അധര്മോ ന സ്പൃശേദേഷ മഹാന്മാമിഹ ഭാര്ഗവ। വര്ണസംകരജോ ബ്രഹ്മന്നിതി ത്വാം പ്രവൃണോമ്യഹമ്
ഭാർഗവ മഹാനേ, വർണ്ണമിശ്രണത്തിന്റെ വലിയ പാപം എന്നെ സ്പർശിക്കരുതേ. ബ്രാഹ്മണനേ, അതിനാലാണ് ഞാൻ ഇവളെ നിന്നോടു കൊടുക്കുന്നത്.
അധര്മാത്ത്വാം വിമുഞ്ചാമി ശൃണു ത്വം വരമീപ്സിതമ്। അസ്മിന്വിവാഹേ മാ മ്ലാസീരഹം പാപം നുദാമി തേ
അധർമ്മത്തിൽ നിന്നു നിന്നെ മോചിപ്പിക്കുന്നു; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം കേൾക്കൂ. ഈ വിവാഹത്തിൽ നീ വിഷമിക്കേണ്ട; ഞാൻ നിന്റെ പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്നു.
വഹസ്വ ഭാര്യാം ധര്മേണ ദേവയാനീം സുമധ്യമാമ്। അനയാ സഹ സംപ്രീതിമതുലാം സമവാപ്നുഹി
നല്ല രൂപമുള്ള ദേവയാനിയെ നീ ധർമ്മപഥത്തിൽ ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കൂ. അവളോടൊപ്പം തുല്യരഹിതമായ സന്തോഷം പ്രാപിക്കൂ.
ഇയം ചാപി കുമാരീ തേ ശര്മിഷ്ഠാ വാര്ഷപര്വണീ। സംപൂജ്യാ സതതം രാജന്മാ ചൈനാം ശയനേ ഹ്വയേഃ
ഇവളും, വൃഷപർവന്റെ മകളായ ശർമിഷ്ഠയും, നിന്റെ ഭവനത്തിൽ ആണ്. രാജാവേ, അവളെ എപ്പോഴും ആദരിക്കണം, പക്ഷേ അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് വിളിക്കരുത്.
രഹസ്യേനാം സമാഹൂയ ന വദേര്ന ച സംസ്പൃശേഃ। വഹസ്വ ഭാര്യാം ഭദ്രം തേ യഥാ കാമമവാപ്സ്യസി
അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിളിച്ചാൽ പോലും സംസാരിക്കരുത്, സ്പർശിക്കരുത്. ഭാര്യയെ സ്വീകരിക്കൂ; നിനക്ക് നല്ലതായിരിക്കും, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ലഭിക്കും.
ഏവമുക്തോ യയാതിസ്തു ശുക്രം കൃത്വാ പ്രദക്ഷിണമ്। ശാസ്ത്രോക്തവിധിനാ രാജാ വിവാഹമകരോച്ഛുഭമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, യയാതി ശുക്രനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, ശാസ്ത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിധം വിവാഹം നടത്തി.
ലബ്ധ്വാ ശുക്രാന്മഹദ്വിത്തം ദേവയാനീം തദോത്തമാമ്। ദ്വിസഹസ്രേണ കന്യാനാം തഥാ ശര്മിഷ്ഠയാ സഹ
ശുക്രനിൽ നിന്നും വലിയ സമ്പത്തും ഉത്തമയായ ദേവയാനിയെയും, ഇരായിരം കന്യകമാരെയും ശർമിഷ്ഠയെയും കൂടി ലഭിച്ചു.
സംപൂജിതശ്ച ശുക്രേണ ദൈത്യൈശ്ച നൃപസത്തമഃ। ജഗാമ സ്വപുരം ഹൃഷ്ടോഽനുജ്ഞാതോഽഥ മഹാത്മനാ
ശുക്രനും ദൈത്യന്മാരും യയാതിയെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. മഹാത്മാവിന്റെ അനുമതിയോടെ ആ രാജാവ് സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
യയാതിഃ സ്വപുരം പ്രാപ്യ മഹേന്ദ്രപുരസംനിഭമ്। പ്രവിശ്യാന്തഃപുരം തത്ര ദേവയാനീം ന്യവേശയത്
യയാതി തന്റെ നഗരത്തിൽ എത്തി, ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തോട് സമാനമായതിൽ, അകത്തുള്ള ഭവനത്തിൽ കയറി ദേവയാനിയെ അവിടെ പാർപ്പിച്ചു.
ദേവയാന്യാശ്ചാനുമതേ സുതാം താം വൃഷപര്വണഃ। അശോകവനികാഭ്യാശേ ഗൃഹം കൃത്വാ ന്യവേശയത്
ദേവയാനിയുടെ സമ്മതത്തോടെ, വൃഷപർവന്റെ മകളായ ശർമിഷ്ഠയ്ക്കായി അശോകവനത്തിനരികിൽ ഒരു വീട് പണിതു അവളെ അവിടെ പാർപ്പിച്ചു.
