തതോഽബ്രവീദ്ധര്മസുതഃ പ്രഹസ്യ ക്ഷിപ്രം ഗത്വാ ബ്രൂഹി സുയോധനം തമ്। പിതാമഹഃ ശാന്തനവോ ബ്രവീതു പൂര്ണോ ന പൂര്ണോഽദ്യ ത്രയോദശോ നഃ
അപ്പോൾ ധർമ്മപുത്രൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ഉടൻ പോയി ആ സുയോധനനോട് പറയൂ; ശാന്തനുവിന്റെ മകനായ പിതാമഹൻ പറയട്ടെ, നമ്മുടെ പതിമൂന്നാം വർഷം പൂർത്തിയായോ ഇല്ലയോ എന്ന്.
സംവത്സരാത്തേ തു ധനഞ്ജയേന വിഷ്ഫാരിതം ഗാണ്ഡിവമാജിമധ്യേ। പൂര്ണോ ന പൂര്ണോ ന ഇതി ബ്രവീതു യദസ്യ സത്യം മമ തത്പ്രമാണമ്
പതിവർഷം കഴിഞ്ഞ് ധനഞ്ജയൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗാണ്ഡീവം പിടിച്ചതാണോ അല്ലയോ എന്ന് ഭീഷ്മൻ പറയട്ടെ; അവൻ സത്യം പറയുന്നതെന്താണോ അതാണ് എനിക്ക് മാനദണ്ഡം.
തേനൈവമുക്തഃ സ നിവൃത്യ ദൂതോ ദുര്യോധനം പ്രാപ്യ ശശംസ തത്ത്വമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ദൂതൻ മടങ്ങി പോയി, സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ ദുര്യോധനനോട് അറിയിച്ചു.
സമേത്യ ദൂതേന സ രാജപുത്രോ ദുര്യോധനോ മന്ത്രയാമാസ തത്ര। ഭീഷ്മേണ കര്ണേന കൃപേണ ചൈവ ദ്രോണേന ഭൂരിശ്രവസാ ച സാര്ധമ്
ദൂതനുമായി കൂടിച്ചേർന്ന ശേഷം, രാജകുമാരനായ ദുര്യോധനൻ അവിടെ ഭീഷ്മൻ, കർണൻ, കൃപ, ദ്രോൺ, ഭൂരിശ്രവസ് എന്നിവരുമായി ആലോചിച്ചു.
സംമന്ത്ര്യ രാത്രൌ ബഹുഭിഃ സുഹൃദ്ഭി- ര്ഭീഷ്മോഽബ്രവീദ്ധാര്തരാഷ്ട്രം മഹാത്മാ । തീര്ണപ്രതിജ്ഞേന ധനംജയേന വിഷ്ഫാരിതം ഗാണ്ഡിവമാജിമധ്യേ
രാത്രിയിൽ പല സുഹൃത്തുക്കളുമായി ആലോചിച്ച ശേഷം, മഹാത്മാവായ ഭീഷ്മൻ ഹർത്തരാഷ്ട്രനായ ദുര്യോധനനോട് പറഞ്ഞു: വാഗ്ദാനം പാലിച്ച ധനഞ്ജയൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗാണ്ഡീവം പിടിച്ചു.
നേച്ഛന്ത്യസത്യേന സുരേന്ദ്രലോകം പാണ്ഡോഃ സുതാ ബ്രഹ്മണശ്ചാപി ലോകമ്। തഥ്യം ച തേ പഥ്യമഹം ബ്രവീമി സ്വര്ഗ്യം യശസ്യം പരലോകപഥ്യമ്
പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കൾക്ക് അസത്യത്തിലൂടെ ഇന്ദ്രലോകമോ ബ്രഹ്മലോകമോ നേടണമെന്ന ആഗ്രഹമില്ല; ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നത് സത്യമാണെന്നും, അതാണ് നിനക്ക് ഉത്തമവും, സ്വർഗ്ഗവും, കീർത്തിയും, പരലോകത്തിൽ നല്ലതുമാണ്.
