സര്വേ സംഹൃഷ്ടരോമാണഃ സംത്രസ്താഃ പ്രേക്ഷ്യ കീചകമ്। തഥാ സംഭുഗ്നസര്വാങ്ഗം കൂര്മം സ്ഥല ഇവോദ്ധൃതമ് ।। 2
അവരുടെ രോമങ്ങൾ നട്ടെല്ല് നിൽക്കുന്നതും ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞതുമായ അവരൊക്കെ, കരിമ്പോലെ ചുരുണ്ട ശരീരമുള്ള കീചകനെ കരിമ്പിനെ പോലെ കരയിലേക്കെടുത്ത ആമയെപ്പോലെ കണ്ടു.
പോഥിതം ഭീമസേനേന മഹേന്ദ്രേണേവ ദാനവമ്। കീചകം ബലസംമത്തം ദുര്ധര്ഷം യേന കേന ചിത് ।। 3
ശക്തിയിൽ മദിച്ചും ജയിക്കാൻ എളുപ്പമല്ലാത്തവനുമായ കീചകനെ, ഭീമസേനൻ മഹേന്ദ്രൻ അസുരനെ അടിക്കുന്നതുപോലെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി.
ഗന്ധര്വേണ ഹതം ശ്രുത്വാ കീചകം പുരുഷര്ഷഭമ്। സംസ്കാരയിതുമിച്ഛന്തോ ബഹിര്നേതും പ്രചക്രമുഃ ।। 4
ഗന്ധർവൻ കീചകനെ കൊല്ലിയെന്നു കേട്ടു, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ അവനെ സംസ്കരിക്കാൻ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ അവർ ഒരുക്കം തുടങ്ങി.
അപശ്യന്നഥ തേ കൃഷ്ണാം മൂതപുത്രാഃ സമാഗതാഃ। അദൂരാദനവദ്യാങ്ഗീം സ്തമ്ഭമാലിങ്ഗ്യ തിഷ്ഠതീമ് ।। 5
അവിടെ ഒത്തുചേർന്ന അമ്മയുടെ മക്കൾ അകലെ ഒരു തൂണിനെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് നിന്ന, ദോഷമൊന്നുമില്ലാത്ത രൂപമുള്ള കൃഷ്ണയെ കണ്ടു.
സമാഗതേഷു സൂതേഷു താനുവാചോപകീചകഃ। ഹസന്നിവ പദാഽമര്ഷാന്നിര്ദഹന്നിവ ചക്ഷുഷാ ।। 6
രഥച്ചുവട്ടുകാരെല്ലാം ഒത്തുചേർന്നപ്പോള് കീചകന്റെ സഹോദരന് വാക്കുകളില് പരിഹാസം കലര്ന്ന ചിരിയോടെ, കാലില് ക്രോധം കാണിച്ച്, കണ്ണിലൂടെ തീപൊള്ളുന്ന പോലെ അവരെ നോക്കി.
ഹന്യതാം ശീഘ്രമസതീ യത്കൃതേ കീചകോ ഹതഃ। അഥവാ നൈവ ഹന്തവ്യാ ദഹ്യതാം കാമിനാ സഹ ।। 7
കീചകന് മരിച്ചതിനു കാരണമായ ഈ ദുഷ്ടസ്ത്രീയെ ഉടന് കൊല്ലണം; അല്ലെങ്കില് അവളെയും അവളുടെ പ്രിയനെയും കൂടി കത്തിച്ചുകളയണം.
മൃതസ്യാപി പ്രിയം കാര്യം സൂതപുത്രസ്യ സര്വഥാ । ഇയം ഹി ദുഷ്ടചരിതാ മമ ഭ്രാതുരമിത്രിണീ ।। 8
മരിച്ചവനാണെങ്കിലും, രഥച്ചുവട്ടുകാരന്റെ ഇഷ്ടം എങ്ങനെയും നിറവേറ്റണം; കാരണം, ഈ സ്ത്രീ ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവളാണ്, എന്റെ സഹോദരന്റെ ശത്രുവാണ്.
