സോഽതീയാത്സഹസാ ശത്രൂന്സഹസാ തേഽഭിപേദിരേ । ശീഘ്രാദൂരം ദൃഢാമോഘമസ്ത്രമസ്യാതിമാനുഷമ് । ദൃഷ്ട്വാ തേ കൌരവാ ഭീതാ അതിമാനുഷവിക്രമമ്
അവൻ പെട്ടെന്ന് ശത്രുക്കളെ ആക്രമിച്ചു; അവർയും അവനെ നേരിട്ടു. അർജുനന്റെ അതിവേഗം, ദൂരെത്തേക്കും, ഉറപ്പുള്ളതും, തെറ്റാത്തതുമായ അതിമാനുഷമായ ആയുധം കണ്ടപ്പോൾ, കൗരവന്മാർ അവന്റെ അതിക്രമശക്തി കണ്ട് ഭയപ്പെട്ടു.
ഖഗപത്രാഭിസംവീതൈഃ ഖാവിഷ്ടൈഃ ഖഗമൈരിവ। അര്ജുനസ്യ ഖമാവവ്രേ ലോഹിതപ്രാണപൈഃ ഖഗൈഃ
അർജുനന്റെ ഈർപ്പംപോലുള്ള അമ്പുകൾ ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികളെപ്പോലെ, ചുവന്ന രക്തം നിറഞ്ഞ പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുപോലെ ആകാശം മൂടിപ്പിടിച്ചു.
അര്ജുനേന വിനിര്മുക്താഃ ശരാ ഗാണ്ഡീവധന്വനാ । താര്ക്ഷ്യവേഗാ ഇവാകാശേ സസഞ്ജുഃ പരമര്മസു
ഗാണ്ഡീവം വില്ലിൽ നിന്ന് അർജുനൻ വിട്ട അമ്പുകൾ, ഗരുഡന്റെ വേഗത്തിൽ ആകാശത്ത് പറന്നു, ശത്രുക്കളുടെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങളിൽ തട്ടി.
വര്മാണി സാരഥിശ്ചൈവ ഹേമജാലാനി വാജിനാമ് । കിരീടം സൂര്യസംകാശം വൈയാഘ്രമഥ ചര്മ ച
കുതിരകളുടെ സ്വർണ്ണവലകളും, സാരഥിമാരും, സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള കിരീടവും, വയാഗ്രചർമ്മവും, കരുതലുള്ള വാളും—
തതഃ സര്വാണി ഗാത്രാണി രഥസ്യ ദ്വിഷതാം ശരൈഃ । നീഹാരേണേവ ഭൂതാനി ഛന്നാനീഹ ചകാശിരേ
അപ്പോൾ, ശത്രുക്കളുടെ രഥങ്ങളുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും അമ്പുകൾ കൊണ്ടു തട്ടി, മഞ്ഞുപോലെ മറഞ്ഞെങ്കിലും, അവ തെളിഞ്ഞു കാട്ടി.
സകൃദേവ ന തം ശേകുഃ കഥമഭ്യസിതും പരേ । അനഭ്യസ്തഃ പുനസ്തൈര്ഹി രഥഃ സോഭിപപാത താന്
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരിക്കൽ പോലും അവനെ സമീപിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു; അവരിൽ അഭ്യാസമില്ലാതെ അവരുടെ രഥങ്ങൾ അർജുനനെ നേരിടുമ്പോൾ തകർന്ന് വീണു.
തച്ഛരാ ദ്വിട്ശരീരേഷു യഥാ ച ന സസഞ്ജിരേ । ദ്വിധാഽനീകേഷു ബീഭത്സോര്ന സസഞ്ജ രഥസ്തഥാ
എങ്ങനെ അമ്പുകൾ ശത്രുക്കളുടെ ശരീരത്തിൽ നിൽക്കാതെ പോയോ, അതുപോലെ ഭീഭത്സുവിന്റെ രഥം വിഭജിച്ച സൈന്യത്തിനിടയിൽ നിൽക്കാതെ പോയി.
