ശിഷ്യൈഃ പരിവൃതോ വിദ്വാന്നീതിശാസ്ത്രാര്ഥകോവിദഃ । പാണ്ഡവാനാം ഹിതാര്ഥായ കൌരവാന്പ്രതിജഗ്മിവാന്
ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, നയശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ ജ്ഞാനി, പാണ്ഡവന്മാരുടെ ഭലത്തിനായി കൌരവന്മാരുടെ അടുക്കൽ പോയി.
പുരോഹിതം തേ പ്രസ്ഥാപ്യ നഗരം നാഗസാഹ്വയമ്। ദൂതാന്പ്രസ്ഥാപയാമാസുഃ പാര്ഥിവേഭ്യസ്തതസ്തതഃ
പുരോഹിതനെ നാഗസാഹ്വയമെന്ന നഗരത്തിലേക്ക് അയച്ചശേഷം, ദ്രുപദൻ മറ്റു രാജാക്കന്മാരുടെ അടുക്കൽ ദൂതന്മാരെ അയച്ചു.
പ്രസ്ഥാപ്യ ദൂതാനന്യത്ര ദ്വാരകാം പുരുഷര്ഷഭഃ । സ്വയം ജഗാമ കൌരവ്യഃ കുന്തീപുത്രോ ധനഞ്ജയഃ
മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് ദൂതന്മാരെ അയച്ച ശേഷം, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ ധനഞ്ജയൻ സ്വയം ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.
ഗതേ ദ്വാരവതീം കൃഷ്ണ ബലദേവേ ച മാധവേ। സഹ വൃഷ്ണ്യന്ധകൈഃ സര്വൈര്ഭോജൈശ്ച ശതശസ്തദാ
കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ദ്വാരവതിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകർ, നൂറുകണക്കിന് ഭോജന്മാർ എന്നിവരും കൂടെ പോയി.
സര്വമാഗമയാമാസ പാണ്ഡവാനാം വിചേഷ്ടിതമ് । ധൃതരാഷ്ട്രാത്മജോ രാജാ ഗൂഢൈഃ പ്രണിഹിതൈശ്ചരൈഃ
ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകൻ, രഹസ്യമായും വിശ്വസ്തരായ ചാരന്മാരുടെ സഹായത്തോടെ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അറിഞ്ഞു.
സ ശ്രുത്വാ മാധവം യാന്തം സദശ്വൈരനിലോപമൈഃ । ബലേന നാതിമഹതാ ദ്വാരകാമഭ്യയാത്പുരീമ്
മാധവൻ കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ള കുതിരകളോടും വലിയ സൈന്യം കൂടാതെ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞ്, അവൻ ദ്വാരക നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തമേവ ദിവസം ചാപി കൌന്തേയഃ പാണ്ഡുനന്ദനഃ । ആനന്രതനഗരീം രമ്യാം ജഗാമാശു ധനഞ്ജയഃ
അന്നേ ദിവസം തന്നെ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ സന്തോഷമായ ധനഞ്ജയൻ, മനോഹരമായ അനർത്ത നഗരം വേഗത്തിൽ എത്തി.
തൌ യാത്വാ പുരുഷവ്യാഘ്രൌ ദ്വാരകാം കുരുനന്ദനൌ । സുപ്തം ദദൃശതുഃ കൃഷ്ണം ശയാനം ചാഭിജഗ്മതുഃ
ആ രണ്ട് പുരുഷസിംഹന്മാർ, കുരുവംശജന്മാർ, ദ്വാരകയിൽ എത്തിയപ്പോൾ കൃഷ്ണനെ ഉറങ്ങുന്നതായി കണ്ടു, പിന്നെ അവനെ സമീപിച്ചു.
ദുര്യോധനസ്തു പ്രഥമം വാസുദേവമുപാശ്രയത് । ഉച്ഛീര്ഷതശ്ച കൃഷ്ണസ്യ നിഷസാദ വരാസനേ
ദുര്യോധനൻ ആദ്യം വാസുദേവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി, കൃഷ്ണന്റെ തലവശത്ത് നല്ല ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
തതഃ കിരീടീ തസ്യാനു പ്രവിവേശ മഹാമനാഃ । പശ്ചാര്ധേ തു സ കൃഷ്ണസ്യ പ്രഹ്വോഽതിഷ്ഠത്കൃതാഞ്ജലിഃ
അതിനുശേഷം കിരീടധാരിയായ അർജുനൻ അകത്തു കയറി, കൃഷ്ണന്റെ കാലവശത്ത് കയ്യുകൂപ്പി വിനയത്തോടെ നിന്നു.
