കീചകേനാനുഗമനാത്കൃഷ്ണാ താമ്രായതേക്ഷണാ । സഭാദ്വാരമുപഗമ്യ രുദന്തീ വാക്യമബ്രവീത് ।। 42
കീചകനു പിന്നാലെ, താമ്രവർണ്ണം ഉള്ള വലിയ കണ്ണുകളുള്ള കൃഷ്ണ, സഭയുടെ വാതിലിലേക്ക് എത്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
അവേക്ഷമാണാ സുശ്രോണീ പതീംസ്താന്ദീനചേതസഃ। ആകാരം പരിരക്ഷന്തീ പ്രതിജ്ഞാം ധര്മസംയുതാമ്। ദഹ്യമാനേവ രൌദ്രേണ ചക്ഷുഷാ ദ്രുപദാത്മജാ ।। 43
അവളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെ, വിഷാദഭരിതരായവരെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, അവരുടെ വേഷവും വാഗ്ദാനവും സൂക്ഷിച്ച്, ദ്രുപദന്റെ മകളായ അവൾ ക്രൂരമായ കാഴ്ച്ചകൊണ്ടു കത്തുന്നപോലെ തോന്നി.
പ്രജാരക്ഷണശീലാനാം രാജ്ഞാം ഹ്യമിതതേജസാമ്। കാര്യാഽനുപാലനം നിത്യം ധര്മേ സത്യേ ച തിഷ്ഠതാമ് ।। 44
ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞയുള്ള, അതുല്യമായ ശക്തിയുള്ള രാജാക്കന്മാർക്ക്, സത്യം ധർമ്മം എന്നിവയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുക എന്നും കടമയാണ്.
സ്വപ്രജായാം പ്രജായാം ച വിശേഷം നാധിഗച്ഛതാമ്। പ്രിയേഷ്വപി ച വധ്യേഷു സമത്വം യേ സമാശ്രിതാഃ ।। 45
സ്വന്തം ജനങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരെയും തമ്മിൽ വ്യത്യാസം കാണാതെ, പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും ശിക്ഷാർഹരോടും സമത്വം പുലർത്തുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നീതിമാന്മാർ.
വിവാദേഷു പ്രവൃത്തേഷു സമം കാര്യാനുദര്ശിനാ। രാജ്ഞാ ധര്മാസനസ്ഥേന ജിതൌ ലോകാവുഭാവപി ।। 46
വിവാദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, നീതിപീഠത്തിൽ ഇരുന്ന് സമമായി വിധി പറയുന്ന രാജാവിന് ഇരു ലോകവും കീഴടക്കാം.
രാജന്ധര്മാസനസ്ഥോ ഹി രക്ഷ മാം ത്വമനാഗസമ് ।। 47
രാജാവേ, നീതിപീഠത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനേ, കുറ്റമില്ലാത്ത എന്നെ സംരക്ഷിക്കണം.
അഹം ത്വനപരാധ്യന്തീ കീചകേന ദുരാത്മനാ । പശ്യതസ്തേ മഹാരാജ ഹതാ പാദേന ദാസിവാത് ।। 48
ഞാൻ ഒരു കുറ്റവുമില്ലാതെ, ദുഷ്ടനായ കീചകന്റെ കാൽക്കീഴിൽ അടിയറവിടപ്പെട്ടു, മഹാരാജാവേ, നിന്റെ കണ്മുന്നിൽ തന്നെ ദാസിയായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
ത്വത്സമക്ഷം നൃപശ്രേഷ്ഠ നിഷ്പിഷ്ടാ വസുധാതലേ । അനാഗസം കൃപാര്ഹാം മാം സ്ത്രിയം ത്വം പരിപാലയ ।। 49
രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ നിലത്ത് ചിതറപ്പെട്ടു; കുറ്റമില്ലാത്ത, കരുണയ്ക്ക് അർഹയായ സ്ത്രീയായ എന്നെ സംരക്ഷിക്കണം.