യത്കൃതേ മരണം പ്രാപ്തോ നേയം ജീവിതുമര്ഹതി। സഹേയം ദഹ്യതാം സൂതാ ആമന്ത്ര്യ ച ജനാധിപമ് । ഹതസ്യാപി ഹി ഗന്ധര്വൈഃ കീചകസ്യ പ്രിയം ഭവേത് ।। 9
ഇവളുടെ കാരണമാണ് അവന് മരണം നേരിട്ടത്, അതിനാല് ഇവള്ക്ക് ജീവിക്കാനൊന്നും അർഹതയില്ല; ഇവളെയും അവനെയും കൂടി കത്തിക്കളയണം എന്ന് രഥച്ചുവട്ടുകാര് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു. ഗന്ധര്വന്മാര് കൊന്നാലും, ഇത് കീചകനു ഇഷ്ടമായിരിക്കും.
തതോ വിരാടമാസാദ്യ സൂതാഃ പ്രാഞ്ജലയോഽബ്രുവന്। കീചകോഽയം ഹതഃ ശേതേ ഗന്ധര്വൈഃ കാമരൂപിഭിഃ ।। 10
അതിനുശേഷം രഥച്ചുവട്ടുകാര് വിരാടിനെ സമീപിച്ച് കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു: 'കീചകന് ഗന്ധര്വന്മാര് രൂപം മാറ്റി വധിച്ചിരിക്കുന്നു.'
സൈരന്ധ്ര്യാ ഘാതിതോ രാത്രൌ തം ദഹേമ സഹാനയാ । മാനിതാഃ സ്മസ്ത്വയാ വീര തദനുജ്ഞാതുമര്ഹസി ।। 11
'സൈരന്ധ്രി രാത്രിയില് അവനെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു; അവളെയും അവനെയും കൂടി കത്തിക്കളയാം. നീ ഞങ്ങളെ ആദരിച്ചിരിക്കുന്നു, മഹാശൂരാ, അതിനാല് ഈ അനുമതി നല്കണം.'
പരാക്രമം തു സൂതാനാം ജ്ഞാത്വാ രാജാഽന്വമന്യത । സൈരന്ധ്ര്യാഃ സൂതപുത്രേണ സഹ ദാഹം നരാധിപഃ ।। 12
രഥച്ചുവട്ടുകാരുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കി രാജാവ് സൈരന്ധ്രിയെയും രഥച്ചുവട്ടുകാരന്റെ മകനെയും കൂടി കത്തിക്കാനും സമ്മതിച്ചു.
തതസ്തേ സമനുജ്ഞാതാഃ സര്വേ തത്രാസ്യ ബാന്ധവാഃ। രുരുദുഃ കീചകം ദൃഷ്ട്വാ പരിവാര്യാഭിതഃ സ്ഥിതാഃ ।। 13
അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം അവന്റെ ബന്ധുക്കള് എല്ലാവരും അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു, കീചകനെ ചുറ്റി നിന്ന് കരഞ്ഞു.
ആരോപ്യ കൃഷ്ണാം സഹ കീചകേന നിബധ്യ കേശേഷു ച പാദയോശ്ച। തേ ചാപി സൂതാ വചനൈരവോചന്നുദ്ദിശ്യ ചൈനാമഭിവീക്ഷ്യ കൃഷ്ണാമ് ।। 14
കൃഷ്ണയെ മുടിയും കാലും കെട്ടി കീചകന്റെ കൂടെ കിടത്തിയ ശേഷം, രഥച്ചുവട്ടുകാര് അവളെ കാണിച്ച് അവളെ നോക്കി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യസ്യാഃ കൃതേ।़യം നിഹതോ മഹാത്മാ തസ്മാദ്ധി സാ കീചകമാര്ഗമേതു । അവാര്യസത്വേന ച കീചകേന ഗതാസുനാ സുന്ദരീ സ്വര്ഗലോകമ് ।। 15
ഈ മഹാത്മാവിന് മരണം ഇവളുടെ കാരണമാണെന്നാല്, അവളും കീചകന്റെ വഴിപിടിക്കട്ടെ; നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ജീവിച്ച കീചകന് മരിച്ചിരിക്കുന്നു, ഈ സുന്ദരിയും സ്വര്ഗത്തിലേക്കു പോകും.