സ തദ്ധി ക്ഷോഭയാമാസ വിഗാഹ്യാരിബലം രഥീ। അനന്തവേഗോ ഭുജഗഃ ക്രീഡന്നിവ മഹാര്ണവേ
അവൻ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, ശത്രുസൈന്യത്തെ കടന്ന് ഉണർത്തി, അതിവേഗമുള്ള ഒരു പാമ്പ് മഹാസമുദ്രത്തിൽ കളിക്കുന്നതുപോലെ.
അസ്യതോ നിത്യമത്യര്ഥം സര്വഘോഷാധികസ്തഥാ । സംനാദഃ ശ്രൂയതേ ഭൂതൈര്ധനുഷശ്ച കിരീടിനഃ
അവൻ തുടർച്ചയായി അമ്പുകൾ വിട്ടപ്പോൾ, കിരീടധാരിയുടെ വില്ലിന്റെ ശബ്ദം എല്ലാ യോദ്ധാക്കളുടെയും ശബ്ദത്തെക്കാൾ ശക്തമായി മുഴങ്ങി.
സംച്ഛിന്നാസ്തത്ര മാതങ്ഗാ ബാണൈരല്പാന്തരാന്തരൈഃ। സംസ്യൂതാസ്തത്ര ദൃശ്യന്തേ മേഘാ ഇവ ഗഭസ്തിഭിഃ
അവിടെ, ആനകൾ അടുത്ത് അമ്പുകൾ കൊണ്ടു മുറിക്കപ്പെട്ടു; അവയെ കാണുമ്പോൾ, മേഘങ്ങൾ കിരണങ്ങൾകൊണ്ടു ചേർത്തതുപോലെ തോന്നി.
ദിശോഽനുഭ്രമതഃ സര്വാ സവ്യദക്ഷിണമസ്യതഃ। സതതം ദൃശ്യതേ യുദ്ധേ സായകാസനമണ്ഡലമ്
അവൻ ഇടതും വലതും എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും അമ്പുകൾ വിട്ടപ്പോൾ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വില്ലിന്റെയും അമ്പുകളുടെ വലയവും എപ്പോഴും കാണപ്പെട്ടു.
പതന്ത്യരൂപേഷു യഥാ ചക്ഷൂംഷി ന കദാചന। നാലക്ഷ്യേഷു ശരാഃ പേതുസ്തസ്യ ഗാണ്ഡീവധന്വനഃ
പതിക്കുന്ന രൂപങ്ങൾ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാനാവാത്തതുപോലെ, ഗാണ്ഡീവം വഹിക്കുന്നവന്റെ അമ്പുകൾ ആരും കാണാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ വീണു.
മഹാഗജസഹസ്രസ്യ യുഗപന്മൃദ്ഗതോ വനമ്। കൌന്തേയരഥമാര്ഗസ്തു രണേ ഘോരതരോഽഭവത്
കുന്തിയുടെ മകനായവന്റെ രഥം യുദ്ധത്തിൽ കടന്നുപോയ വഴിയാകയാൽ, ആയിരം വലിയ ആനകൾ ഒരുമിച്ച് കയറി തകർത്തിയ കാടിനെക്കാൾ ഭയാനകമായി മാറി.
നൂനം പാര്ഥജയൈഷിത്വാച്ഛക്രഃ സര്വാമരൈഃ സഹ। ഹന്ത്യസ്മാനിതി മന്യന്തേ പാര്ഥേനൈവാര്ദിതാഃ പരേ
പാർഥന്റെ ജയാഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്, ചക്രവും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് നമ്മെ നശിപ്പിക്കുമെന്ന്, പാർഥനാൽ പീഡിതരായ മറ്റുള്ളവർ വിചാരിച്ചു.
