വിദിതോഽഹം രവേഃ പൂര്വമായാനേവ തവാന്തികമ്। തേന തേ സര്വമാഖ്യാതമേവമേതന്ന സംശയഃ
'സൂര്യപുത്രനേ, നീ എന്റെ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അതുകൊണ്ട് എല്ലാം നിനക്ക് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു, സംശയിക്കേണ്ട.'
കാമമസ്തു തഥാ താത തവ കര്ണ യഥേച്ഛസി। വര്ജയിത്വാ തു മേ വജ്രം പ്രവൃണീഷ്വ യഥേച്ഛസി
'ശരി, മകനേ, കർണാ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ ആകട്ടെ; പക്ഷേ എന്റെ വജ്രം ഒഴികെ, നീ വേണമെന്നെന്തും തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.'
തതഃ കര്ണഃ പ്രഹൃഷ്ടസ്തു ഉപസംഗമ്യ വാസവമ്। അമോഘാം ശക്തിമഭ്യേത്യ വവ്രേ സമ്പൂര്ണമാനസഃ
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ കർണ്ണൻ ഇന്ദ്രനോടു സമീപിച്ചു. ഹൃദയം നിറഞ്ഞ്, അവൻ അപ്രത്യക്ഷമായ ആ ശക്തിയെ അപേക്ഷിച്ചു.
വര്മണാ കുണ്ഡലാഭ്യാം ച ശക്തിം മേ ദേഹി വാസവ। അമോഘാം ശത്രുസങ്ഘാനാം ഘാതിനീം പൃഥനാമുഖേ
ഇന്ദ്രനേ, ശത്രുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ സംഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന, അപ്രത്യക്ഷമായ ആ ശക്തിയും, എന്റെ ശരീരത്തിൽ ജനിച്ച കവർച്ചയും കുണ്ഡലവും കൂടി എനിക്ക് തരണമേ.
തതഃ സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ മുഹൂര്തമിവ വാസവഃ। ശക്ത്യര്ഥം പൃഥിവീപാല കര്ണം വാക്യമഥാബ്രവീത്
അതിനുശേഷം, കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചശേഷം, ഇന്ദ്രൻ ഭൂമിയുടെ രക്ഷകനായ കർണ്ണനോട് ശക്തിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
കുണ്ഡലേ മേ പ്രയച്ഛസ്വ വര്മ ചൈവ ശരീരജമ്। ഗൃഹാണ കര്ണ ശക്തിം ത്വമനേന സമയേന ച
നിന്റെ കുണ്ഡലവും ശരീരത്തിൽ ജനിച്ച കവർച്ചയും എനിക്ക് തരിക. ഈ വ്യവസ്ഥയിൽ നീ ആ ശക്തി കൈവശം എടുക്കുക, കർണ്ണാ.
അമോഘാ ഹന്തി ശതശഃ ശത്രൂന്മമ കരച്യുതാ। പുനശ്ച പാണിമഭ്യേതി മമ ദൈത്യാന്വിനിഘ്നതഃ
എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, ഈ അപ്രത്യക്ഷമായ ശക്തി നൂറുകണക്കിന് ശത്രുക്കളെ കൊല്ലും; ദാനവരെ സംഹരിച്ചശേഷം, അത് എന്റെ കൈയിലേക്ക് തിരികെ വരും.
സേയം തവ കരപ്രാപ്താ ഹത്വൈരകം രിപുമൂര്ജിതമ്। ഗര്ജന്തം പ്രതപന്തം ച മാമേവൈഷ്യതി സൂതജ
ഇപ്പോൾ നീ ഈ ശക്തി കൈവശം വെച്ചപ്പോൾ, അതു ഒരു ശക്തനായ, ഗർജ്ജിച്ച് ജ്വലിക്കുന്ന ശത്രുവിനെ കൊല്ലും; പിന്നെ അത് എനിക്ക് തിരികെ വരും, സാരഥിയുടെ മകനേ.
ഏകമേവാഹമിച്ഛാമി രിപും ഹന്തും മഹാഹവേ। ഗര്ജന്തംപ്രതപന്തം ച യതോ മമ ഭയം ഭവേത്
വലിയ യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ ഒരു ശത്രുവിനെ മാത്രം കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഗർജ്ജിച്ച് പ്രകാശിക്കുന്ന, എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്നവനെയാണ്.