സാ തേന കൃഷ്ണാ ശയനേ നിബദ്ധാ യശസ്വിനീ ചൈവ മനസ്വിനീ ച। അനാര്യസത്ത്വേന മഹാര്യസത്ത്വാ ഗതാസുനാ സാ പ്രരുരോദ കൃഷ്ണാ । വിലമ്ബമാനാ വിവശാ ഹി ദുഷ്ടൈസ്തത്രൈവ പര്യങ്കവരേ ശുഭാങ്ഗീ ।। 16
അങ്ങനെ പ്രശസ്തയും ധൈര്യശാലിയുമായ കൃഷ്ണയെ അവര് അവന്റെ കിടക്കയില് കെട്ടി. ഉത്തമസ്വഭാവമുള്ള അവളെ ദുഷ്ടര് മരിച്ചവനോടൊപ്പം ബന്ധിച്ചു, അവള് അകമഴിഞ്ഞ് കരഞ്ഞു, ദുഷ്ടര് വൈകിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആ കിടക്കയില് അവളുടെ അംഗങ്ങള് മനോഹരമായിരുന്നു.
ഹ്രിയമാണാഽഥ സുശ്രോണീ സൂതപുത്രൈരനിന്ദിതാ। പ്രാക്രോശന്നാഥമിച്ഛന്തീ കൃഷ്ണാ നാഥവതീ സതീ ।। 17
ശുദ്ധമായ സുന്ദരനിതംബയുള്ള കൃഷ്ണയെ രഥച്ചുവട്ടുകാര് വലിച്ചിഴക്കുമ്പോള്, അവള് രക്ഷകനെ തേടി നിലവിളിച്ചു, രക്ഷകരുണ്ടായിരുന്നിട്ടും.
മൃതേന സഹ ബദ്ധാങ്ഗീ നിരാശാ ജീവിതേ തദാ। ശ്മശാനാഭിമുഖം നീതാ കരേണുരിവ രൌതി സാ ।। 18
മരിച്ചവനോടൊപ്പം അവളുടെ കൈകാലുകള് കെട്ടിയ അവള് ജീവന് നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് നിരാശയോടെ ശ്മശാനത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; ഒരു പശുവിനെപ്പോലെ അവള് നിലവിളിച്ചു.
ജയോ ജയേശോ വിജയോ ജയത്സേനോ ജയദ്ബലഃ। ത മേ വാചം വിജാനന്തു സൂതപുത്രാ നയന്തി മാമ് ।। 19
'ജയ, ജയേശ, വിജയ, ജയത്സേന, ജയദ്ബല — ഇവര് എന്റെ വാക്ക് കേള്ക്കട്ടെ; രഥച്ചുവട്ടുകാരുടെ മക്കള് എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.'
യേഷാം ദുന്ദുഭിനിര്ഘോഷോ ജ്യാഘോഷഃ ശ്രൂയതേ മഹാന്। തേ മേ വാചം വിജാനന്തു സൂതപുത്രാ നയന്തി മാമ് ।। 20
'ആരുടെയോ മൃദംഗനാദവും വില്ലിന്റെ ശബ്ദവും വലിയതോതില് കേട്ടു — അവര് എന്റെ വാക്ക് കേള്ക്കട്ടെ; രഥച്ചുവട്ടുകാരുടെ മക്കള് എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.'
യേഷാം ജ്യാതലനിര്ഘോഷോ വിസ്ഫൂര്ജിതമിവാശനേഃ। അശ്രൂയത മഹാന്യുദ്ധേ ഭീമഘോപസ്തരസ്വിനാമ് ।। 21
'വില്ലിന്റെ തണ്ടിന്റെ വലിയ ശബ്ദം വലിയ യുദ്ധത്തില് ഇടിമുഴക്കുപോലെ മുഴങ്ങിയവരും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരും —'
രഥഘോപശ്ച ബലവാന്ഗന്ധര്വാണാം തരസ്വിനാമ് । തേ മേ വാചം ബിജാനന്തു സൂതപുത്രാ നയന്തി മാമ് ।। 22
'തീവ്രമായ ഗന്ധര്വന്മാരുടെ രഥങ്ങളുടെ വലിയ ശബ്ദവും — അവര് എന്റെ വാക്ക് കേള്ക്കട്ടെ; രഥച്ചുവട്ടുകാരുടെ മക്കള് എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.'
