കകുദഃ സര്വസൈന്യാനാം സര്വശസ്ത്രഭൃതാംവരഃ । ജയശ്രിയാഽവബദ്ധസ്തു സുയോധനവശാനുഗഃ । പശ്ചാദേഷ പ്രയാതവ്യോ ന മേ വിഘ്നകരോ ഭവേത്
സൈന്യത്തിലെ എല്ലാ യോദ്ധാക്കളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ കകുദൻ, ജയത്തിന്റെ മഹിമയോടെ, സുവ്യോധനന്റെ ആജ്ഞ പാലിച്ച്, നമ്മുടെ പിന്നാലെ പോകണം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൻ എനിക്ക് തടസ്സമാകില്ല.
ഇത്യേതാംസ്ത്വരിതഃ പാര്ഥഃ കഥയിത്വാ തു ചോത്തരേ। രൂപതശ്ചിഹ്നതശ്ചൈവ യുദ്ധായ ത്വരതേ പുനഃ
ഇങ്ങനെ ഉത്തരനോടു വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞ ശേഷം, പാർത്ഥൻ വീണ്ടും യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെടുന്നു, ശത്രുക്കളെ അവരുടെ രൂപവും അടയാളങ്ങളും നോക്കി തിരിച്ചറിയുന്നു.
അശ്വത്ഥാമാ തതസ്തത്ര കര്ണം സംപ്രേക്ഷ്യ വീര്യവാന്। ഉവാച സ്മയമാനോഽസൌ സൂതപുത്രമരിന്ദമമ്
അശ്വത്താമൻ അവിടെ കര്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, ധൈര്യത്തോടെ, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന സൂതപുത്രനോടു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
കര്ണ യസ്ത്വം സഭാമധ്യേ ബഹ്വബദ്ധം വികത്ഥസേ। ന മേ യുധി സമോഽസ്തീതി തദിദം പ്രത്യുപസ്ഥിതമ്
കണ, നീ സഭയിൽ പലതും അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു, യുദ്ധത്തിൽ എനിക്ക് തുല്യൻ ആരുമില്ലെന്ന്. ആ സമയം ഇപ്പോൾ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഏഷോഽന്തക ഇവ ക്രുദ്ധഃ സര്വഭൂതാവമര്ദനഃ । സംഗ്രാമശിരസോ മധ്യേ ദൃമ്ഭതേ കേസരീ യഥാ
ഇവൻ, കോപത്തോടെ, എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്ന യമനെപ്പോലെ, യുദ്ധഭൂമിയുടെ നടുവിൽ സിംഹം പോലെ ഗർജിച്ച് നിൽക്കുന്നു.
ശൂരോസി യദി സംഗ്രാമേ ദര്ശയസ്വ സഭാം വിനാ
നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ധീരനാണെങ്കിൽ, സഭയുടെ സാക്ഷ്യം കൂടാതെ, യുദ്ധത്തിൽ അത് കാണിച്ചുകൊൾക.
യദ്യശക്തോസി സംഗ്രാമേ പാര്ഥേനാദ്ഭുതകര്മണാ। പുനരേവ സഭാം ഗത്വാ ധാര്തരാഷ്ട്രേണ ധീമതാ। മാതുലം പരിഗൃഹ്യാശു മന്ത്രയസ്വ യഥാസുഖമ്
പാർത്ഥൻ ചെയ്ത അത്ഭുതകര്യങ്ങൾ നേരിടാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ, വീണ്ടും സഭയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോടൊപ്പം മാമനെ ചേർത്ത് പിടിച്ച്, ഇഷ്ടം പോലെ ആലോചിച്ചോളൂ.