കുന്തീസുതൈസ്ത്വം സമുപൈഹി സന്ധിം ഭുങ്ക്ഷ്വ സ്വരാജ്യം സഹ പാണ്ഡവേയൈഃ। യുധ്യസ്വ നോചേത്സ്ഥിരബുദ്ധിരാജൌ കുന്തീസുതൈര്യദ്യപി രാജ്യമിച്ഛേഃ
കുന്തിദേവിയുടെ മക്കളുമായി നീ സമാധാനം സ്ഥാപിച്ച് പാണ്ഡവന്മാരോടൊപ്പം നിന്റെ രാജ്യം ആസ്വദിക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ, യുദ്ധത്തിൽ മനസ്സുറച്ച് രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, കുന്തിദേവിയുടെ മക്കളെ നേരിട്ട് നേരിടേണ്ടി വരും.
ആന്തം ന ശക്യം കപടേന ഭോക്തും രാജ്യം പരേഷാം മഹതാം ബലീനാമ്। ജിത്വാ ശത്രൂന്ഭുങ്ക്ഷ്വ രാജ്യം സമഗ്രം ഹതോ ഭവാന്ഭോക്ഷ്യതി വജ്രിലോകമ്
ശക്തരായ മറ്റുള്ളവരുടെ രാജ്യം വഞ്ചനയിലൂടെ നേടാനാവില്ല. ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് മുഴുവൻ രാജ്യം ആസ്വദിക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ യുദ്ധത്തിൽ വീണാൽ നീ ഇന്ദ്രന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും.
ഹതോസ്മി തൈര്വാ സുരലോകമേമി
അവരാൽ ഞാൻ കൊല്ലപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ദേവതകളുടെ ലോകത്തേക്ക് പോകും.
തേ ധാര്തരാഷ്ട്രാഃ സമയം നിശമ്യ തീര്ണപ്രതിജ്ഞസ്യ ധനംജയസ്യ സംചിന്ത്യ സര്വേ സഹിതാഃ സുഹൃദ്ഭിഃ സപാര്ഥിവാഃ സ്വാനി ഗൃഹാണി ജഗ്മുഃ
ഈ ഉടമ്പടി കേട്ട ശേഷം, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ മക്കളും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും രാജാക്കന്മാരും ധനഞ്ജയന്റെ പ്രതിജ്ഞ പൂർത്തിയായതും ആലോചിച്ച് എല്ലാവരും സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.
തതസ്ത്രയോദശേ വര്ഷേ നിവൃത്തേ പഞ്ച പാണ്ഡവാഃ। ഉപപ്ലാവ്യേ വിരാടസ്യ വാസം ചക്രുഃ പുരോത്തമേ
അതിനുശേഷം പതിമൂന്നാം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അഞ്ചു പാണ്ഡവന്മാർ വിരാടന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ ഉപപ്ലവ്യ നഗരത്തിൽ താമസിച്ചു.
ദൂതാന്മിത്രേഷു സര്വേഷു ജ്ഞാതിസംബന്ധികേഷ്വപി। പ്രേഷയാമാസ കൌന്തേയോ വിരാടശ്ച മഹീപതിഃ
കുന്തിദേവിയുടെ മകനും വിരാടൻ രാജാവും അവരുടെ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കളോടും ബന്ധുക്കളോടും കൂട്ടാളികളോടും ദൂതന്മാരെ അയച്ചു.
തേഷു തത്രോപവിഷ്ടേഷു പ്രേഷിതേഷു തതസ്തതഃ । തത്രാഗമന്മഹാബാഹുര്വനമാലീ ബലാനുജഃ
അവിടെ എല്ലാവരും ഇരുന്നിരിക്കുമ്പോൾ, ദൂതന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും പോയപ്പോൾ, ബലഭദ്രന്റെ സഹോദരനായ വനംമാല ധാരിയായ മഹാബലശാലിയും അവിടെ എത്തി.
തസ്മിന്കാലേ നിശമ്യാഥ ദൂതവാക്യം ജനാര്ദനഃ। ദയിതം സ്വസ്ത്രിയം പുത്രം സുഭദ്രായാഃ സുമാനിതമ്। അഭിമന്യും സമാദായ രാമേണ സഹിതസ്തദാ
അപ്പോൾ ദൂതന്റെ സന്ദേശം കേട്ട ജനാർദ്ദനൻ, തന്റെ പ്രിയ സഹോദരിയുടെ മകനായ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട അഭിമന്യുവിനെയും രാമനെയും കൂട്ടി പുറപ്പെട്ടു.
