തതോ ദിവ്യാ ദുന്ദുഭയഃ പ്രണേദുഃ പപാതോച്ചൈഃ പുഷ്പവര്ഷം ച ദിവ്യമ്। ദൃഷ്ട്വാ കര്ണം ശസ്ത്രസംകൃത്തഗാത്രം മഹുശ്ചാപി സ്മയമാനം നൃവീരമ്
അപ്പോൾ ദിവ്യമായ മൃദംഗങ്ങൾ ആകാശത്ത് മുഴങ്ങി, ദേവതകൾ കർണ്ണനെ ആയുധങ്ങളാൽ പരിക്കേറ്റ ശരീരത്തോടെ, എന്നാൽ വലിയ വീരനായ് പുഞ്ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ മഴപോലെ വീണു.
തതശ്ഛിത്ത്വാ കവചം ദിവ്യമങ്ഗാ- ത്തഥൈവാര്ദ്രം പ്രദദൌ വാസവായ। തഥോത്കൃത്യ പ്രദദൌ കുണ്ഡലേ തേ കര്ണാത്തസ്മാത്കര്മണാ തേന കര്ണഃ
അതിനുശേഷം, ദിവ്യമായ കവർച്ച തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മുറിച്ച്, അതു ഇന്ദ്രനു നൽകി; അതുപോലെ തന്നെ, കർണ്ണൻ തന്റെ കുണ്ഡലങ്ങളും എടുത്ത് നിനക്കു നൽകി. ഈ പ്രവർത്തിയാൽ കർണ്ണൻ കർണ്ണനായി.
തതഃ പശ്ചാദ്ദിവമേവോത്പപാത
അതിനുശേഷം, അവൻ ഉടൻ തന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ശ്രുത്വാ കര്ണം മുഷിതം ധാര്തരാഷ്ട്രാ ദീനാഃ സര്വേ ഭഗ്നദര്പാ ഇവാസന്। താം രചാവസ്ഥാം ഗമിതം സൂതപുത്രം ശ്രുത്വാ പാര്ഥാ ജഹൃപുഃ കാനനസ്ഥാഃ
കർണ്ണൻ ഈ വിധം വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ എല്ലാം നിരാശരായി, അഭിമാനം തകർന്നവരായി. എന്നാൽ, കൺമറിഞ്ഞു കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന പാണ്ഡവന്മാർ സൂതപുത്രന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷിച്ചു.
ക്വസ്താ വീരാഃ പാണ്ഡവാസ്തേ ബഭൂവുഃ കുതശ്ചൈതേ ശ്രുതവന്തഃ പ്രിയം തത്। കിം വാഽകാര്ഷുര്ദ്വാദശേഽബ്ദേ വ്യതീതേ തന്മേ സര്വം ഭഗവാന്വ്യാകരോതു
അപ്പോൾ ആ വീരനായ പാണ്ഡവന്മാർ എവിടെയായിരുന്നു? അവർ എങ്ങനെയാണ് ഈ സന്തോഷവാർത്ത അറിഞ്ഞത്? പന്ത്രണ്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ എന്ത് ചെയ്തു? ഇതെല്ലാം ദയവായി ഭഗവാൻ വിശദീകരിക്കണമേ.
ലബ്ധ്വാ കൃഷ്ണാം സൈന്ധവം ദ്രാവയിത്വാ വിപ്രൈഃ സാര്ധം കാമ്യകാദാശ്രമാത്തേ। മാര്കണ്ഡേയാച്ഛ്രുതവന്തഃ പുരാണം കദേവര്ഷീണആം ചരിതം വിസ്തരേണ
കൃഷ്ണയെ വീണ്ടെടുക്കുകയും, സൈന്ധവരാജാവിനെ തോല്പിക്കുകയും ചെയ്ത ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം അവർ കാമ്യകവനാശ്രമം വിട്ടു. അവിടെ മാർക്കണ്ടേയമുനിയിൽ നിന്ന് പുരാണവും, പുരാതനമഹർഷിമാരുടെ കഥകളും വിശദമായി കേട്ടു.