ഏവമുക്തസ്തഥാ കര്ണഃ ക്രോധാദുദ്വൃത്യ ലോചനേ। ദ്രോണപുത്രമിദം വാക്യമുവാച കുരുസന്നിധൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കർണന്റെ കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവപ്പായി. അവൻ ദ്രോണമകന്റെ മുന്നിൽ, കുരുക്കളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
നാഹം ബിഭേമി ബീഭത്സോര്ന കൃഷ്ണാദ്ദേവകീസുതാത് । പാണ്ഡവേഭ്യോപി സര്വേഭ്യഃ ക്ഷത്രധര്മമനുവ്രതഃ
ഞാൻ ബീഭത്സുവിനെയും, ദേവകിപുതൻ കൃഷ്ണനെയും, പാണ്ഡവന്മാരെ മുഴുവൻ ഒരുമിച്ചും ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ഞാൻ യുദ്ധധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനാണ്.
സത്വാധികാനാം പുംസാം തു ധനുര്വേദോപജീവിനാമ് । ഗര്ജതാം ജായതേ ദര്പഃ സ്വരശ്ച ന വിഷീദതി
ധൈര്യശാലികളായ, ധനുര്വേദം ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരിൽ, അവർ ഗർജിക്കുമ്പോൾ അഭിമാനം ഉയരുന്നു, അവരുടെ ശബ്ദം ഒരിക്കലും തളരുന്നില്ല.
പശ്യത്വാചാര്യപുത്രോ മാമര്ജുനേനാതിരംഹസാ । യുധ്യമാനം സുസംയുക്തം ജയോ വൈ മയ്യവസ്ഥിതഃ
ആചാര്യപുത്രൻ കാണട്ടെ, ഞാൻ എത്രയും തയ്യാറായി അർജുനനോടു യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത്. ജയമെന്നതെനിക്ക് തന്നെ ഉറപ്പാണ്.
തതഃ പ്രഹസ്യ ബീഭത്സുഃ കൌന്തേയഃ ശ്വേതവാഹനഃ। ദിവ്യമസ്ത്രം വികുര്വാണഃ പ്രത്യയാദ്രഥിസത്തമഃ
അപ്പോൾ ബീഭത്സു, കുന്തിപുതൻ, വെള്ളയാനകളോടുകൂടിയവൻ, ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദിവ്യായുധം ഉപയോഗിച്ച് രഥികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനോടു നേരെ മുന്നേറി.
മഹാത്മാനം മന്ദബുദ്ധിര്നിശ്വസന്ധൃതരാഷ്ട്രജഃ। ഉവാച സ മഹാരാജ രാജാ ദുര്യോധനസ്തദാ
ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രൻ, മനസ്സിൽ ഭാരംകൂടി, ആ മഹാത്മാവായ രാജാവിനോട് ആഹ്വാനം ചെയ്തു.
ന വിദ്മോ ഹ്യര്ജുനം തത്ര വസന്തം മത്സ്യവേശ്മനി । തേനേദം കര്ണ മത്സ്യാനാമഗ്രഹീഷ്മ ധനം ബഹു
അർജുനൻ മത്സ്യരാജാവിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നതായി ഞങ്ങൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, കർണ, നാം മത്സ്യന്മാരിൽ നിന്ന് ഇത്രയും ധനം പിടിച്ചെടുത്തത്.
ഏവം ചേത്തര്ഹി ഗച്ഛാമോ വിസൃജന്തോ ധനം ബഹു । അയശോ നാതിവര്തേത ലോകയോരുഭയോരപി
ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, നമുക്ക് ഈ ധനം ഉപേക്ഷിച്ച് പോകാം. ഇരു ലോകത്തിലും നമുക്ക് അപകീർത്തി വരരുത്.
കിം ച യുദ്ധാത്പരം നാസ്തി ക്ഷത്രിയാണാം സുഖാവഹമ്। തസ്മാത്പാര്ഥേന സംഗ്രാമം കുര്മഹേ ന പലായനമ്
ക്ഷത്രിയന്മാർക്ക് യുദ്ധത്തിന് പുറമെ സന്തോഷം നൽകുന്ന മറ്റൊന്നുമില്ല. അതിനാൽ, നമുക്ക് പാർത്ഥനോടു യുദ്ധം ചെയ്യാം; ഓടിപ്പോകേണ്ടതില്ല.