യേഷാം വീര്യമതുല്യം തു ശക്രസ്യേവ ബലം യശഃ। രാജസിംഹാ ഇവാഗ്ര്യാസ്തേ മാം ജാനന്തു സുദുഃഖിതാം ।। 23
'അവരുടെ വീര്യം ഉപമയില്ലാത്തതും, ശക്തിയും പ്രശസ്തിയും ഇന്ദ്രനോടുപോലും, രാജസിംഹങ്ങളെപ്പോലെ പ്രധാനരായവരും — അവര് എന്റെ വലിയ ദുഃഖം മനസ്സിലാക്കട്ടെ.'
ഇത്യസ്യാഃ കൃപണാ വാചഃ കൃഷ്ണായാഃ പരിദേവിതാഃ। ശ്രുത്വൈവാഭ്യുത്ഥിതോ ഭീമഃ ശയനാദവിചാരയന് ।। 24
കൃഷ്ണയുടെ ദു:ഖഭരിതമായ വാക്കുകളും വിലാപവും കേട്ടയുടൻ ഭീമൻ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അഹം സൈരന്ധ്രി തേ വാചഃ ശൃണോമി തവ ഭാഷിതാഃ। തസ്മാത്തേ സൂതപുത്രേഭ്യോ ന ഭയം ജാതു വിദ്യതേ ।। 25
സൈരന്ധ്രി, ഞാൻ നിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു. അതുകൊണ്ട് നീ സുതപുതന്മാരെ ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ സ മഹാബാഹുര്വിജജൃമ്ഭേ ജിഘാംസയാ ।। 26
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹാബലശാലി ഭീമൻ കൊലചിന്തയോടെ ശരീരം വലിച്ചു നീട്ടി.
തതഃ സ വ്യായതം ബദ്ധ്വാ വസ്ത്രം വിപരിവേഷ്ട്യ ച। അദ്വാരേണാഭ്യവസ്കന്ദ്യ നിര്ജഗാമ ബഹിസ്തദാ ।। 27
അതിനുശേഷം വസ്ത്രം കെട്ടി ശരീരത്തിൽ ചുറ്റി, ഭീമൻ ഒറ്റവാതിൽ വഴിയായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
സ ലങ്ഘയിത്വാ പ്രാകാരമാരുഹ്യ തരസാ ദ്രുമമ് । ശ്മശാനാഭിമുഖഃ പ്രായാദ്യത്ര തേ കീചകാ ഗതാഃ ।। 28
ഭീമൻ മതിൽ ചാടിക്കടന്ന് വേഗത്തിൽ ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ കയറി, കീചകർ പോയ ശ്മശാനത്തേക്ക് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
സ ലങ്ഘയിത്വാ പ്രാകാരം നിഃസൃത്യ ച പുരോത്തമാത് । ജവേനോത്പതിതോ ഭീമഃ സൂതാനാമഗ്രതസ്തദാ ।। 29
മതിൽ കടന്ന് നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കടന്ന ഭീമൻ, സുതന്മാരെക്കാൾ മുന്നിൽ വേഗത്തിൽ ഓടി.
ചിതാസമീപം ഗത്വാ സ തത്രാപശ്യന്മഹാബലഃ । താലമാത്രം മഹാസ്കന്ധമൂര്ധ്വശുഷ്കം വനസ്പതിമ് ।। 30
ചിതയരികിൽ എത്തി ആ മഹാബലൻ ഒരു വലിയ താളവൃക്ഷം, അതിന്റെ കുരുമുള്ള, മുകളില്പൊത്തി ഉണങ്ങിയ വൃക്ഷം കണ്ടു.
തം നാഗവദുപക്രമ്യ ബാഹുഭ്യാം പരിരഭ്യ ച। വൃക്ഷമുത്പാടയാമാസ ഭീമോ ഭീമപരാക്രമഃ ।। 31
ആ വൃക്ഷത്തോട് ആനപോലെ സമീപിച്ച് ഭീമൻ അതിനെ കൈകളാൽ പിടിച്ച് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു വേരോടെ പിഴുതെടുത്തു.