പ്രത്യാജഗ്മുഃ സരഥാഃ സാനുയാത്രാഃ സര്വൈഃ സാര്ധം സൂതപൌരോഗവൈസ്തേ। തതോ യയുര്ദ്വൈതവനം നൃവീരാ നിസ്തീര്യൈവം വനവാസം സമഗ്രമ്
അതിനുശേഷം, രഥങ്ങളോടും അനുചരങ്ങളോടും കൂടി, സൂതപുത്രന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും കൂട്ടി, ആ വീരന്മാർ മടങ്ങി വന്നു. ഇങ്ങനെ കാട്ടുവാസം പൂർത്തിയാക്കി അവർ ദ്വൈതവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ഏവം ഹൃതായാം ഭാര്യായാം പ്രാപ്യ ക്ലേശമനുത്തമമ്। പ്രതിപദ്യ തതഃ കൃഷ്ണാം കിമകുര്വത പാണ്ഡവാഃ
ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട് അത്യന്തം വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണയെ വീണ്ടെടുത്തപ്പോൾ പാണ്ഡവന്മാർ എന്ത് ചെയ്തു?
ഏവം ഹൃതായാം കൃഷ്ണായാം പ്രാപ്യ ക്ലേശമനുത്തമമ്। വിഹായ കാമ്യകം രാജാ സഹ ഭ്രാതൃഭിരച്യുതഃ
കൃഷ്ണയെ നഷ്ടപ്പെട്ട് അത്യന്തം വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, രാജാവും സഹോദരന്മാരും അച്യുതനുമൊത്തു കാമ്യകവനം വിട്ടുപോയി.
പുനര്ദ്വൈതവനം രമ്യമാജഗാമ യുധിഷ്ഠിരഃ। സ്വാദുമൂലഫലം രമ്യം വിചിത്രബഹുപാദപമ്
യുധിഷ്ഠിരൻ വീണ്ടും ആ മനോഹരമായ ദ്വൈതവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ രുചികരമായ കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും, അനേകം മനോഹരമായ വൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അനുഭുക്തഫലാഹാരാഃ സര്വ ഏവ മിതാശനാഃ। ന്യവസന്പാണ്ഡവാസ്തത്രകൃഷ്ണയാ സഹ ഭാര്യയാ
അവിടെ പാണ്ഡവന്മാർ എല്ലാവരും ഭാര്യയായ കൃഷ്ണയോടൊപ്പം, സ്വയം ശേഖരിച്ച പഴങ്ങൾ കഴിച്ച്, അളവിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ജീവിച്ചു.
വസന്ദ്വൈതവനേ രാജാ കുന്തീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ। ഭീമസേനോഽര്ജുനശ്ചൈവ മാദ്രീപുത്രൌ ച പാണ്ഡവൌ
കുന്തിപുതനായ രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരനും, ഭീമസേനനും, അർജുനനും, മാദ്രിദേവിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരും ആ ദ്വൈതവനത്തിൽ താമസിച്ചു.
ബ്രാഹ്മണാര്ഥേ പരാക്രാന്താ ധര്മാത്മാനോ യതവ്രതാഃ। ക്ലേശമാര്ച്ഛന്ത വിപുലം സുഖോദര്കം പരംതപാഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഭാവിയിൽ വേണ്ടി പരിശ്രമിച്ച, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച, വ്രതങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായ ആ ശത്രുനാശകരായ പാണ്ഡവന്മാർ, ഒടുവിൽ സുഖം നൽകുന്ന വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ സഹിച്ചു.
തസ്മിന്പ്രതിവസന്തസ്തേ യത്പ്രാപുഃ കുരുസത്തമാഃ। വനേ ക്ലേശം സുഖോദര്കം തത്പ്രവക്ഷ്യാമി തേ ശൃണു
അവർ അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ, കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അവർക്ക് കാട്ടിൽ നേരിട്ട, ഒടുവിൽ സുഖം നൽകുന്ന കഷ്ടങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.
