യതഃ പുരുഷശാര്ദൂലൌ പാനീയഹരണേ ഗതൌ। തൌ ദദര്ശ ഹതൌ തത്രഭ്രാതരൌ ശ്വേതവാഹനഃ
വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ പോയ ആ പുരുഷസിംഹന്മാർ പോയ സ്ഥലത്ത്, ശ്വേതവാഹനൻ അവിടെ ഇരുവരും മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
വിഗതാസൂ നരവ്യാഘ്രൌ ശയാനൌ വസുധാതലേ'। പ്രസുപ്താവിവ തൌ ദൃഷ്ട്വാ നരസിംഹഃ സുദുഃഖിതഃ। ധനുരുദ്യമ്യ കൌന്തേയോ വ്യലോകയത തദ്വനമ്
ജീവൻ വിട്ട ആ പുരുഷസിംഹന്മാർ നിലത്തുകിടക്കുമ്പോൾ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടു, ആ മനുഷ്യസിംഹൻ അതീവ ദുഃഖിതനായി. കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ വില്ലുയർത്തി ആ കാടിനെ നോക്കി.
നാപശ്യത്തത്രകിംചിത്സ ഭൂതമസ്മിന്മഹാവനേ। സവ്യസാചീ പിപാസാര്തഃ പാനീയം സോഭ്യധാവത
ആ മഹാവനത്തിൽ അവിടെ ഒരു ജീവിയും ഒന്നും കണ്ടില്ല. ദാഹംകൊണ്ട് പീഡിതനായ സവ്യാസാചി വെള്ളംവേണ്ടി ഓടി.
അഭിധാവംസ്തതോ വാചമന്തരിക്ഷാത്സ ശുശ്രുവേ। യത്ത്വമിച്ഛസി പാനീയം നൈതച്ഛക്യം ബലാത്ത്വയാ
അവൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു: 'നിനക്ക് ഈ വെള്ളം വേണമെങ്കിൽ, ബലപ്രയോഗംകൊണ്ട് ഇതു നേടാൻ കഴിയില്ല.'
കൌന്തേയ യദി വൈ പ്രശ്നാന്മയോക്താന്പ്രതിവക്ഷ്യസി। തതഃ പാസ്യസി പാനീയം ഹരിഷ്യസി ച ഭാരത
കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, ഞാൻ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നീ ഉത്തരം പറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ ഈ വെള്ളം കുടിക്കാനും കൊണ്ടുപോകാനും കഴിയൂ, ഭാരതവംശജനായ നീ.
വാരിതസ്ത്വബ്രവീത്പാര്ഥോ ദൃശ്യമാനോ നിവാരയ। യാവദ്ബാണൈര്വിനിര്ഭിന്നഃ പുനര്നൈവം വദിഷ്യസി
നിന്നെ നിരോധിച്ചിട്ടും, ഞാൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടും, പാർത്ഥൻ പറഞ്ഞു: 'നീ പിന്മാറുക! എന്റെ അമ്പുകൾ നിന്നെ തുളച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ, ഇനിയും ഇങ്ങനെ പറയാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല.'
ഏവമുക്ത്വാ തതഃ പാര്ഥഃ ശരൈരസ്ത്രാനുമന്ത്രിതൈഃ। പ്രവവര്ഷ രദിശഃ കൃത്സ്നാഃ ശബ്ദവേധം ച ദര്ശയന്। കര്ണിനാലീകനാരാചാനുത്സൃജന്ഭരതര്ഷഭഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, പാർത്ഥൻ മന്ത്രശക്തിയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചു, ശബ്ദം കേട്ട് ലക്ഷ്യം കണ്ട കഴിവ് കാണിച്ചുകൊണ്ട്, വിശാലമായ അമ്പുകളും ഇരുമ്പ് അറ്റമുള്ള അമ്പുകളും വിട്ടു, ഭാരതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ.
സ ത്വമോഘാനിഷൂന്മുക്ത്വാ തൃഷ്ണയാഽഭിപ്രപീഡിതഃ। അനേകൈരിഷുസംഘാതൈരന്തരിക്ഷേ വവര്ഷ ഹ
വെള്ളത്തിനുള്ള ദാഹത്തിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട്, അവൻ അനവധി അമ്പുകൾ അക്ഷയം വിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.
കിം വിധാനേന തേ പാര്ഥ പ്രശ്നാനുക്ത്വാ പയഃ പിബ। അനുക്ത്വാ ച പിബന്പ്രശ്നാന്പീത്വൈവ നഭവിഷ്യസി
പാർത്ഥാ, നീ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ വെള്ളം കുടിക്കും? ഉത്തരം പറയാതെ വെള്ളം കുടിച്ചാൽ, കുടിച്ചിട്ടും നീ ജീവിക്കില്ല.
സ ച മോഘാനിഷൂന്ദൃഷ്ട്വാതൃഷ്ണയാ ച പ്രപീഡിതഃ। അവജ്ഞായൈവ താം വാചം പീത്വൈവ നിപപാത് ഹ
അമ്പുകൾ ഫലിക്കാത്തത് കണ്ടും ദാഹത്തിൽ വല്ലാതെ പീഡിതനായി, ആ ശബ്ദത്തെ അവഗണിച്ച്, അവൻ വെള്ളം കുടിച്ചു, ഉടനെ നിലത്തു വീണു.
