വിദുരശ്ചാപി തദ്വാക്യം സാധയിഷ്യതി താവകമ്। ഭീഷ്മദ്രോണകൃപാദീനാം ഭേദം സംജനയിഷ്യതി
വിദുരനും ആ വാക്കുകള് നിന്റെ പക്ഷത്തേക്ക് പിന്തുണയ്ക്കും; ഭീഷ്മന്, ദ്രോണം, കൃപന് എന്നിവരിലെയും മറ്റുള്ളവരിലെയും ഐക്യം തകര്ക്കും.
അമാത്യേഷു ച ഭിന്നേഷു യോധേഷു വിമുഖേഷു ച। പുനരേകത്ര കരണം തേഷാം കര്മ ഭവിഷ്യതി
അമാത്യന്മാര് വിഭജിക്കപ്പെടുകയും, യോദ്ധാക്കള്ക്ക് മനസ്സില്ലാതാകുകയും ചെയ്താല്, അവരുടെ പ്രവൃത്തികള് ഒടുവില് വീണ്ടും ഒരുമയാകും.
ഏതസ്മിന്നന്തരേ പാര്ഥാഃ സുഖമേകാഗ്രബുദ്ധയഃ। സേനാകര്മ കരിഷ്യന്തി ദ്രവ്യാണാം ചൈവ സഞ്ചയമ്
ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോള് പൃഥയുടെ മക്കള് മനസ്സു ശാന്തരായി, ഏകാഗ്രതയോടെ സൈന്യത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളും ധനസമ്പാദനവും നടത്തും.
ഭിദ്യമാനേഷു ച സ്വേഷു ലമ്ബമാനേ തഥാ ത്വയി। ന തഥാ തേ കരിഷ്യന്തി സേനാകര്മ ന സംശയഃ
നിന്റെവരുടെ ഇടയില് ഭിന്നതയും, നിന്നില് തന്നെ സംശയവും ഉണ്ടാകുമ്പോള്, നിന്റെ സൈന്യം അത്ര ഫലപ്രദമായി പ്രവര്ത്തിക്കില്ല — ഇതില് സംശയമില്ല.
ഏതത്പ്രയോജനം ചാത്ര പ്രാധാന്യേനോപലഭ്യതേ। സംഗത്യാ ധൃതരാഷ്ട്രശ്ച കുര്യാദ്ധര്മ്യം വചസ്തവ
ഇവിടെ പ്രധാനമായും മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് ഇതാണ്: ഐക്യത്തോടെ ധൃതരാഷ്ട്രന് നിന്റെ ധാര്മ്മിക വാക്കുകള് അനുസരിക്കാം.
സ ഭവാന്ധര്മയുക്തശ്ച ധര്മ്യം തേഷു സമാചരന് । കൃപാലുഷു പരിക്ലേശാന്പാണ്ഡവീയാന്പ്രകീര്തയന്
അതിനാല് നീ ധര്മ്മത്തില് ഉറച്ചവനായി അവരോടൊപ്പം നീതി പാലിക്കണം; കരുണയുള്ളവരോട് പാണ്ഡവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകള് പറയണം.
വൃദ്ധേഷു കുലധര്മം ച ബ്രുവന്പൂര്വൈരനുഷ്ഠിതമ് । വിഭേത്സ്യതി മനാംസ്യേഷമിതി മേ നാത്ര സംശയഃ
വയസ്സായവരോടൊപ്പം, മൂപ്പന്മാർ പാലിച്ചിരുന്ന കുടുംബനീതിയെ പ്രസ്താവിച്ചാൽ, ഇവരുടെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയുണ്ടാകും എന്നതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല.
ന ച തേഭ്യോ ഭയം തേഽസ്തി ബ്രാഹ്മണോ ഹ്യസി വേദവിത് । ദൂതകര്മണി യുക്തശ്ച സ്ഥവിരശ്ച വിശേഷതഃ
അവരിൽ നിന്നു നിനക്കു ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, നീ ഒരു ബ്രാഹ്മണനും, വേദപാരായണനും, ദൂതപ്രവൃത്തിക്ക് ഏറ്റവും യോഗ്യനും, പ്രായം ചെന്നവനും ആണല്ലോ.
സ ഭവാന്പുഷ്യയോഗേന മുഹൂര്തേന ജയേന ച। കൌരവേയാന്പ്രയാത്വാശു കൌന്തേയസ്യാര്ഥസിദ്ധയേ
അതിനാൽ, പുഷ്യനക്ഷത്രവും വിജയമുഹൂർത്തവും കൂടിയപ്പോൾ, നീ വേഗത്തിൽ കൌരവന്മാരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു കുന്തിദേവിയുടെ മകന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കണം.