അരണീസഹിതം ഭാണ്ഡം ബ്രാഹ്മണസ്യ തപസ്വിനഃ। മൃഗസ് ഘര്ഷണസ്യ വിപാണേ സമസജ്ജത
ഒരു ബ്രാഹ്മണതപസ്വിയുടെ അഗ്നികരണ ഉപകരണങ്ങളായ അരണികളും ഉൾപ്പെടുന്ന സാധനങ്ങൾ, ഒരു വേഗമേറിയ മൃഗം പിടിച്ചെടുത്തു കാട്ടിലേക്ക് ഓടി.
തദാദായ ഗതോ രാജംസ്ത്വരമാണോ മഹാമൃഗഃ। ആശ്രമാന്തരിതഃ ശീഘ്രം പ്ലവമാനോ മഹാജവഃ
അത് കൈവശമാക്കി, ആ വലിയ മൃഗം അതിവേഗത്തിൽ കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ചാടിക്കൊണ്ടുപോയി, അശ്രമം വിട്ട് അകലേക്ക് മറഞ്ഞു.
ഹ്രിയമാണം തു തം ദൃഷ്ട്വാ സ വിപ്രഃ കുരുസത്തമ। ത്വരിതോഽഭ്യാഗമത്തത്രഅഗ്നിഹോത്രപരീപ്സയാ। `തേഷാം തു വസതാം തത്ര പാണ്ഡവാനാം മഹാരഥമ്
തന്റെ അഗ്നികരണ ഉപകരണങ്ങൾ മൃഗം കൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ, യാഗം നടത്താൻ ആഗ്രഹിച്ച്, വേഗത്തിൽ കാട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന മഹാരഥനായ പാണ്ഡവന്മാരുടെ അടുത്തെത്തി.
അജാതശത്രുമാസീനം ഭ്രാതൃഭിഃ സഹിതം വനേ। ആഗമ്യ ബ്രാഹ്മണസ്തൂര്ണം സംതപ്തശ്ചേദമബ്രവീത്
അജാതശത്രുവും സഹോദരന്മാരുമൊത്ത് കാട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ വേഗത്തിൽ വന്നു, വിഷമത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അരണീസഹിതം ഭാണ്ഡം സമാസക്തം വനസ്പതൌ। മൃഗസ്യ ഘറ്ഷമാണസ്യ വിഷാണേ സമസജ്ജത
അരണിക്കൊണ്ടും അതിന്റെ പാത്രവുമൊക്കെയും ഒരു മരംപിടിച്ചുപിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അതു ഉരിയുന്ന മാൻ്റെ കൊമ്പിൽ കുടുങ്ങി.
തമാദായ ഗതോ രാജംസ്ത്വരമാണോ മഹാമൃഗഃ। ആശ്രമാത്ത്വരിതഃ ശീഘ്രം പ്ലവമാനോ മഹാജവഃ
അത് പിടിച്ചെടുത്ത്, ആ വലിയ മാൻ അതിവേഗത്തിൽ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട്, വേഗത്തിൽ ഓടിപ്പോയി.
തസ്യ ഗത്വാ പദം രാജന്നാസാദ്യ ച മഹാമൃഗമ്। അഗ്നിഹോത്രം ന ലുപ്യേത തദാനയത പാണ്ഡവാഃ
അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന്, വലിയ മാനെ പിടിക്കാനാകാതെ, പാണ്ഡവർ അഗ്നിഹോത്രം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനായി അതു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
ബ്രാഹ്മണസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ സന്തപ്തോഽഥ യുധിഷ്ഠിരഃ। ധനുരാദായ കൌന്തേയഃ പ്രാദ്രവദ്ഭ്രാതൃഭിഃ സഹ
ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, യുദിഷ്ഠിരൻ ദുഃഖിതനായി; കുന്തിദേവിയുടെ മകൻ വില്ലെടുത്ത് സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.
സന്നദ്ധാ ധന്വിനഃ സര്വേ പ്രാദ്രവന്നരപുങ്ഗവാഃ। ബ്രാഹ്മണാര്ഥേ യതന്തസ്തേ ശീഘ്രമന്വഗമന്മൃഗമ്
വില്ലുമായി സജ്ജരായി, യുദ്ധശൂരന്മാർ എല്ലാവരും ബ്രാഹ്മണന്റെ കാര്യമെന്നു വേഗത്തിൽ ആ മാനെ പിന്തുടർന്നു.