അഥാബ്രവീദ്ഭീമസേനം കുനതീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ। നകുലഃ സഹദേവശ്ച ബീഭത്സുശ്ച പരംതപ
അപ്പോൾ കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ ഭീമസേനനോടും നകുലനോടും സഹദേവനോടും അർജുനനോടും പറഞ്ഞു:
ചിരംഗതാസ്തോയഹേതോര്ന ചാഗച്ഛന്തി ഭാരത। താംശ്ചൈവാനയ ഭദ്രം തേ പാനീയം ച ത്വമാനയ
വെള്ളത്തിനായി പോയിട്ട് വളരെ നേരമായിട്ടും അവർ വരുന്നില്ല, ഭാരതവംശജനായ നീ. നീ അവരെ കൊണ്ടുവാ, വെള്ളവും കൊണ്ടുവാ, നിനക്ക് എല്ലാ നല്ലതും സംഭവിക്കട്ടെ.
ഭീമസേനസ്തഥേത്യുക്ത്വാ തം ദേശം പ്രത്യപദ്യത। രയത്രതേ പുരുഷവ്യാഘ്രാ ഭ്രാതരോസ്യ നിപാതിതാഃ
'ശരി' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഭീമസേനൻ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ ആ പുരുഷസിംഹൻ തന്റെ സഹോദരന്മാർ നിലത്തു വീണിരിക്കുന്നതുകണ്ടു.
താന്ദൃഷ്ട്വാ ദുഃഖിതോ ഭീമസ്തൃഷയാ ച പ്രപീഡിതഃ। അമന്യത മഹാബാഹുഃ കര്മ തദ്യക്ഷരക്ഷസാമ്
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ഭീമൻ ദുഃഖിതനായി, ദാഹത്തിൽ വല്ലാതെ പീഡിതനായി, ശക്തിയുള്ള ഭുജങ്ങൾ ഉള്ളവൻ ഇതെല്ലാം യക്ഷൻ അല്ലെങ്കിൽ രാക്ഷസൻ ചെയ്തതാണെന്ന് കരുതിച്ചു.
സചിന്തയാമാസ തദാ യോദ്ധവ്യം ധ്രുവമദ്യ മേ। പാസ്യാമി താവത്പാനീയമിതി പാര്ഥോ വൃകോദരഃ
അപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: 'ഇന്ന് ഞാൻ തീർച്ചയായും യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടി വരും; ആദ്യം ഞാൻ വെള്ളം കുടിക്കണം,' എന്ന് വൃകോദരനായ പാർത്ഥൻ തീരുമാനിച്ചു.
തതോഽഭ്യധാവത്പാനീയം പിപാസുഃ പുരുഷര്ഷഭഃ
അതിനുശേഷം, ദാഹം അതിരുകടന്ന പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ വെള്ളം കുടിക്കാൻ ഓടി.
മാ താത സാഹസംകാര്ഷീര്മമ പൂര്വപരിഗ്രഹഃ। പ്രശ്നാനുക്ത്വാ തു കൌന്തേയ തതഃ പിബ ഹരസ്വ ച
'കുഞ്ഞേ, നീ അത്യാഹിതം ചെയ്യരുത്; ഈ വെള്ളത്തിന് ആദ്യം അവകാശം എനിക്ക് ആണ്. കുന്തിദേവിയുടെ മകനേ, ആദ്യം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയൂ, പിന്നെ വെള്ളം കുടിക്കാനും കൊണ്ടുപോകാനും കഴിയൂ.'
ഏവമുക്തസ്തദാ ഭീമോ യക്ഷേണാമിതതേജസാ। അനുക്ത്വൈവ തു താന്പ്രശ്നാന്പീത്വൈവ നിപപാത ഹ
അങ്ങനെ അതിവിശാലമായ തേജസ്സുള്ള യക്ഷൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഭീമൻ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയാതെ വെള്ളം കുടിച്ചു, ഉടനെ നിലത്തു വീണു.
തതഃ കുന്തീസുതോ രാജാ പ്രചിന്ത്യ പുരുഷര്ഷഭഃ। `ആത്മനാഽഽത്മാനമന്വിഷ്യ വിചാരമകരോത്പ്രഭുഃ
അതിനുശേഷം കുന്തിദേവിയുടെ മകനായ രാജാവ്, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ, ആ സംഭവങ്ങൾ ആലോചിച്ച്, തന്റെ മനസ്സിൽ ആഴമായി പരിശോധിച്ചു.