ഘ്നന്തമത്യര്ഥമഹിതാന്സവ്യസാചിനമാഹവേ। കാലമര്ജുനരൂപേണ ഗ്രസന്തമിവ ച പ്രജാഃ
യുദ്ധഭൂമിയില് സവ്യസാചി അത്യന്തം ശക്തരായവരെ വീഴ്ത്തി, അര്ജുനന് തന്നെ കാലന് രൂപത്തില് ജനങ്ങളെ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു.
കുരുസേനാശരീരാണി പാര്ഥേനാനാഹതാന്യപി । പേതുഃ പാര്ഥഹതാനീവ പാര്ഥകര്മാനുദര്ശനാത്
പാര്ഥന് സ്പര്ശിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കുരുസൈന്യത്തിലെ ശരീരങ്ങളും, പാര്ഥന്റെ വീര്യം കണ്ടു ഭയന്ന്, പാര്ഥന് വധിച്ചവ പോലെ നിലംപതിച്ചു.
ഓഷധീനാം ശിരാംസീവ കാലപക്തിസമന്വയാത്। അവനേമുഃ കുരൂണാം ഹി ശിരാംസ്യര്ജുനജാദ്ഭയാത്
സമയമാകുമ്പോള് ഔഷധികളുടെ തലകള് താഴുന്നപോലെ, അര്ജുനനോടുള്ള ഭയത്താല് കുരുക്കളുടെ തലകളും താഴ്ത്തപ്പെട്ടു.
ചകാര ചാര്ജുനഃ ക്രോധാദ്വിമുഖാന്രുഷിതാനപി
കോപത്തോടെ അര്ജുനന് നേരെ നോക്കിയവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി തിരിച്ചു ഓടിച്ചു.
അര്ജുനേനാപി ഭിന്നാനി ബലാഗ്നാണി പുനഃ ക്വചിത്। ചക്രുര്ലോഹിതധാരാഭിര്ധരണീം ലോഹിതോത്തരാമ്
അര്ജുനന് വീണ്ടും വീണ്ടും തകർത്ത സൈന്യവിഭാഗങ്ങൾ, രക്തം ഒഴുകി ഭൂമിയെ നിറച്ചു.
ലോഹിതേനാപി സംപൃക്തൈഃ പാംസുഭിഃ പവനോദ്ധതൈഃ । തേനൈവ ച സമുദ്ധൂതൈഃ സൂക്ഷ്മൈര്ലോഹിതബിന്ദുഭിഃ
കാറ്റ് ഉയർത്തിയ രക്തം കലർന്ന പൊടിയും, അതേ കാറ്റ് പടർന്ന ചെറുചിതറായ രക്തബിന്ദുക്കളും ഭൂമിയെ മൂടി.
ലോഹിതാര്ദ്രൈഃ പ്രഹരണൈഃ പ്രഭഗ്നാ ലോഹിതോക്ഷിതാഃ। ലോഹിതേഷു നിമഗ്നാസ്തേ നിഹതാശ്ച കിരീടിനാ
രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞ ആയുധങ്ങൾ തകർന്നു ചുവപ്പായി, അവർ രക്തത്തിൽ മുങ്ങി കിരീടധാരിയായ അര്ജുനനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
ബഭൂവുര്ലോഹിതാസ്തത്ര ഭൃശമാദിത്യരശ്മയഃ। ആകാശം തത്ക്ഷണേനാസീത്സന്ധ്യാഭ്രമിവ ലോഹിതം
അവിടെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ അത്യന്തം ചുവപ്പായി; ആ നേരം ആകാശം സന്ധ്യാമേഘംപോലെ ചുവപ്പായി.
അപ്യസ്തം പ്രാപ്യ ചാദിത്യോ നിവര്തേത ന പാണ്ഡവഃ। നിവര്തന്തേ ന ജിത്വാരിം നിത്യജല്പവിചക്ഷണാഃ
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചാലും പാണ്ഡവൻ പിന്മാറില്ല; എപ്പോഴും ഉറച്ചവാക്കുള്ളവർ ശത്രുവിനെ ജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്മാറാറില്ല.