കര്ണിനാലീകനാരാചാനുത്സൃജന്തോ മഹാരഥാഃ। നാവിധ്യന്പാണ്ഡവാസ്തത്ര പശ്യന്തോ മൃഗമന്തികാത്
വലിയ യുദ്ധശൂരന്മാർ കർണ്ണികൾ, അലിയുകൾ, നാരാചങ്ങൾ എന്നിവ വലിച്ചെറിഞ്ഞെങ്കിലും, പാണ്ഡവർ മാനം സമീപത്തുണ്ടെന്നു കണ്ടിട്ടും അതിനെ അടി ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തേഷാം പ്രയതമാനാനാം നാദൃശ്യത മഹാമൃഗഃ। അപശ്യന്തോമൃഗം ശ്രാന്താ ദുഃഖം പ്രാപ്താ മനസ്വിനഃ
അവർ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ വലിയ മാൻ അവർക്കു കാണാനായില്ല; മാനം കാണാനാകാതെ ക്ഷീണിച്ചും ദുഃഖിച്ചും മനസ്സുള്ളവർ വിഷമിച്ചു.
ശീതലച്ഛായമാഗമയ് ന്യഗ്രോധം ഗഹനേ വനേ। ക്ഷുത്പിപാസാപരീതാങ്ഗാഃ പാണ്ഡവാഃ സമുപാവിശന്
തണുത്ത നിഴൽ തേടി, കാട്ടിനുള്ളിലെ വലിയ അശ്വത്ഥമരത്തിന് കീഴിൽ, വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച പാണ്ഡവർ ഇരുന്നു.
തേഷാം സമുപവിഷ്ടാനാം നകുലോ ദുഃഖിതസ്തദാ। അബ്രവീദ്ഭ്രാതരം ശ്രേഷ്ഠമമര്ഷാത്കുരുനന്ദനമ്
അവർ അങ്ങോട്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ, നകുലൻ ദുഃഖിതനായി, ക്ഷമയില്ലാതെ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ കുരുനന്ദനനോടു പറഞ്ഞു.
നാസ്മിന്കുലേ ജാതു മമജ്ജ ധര്മോ ന ചാലസ്യാദര്ഥലോപോ ബഭൂവ। അനുത്തരാഃ സര്വഭൂതേഷു ഭൂപ സംപ്രാപ്താഃ സ്മഃ സംശയം കിംനു രാജന്
നമ്മുടെ വംശത്തിൽ ധർമ്മം ഒരിക്കലും മുങ്ങിയിട്ടില്ല; ആൾസ്യത്താൽ നഷ്ടം ഉണ്ടായതുമില്ല. രാജാവേ, എല്ലാ ജീവികളിലും ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും അതുല്യരായിരുന്നു; എങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് ഇങ്ങനെ സംശയത്തിൽ പെട്ടത്?
നാപദാമസ്തി മര്യാദാ ന നിമിത്തം ന കാരണമ്। ധര്മസ്തു വിഭജത്യര്ഥമുഭയോഃ പുണ്യപാപയോഃ
ദുരന്തങ്ങൾക്ക് ഒരേ ഒരു പരിധിയുമില്ല, കാരണം ഒന്നുമില്ല; ധർമ്മം തന്നെയാണ് പുണ്യത്തിനും പാപത്തിനും ഇടയിൽ ഭാഗ്യം വിഭജിക്കുന്നത്.
പ്രാതികാമ്യനയത്കൃഷ്ണാം സഭായാം പ്രേഷ്യവത്തദാ। ന മയാ നിഹതസ്തത്രതേന പ്രാപ്താഃ സ്മ സംശയമ്
ദ്രൗപദിയെ സഭയിൽ അടിമയെന്നപോലെ കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, ഞാൻ കുറ്റക്കാരനെ കൊല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ സംശയത്തിൽ പെട്ടത്.