തതശ്ചിരഗതാന്ഭ്രാതൃനഥാഽഽജ്ഞായ യുധിഷ്ഠിരഃ। ചിരായമാണാന്ബഹുശഃ പുനഃ പുനരുവാചഹ
അതിനുശേഷം, സഹോദരന്മാർ ഏറെ നേരമായി പോയിട്ടും വരാത്തത് മനസ്സിലാക്കി, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പലതവണ അവരെ വിളിച്ചു, അവരുടെ താമസത്തിൽ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
കിംസ്വിദ്വനമിദം ദഗ്ധം കിംഖിദ്ദൃഷ്ടോ മൃതോ ഭവേത്। പ്രഹരന്തോ മഹാഭൂതം ശപ്താസ്തേനാഥ തേഽപതന്
'എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? ഈ കാട് കത്തിക്കളഞ്ഞോ? എന്തെങ്കിലും കണ്ടിട്ടോ മരിച്ചോ? അവർ ഏതെങ്കിലും മഹാശക്തിയുള്ളവനെ ആക്രമിച്ച് ശാപം കിട്ടി വീണോ?''
ന പശ്യന്ത്യഥവാ വീരാഃ പാനീയം യത്രതേ ഗതാഃ। അന്വിച്ഛദ്ഭിര്വനേ തോയം കാലോഽയമതിപാതിതഃ
അല്ലെങ്കിൽ, വീരന്മാർ പോയ സ്ഥലത്ത് വെള്ളം കാണുന്നില്ലേ? കാട്ടിൽ വെള്ളം അന്വേഷിച്ച് തിരഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, വളരെ സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.'
കിംനു തത്കാരണം യേന നായാന്തി പുരുഷര്ഷഭാഃ। ഗച്ഛാമ്യേഷാം പദം ദ്രഷ്ടുമിതി കൃത്വാ യുധിഷ്ഠിരഃ
എന്താണ് ഈ മഹാന്മാർ മടങ്ങിവരാത്തതിന്റെ കാരണം? ഇവരുടെ വഴി നോക്കാൻ ഞാൻ പോകാം എന്നു യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ തീരുമാനിച്ചു.
സമുത്ഥായ മഹാബുദ്ധിര്ദഹ്യമാനേന ചേതസാ। വ്യപേതജനനിര്ഘോഷം പ്രവിവേശ മഹാവനമ്
ആ മഹാനായ മനസ്സുകാരൻ, മനസ്സ് വേദനയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ എഴുന്നേറ്റ്, മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഇല്ലാതായ വലിയ കാടിലേക്ക് കടന്നു入り.
രുരുഭിശ്ച വരാഹൈശ്ച പക്ഷിഭിശ്ച നിഷേവിതമ്। നീലഭാസ്വരവര്ണൈശ്ച പാദപൈരുശോഭിതമ്
ആ കാട് മാൻമരങ്ങളും പന്നികളും പക്ഷികളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു, നീലയും പൊന്നും നിറമുള്ള തഴുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും.
ഭ്രമരൈരുപഗീതം ച പക്ഷിഭിശ് സമന്തതഃ। `മൃദുശാഡ്വലസംകീര്ണഭൂമിഭാഗം മനോഹരമ്
അവിടെയെങ്ങുമുള്ള തവളകളും പക്ഷികളും ചേർന്ന് പാടുന്ന ശബ്ദവും, മൃദുവായ പച്ച പുല്ല് വിരിഞ്ഞ മനോഹരമായ നിലവും ആ കാടിന് ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ ഗച്ഛന്കാനനേ തസ്മിന്ഹേമജാലപരിഷ്കൃതമ്। ദദര്ശ തത്സരഃ ശ്രീമാന്വിശ്വകര്മകൃതം യഥാ
അവൻ ആ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പൊന്നിൻ ചുരുളുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനോഹരമായ തടാകം, വിശ്വകർമ്മ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ, അവിടെ കണ്ടു.
ഉപേതം നലിനീജാലൈഃ സിന്ധുവാരൈഃ സചേതസൈഃ। കേതകൈഃ കരവീരൈശ്ച പിപ്പലൈശ്ചൈവ സംവൃതമ്
അത് പടർന്നു വിരിഞ്ഞ കമലങ്ങളാൽ, പൂത്ത സിന്ദുവാരപ്പൂക്കളാൽ, കേതകിയും കരവീരവും നിറഞ്ഞു, പിപ്പലമരങ്ങളുടെ തണലിലായിരുന്നു.
തതോ ധര്മസുതഃ ശ്രീമാന്ഭ്രാതൃദര്ശനലാലസഃ'। ശ്രമാര്തസ്തദുപാഗമ്യ സരോ ദൃഷ്ട്വാഽഥ വിസ്മിതഃ
അപ്പോൾ ധർമ്മപുത്രനായ മഹാബലൻ, സഹോദരന്മാരെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ക്ഷീണിച്ച അവസ്ഥയിൽ അവിടെ എത്തി, ആ തടാകം കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
തതസ്തേ യക്ഷവചനാദുദതിഷ്ഠന്ത പാണ്ഡവഃ। ക്ഷുത്പിപാസേ ച സര്വേഷാം ക്ഷണേന വ്യപഗച്ഛതാമ്
അതിനുശേഷം യക്ഷന്റെ കല്പനപ്രകാരം പാണ്ഡവന്മാർ എഴുന്നേറ്റു, ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും വിശപ്പും ദാഹവും മാറി.