സര്വയാദവമുഖ്യൈശ്ച സംവൃതഃ പരവീരഹാ। ശങ്ഖദുന്ദുഭിനിര്ഘോഷൈര്വിരാടനഗരം യയൌ
എല്ലാ പ്രധാന യാദവന്മാരാലും ചുറ്റപ്പെട്ട് ശംഖം, മദ്ധളം എന്നിവയുടെ ശബ്ദത്തോടെ ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചവൻ വിരാടന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
കൃതവര്മാ ച ഹാര്ദിക്യോ യുയുധാനശ്ച സാത്യകിഃ। അനാധൃഷ്ടിസ്തഥാഽക്രൂരഃ സാംബോ നിശഠ ഏവ ച। പ്രദ്യുമ്നശ്ച മഹാബാഹുരുല്മുകശ്ച മഹാബലഃ
ഹൃദികന്റെ മകനായ കൃതവർമയും, യുയുധാനനായ സത്യകിയും, അനാധൃഷ്ടനും, അക്രൂരനും, സാംബനും, നിശഠനും, മഹാബാഹുവായ പ്രദ്യുമ്നനും മഹാബലശാലിയായ ഉൽമുഖനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അഭിമന്യുമുപാദായ സഹ മാത്രാ പരന്തപാഃ। കൃഷ്ണേന സഹിതാഃ സര്വേ പാണ്ഡവാന്ദ്രഷ്ടുമാഗതാഃ
ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്നവർ എല്ലാവരും അമ്മമാരോടൊപ്പം അഭിമന്യുവിനെ കൂട്ടി കൃഷ്ണനോടൊപ്പം പാണ്ഡവരെ കാണാൻ എത്തിയിരുന്നു.
ഇന്ദ്രസേനാദയശ്ചൈവ രഥൈസ്തൈഃ സുസമാഹിതൈഃ । ഉപേയുഃ സഹിതാഃ സര്വേ പരിസംവത്സരോഷിതാഃ
ഇന്ദ്രസേനനും മറ്റുള്ളവരും അവരുടെ രഥങ്ങളുമായി പൂർണ്ണമായും ഒരുക്കത്തോടെ, ഒരു വർഷം പര്യടനം കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എത്തി.
ദശനാഗസഹസ്രാണി ഹയാനാം ദ്വിഗുണം തഥാ। രഥാനാം നിയുതം പൂര്ണം നിഖര്വം ച പദാതയഃ
പത്ത് ആയിരം ആനകളും അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം കുതിരകളും, നൂറായിരം രഥങ്ങളും എണ്ണമറ്റ പദാതികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വൃഷ്ണ്യന്ധകാശ്ച ശതശോ ഭോജാശ്ച പരമൌജസഃ। അന്യുര്വൃഷ്ണിശാര്ദൂലം വാസുദേവം മഹാബലമ്
നൂറുകണക്കിന് വൃഷ്ണികളും അന്ധകരും മഹാശക്തിയുള്ള ഭോജന്മാരും വൃഷ്ണികളിൽ വൃഷഭനായ വാസുദേവനെ അവരുടെ നേതാവായി കണക്കാക്കി.
വാസുദേവം തഥാഽഽയാന്തം ശ്രുത്വാ പാണ്ഡുസുതാസ്തദാ। മാത്സ്യേന സഹിതാഃ സര്വേ പ്രത്യുദ്യാതാ ജനാര്ദനമ്
വാസുദേവൻ വരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, പാണ്ഡുവിന്റെ മക്കളും മത്സ്യരാജാവും എല്ലാവരും ചേർന്ന് ജനാർദ്ദനനെ വരവേൽക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.
ശങ്ഖദുന്ദുഭിനിര്ഘോഷൈര്മങ്ഗലൈശ്ച ജനാര്ദനമ് । വവന്ദുര്മുദിതാഃ സര്വേ പാദയോസ്തസ്യ പാണ്ഡവാഃ। മാത്സ്യേന സഹിതാഃ സര്വേ ആനന്ദാശ്രുപരിപ്ലുതാഃ
ശംഖം, മദ്ധളം എന്നിവയുടെ മംഗളശബ്ദങ്ങളോടെ പാണ്ഡവന്മാരും മത്സ്യരാജാവും സന്തോഷത്തോടെ ജനാർദ്ദനനെ വന്ദിച്ചു, അവന്റെ കാലിൽ വീണു, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
തവ കൃഷ്ണ പ്രസാദാദ്വൈ വര്ഷാണ്യേതാനി സര്വശഃ। ത്രയോദശോപി ദാശാര്ഹ യഥാ സ സമയഃ കൃതഃ
കൃഷ്ണാ, ദാശാർഹകുലജാതനായവാ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഈ പതിമൂന്ന് വർഷവും നാം ഉടമ്പടി പ്രകാരം പൂര്ത്തിയാക്കി.