വൃതാം ദാസീസഹസ്രേണ ശര്മിഷ്ഠാം വാര്ഷപര്വണീമ്। വാസോഭരന്നപാനൈശ്ച സംവിഭജ്യ സുസത്കൃതാമ്
വിരുതായി തെരഞ്ഞെടുത്ത ആയിരം ദാസിമാരുടെ സേവനത്തോടുകൂടി വസ്ത്രം, ഭക്ഷണം, പാനം എന്നിവ നൽകി ശർമിഷ്ഠയെ യഥോചിതമായി ആദരിച്ചു.
ദേവയാന്യാ തു സഹിതഃ സ നൃപോ നഹുഷാത്മജഃ। `പ്രീത്യാ പരമയാ യുക്തോ മുമുദേ ശാശ്വതീഃ സമാഃ
ദേവയാനിയോടൊപ്പം നാഹുഷന്റെ മകൻ പരമാനന്ദത്തോടെ അനവധി വർഷങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
അശോകവനികാമധ്യേ ദേവയാനീ സമാഗതാ। ശര്മിഷ്ഠയാ സാ ക്രീഡിത്വാ രമണീയേ മനോരമേ
അശോകവനത്തിന്റെ നടുവിൽ, ദേവയാനി ശർമിഷ്ഠയോടൊപ്പം ആ മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു.
തത്രൈവ താം തു നിര്ദിശ്യ രാജ്ഞാ സഹ യയൌ ഗൃഹമ്। ഏവമേവ സഹ പ്രീത്യാ ബഹു കാലം മുമോദ ച
അവിടെ ദേവയാനി രാജാവിനോട് ശർമിഷ്ഠയെ കാണിച്ച ശേഷം അവനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് പോയി; ഇങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ സ്നേഹത്തോടെ ദീർഘകാലം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
വിജഹാര ബഹൂനബ്ദാന്ദേവവന്മുദിതഃ സുഖീ
അവൻ ദൈവികമായ ആ വനത്തിൽ അനേകം വർഷങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടും സുഖത്തോടും കൂടി കഴിച്ചു.
ഋതുകാലേ തു സംപ്രാപ്തേ ദേവയാനീ വരാങ്ഗനാ। ലേഭേ ഗര്ഭം പ്രഥമതഃ കുമാരം ച വ്യജായത
സമയമായപ്പോൾ, ദേവയാനി എന്ന ഉത്തമസ്ത്രീ ആദ്യം ഗർഭം ധരിച്ചു, പിന്നെ ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു.
ഗതേ വര്ഷസഹസ്രേ തു ശര്മിഷ്ഠാ വാര്ഷപര്വണീ। ദദര്ശ യൌവനം പ്രാപ്താ ഋതും സാ ചാന്വചിന്തയത്
ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വൃഷപർവ്വന്റെ മകൾ ശർമിഷ്ഠ യൗവനം പ്രാപിച്ചു; അവൾ തന്റെ കാലം എത്തിയതായി ആലോചിച്ചു.
ശുദ്ധാ സ്നാതാ തു ശര്മിഷ്ഠാ സര്വാലങ്കാരശോഭിതാ। അശോകശാഖാമാലമ്ബ്യ സുപുഷ്പസ്തബകൈര്വൃതാമ്
ശുദ്ധയും സ്നാനം ചെയ്തതുമായ ശർമിഷ്ഠ എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളിലും അലങ്കരിച്ച്, പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ അശോകവൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖ പിടിച്ചു നിന്നു.
ആദര്ശേ മുഖമുദ്വീക്ഷ്യ ഭര്തുര്ദര്ശനലാലസാ। ശോകമോഹസമാവിഷ്ടാ വചനം ചേദമബ്രവീത്
കണ്ണാടിയിൽ തന്റെ മുഖം നോക്കി, ഭർത്താവിനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, ദു:ഖത്തിലും മായയിലും മുങ്ങി, ശർമിഷ്ഠ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അശോക ശോകാപനുദ ശോകോപഹതചേതസാമ്। ത്വന്നാമാനം കുരുഷ്വാദ്യ പ്രിയസംദര്ശനേന മാമ്। ഏവമുക്തവതീ സാ തു ശര്മിഷ്ഠാ പുനരബ്രവീത്
"അശോക, ദു:ഖം നീക്കുന്നവനേ, ദു:ഖം നിറഞ്ഞ എന്റെ മനസ്സിന് ഇന്നു പ്രിയനെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് നിന്റെ പേര് സത്യമായിക്കൊള്ളട്ടെ." അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശർമിഷ്ഠ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:
ഋതുകാലശ്ച സംപ്രാപ്തോ ന ച മേഽസ്തി വൃതഃ പതിഃ। കിം പ്രാപ്തം കിം നു കര്തവ്യം കിം വാ കൃത്വാ സുഖം ഭവേത്
"എന്റെ കാലം എത്തിയിരിക്കുന്നു, എനിക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്ത ഭർത്താവൊന്നുമില്ല. എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്താണ്? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്ത് ചെയ്താൽ എനിക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും?"