തഥാഽനുശിഷ്ടഃ പ്രയയൌ ദ്രുപദേന മഹാത്മനാ। പുരോധാ വൃത്തസംപന്നോ നഗരം നാഗസാഹ്വയമ്
മഹാത്മാവായ ദ്രുപദൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, നല്ല സ്വഭാവമുള്ള പുരോഹിതൻ നാഗസാഹ്വയമെന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ശിഷ്യൈഃ പരിവൃതോ വിദ്വാന്നീതിശാസ്ത്രാര്ഥകോവിദഃ । പാണ്ഡവാനാം ഹിതാര്ഥായ കൌരവാന്പ്രതിജഗ്മിവാന്
ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, നയശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ ജ്ഞാനി, പാണ്ഡവന്മാരുടെ ഭലത്തിനായി കൌരവന്മാരുടെ അടുക്കൽ പോയി.
പുരോഹിതം തേ പ്രസ്ഥാപ്യ നഗരം നാഗസാഹ്വയമ്। ദൂതാന്പ്രസ്ഥാപയാമാസുഃ പാര്ഥിവേഭ്യസ്തതസ്തതഃ
പുരോഹിതനെ നാഗസാഹ്വയമെന്ന നഗരത്തിലേക്ക് അയച്ചശേഷം, ദ്രുപദൻ മറ്റു രാജാക്കന്മാരുടെ അടുക്കൽ ദൂതന്മാരെ അയച്ചു.
പ്രസ്ഥാപ്യ ദൂതാനന്യത്ര ദ്വാരകാം പുരുഷര്ഷഭഃ । സ്വയം ജഗാമ കൌരവ്യഃ കുന്തീപുത്രോ ധനഞ്ജയഃ
മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് ദൂതന്മാരെ അയച്ച ശേഷം, കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ ധനഞ്ജയൻ സ്വയം ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.
ഗതേ ദ്വാരവതീം കൃഷ്ണ ബലദേവേ ച മാധവേ। സഹ വൃഷ്ണ്യന്ധകൈഃ സര്വൈര്ഭോജൈശ്ച ശതശസ്തദാ
കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ദ്വാരവതിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകർ, നൂറുകണക്കിന് ഭോജന്മാർ എന്നിവരും കൂടെ പോയി.
സര്വമാഗമയാമാസ പാണ്ഡവാനാം വിചേഷ്ടിതമ് । ധൃതരാഷ്ട്രാത്മജോ രാജാ ഗൂഢൈഃ പ്രണിഹിതൈശ്ചരൈഃ
ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മകൻ, രഹസ്യമായും വിശ്വസ്തരായ ചാരന്മാരുടെ സഹായത്തോടെ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അറിഞ്ഞു.
സ ശ്രുത്വാ മാധവം യാന്തം സദശ്വൈരനിലോപമൈഃ । ബലേന നാതിമഹതാ ദ്വാരകാമഭ്യയാത്പുരീമ്
മാധവൻ കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ള കുതിരകളോടും വലിയ സൈന്യം കൂടാതെ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞ്, അവൻ ദ്വാരക നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
തമേവ ദിവസം ചാപി കൌന്തേയഃ പാണ്ഡുനന്ദനഃ । ആനന്രതനഗരീം രമ്യാം ജഗാമാശു ധനഞ്ജയഃ
അന്നേ ദിവസം തന്നെ, പാണ്ഡവന്മാരുടെ സന്തോഷമായ ധനഞ്ജയൻ, മനോഹരമായ അനർത്ത നഗരം വേഗത്തിൽ എത്തി.
തൌ യാത്വാ പുരുഷവ്യാഘ്രൌ ദ്വാരകാം കുരുനന്ദനൌ । സുപ്തം ദദൃശതുഃ കൃഷ്ണം ശയാനം ചാഭിജഗ്മതുഃ
ആ രണ്ട് പുരുഷസിംഹന്മാർ, കുരുവംശജന്മാർ, ദ്വാരകയിൽ എത്തിയപ്പോൾ കൃഷ്ണനെ ഉറങ്ങുന്നതായി കണ്ടു, പിന്നെ അവനെ സമീപിച്ചു.
ദുര്യോധനസ്തു പ്രഥമം വാസുദേവമുപാശ്രയത് । ഉച്ഛീര്ഷതശ്ച കൃഷ്ണസ്യ നിഷസാദ വരാസനേ
ദുര്യോധനൻ ആദ്യം വാസുദേവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി, കൃഷ്ണന്റെ തലവശത്ത് നല്ല ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.
