തൃതീയം ഗൃഹ്യതാം പുത്ര വരമപ്രതിമം മഹത്। ത്വം ഹി മത്പ്രഭവോ രാജന്വിദുരശ്ചമമാംശജഃ
മകനേ, നീ മൂന്നാമത്തായി അതുല്യവും മഹത്തായതുമായ ഒരു വരം സ്വീകരിക്കണം; രാജാവേ, നീ എന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നത്, വിധുരനും എന്റെ ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ്.
ദേവദേവോ മയാ ദൃഷ്ടോ ഭവാന്സാക്ഷാത്സനാതനഃ। യം ദദാസി വരം തുഷ്ടസ്തം ഗ്രഹീഷ്യാമ്യഹം പിതഃ
ദേവതകളുടെ ദേവനായ ശാശ്വതനേ, ഞാൻ നേരിട്ട് നിന്നെ കണ്ടു. നീ സന്തോഷത്തോടെ നൽകുന്ന വരം, അച്ഛനേ, അതു ഞാൻ സ്വീകരിക്കും.
ജയേയം ലോഭമോഹൌ ച ക്രോധം ചാഹം സദാ വിഭോ। ദാനേ തപസി സത്യേ ച മനോ മേ സതതം വേത്
മഹാബലവാനേ, എനിക്ക് എപ്പോഴും ലോഭം, മോഹം, കോപം എന്നിവയെ ജയിക്കാൻ കഴിയട്ടെ; ദാനം, തപസ്സ്, സത്യം എന്നിവയിൽ എന്റെ മനസ്സ് സ്ഥിരമായി നിലനില്ക്കട്ടെ.
രഉപപന്നോ ഗുണൈരേതൈഃ സ്വഭാവേനാസി പാണ്ഡവ। ഭവാന്ധര്മഃ പുനശ്ചൈവ യഥോക്തം തേ ഭവിഷ്യതി
പാണ്ഡവാ, ഈ ഗുണങ്ങൾ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിനക്കുണ്ട്; നീ തന്നെ ധർമ്മം вопരിഷ്ടം; നീ ചോദിച്ചതുപോലെ തന്നെ എല്ലാം നിനക്കു സംഭവിക്കും.
ഇത്യുക്ത്വാന്തഽര്ദധേ ധര്മോ ഭഗബാഁല്ലോകഭാവനഃ। സമേതാഃ പാണ്ഡവാശ്ചൈവ സുഖസുപ്താ മനസ്വിനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലോകങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഭഗവാൻ ധർമ്മം അപ്രത്യക്ഷനായി; പാണ്ഡവർ ഒരുമിച്ച് മനസ്സു സമാധാനത്തോടെ സുഖമായി ഉറങ്ങി.
ഉപേത്യചാശ്രമം വീരാഃ സര്വ ഏവ ഗതക്ലമാഃ। ആരണേയം ദദുസ്തസ്മൈ ബ്രാഹ്മണായ തപസ്വിനേ
ശക്തിയും ക്ഷീണവും മാറിയ വീരന്മാർ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, ആ തപസ്വിയായ ബ്രാഹ്മണന് അരണി ദണ്ഡു നൽകി.
ഇദം സമുത്ഥാനസമാഗതം മഹ- ത്പിതുശ്ചപുത്രസ്യ ച കീര്തിവര്ധനമ്। പഠന്നരഃ രസ്യാദ്വിജിതേന്ദ്രിയോ വശീ സപുത്രപൌത്രഃ ശതപര്ഷഭാഗ്ഭവേത്
ഈ മഹാനായ അച്ഛനും മകനും സംബന്ധിച്ച കഥ വായിക്കുന്ന, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന, സ്വയം നിയന്ത്രണമുള്ള മനുഷ്യൻ, മക്കളോടും മുമ്മക്കളോടും കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ച് നൂറു വർഷം ആയുസ്സു നേടും.
ന ചാപ്യധര്മേ ന സുഹൃദ്വിഭേദനേ പരസ്വഹാരേ പരദാരമര്ശനേ। കദര്യഭാവേ ന രമേനേമനഃ സദാ നൃണാം സദാഖ്യാനമിദം വിജാനതാമ്
ഈ പവിത്രമായ കഥ അറിയുന്നവരുടെ മനസ്സ് അധർമ്മത്തിൽ, സുഹൃത്തുക്കളെ വേർതിരിക്കുന്നതിൽ, അന്യരുടെ സമ്പത്ത് കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിൽ, അന്യഭാര്യയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിൽ, കഞ്ചുഷതയിൽ — ഇതൊന്നിലും ഒരിക്കലും ആസ്വാദനം കാണില്ല.
നാരായണം നമസ്കൃത്യ നരം ചൈവ നരോത്തമമ്। ദേവീം സരസ്വതീം വ്യാസം തതോ ജയമുദീരയേത്
നാരായണനെയും, മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നരനെയും, ദേവിയായ സരസ്വതിയെയും, വ്യാസനെയും ആദരപൂർവം വന്ദിച്ചശേഷം, വിജയത്തെ വിളിച്ചുപറയണം.