ഉഷിതാഃ സ്മോ ജഗന്നാഥ ത്വം നാഥോ നോ ജനാര്ദന। രക്ഷസ്വ ദേവദേവേശ ത്വാമാര്യ ശരണം ഗതാഃ
ലോകനാഥനായ ജനാർദ്ദനാ, നിനക്ക് ആശ്രയമായാണ് ഞങ്ങൾ ഈ കാലം കഴിഞ്ഞത്. ദേവതകളുടെ ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.
താന്വന്ദൂമാനാന്സഹസാ പരിഷ്വജ്യ ജനാര്ദനഃ। വിരാടസ്യ സഹായാംസ്താന്സര്വയാദവസംവൃതഃ
ജനാർദ്ദനൻ, എല്ലാ യാദവന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കെ, ആ വന്ദൂമന്മാരെ വേഗത്തിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, അവരെ വിരാടിന്റെ കൂട്ടുകാരായി സ്വീകരിച്ചു.
യഥാര്ഹം പൂജയാമാസ മുദാ പരമയാ യുതഃ। വൃഷ്ണിവീരാശ്ച താന്സര്വാന്യഥാര്ഹം പ്രതിപേദിരേ
അവരെ യോജ്യമായ ആദരവോടെ, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ, ആദരിച്ചു; വീര്യശാലിയായ വൃഷ്ണിമാരും അവരെ യോജ്യമായ രീതിയിൽ സ്വീകരിച്ചു.
കൃഷ്ണാ ച ദേവകീപുത്രം വവന്ദേ പാദയോസ്തഥാ। താമുദ്യമ്യ സുകേശാന്താം നയനേ പരിമൃജ്യ ച । ഉവാച വാക്യം ദേവേശഃ സര്വയാദവസന്നിധൌ
ദ്രുപദന്റെ മകൾ കൃഷ്ണാ, ദേവകിപുതന്റെ കാലിൽ നമസ്കരിച്ചു; അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച്, മനോഹരമായ മുടിയും കണ്ണുകളും സ്നേഹത്തോടെ തൊട്ടു, ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ എല്ലാ യാദവന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവളോട് പറഞ്ഞു.
മാ ശോകം കുരു കല്യാണി ധാര്തരാഷ്ട്രാന്സമാഹിതാന്। അചിരാദ്ധാതയിത്വാഽഹം പാര്ഥേന സഹിതഃ ക്ഷിതിമ്
കന്യകേ, ദുഃഖിക്കേണ്ട; ധൃതരാഷ്ട്രന്മാർ ഒത്തുചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ പാർഥനോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവരെ തോൽപ്പിച്ച് ഭൂമി വീണ്ടെടുക്കും.
യുധിഷ്ഠിരായ ദാസ്യാമി യാതു തേ മാനസോ ജ്വരഃ। അഭിമന്യുനാ ച പാര്ഥേനരൌക്മിണേയേന തേ ശപേ
രാജ്യം ഞാൻ യുധിഷ്ഠിരനു നൽകും; നിന്റെ മനസ്സിലെ വേദന മാറട്ടെ. അഭിമന്യു, പാർഥൻ, രുക്മിണിയുടെ മകൻ ഇവരുടെ പേരിൽ ഞാൻ നിനക്കു സത്യം പറയുന്നു.
സത്യമേതദ്വചോ മഹ്യമവൈഹി ത്വമനിന്ദിതേ। ഇത്യുക്ത്വാ താം വിസൃജ്യാഥ പ്രീയമാണോ യുധിഷ്ഠിരമ്। അന്വാസ്ത വൃഷ്ണിശാര്ദൂലഃ സഹ വൃഷ്ണ്യന്ധകൈസ്തഥാ
നിഷ്കളങ്കേ, എന്റെ ഈ വാക്ക് സത്യമാണെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവളെ വിട്ട്, സന്തോഷത്തോടെ, വൃഷ്ണിമാരുടെയും അന്ധകന്മാരുടെയും കൂട്ടത്തിൽ വൃഷ്ണിമാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവൻ യുധിഷ്ഠിരനെ പിന്തുടർന്നു.