താന്സര്വാന്സമരേ ശൂരാന്പൌരുഷേ പര്യവസ്ഥിതാന്। ദിവ്യൈരസ്ത്രൈരമോഘാത്മാ സര്വാനാര്ച്ഛദ്ധനുര്ധരാന്
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാ വീരന്മാരെയും, അപ്രമാദിയായ അര്ജുനൻ ദിവ്യായുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
സ തു ദ്രോണം ത്രിസപ്തത്യാ നാരാചാനാം സമാര്പയത്। അശീത്യാ ശകുനിം ചൈവ ദ്രൌണിമപ്യാശു സപ്തഭിഃ
അര്ജുനൻ ദ്രോണനെ എഴുപത്തി മൂന്നു ഇരുമ്പ് അമ്പുകളാൽ, ശകുനിയെ എൺപതുകൊണ്ടും, ദ്രൗണിയെ വേഗത്തിൽ ഏഴു അമ്പുകളാൽ വെട്ടി.
ദുഃസഹം ദശഭിര്ബാണൈരര്ജുനഃ സമവിധ്യത । ദുശ്യാസനം ദ്വാദശഭിഃ കൃപം ശാരദ്വതം ത്രിഭിഃ। ഭീഷ്മം ശാന്തനവം ഷഷ്ട്യാ പ്രത്യവിധ്യത്സ്തനാന്തരേ
ദുഃസഹനെ പത്ത് അമ്പുകളാൽ, ദുശാസനനെ പന്ത്രണ്ട് അമ്പുകളാൽ, ശരദ്വതിന്റെ മകൻ കൃപനെ മൂന്നു അമ്പുകളാൽ, ശാന്തനുവിന്റെ മകൻ ഭീഷ്മനെ അറുപത് അമ്പുകളാൽ നെഞ്ചിൽ അര്ജുനൻ തുളച്ചു.
സ കര്ണം കര്ണിനാഽവിധ്യത്പീതേന നിശിതേന ച। വാസവിര്ദ്വിഷതാം മധ്യേ വിവ്യാധ പരമേഷുണാ
അര്ജുനൻ കർണ്ണന്റെ ചെവിയിൽ മഞ്ഞ നിറമുള്ള മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടി; ശത്രുക്കളുടെ നടുവിൽ വാസവൻ ഉത്തമമായ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് കർണ്ണനെ തുളച്ചു.
സ കര്ണം സതനുത്രാണം നിര്ഭിദ്യ നിശിതഃ ശരഃ। അഗച്ഛദ്ദാനയന്ഭൂമിം ചോദിതോ ദൃഢധന്വനാ
ആ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പ് കർണ്ണന്റെ കാവചം തുളച്ച്, ശക്തനായ അര്ജുനന്റെ കൈവശം, നിലത്തേക്ക് കയറി.
തതോഽസ്യ വാഹാന്വ്യഹനച്ചതുര്ഭിശ്ചതുരഃ ക്ഷുരൈഃ । സാരഥേശ്ച ശിരഃ കായാദപാഹരദരിന്ദമഃ । അര്ധചന്ദ്രേണ ചിച്ഛേദ ചാപം തസ്യ കരേ സ്ഥിതമ്
ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന അര്ജുനൻ നാലു കുരിശ്ശരങ്ങളാൽ കർണ്ണന്റെ നാലു കുതിരകളെയും വീഴ്ത്തി, സാരഥിയുടെ തല ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപ്പെടുത്തി, അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് കർണ്ണന്റെ കൈയിലെ വില്ലും വെട്ടി.
തസ്മിന്വിദ്ധേ മഹാഭാഗേ കര്ണേ സര്വാസ്ത്രപാരഗേ। ഹതാശ്വസൂതേ വിരഥേ തതോഽനീകമഭജ്യത
സകലായുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മഹാത്മാവായ കർണ്ണൻ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ചപ്പോൾ, കുതിരകളും സാരഥിയും കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, രഥം നഷ്ടപ്പെട്ട് ആണിക്കം തകർന്നു.