തതഃ കിരീടീ തസ്യാനു പ്രവിവേശ മഹാമനാഃ । പശ്ചാര്ധേ തു സ കൃഷ്ണസ്യ പ്രഹ്വോഽതിഷ്ഠത്കൃതാഞ്ജലിഃ
അതിനുശേഷം കിരീടധാരിയായ അർജുനൻ അകത്തു കയറി, കൃഷ്ണന്റെ കാലവശത്ത് കയ്യുകൂപ്പി വിനയത്തോടെ നിന്നു.
പ്രതിബുദ്ധഃ സ വാര്ഷ്ണേയോ ദദര്ശാഗ്രേ കിരീടിനാമ്। സിംഹാസനഗതം പശ്ചാത്പരിവൃത്യ ച ദൃഷ്ടവാന്
വൃഷ്ണിവംശജനായ കൃഷ്ണൻ ഉണർന്നപ്പോൾ, മുന്നിൽ ഇരുന്ന അർജുനനെ കണ്ടു, പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് പിന്നിൽ ഇരുന്നയാളെ കണ്ടു.
സ തയോഃ സ്വാഗതം കൃത്വാ യഥാവത്പ്രതിപൂജ്യ തൌ । തദാഗമനജം ഹേതും പപ്രച്ഛ മധുസൂദനഃ
അവരെ ഇരുവരെയും യഥാവിധി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ച്, വരവിന്റെ കാരണം മധുസൂദനൻ ചോദിച്ചു.
തതോ ദുര്യോധനഃ കൃഷ്ണാമുവാച പ്രഹസന്നിവ। വിഗ്രഹേഽസ്മിന്ഭവാന്സാഹ്യം മമ ദാതുമിഹാര്ഹതി
അപ്പോൾ ദുര്യോധനൻ ചിരിച്ചുപോലെത്തി കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ സംഘർഷത്തിൽ നീ എനിക്ക് സഹായം നൽകണം.'
സമം ഹി ഭവതഃ സഖ്യം മമ ചൈവാര്ജുനേഽപി ച। തഥാ സംബന്ധകം തുല്യമസ്മാകം ത്വയി മാധവ
നിന്റെ സൗഹൃദം എനിക്കും അർജുനനും ഒരുപോലെയാണ്; അതുപോലെ, മാധവ, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധവും സമാനമാണ്.
അഹം ചാഭിഗതം സന്തോ ഭജന്തേ പൂര്വസാരിണഃ ।। ത്വം ച ശ്രേഷ്ഠതമോ ലോകേ സതാമദ്യ ജനാര്ദന
എന്നെയും സമീപിക്കുന്നവരെ ഞാൻ ആദരിക്കുന്നു, മുൻപത്തെ മഹാന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നീയാണു ഏറ്റവും ഉത്തമനായവൻ, ജനാർദ്ദനാ.
സതതം സംമതശ്ചൈവ സദ്വൃത്തമനുപാലയ
നീ എപ്പോഴും എല്ലാവരുടെയും മാന്യനാണ്, നല്ല പെരുമാറ്റം നീ പാലിക്കുന്നു.
ഭവാനഭിഗതഃ പൂര്വമത്ര മേ നാസ്തി സംശയഃ। ദൃഷ്ടസ്തു പ്രഥമം രാജന്മയാ പാര്ഥോ ധനഞ്ജയഃ
നീ ആദ്യം എന്നെ സമീപിച്ചതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല. രാജാവേ, പക്ഷേ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത് പാർത്ഥൻ ധനഞ്ജയനെയാണ്.
തവ പൂര്വാഭിഗമനാത്പൂര്വം ചാപ്യസ്യ ദര്ശനാത് । സാഹായ്യമുഭയോരേവ കരിഷ്യാമി സുയോധന
നീ ആദ്യം വന്നതും, അവനെ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടതും കൊണ്ടു, സുവ്യോധനാ, ഞാൻ നിങ്ങളിരുവർക്കും സഹായം നൽകും.
പ്രവാരണം തു ബാലാനാം പൂര്വം കാര്യമിതി ശ്രുതിഃ। തസ്മാത്പ്രവാരണം പൂര്വമര്ഹഃ പാര്ഥോ ധനഞ്ജയഃ
ചെറുപ്പക്കാർക്ക് ആദ്യം ക്ഷണം നൽകണമെന്ന് ആചാരം പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് പാർത്ഥൻ ധനഞ്ജയനാണ് ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അർഹൻ.
മത്സംഹനനതുല്യാനാം ഗോപാനാമര്ബുദം മഹത്। നാരായണാ ഇതി ഖ്യാതാഃ സര്വേ സംഗ്രാമയോധിനഃ
എന്നെപ്പോലെ ശക്തിയുള്ള ഗോപന്മാരുടെ വലിയൊരു സംഘം ഉണ്ട്; അവർ എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ പ്രശസ്തരായ നാരായണന്മാരാണ്.