പ്രതിബുദ്ധഃ സ വാര്ഷ്ണേയോ ദദര്ശാഗ്രേ കിരീടിനാമ്। സിംഹാസനഗതം പശ്ചാത്പരിവൃത്യ ച ദൃഷ്ടവാന്
വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണൻ ഉണർന്നപ്പോൾ, മുന്നിൽ ഇരുന്ന അർജുനനെ കണ്ടു, പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് പിന്നിൽ ഇരുന്നയാളെ കണ്ടു.
സ തയോഃ സ്വാഗതം കൃത്വാ യഥാവത്പ്രതിപൂജ്യ തൌ । തദാഗമനജം ഹേതും പപ്രച്ഛ മധുസൂദനഃ
അവരെ ഇരുവരെയും യഥാവിധി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ച്, വരവിന്റെ കാരണം മധുസൂദനൻ ചോദിച്ചു.
തതോ ദുര്യോധനഃ കൃഷ്ണാമുവാച പ്രഹസന്നിവ। വിഗ്രഹേഽസ്മിന്ഭവാന്സാഹ്യം മമ ദാതുമിഹാര്ഹതി
അപ്പോൾ ദുര്യോധനൻ ചിരിച്ചുപോലെത്തി കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ സംഘർഷത്തിൽ നീ എനിക്ക് സഹായം നൽകണം.'
സമം ഹി ഭവതഃ സഖ്യം മമ ചൈവാര്ജുനേഽപി ച। തഥാ സംബന്ധകം തുല്യമസ്മാകം ത്വയി മാധവ
നിന്റെ സൗഹൃദം എനിക്കും അർജുനനും ഒരുപോലെയാണ്; അതുപോലെ, മാധവ, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധവും സമാനമാണ്.
അഹം ചാഭിഗതം സന്തോ ഭജന്തേ പൂര്വസാരിണഃ ।। ത്വം ച ശ്രേഷ്ഠതമോ ലോകേ സതാമദ്യ ജനാര്ദന
എന്നെയും സമീപിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ആദരിക്കുന്നു, മുൻപത്തെ മഹാന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നീയാണു ഏറ്റവും ഉത്തമനായവൻ, ജനാർദ്ദനാ.
സതതം സംമതശ്ചൈവ സദ്വൃത്തമനുപാലയ
നീ എപ്പോഴും എല്ലാവരുടെയും മാന്യനാണ്, നല്ല പെരുമാറ്റം നീ പാലിക്കുന്നു.
ഭവാനഭിഗതഃ പൂര്വമത്ര മേ നാസ്തി സംശയഃ। ദൃഷ്ടസ്തു പ്രഥമം രാജന്മയാ പാര്ഥോ ധനഞ്ജയഃ
നീ ആദ്യം എന്നെ സമീപിച്ചതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല. രാജാവേ, പക്ഷേ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത് പാർത്ഥൻ ധനഞ്ജയനെയാണ്.
തവ പൂര്വാഭിഗമനാത്പൂര്വം ചാപ്യസ്യ ദര്ശനാത് । സാഹായ്യമുഭയോരേവ കരിഷ്യാമി സുയോധന
നീ ആദ്യം വന്നതും, അവനെ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടതും കൊണ്ടു, സുവ്യോധനാ, ഞാൻ നിങ്ങളിരുവർക്കും സഹായം നൽകും.
പ്രവാരണം തു ബാലാനാം പൂര്വം കാര്യമിതി ശ്രുതിഃ। തസ്മാത്പ്രവാരണം പൂര്വമര്ഹഃ പാര്ഥോ ധനഞ്ജയഃ
ചെറുപ്പക്കാർക്ക് ആദ്യം ക്ഷണം നൽകണമെന്ന് ആചാരം പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് പാർത്ഥൻ ധനഞ്ജയനാണ് ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അർഹൻ.
മത്സംഹനനതുല്യാനാം ഗോപാനാമര്ബുദം മഹത്। നാരായണാ ഇതി ഖ്യാതാഃ സര്വേ സംഗ്രാമയോധിനഃ
എന്നെപ്പോലെ ശക്തിയുള്ള ഗോപന്മാരുടെ വലിയൊരു സംഘം ഉണ്ട്; അവർ എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ പ്രശസ്തരായ നാരായണന്മാരാണ്.
തേ വാ യുധി ദുരാധര്ഷാ ഭവന്ത്വേകസ്യ സൈനികാഃ । അയുധ്യമാനഃ സംഗ്രാമേ ന്യസ്തശസ്ത്രോഽഹമേകതഃ
അവർ ആ അജയ്യ സൈന്യം ഒരുവന്റെ പക്ഷമായി ഇരിക്കട്ടെ. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആയുധം ഇല്ലാതെ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കില്ല.