പതിവ്രതാ മഹാഭാഗാ സതതം സുഖഭാഗിനീ । ദ്രൌപദീ സാ കഥം ബ്രഹ്മന്നജ്ഞാതാ ദുഃഖിതാഽവസത്
ഭർത്താവിനോടു അഗാധമായ ഭക്തിയുള്ള, മഹാഭാഗ്യവതിയായ, എല്ലായ്പ്പോഴും സന്തോഷത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ദ്രൗപദി, ബ്രാഹ്മണനേ, എങ്ങനെയാണ് അജ്ഞാതയായി ദുഃഖത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവന്നത്?
തേ ച ബ്രാഹ്മണമുഖ്യാശ്ച സൂതപൌരോഗവൈഃ സഹ। അജ്ഞാതവാസമുഷിതാഃ കഥം ച പരിചാരകാഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാരും, സാരഥിമാരും പുരോഹിതന്മാരുമൊക്കെയും, എങ്ങനെ അജ്ഞാതമായി വസിച്ച്, സേവകരായി ജീവിച്ചു?
യഥാ വിരാടനഗരേ തവ പൂര്വപിതാമഹാഃ । അജ്ഞാതവാസമുഷിതാസ്താവദ്വക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണു
നിന്റെ പൂർവ്വപിതാമഹന്മാർ എങ്ങനെ വിരാട്നഗരിയിൽ അജ്ഞാതവാസം കഴിച്ചുവെന്നത് ഞാൻ പറയാം; അതു ശ്രദ്ധിക്കൂ.
തഥാ സ താന്വരാഁല്ലബ്ധ്വാ ധര്മരാജോ യുധിഷ്ഠിരഃ। ഗത്വാഽഽശ്രമം ബ്രാഹ്മണേഭ്യ ആചഖ്യൌ വൃത്തമാത്മനഃ
അങ്ങനെ ആ വരങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷം, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായ രാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ആശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് തന്റെ കഥ പറഞ്ഞു.
കഥയിത്വാ ച തത്സര്വം ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ യുധിഷ്ഠിരഃ। അരണീസഹിതം ഭാണ്ഡം ബ്രാഹ്മണായ ന്യവേദയത്
യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ എല്ലാം ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് പറഞ്ഞശേഷം, അരണികളും മറ്റു സാധനങ്ങളും അടങ്ങിയ പെട്ടി ഒരു ബ്രാഹ്മണനു സമർപ്പിച്ചു.
തതോ യുധിഷ്ഠിരോ രാജാ കുന്തീപുത്രോ ദൃഢവ്രതഃ। സമാഹൂയാനുജാന്സര്വാനിതി ഹോവാച ഭാരത
അതിനുശേഷം, കുന്തിദേവിയുടെ മകനായ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച രാജാവായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരെ വിളിച്ചു ചേർത്ത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദ്വാദശേമാനി വര്ഷാണി രാഷ്ട്രാദ്വിപ്രോഷിതാ വയമ്। ഛദ്മനാ ഹൃതരാജ്യാശ്ച നിസ്വാശ്ച ബഹുശഃ കൃതാഃ
പന്ത്രണ്ടുവർഷം നാം രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരായി, വഞ്ചനയാൽ രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടവരായി, പലതവണ ദരിദ്രരായി ജീവിച്ചു.
ഉഷിതാശ്ച വനേ വാസം യഥാ ദ്വാദശ വത്സരാന്। അജ്ഞാതചര്യാം വത്സ്യാമശ്ഛന്നാ വര്ഷം ത്രയോദശമ്
നാം പന്ത്രണ്ടുവർഷം കാടിൽ വസിച്ചു; ഇനി പതിമൂന്നാം വർഷം മറഞ്ഞ്, ആരും അറിയാതെ അജ്ഞാതമായി ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ധര്മേണ തേഽഭ്യനുജ്ഞാതാഃ പാണ്ഡവാഃ സത്യവിക്രമാഃ। അജ്ഞാതവാസം വത്സ്യന്തശ്ഛന്നാ വര്ഷം ത്രയോദശമ്
ധർമ്മം അനുമതിച്ചതുപോലെ, സത്യവ്രതരും ധീരരുമായ പാണ്ഡവർ, പതിമൂന്നാം വർഷം മറഞ്ഞ് അജ്ഞാതവാസം കഴിക്കും.
ഉപോപവിശ്യ വിദ്വാംസഃ സ്നാതകാഃ സംശിതവ്രതാഃ । യേ തത്ര ബ്രാഹ്മണാ ആസന്വനവാസസഹായിനഃ । യേ ച ഭക്താ വസന്തി സ്മ വനവാസേ തപസ്വിനഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന വിദ്യാസമ്പന്നരും വ്രതം പൂർത്തിയാക്കിയവരും, കാട്ടിൽ കൂട്ടായി ഉണ്ടായിരുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരും, ഭക്തിയോടെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവരും ഒത്തിരിഞ്ഞു ഇരുന്നു.