രക്ഷ മാം കീചകാദ്ഭീതാം ധര്മം രക്ഷ നരേശ്വര । മത്സ്യാധിപ പ്രജാ രക്ഷ പിതാ പുത്രാനിവൌരസാന് ।। 50
കീചകനെ ഭയന്ന് ഞാൻ സംരക്ഷണം തേടുന്നു, ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കണം, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ. മത്സ്യരാജാവേ, പിതാവിന്റെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ നിന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കണം.
യസ്ത്വധര്മേണ കാര്യാണി മോഹാത്മാ കുരുതേ നൃപഃ। അചിരാത്തം ദുരാത്മാനം വശേ കുര്വന്തി ശത്രവഃ ।। 51
യാരെങ്കിലുമൊരു രാജാവ് മോഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടു അധർമ്മമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ, അവന്റെ ശത്രുക്കൾ ഉടൻ തന്നെ അവനെ കീഴടക്കും.
മത്സ്യാനാം കുലജസ്ത്വം ഹി തേഷാം സത്യം പരായണമ്। ത്വം കിലൈവംവിധോ ജാതഃ കുലേ ധര്മപരായണേ ।। 52
നീ മത്സ്യകുലത്തിൽ ജനിച്ചവനും സത്യത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവനും ആണല്ലോ; നീതിയിലും ധർമ്മത്തിലും പ്രശസ്തനായവനാണ് നിന്റെ വംശം.
അതസ്ത്വാഹമഭിക്രന്ദേ ശരണാര്ഥം നരാധിപ। ത്രാഹി മാമദ്യ രാജേന്ദ്ര കീചകാത്പാപപൂരുഷാത് ।। 53
അതിനാൽ, മനുഷ്യരിൽ പ്രഭുവേ, ഞാൻ നിന്നെ ആശ്രയിച്ച് നിലവിളിക്കുന്നു; രാജേന്ദ്രാ, പാപിയായ കീചകനിൽ നിന്ന് ഇന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണം.
അനാഥാമിഹ മാം ജ്ഞാത്വാ കീചകഃ പുരുഷാധമഃ। പ്രഹരത്യേവ നീചാത്മാ ന തു ധര്മമവേക്ഷതേ ।। 54
ഇവിടെ ആരുമില്ലാത്തവളെന്നറിഞ്ഞ്, കീചകൻ, ഏറ്റവും താഴ്ന്നവൻ, എന്നെ ആക്രമിക്കുന്നു, ധർമ്മം നോക്കാതെ.
അകാര്യാണാമനാരമ്ഭാത്കാര്യാണാമനുപാലനാത്। പ്രജാസു യേ സുവൃത്താസ്തേ സ്വര്ഗമായാന്തി ഭൂമിപാഃ ।। 55
തക്കതല്ലാത്ത പ്രവൃത്തികൾ ഒഴിവാക്കി, കർത്തവ്യങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർ ജനങ്ങളിൽ നല്ല പെരുമാറ്റം പുലർത്തുമ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കും.
കാര്യാകാര്യവിശേഷജ്ഞാഃ കാമകാരേണ പാര്ഥിവാഃ। പ്രജാസു കില്ബിഷം കൃത്വാ നരകം യാന്ത്യധോമുഖാഃ ।। 56
ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും അറിയുന്ന രാജാക്കന്മാർ, തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടാനുസരണം പ്രവർത്തിച്ചാൽ, ജനങ്ങളോട് പാപം ചെയ്തു, തലകുനിഞ്ഞ് നരകത്തിലേക്ക് വീഴും.