ആഭ്യാമന്യതരം പാര്ഥ യത്തേ ഹൃദ്യതരം മതമ്। തദ്വൃണീതാം ഭവാനഗ്രേ പ്രവാര്യസ്ത്വം ഹി ധര്മതഃ
ഇവയിൽ നിന്നു, പാർത്ഥാ, നിനക്ക് മനസ്സിന് ഇഷ്ടമായതെന്താണോ അതു നീ ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കു; നീയാണ ведь ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അർഹൻ.
ഏതദ്വിദിത്വാ കൌന്തേയ വിചാര്യ ച പുനഃ പുനഃ । താന്വാ വരയ സാഹായ്യേ മാം സാചിവ്യേഽഥവാ പുനഃ
ഇത് മനസ്സിലാക്കി, വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ച്, സഹായത്തിനായി അവരെ വേണമോ, അല്ലെങ്കിൽ ഉപദേശത്തിനായി എന്നെ വേണമോ എന്നത് നീ തിരഞ്ഞെടുക്കു, കൗന്തേയ.
ഏവമുക്തസ്തു കൃഷ്ണേന കുന്തീപുത്രേ ധനഞ്ജയഃ। അയുധ്യമാനം സംഗ്രാമേ വരയാമാസ കേശവമ്
കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കുന്തിപുത്രൻ ധനഞ്ജയൻ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കാത്ത കേശവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു.
നാരായണമമിഘ്നം കാമാജ്ജാതമജം നൃഷു । സര്വക്ഷത്രസ്യ പുരതോ ദേവദാനവയോരപി
പാപമില്ലാത്തതും, ജനങ്ങളിൽ ജനിച്ചിട്ടും, വൃദ്ധിയില്ലാത്തതുമായ നാരായണനെ, എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരുടെയും മുമ്പിൽ, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും പോലും മുൻനിർത്തി, അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കി.
ദുര്യോധനസ്തു തത്സൈന്യം സര്വമാവരയത്തദാ । സഹസ്രാണാം മഹസ്രം തു യോധാനാം പ്രാപ്യ ഭാരത
പക്ഷേ, ദുര്യോധനൻ ആ വലിയ സൈന്യം മുഴുവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കി; ആയിരം ആയിരം യോദ്ധാക്കൾ അടങ്ങിയ മഹാസേന അവനു ലഭിച്ചു, ഭാരതാ.
കൃഷ്ണം ചാപഹൃതം ജ്ഞാത്വാ സംപ്രാപ പരമാം മുദമ് । ദുര്യോധനസ്തു തത്സൈന്യം സര്വമാദായ പാര്ഥിവഃ
കൃഷ്ണനെ പാർത്ഥൻ തിരഞ്ഞെടുക്കിയെന്നു അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ദുര്യോധനൻ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു; രാജാവായ അവൻ ആ വലിയ സൈന്യം മുഴുവൻ ഏറ്റെടുത്തു.
തതോഽഭ്യയാദ്ഭീമബലോ രൌഹിണേയം മഹാബലമ് । സര്വം ചാഗമനേ ഹേതും സ തസ്മൈ സംന്യവേദയത്। പ്രത്യുവാച തതഃ ശൌരിര്ധാര്തരാഷ്ട്രമിദം വചഃ
അതിനുശേഷം ഭീമസേനൻ, സിംഹത്തെപ്പോലെ ശക്തനായവൻ, രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ ബലഭദ്രനെ സമീപിച്ചു. അവിടത്തേക്കു വരാനുള്ള കാര്യം മുഴുവനും അവനോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ ശൗരി, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വിദിതം തേ നരവ്യാഘ്ര സര്വം ഭവിതുമര്ഹതി। യന്മയോക്തം വിരാടസ്യ പുരാ വൈവാഹികേ തദാ
നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്, മനുഷ്യസിംഹാ, സംഭവിക്കേണ്ടതെന്താണെന്നും നിനക്ക് അറിയാം. ഞാൻ മുൻപ് വിരാടന്റെ വീട്ടിൽ വിവാഹസമയത്ത് പറഞ്ഞതും അതുപോലെയാണ്.
നിഗൃഹ്യോക്തോ ഹൃഷീകേശസ്ത്വദര്ഥം കുരുനന്ദന। മയാ സംബന്ധകം തുല്യമിതി രാജന്പുനഃപുനഃ
ഹൃഷീകേശനെ ഞാൻ പലതവണ അടക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞത്, കുരുനന്ദനാ, നിന്റെ കാര്യമെന്നു ഞാൻ ഈ ബന്ധം തുല്യമായി കാണുന്നു, രാജാവേ.