താനബ്രുവന്മഹാത്മാനോ ഹൃഷ്ടാഃ പ്രാഞ്ജലയഃ സ്ഥിതാഃ । 0
ആ മഹാത്മാക്കൾ സന്തോഷത്തോടെ കയ്യുകൂപ്പി നിന്നു സംസാരിച്ചു.
വിദിതം ഭവതാം സര്വം ധാര്തരാഷ്ട്രൈര്യഥാ വയമ് । ഛദ്മനാ ഹൃതരാജ്യാശ്ച നിസ്വാശ്ച ബഹുശഃ കൃതാഃ
നിങ്ങൾക്കു എല്ലാം അറിയാം—ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ എങ്ങനെ വഞ്ചനയാൽ നമ്മുടെ രാജ്യം എടുത്തു, പലതവണ ദരിദ്രരാക്കി എന്നത്.
ഉഷിതാശ്ച വനേ വാസം യഥാ ദ്വാദശവത്സരാന് । ഭവദ്ഭിരേവ സഹിതാ വന്യാഹാരാ ദ്വിജോത്തമാഃ
നാം പന്ത്രണ്ടുവർഷം കാട്ടിൽ, നിങ്ങൾക്കൊപ്പമായിട്ടാണ്, കാട്ടിലെ ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിച്ചു ജീവിച്ചത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
അജ്ഞാതവാസസമയം ശേഷം വര്ഷം ത്രയോദശമ്। തദ്വത്സ്യാമോ വയം ഛന്നാസ്തദനുജ്ഞാതുമര്ഹഥ
ഇനി ബാക്കിയുള്ള അജ്ഞാതവാസം ഒരു വർഷം മാത്രം; അതിൽ നാം മറഞ്ഞ് ജീവിക്കും. അതിനായി നിങ്ങൾ അനുമതി നൽകണം.
സുയോധനശ്ച ദുഷ്ടാത്മാ കര്ണശ്ച സഹസൌബലഃ । ജാനന്തോ വിഷമം കുര്യുരസ്മാസ്വത്യന്തവൈരിണഃ
ദുഷ്ടഹൃദയനായ സുയോധനനും, കർണ്ണനും, ശകുനിയുടെ മകനുമാണ് നമ്മുടെ കഠിനവൈരികൾ; ഇവർക്ക് ഇത് അറിയാമെങ്കിൽ, അവർ അന്യായം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കും.
യുക്തചാരാശ്ച യത്താശ്ച ദായേ സ്വസ്യ ജനസ്യ ച । ദുരാത്മനാം ഹി കസ്തേഷാം വിശ്വാസം ഗന്തുമര്ഹതി
അവർ ജാഗ്രതയോടെയും ചാരപ്രവർത്തനത്തിലെയും നിപുണരാണ്; സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിലും ജനത്തിലും ശ്രദ്ധ പുലർത്തുന്നവരാണ്. ദുഷ്ടന്മാരിൽ ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുക?
അപി നസ്തദ്ഭവേദ്ഭൂയോ യദ്വയം ബ്രാഹ്മണൈഃ സഹ। സമസ്തേഷു ച രാഷ്ട്രേഷു സ്വരാജ്യസ്ഥാ ഭവേമ ഹി
നമുക്ക് വീണ്ടും അങ്ങനെ സംഭവിക്കട്ടെ—ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം, എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും, സ്വന്തം രാജ്യത്തിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കാൻ കഴിയട്ടെ.
ഇത്യുക്ത്വാ ദുഃഖശോകാര്തഃ ശുചിര്ധര്മസുതസ്തദാ। സംമൂര്ച്ഛിതോഽഭവദ്രാജാ സാസ്രകണ്ഠോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ധർമ്മപുത്രനായ യുദിഷ്ഠിരൻ, ദു:ഖത്തിലും ദു:ശോകത്തിലും ആഴപ്പെട്ട്, കണ്ണുനീർ കണികകളാൽ കഴുത്ത് തടഞ്ഞു, മനസ്സിൽ വേദനയോടെ അവൻ ബോധംകെട്ടുപോയി.
തമഥാശ്വാസയന്സര്വേ ബ്രാഹ്മണാ ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരും സഹോദരന്മാരും ചേർന്ന് അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പ്രബുധ്യ ദുഃഖമോഹാര്തോ ധൌമ്യം ധര്മഭൃതാംവരമ് । പ്രാവൈക്ഷത തദാ രാജാ സാശ്രുകണ്ഠോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ബോധം തിരിച്ചെത്തിയ യുദിഷ്ഠിരൻ, ദു:ഖത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും പെടഞ്ഞ്, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ കഴുത്തോടെ ധൗമ്യനെ നോക്കി.
അഥ ധൌമ്യോഽബ്രവീദ്വാക്യം മഹാര്ഥം നൃപതിം തദാ। ആശ്വാസയംസ്തം സ നൃപം ഭ്രാതൄംശ്ച ബ്രാഹ്മണൈഃ സഹ
അപ്പോൾ ധൗമ്യൻ മഹത്തായ അർത്ഥമുള്ള വാക്കുകൾ രാജാവിനോടും സഹോദരന്മാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം ആശ്വസിപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.