ഏതാവദുക്ത്വാ രാജാ വൈ ഹ്യഭിയാനമിയേഷ സഃ। തഥാ ദശസഹസ്രാണി വീരാണാം ഹി ധനുഷ്മതാമ് । അഭ്യദ്രവംസ്തദാ പാര്ഥം ശലഭാ ഇവ പാവകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് ആക്രമണത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ പതിനായിരം ധൈര്യശാലി ധനുര്വിദ്യാധരന്മാർ പാർത്ഥനെതിരെ ചിതൽപ്പുഴുക്കളെപ്പോലെ ചൂടിലേക്ക് ഓടി.
വര്മിതാ വാജിനസ്തത്ര സംഭൃതാശ്ച പദാതിഭിഃ । ഭീമരൂപാശ്ച മാതങ്ഗാസ്തോമരാങ്കുശപാണിഭിഃ
അവിടെ കാവചം ധരിച്ച കുതിരപ്പടയും, പടയാളികളും, ഭയങ്കരരൂപമുള്ള ആനകളും, കയ്യിൽ കുന്തവും ആങ്കുഷവും പിടിച്ചവരും ഒരുമിച്ചു നിന്നു.
അധിഷ്ഠിതാഃ സുസംയത്തൈര്ഹസ്തിശിക്ഷാവിശാരദൈഃ। അഭ്യദ്രവന്സുസംക്രുദ്ധാശ്ചാപഹസ്തോദ്യതായുധാഃ
ആനകളെ പരിശീലിപ്പിച്ചവരും അതിൽ കഴിവുള്ളവരുമായ യോദ്ധാക്കൾ കഠിനകോപത്തോടെ അമ്പുകളും ആയുധങ്ങളും ഉയർത്തി മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു.
പഞ്ച ചൈനം രഥോദഗ്രാസ്ത്വരിതാഃ പര്യവാരയന്। ദ്രോണോ ഭീഷ്മശ്ച കര്ണശ്ച കുരുരാജശ്ച വീര്യവാന്
അപ്പോൾ അഞ്ചു പ്രശസ്തരായ രഥസാരഥികൾ അതിവേഗം അവനെ ചുറ്റി; ദ്രോണം, ഭീഷ്മൻ, കർണ്ണൻ, ധൈര്യശാലിയായ കുരുരാജാവു എന്നിവരാണ് അവർ.
അശ്വത്ഥാമാ മഹാബാഹുര്ധനുര്വേദപരായണഃ। ഇഷൂംശ്ച സമ്യഗസ്യന്തോ ജീമൂതാ ഇവ വാര്ഷികാഃ
വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള അശ്വത്താമൻ, വില്ലിനുള്ള അറിവിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ, മഴക്കാലത്തിലെ മേഘങ്ങൾ പോലെ അമ്പുകൾ അഴിച്ചു വിട്ടു.
തേ ലാഭമിവ മന്വാനാഃ പ്രത്യഗൃഹ്ണന്ധനംജയമ്। ശരൌഘാനഭിവര്ഷന്തോ നാദയന്തോ ദിശോ ദശ
അവനെ വലിയൊരു വിജയമായി കരുതി, അവർ ധനഞ്ജയനെ നേരിട്ട് അമ്പുകളുടെ മഴയുമായി ആക്രമിച്ചു; പത്തു ദിക്കുകളും ശബ്ദത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
തതഃ പ്രഹസ്യ ബീഭത്സുഃ കൌന്തേയഃ ശ്വേതവാഹനഃ। ദിവ്യമസ്ത്രം പ്രകുര്വാണഃ പ്രത്യയാദ്രഥിസത്തമാന്
അപ്പോൾ കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ, വെള്ളയാനകളോടുകൂടിയ അർജ്ജുനൻ, ഉല്ലാസത്തോടെ ചിരിച്ചു, ദിവ്യായുധം പ്രയോഗിച്ച് ആ രഥശ്രേഷ്ഠന്മാരുടെ നേരെ മുന്നേറി.