ദേവയാനീ പ്രജാതാഽസൌ വൃഥാഽഹം പ്രാപ്തയൌവനാ। യഥാ തയാ വൃതോ ഭര്താ തഥൈവാഹം വൃണോമി തമ്
"ദേവയാനി ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു; ഞാൻ വെറുതെ യൗവനം പ്രാപിച്ചു. അവൾ എങ്ങനെ ഭർത്താവിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തുവോ, അതുപോലെ ഞാൻ അവനെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു."
രാജ്ഞാ പുത്രഫലം ദേയമിതി മേ നിശ്ചിതാ മതിഃ। അപീദാനീം സ ധര്മാത്മാ ഈയാന്മേ ദര്ശനം രഹഃ
"രാജാവിന്റെ മകനായി ഒരു സന്താനഫലം നൽകണം എന്നതാണ് എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം; ഇപ്പോൾ ആ ധാർമ്മികൻ രഹസ്യമായി എന്നെ കാണാനെത്തുമോ എന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു."
കേശൈര്ബധ്യാ തു രാജാനം യാചേഽഹം സദൃശം പതിമ്। സ്പൃഹേദിദം ദേവയാനീ പുത്രമീക്ഷ്യ പുനഃപുനഃ। ക്രീഡന്നന്തഃപുരേ തസ്യാഃ ക്വചിത്ക്ഷണമവാപ്യ ച
"തന്റെ മുടിയിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്നവളായി, ഞാൻ രാജാവിനോട് എന്നോട് തുല്യനായ ഭർത്താവിനെ ചോദിക്കുന്നു. ദേവയാനിയുടെ മകനെ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണുമ്പോൾ, അവൻ അകത്തു കളിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണരുന്നു; ചിലപ്പോൾ ഞാൻ അവനെ ഒന്നു കാണാറുണ്ട്."
അഥ നിഷ്ക്രമ്യ രാജാഽസൌ തസ്മിന്കാലേ യദൃച്ഛയാ। അശോകവനികാഭ്യാശേ ശര്മിഷ്ഠാം പ്രാപ തിഷ്ഠതീമ്
അപ്പോൾ, ആ സമയത്ത്, രാജാവ് അപ്രതീക്ഷിതമായി പുറത്തേക്ക് വന്നു, അശോകവനത്തിനടുത്ത് നിന്ന ശർമിഷ്ഠയെ കണ്ടു.
തമേകം രഹിതേ ദൃഷ്ട്വാ ശര്മിഷ്ഠാ ചാരുഹാസിനീ। പ്രത്യുദ്ഗമ്യാഞ്ജലിം കൃത്വാ രാജാനം വാക്യമബ്രവീത്
അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒളിച്ചിടത്ത് കണ്ട ശർമിഷ്ഠ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ സമീപിച്ചു, കൈകൂപ്പി രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സോമസ്യേന്ദ്രസ്യ വിഷ്ണോര്വാ യമസ്യ വരുണസ്യ വാ। തവ വാ നാഹുഷ ഗൃഹേ കഃ സ്ത്രിയം ദ്രഷ്ടുമര്ഹതി
"സോമൻ, ഇന്ദ്രൻ, വിഷ്ണു, യമൻ, വരുണൻ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ വീട്ടിൽ, നഹൂഷാ, ആരാണ് സ്ത്രീയെ കാണാൻ അർഹനായത്?"
രൂപാഭിജനശീലൈര്ഹി ത്വം രാജന്വേത്ഥ മാം സദാ। സാ ത്വാം യാചേ പ്രസാദ്യാഹമൃതും ദേഹി നരാധിപ
"രൂപം, വംശം, സ്വഭാവം എന്നിവയിൽ നിന്നു നീ എപ്പോഴും എന്നെ അറിയുന്നവനാണ് രാജാവേ; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു, രാജാധിപതേ, എനിക്ക് എന്റെ കാലം അനുവദിക്കണം."
വേദ്മി ത്വാം ശീലസംപന്നാം ദൈത്യകന്യാമനിന്ദിതാമ്। രൂപം ച തേ ന പശ്യാമി സൂച്യഗ്രമപി നിന്ദിതമ്
"നീ ധാർമ്മികതയുള്ളവളാണ്, അപവാദമില്ലാത്ത ദൈത്യകുമാരി എന്നെ അറിയാം; നിന്റെ രൂപത്തിൽ സൂചിയുടെ അഗ്രംപോലും ദോഷം ഞാൻ കാണുന്നില്ല."
തദാപ്രഭൃതി ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം സ്മരാമ്യനിശമുത്തമേ'। അബ്രവീദുശനാ കാവ്യോ ദേവയാനീം യദാഽവഹമ്। നേയമാഹ്വയിതവ്യാ തേ ശയനേ വാര്ഷപര്വണീ
"അന്ന് നിന്നെ കണ്ടതുമുതൽ ഞാൻ ഉത്തമവളേ, നിന്നെ എപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. ഉശനാസ് കവി ദേവയാനിയോട് പറഞ്ഞത് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ: 'വൃഷപർവ്വന്റെ ഈ മകളെ നിന്റെ ശയനത്തിലേക്ക് വിളിക്കരുത്' എന്ന്."