നൈവ യജ്ഞൈര്ന വാ ദാനൈര്ന ഗുരോരുപസേവനാത്। പ്രാപ്നുവന്തി തഥാ ധര്മം യഥാ കാര്യാനുപാലനാത് ।। 57
യാഗങ്ങൾ കൊണ്ടോ, ദാനങ്ങൾ കൊണ്ടോ, മുതിർന്നവരെ സേവിച്ചുകൊണ്ടോ, ഒരാൾക്ക് ധർമ്മം ലഭിക്കില്ല; തന്റെ കടമകൾ നന്നായി പാലിച്ചാൽ മാത്രമേ അത്രത്തോളം ധർമ്മം ലഭിക്കൂ.
അപി ചേദം പുരാ ബ്രഹ്മാ പ്രോവാചേന്ദ്രായ പൃച്ഛതേ। ദ്വന്ദ്വം കാര്യമകാര്യം ച ലോകേ ചാസീത്പരം യഥാ ।। 58
പണ്ടെക്കാലത്ത്, ഇന്ദ്രൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞത് ഇതാണ്: ലോകത്തിൽ ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും എന്ന ഇരട്ടത്വം ഉന്നതമായതായാണ് നിലനിന്നത്.
ധര്മാധര്മൌ പുനര്ദ്വന്ദ്വം വിനിയുക്തമഥാപി വാ। ക്രിയാണാമക്രിയാണാം ച പ്രാപണേ പുണ്യപാപയോഃ ।। 59
പിന്നെയും, ധർമ്മവും അധർമ്മവും എന്ന ഇരട്ടത്വം, ചെയ്യലും ചെയ്യാതിരിപ്പും എന്നതും, പുണ്യവും പാപവും നേടുന്നതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
പ്രജായാം സൃജ്യമാനായാം പുരാ ഹ്യേതദുദാഹൃതമ്। ഏതദ്വോ മാനുഷാഃ സമ്യക്കാര്യം ദ്വന്ദ്വത്രയം ഭുവി ।। 60
സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഇതു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു: മനുഷ്യരേ, ഭൂമിയിൽ ഈ മൂന്ന് ഇരട്ടത്വങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ പാലിക്കണം.
അസ്മിന്സുനീതേ ദുര്നീതേ ലഭതേ കര്മജം ഫലമ്। കല്യാണകാരീ കല്യാണം പാപകാരീ ച പാപകമ് ।। 61
നല്ലതോ മോശമോ ആയ പ്രവൃത്തിയിൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തിയുടെ ഫലം അനുഭവിക്കും; നല്ലത് ചെയ്യുന്നവർക്ക് നല്ലതും, പാപം ചെയ്യുന്നവർക്ക് പാപഫലവും ലഭിക്കും.
തേന ഗച്ഛതി സംസര്ഗം സ്വര്ഗായ നരകായ വാ। സുകൃതം ദുഷ്കൃതം വാഽപി കൃത്വാ മോഹേന മാനവഃ । പശ്ചാത്താപേന തപ്യേത സ്വബുദ്ധ്യാ മരണം ഗതഃ ।। 62
ഇങ്ങനെ, നല്ലതോ മോശമോ പ്രവർത്തിച്ച്, ഒരാൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലോ നരകത്തിലോ എത്തും; മോഹത്തിൽ പെട്ട് ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്താൽ, മരിച്ചശേഷം മനസ്സിൽ പാശ്ചാത്താപം അനുഭവിച്ച് ദുഃഖിക്കും.
ഏവമുക്ത്വാ പരം വാക്യം വിസസര്ജ ശതക്രതുമ്। ശക്രോപ്യാപൃച്ഛ്യ ബ്രഹ്മാണം ദേവരാജ്യമപാലയത് ।। 63
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മാവ് ശതക്രതുവിനെ വിട്ടയച്ചു; ഇന്ദ്രൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് വിടപറഞ്ഞ് ദേവരാജ്യം ഭരിച്ചു.
യഥോക്തം ദേവരാജേന ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ। തഥാ ത്വമപി രാജേന്ദ്ര കാര്യാകാര്യേ സ്ഥിരോ ഭവ ।। 64
ദേവരാജാവും പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവും പറഞ്ഞതുപോലെ, രാജാധിരാജാ, നീയും ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം.