യഥാ രശ്മിഭിരാദിത്യഃ പ്രച്ഛാദയതി മേദിനീമ്। തഥാ ഗാണ്ഡീവനിര്മുക്തൈഃ ശരൈരാച്ഛാദയദ്ദിശഃ
സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ മൂടുന്നതുപോലെ, അർജ്ജുനൻ ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുവിട്ട അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ദിക്കുകൾ മുഴുവൻ മൂടി.
ന രഥാനാം ന ചാശ്വാനാം ന ധ്വജാനാം ന വര്മിണാമ്। അതിവിദ്ധൈഃ ശിതൈര്ബാണൈരാസീദദ്വ്യങ്ഗുലിരന്തരമ്
അവന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രഥങ്ങൾക്കും കുതിരകൾക്കും കൊടികൾക്കും കാവചധാരികൾക്കും രണ്ടുവിരൽ അകലം പോലും ഒഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ദൈവയോഗാദ്ധി പാര്ഥസ്യ ഹയാനാമുത്തരസ്യ ച। ശിക്ഷാബലോപപന്നത്വാദസ്ത്രാണാം വൈ പരിക്രമാത്। ധ്വജഗാണ്ഡീവയോശ്ചാപി ദൈവ്യാ ശക്ത്യാ ച മായയാ
പാർഥന്റെ കുതിരകളും ഉത്തരനും ഉള്ള കഴിവും ശക്തിയും ആയുധങ്ങളുടെ പ്രഭാവവും, കൊടിയും ഗാണ്ഡീവവും ഉള്ള ദൈവിക ശക്തിയും മായയും ചേർന്ന്,
ഇതസ്തതശ്ച സംയാനേ ദൂരേ വാഽപ്യഥവാഽന്തികേ। ദുര്ഗേ വിഷമജാതേ വാ സ്ഥലേ നിമ്നേ തഥാ ക്ഷിതൌ। ന ച രുധ്യേദ്ഗതിസ്തസ്യ രഥസ്യ മനസോ യഥാ
അവന്റെ രഥം എവിടെയും, അടുത്തോ ദൂരെയോ, കഠിനമായോ ഒതുങ്ങിയോ ചുരുണ്ടോ സ്ഥലത്തോ, താഴ്ന്നോ നിലത്തോ പോയാലും, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ അതിന്റെ സഞ്ചാരം തടസ്സപ്പെടുന്നില്ലായിരുന്നു.
സമരേഷു തു വിദ്വാംസസ്തസ്യ താംസ്താന്പരിക്രമാന്। വീര്യമത്യദ്ഭുതം ദൃഷ്ട്വാ തഥാ പാര്ഥസ്യ തദ്ബലമ് । ത്രേസുരേവം പരേ ഭീതാഃ പരാങ്മുഖരഥാ അപി
പോരാട്ടത്തിൽ പാർഥന്റെ അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയും അതുല്യമായ ചലനങ്ങളും കണ്ടു, ശത്രുക്കളിൽ ബുദ്ധിമാന്മാർ പോലും ഭയത്തോടെ വിറച്ചു; പിൻവാങ്ങുന്നവരും ഭയപ്പെട്ടു.
കാലാഗ്നിമിവ ബീഭത്സും നിര്ദഹന്തമിവ പ്രജാഃ । നാരയഃ പ്രേക്ഷിതും ശേകുര്ജ്വലന്തമിവ പാവകമ്
പ്രളയാഗ്നിപോലെ സർവ്വരെയും ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഭീമസേനനെ, ജ്വലിക്കുന്ന തീപോലെ, യോദ്ധാക്കൾക്ക് നോക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
താനി ഭിന്നാന്യനീകാനി രേജുരര്ജുനമാര്ഗണൈഃ। തിഗ്മാംശോശ്ച ഘനാഭ്രാണി വ്യാപ്താനീവ ഗഭസ്തിഭിഃ
അർജ്ജുനന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു തകർന്ന ആ സൈന്യവിഭാഗങ്ങൾ, കടുത്ത സൂര്യപ്രകാശം കൊണ്ട് മേഘങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ വിറച്ചു.