ച ഗന്ധര്വാപ്സരസാം ഗണാഃ। ഋതവഃ ഷട്ച ദേവേന്ദ്രം മൂര്തിമന്ത ഉപസ്ഥിതാഃ
വിശ്വാവസു, നാരദന്, ഗന്ധര്വ്വരും അപ്സരസ്മാരുടെയും കൂട്ടങ്ങളും, ആറു ঋതുക്കളും ദേവേന്ദ്രന്റെ മുമ്പില് ദേഹധാരികളായി എത്തി.
മാരുതഃ സുരഭിര്വാതി മനോജ്ഞഃ സത്വശീതലഃ । ഏവം വിക്രീഡതസ്തസ്യ നഹുഷസ്യ ദുരാത്മനഃ
സുഖകരവും സുഗന്ധവുമുള്ള ശീതളമായ കാറ്റ് വീശി; അങ്ങനെ ദുഷ്ടചിത്തനായ നഹുഷന് ആനന്ദത്തില് മുഴുകി.
സംപ്രാപ്താ ദര്ശനം ദേവീ ശക്രസ്യ മഹിഷീ പ്രിയാ। സ താം സംദൃശ്യ ദുഷ്ടാത്മാ പ്രാഹ സര്വാന്സഭാസദഃ
ശക്രന്റെ പ്രിയഭാര്യയായ ദേവി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവളെ കണ്ട ദുഷ്ടചിത്തനായവന് സഭയിലെ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു.
ഇന്ദ്രസ്യ മഹിഷീ ദേവീ കസ്മാന്മാം നോപതിഷ്ഠതി। അഹമിന്ദ്രോഽസ്മി ദേവാനാം ലോകാനാം ച തഥേശ്വരഃ
ഇന്ദ്രന്റെ മഹിഷിയായ ദേവി എനിക്ക് സേവനം ചെയ്യാതെ എന്തുകൊണ്ടാണ്? ദേവന്മാരുടെയും ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായ ഇന്ദ്രന് ഞാനല്ലേ?
ആഗച്ഛതു ശചീ മഹ്യം ക്ഷിപ്രമദ്യ നിവേശനമ് । തച്ഛ്രുത്വാ ദുര്മനാ ദേവീ ബൃഹസ്പതിമുവാച ഹ
ശചി ഇന്ന് തന്നെ വേഗം എന്റെ വസതിയിലേക്കു വരട്ടെ; ഇത് കേട്ട ദേവി വിഷാദത്തോടെ ബൃഹസ്പതിയോട് പറഞ്ഞു.
രക്ഷ മാം നഹുഷാദ്ബ്രഹ്മംസ്ത്വാമസ്മി ശരണം ഗതാ। സര്വലക്ഷണസംപന്നാം ബ്രഹ്മംസ്ത്വം മാം പ്രഭാഷസേ
നഹുഷനില് നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ ബ്രഹ്മന്; ഞാന് നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള എന്നോട് നീ സംസാരിക്കുന്നു ബ്രഹ്മന്.
ദേവരാജസ്യ ദയിതാമത്യന്തം സുഖഭാഗിനീമ്। അവൈധവ്യേന യുക്താം ചാപ്യേകപത്നീം പതിവ്രദാമ്
ദേവരാജാവിന്റെ പ്രിയയായവളും, അത്യന്തം ഭാഗ്യശാലിയും, ഭര്ത്താവിനോടൊപ്പം വിധവയാകാതെ, ഏകഭര്ത്തൃവ്രതയുമായും, ഭര്ത്താവിനോട് വിശുദ്ധയായവളും.
ഉക്തവാനസി മാം പൂര്വമൃതാം താം കുരു വൈ ഗിരമ്। നോക്തപൂര്വം ച ഭഗവന്മൃഷാ തേ കിംചിദീശ്വര
നീ മുമ്പ് എന്നോട് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതാണിത്; അതു ഇപ്പോള് പാലിക്കണം. ഭഗവന്, നീ ഒരിക്കലും അസത്യമായി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
തസ്മാദേതദ്ഭവേത്സത്യം ത്വയോക്തം ദ്വിജസത്തമ। ബൃഹസ്പതിരഥോവാച ഇന്ദ്രാണീം ഭയമോഹിതാമ്
അതിനാല് നീ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരിക്കട്ടെ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ; പിന്നെ ബൃഹസ്പതി ഭയത്താല് വിറകുന്ന ഇന്ദ്രാണിയോട് പറഞ്ഞു.
യദുക്താസി മയാ ദേവി സത്യം തദ്ഭവിതാ ധ്രുവമ് । ദ്രക്ഷ്യസേ ദേവരാജം തമിന്ദ്രം ശീഘ്രമിഹാഗതമ്
ദേവി, ഞാന് നിന്നോട് പറഞ്ഞത് ഉറപ്പായും നടക്കും; നീ ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രനെ ഉടന് ഇവിടെ വരുന്നത് കാണും.
ന ഭേതവ്യം ച നഹുഷാത്സത്യമേതദ്ബ്രവീമി തേ। സമാനയിഷ്യേ ശക്രേണ നചിരാദ്ഭവതീമഹമ്
നഹുഷനെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; ഇതാണ് സത്യം ഞാന് പറയുന്നത്. ഞാന് ഉടന് തന്നെ നിന്നെയും ശക്രനെയും ഒന്നിപ്പിക്കും.
അഥ ശുശ്രാവ നഹുഷ ഇന്ദ്രാണീം ശരണീം ഗതാമ്। ബൃഹസ്പതേരങ്ഗിരസശ്രുക്രോധ സ നൃപസ്തദാ
അപ്പോള് നഹുഷന് കേട്ടു ഇന്ദ്രാണി ബൃഹസ്പതിയുടെ അടുക്കല് അഭയം തേടി എത്തിയതായി. അങ്ങനെയിരിക്കെ, അങ്കിരസിന്റെ മകനായ ബൃഹസ്പതി അവളെ സംരക്ഷിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞ രാജാവ് അത്യന്തം കോപിതനായി.
ക്രുദ്ധം തു നഹുഷം ദൃഷ്ട്വാ ദേവാ ഋഷിപുരോഗമാഃ। അബ്രുവന്ദേവരാജാനം നഹുഷം ഘോരദര്ശനമ്
നഹുഷന് കോപിതനാകുന്നത് കണ്ട ദേവന്മാരും മുന്നണി ഋഷിമാരും, ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള ദേവരാജാവായ നഹുഷനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.