ഏകം ഹനിഷ്യസി രിപും ഗര്ജന്തം ബലിനം രണേ। ത്വം തു യം പ്രാര്ഥയസ്യേകം രക്ഷ്യതേ സ മഹാത്മനാ
നീ യുദ്ധത്തിൽ ഗർജ്ജിച്ച് ശക്തിയോടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു ശത്രുവിനെ മാത്രം കൊല്ലും; എന്നാൽ നീ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ മഹാത്മാവാൽ രക്ഷിക്കപ്പെടും.
യമാഹുര്വേദവിദ്വാംസോ വരാഹമപരാജിതമ്। നാരായണമചിന്ത്യം ച തേന കൃഷ്ണേന രക്ഷ്യതേ
വേദങ്ങൾ പഠിച്ചവർ അജേയനായ വരാഹം, അപ്രാപ്യനായ നാരായണൻ എന്നു വിളിക്കുന്നവനെയാണ് കൃഷ്ണൻ സംരക്ഷിക്കുന്നത്.
ഏവമേതദ്യഥാഽഽത്ഥ ത്വം ദാനവാനാം നിഷൂദന। വധിഷ്യാമി രണേ ശത്രും യോ മേ സ്ഥാതാ പുരസ്സരഃ
ദാനവരെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാണ്; എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ശത്രുവിനെ ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലും.
ഏവമപ്യസ്തു ഭഗവന്നേകവീരവധേ മമ। അമോഘാം ദേഹി മേ ശക്തിം യഥാ ഹന്യാം പ്രതാപിനമ്
അതുപോലെയാകട്ടെ, ഭഗവാനേ, എനിക്ക് ഒരു വീരനെ മാത്രം കൊല്ലാൻ കഴിയുമെങ്കിലും, അപ്രത്യക്ഷമായ ആ ശക്തി എനിക്ക് തരണമേ, ഞാൻ ആ കഠിനശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാൻ.
ഉത്കൃത്യ തു പ്രദാസ്യാമി കുണ്ഡലേ കവചം ച തേ। നികൃത്തേഷു തു ഗാത്രേഷു ന മേ ബീഭത്സതാ ഭവേത്
ഞാൻ എന്റെ കുണ്ഡലവും കവർച്ചയും മുറിച്ചുകൊണ്ട് നിനക്ക് നൽകും; എന്റെ ശരീരം മുറിച്ചാലും എനിക്ക് ഭ്രാന്തോ ഭയമോ ഉണ്ടാകില്ല.
ന തേ ബീഭത്സതാ കര്ണ ഭവിഷ്യതി കഥഞ്ചന। ബ്രണശ്ചൈവ ന ഗാത്രേഷു യസ്ത്വം നാനൃതമിച്ഛസി
കർണ്ണാ, നിനക്ക് ഒരിക്കലും ഭ്രാന്തോ ഭയമോ ഉണ്ടാകില്ല; നീ അസത്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ ശരീരത്തിൽ മുറിവുകളും ഉണ്ടാകില്ല.
യാദൃശസ്തേ പിതുര്വര്ണസ്തേജശ്ച വദതാംവര। താദൃശേനൈവ വര്ണേന ത്വം കര്ണ ഭവിതാ പുനഃ
നിന്റെ പിതാവിന്റെ വർണ്ണവും തേജസ്സും എങ്ങനെയുണ്ടോ, അതുപോലെയായിരിക്കും നീയും, വാക്കിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കർണ്ണാ.
വിദ്യമാനേഷു ശസ്ത്രേഷു യദ്യമോഘാമസംശയേ। പ്രമത്തോ മോക്ഷ്യസേ ചാപി ത്വയ്യേവൈഷാ പതിഷ്യതി
ശസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ നീ അപ്രത്യക്ഷമായ ആ ശക്തി അശ്രദ്ധയോടെ ഉപയോഗിച്ചാൽ, അതു സംശയമില്ലാതെ നിന്റെ മേൽ തന്നെ വീഴും.
സംശയം പരമം പ്രാപ്യ വിമോക്ഷ്യേ വാസവീമിമാമ്। യഥാ മാമൌത്ഥ ശക്ര ത്വം സത്യമേതദ്ബ്രവീമി തേ
പരമമായ സംശയാവസ്ഥയിലായാൽ, ഞാൻ ഈ ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി വിടും; നീ പറഞ്ഞതുപോലെ, ശക്രാ, ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു.
തതഃ ശക്തിം പ്രജ്വലിതാം പ്രതിഗൃഹ് വിശാംപതേ। ശസ്ത്രം ഗൃഹീത്വാ നിശിതം സര്വഗാത്രാണ്യകൃന്തത
അതിനുശേഷം, രാജാവേ, കർണ്ണൻ ജ്വലിക്കുന്ന ആ ശക്തി ഏറ്റുവാങ്ങി; അതു കൈവശം വെച്ച്, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും മുറിച്ചു.