ഏവം വിലപമാനായാം പാഞ്ചാല്യാം മത്സ്യപുങ്ഗവഃ। അശക്തഃ കീചകം തത്ര ശാസിതും ബലദര്പിതമ് । വിരാടരാജഃ മൂതം തു സാന്ത്വേനൈവ ന്യവാരയത് ।। 1
പാഞ്ചാലി ഇങ്ങനെ ദുഃഖിച്ചിരിക്കെ, മത്സ്യരാജാവിന് കീചകനെ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് തടയാൻ കഴിയാതെ, സാന്ത്വനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം അവനെ ശമിപ്പിച്ചു.
കീചകം മത്സ്യരാജേന കൃതാഗസമനിന്ദിതാ। നാപരാധാനുരൂപേണ ദണ്ഡേന പ്രതിപാദിതമ് ।। 2
കീചകൻ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടും, മത്സ്യരാജാവ് അവനെ അർഹമായ ശിക്ഷ നൽകി ശാസിച്ചില്ല.
പാഞ്ചാലരാജസ്യ സുതാ ദൃഷ്ട്വാ സുരസുതോപമാ। ധര്മജ്ഞാ വ്യവഹാരാണാം കീചകേ കൃതകില്ബിഷേ । പുനഃ പ്രോവാച രാജാനം സ്മരന്തീ ധര്മമുത്തമമ് ।। 3
പാഞ്ചാലരാജാവിന്റെ മകളായ ദ്രൗപദി, ദേവതകളെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവളും, നീതിജ്ഞയുമായവളും, കീചകൻ പാപം ചെയ്തതറിഞ്ഞ്, ഉത്തമധർമ്മം ഓർത്ത് വീണ്ടും രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
സംപ്രേക്ഷ്യ ച വരാരോഹാ സര്വാംസ്തത്ര സഭാസദഃ। രാജാനുവര്തനപരാന്കീചകം ച കൃതാഗസമ്। വിരാടം ചാഹ പാഞ്ചാലീ ദുഃഖേനാവിഷ്ടചേതനാ ।। 4
ആ മഹിളയും, സഭയിലെ എല്ലാവരും രാജാവിനോടും കീചകനോടും അനുകൂലമായി നിലകൊള്ളുന്നത് കണ്ടു, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ പാഞ്ചാലി വിരാടിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് പറഞ്ഞു.
ന രാജന്രാജവത്കിംചിത്സമാചരസി കീചകേ। ദസ്യൂനാമിവ തേ ധര്മോ ന സത്സു പരിവര്തതേ।। 5
രാജാവേ, നീ കീചകന്റെ കാര്യത്തിൽ രാജാവിനോട് യോജിച്ചപോലെ പെരുമാറുന്നില്ല; കള്ളന്മാരെപ്പോലെയാണ് നിന്റെ നീതി, സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നീതി നിലനിൽക്കുന്നില്ല.
ന കീചകഃ സ്വധര്മസ്ഥോ ന ച മത്സ്യഃ കഥംചന। സഭാസദോഽപ്യധര്മജ്ഞാ യ ഇമം പര്യുപാസതേ।। 6
കീചകൻ തന്റെ ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നില്ല, മത്സ്യരാജാവും അങ്ങനെ തന്നെ; സഭാസദസ്സിലുള്ളവരും ധർമ്മം അറിയാതെ അവനെ പിന്തുണക്കുന്നു.
ന ധര്മം കീചകോ വേത്തി രാജഭൃത്യാസ്തഥൈവ ച। ന രാജാ വിനയം ബ്രൂതേ അമാത്യാശ്ച ന ജാനതേ ।। 7
കീചകനും രാജാവിന്റെ ഭൃത്യന്മാരും ധർമ്മം അറിയുന്നില്ല; രാജാവിന് ശാസനം പറയാൻ മനസ്സില്ല, മന്ത്രിമാർക്കും അതറിയില്ല.