തതോ ദേവാ മാനവാ ദാനവാശ്ച നികൃന്തന്തം കര്ണമാത്മാനമേവ। ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ സിംഹനാദാന്പ്രണേദു- ര്ന ഹ്യസ്യാസീന്മുഖജോ വൈ വികാരഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും ദാനവരും കർണ്ണൻ തന്റെ ശരീരം മുറിക്കുന്നതു കണ്ടു; അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു വ്യതിയാനവും ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ചു.
തതോ ദിവ്യാ ദുന്ദുഭയഃ പ്രണേദുഃ പപാതോച്ചൈഃ പുഷ്പവര്ഷം ച ദിവ്യമ്। ദൃഷ്ട്വാ കര്ണം ശസ്ത്രസംകൃത്തഗാത്രം മഹുശ്ചാപി സ്മയമാനം നൃവീരമ്
അപ്പോൾ ദിവ്യമായ മൃദംഗങ്ങൾ ആകാശത്ത് മുഴങ്ങി, ദേവതകൾ കർണ്ണനെ ആയുധങ്ങളാൽ പരിക്കേറ്റ ശരീരത്തോടെ, എന്നാൽ വലിയ വീരനായ് പുഞ്ചിരിയോടെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യപുഷ്പങ്ങൾ മഴപോലെ വീണു.
തതശ്ഛിത്ത്വാ കവചം ദിവ്യമങ്ഗാ- ത്തഥൈവാര്ദ്രം പ്രദദൌ വാസവായ। തഥോത്കൃത്യ പ്രദദൌ കുണ്ഡലേ തേ കര്ണാത്തസ്മാത്കര്മണാ തേന കര്ണഃ
അതിനുശേഷം, ദിവ്യമായ കവർച്ച തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മുറിച്ച്, അതു ഇന്ദ്രനു നൽകി; അതുപോലെ തന്നെ, കർണ്ണൻ തന്റെ കുണ്ഡലങ്ങളും എടുത്ത് നിനക്കു നൽകി. ഈ പ്രവർത്തിയാൽ കർണ്ണൻ കർണ്ണനായി.
തതഃ പശ്ചാദ്ദിവമേവോത്പപാത
അതിനുശേഷം, അവൻ ഉടൻ തന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ശ്രുത്വാ കര്ണം മുഷിതം ധാര്തരാഷ്ട്രാ ദീനാഃ സര്വേ ഭഗ്നദര്പാ ഇവാസന്। താം രചാവസ്ഥാം ഗമിതം സൂതപുത്രം ശ്രുത്വാ പാര്ഥാ ജഹൃപുഃ കാനനസ്ഥാഃ
കർണ്ണൻ ഈ വിധം വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ എല്ലാം നിരാശരായി, അഭിമാനം തകർന്നവരായി. എന്നാൽ, കൺമറിഞ്ഞു കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന പാണ്ഡവന്മാർ സൂതപുത്രന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷിച്ചു.
ക്വസ്താ വീരാഃ പാണ്ഡവാസ്തേ ബഭൂവുഃ കുതശ്ചൈതേ ശ്രുതവന്തഃ പ്രിയം തത്। കിം വാഽകാര്ഷുര്ദ്വാദശേഽബ്ദേ വ്യതീതേ തന്മേ സര്വം ഭഗവാന്വ്യാകരോതു
അപ്പോൾ ആ വീരനായ പാണ്ഡവന്മാർ എവിടെയായിരുന്നു? അവർ എങ്ങനെയാണ് ഈ സന്തോഷവാർത്ത അറിഞ്ഞത്? പന്ത്രണ്ടാം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ എന്ത് ചെയ്തു? ഇതെല്ലാം ദയവായി ഭഗവാൻ വിശദീകരിക്കണമേ.
ലബ്ധ്വാ കൃഷ്ണാം സൈന്ധവം ദ്രാവയിത്വാ വിപ്രൈഃ സാര്ധം കാമ്യകാദാശ്രമാത്തേ। മാര്കണ്ഡേയാച്ഛ്രുതവന്തഃ പുരാണം കദേവര്ഷീണആം ചരിതം വിസ്തരേണ
കൃഷ്ണയെ വീണ്ടെടുക്കുകയും, സൈന്ധവരാജാവിനെ തോല്പിക്കുകയും ചെയ്ത ശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം അവർ കാമ്യകവനാശ്രമം വിട്ടു. അവിടെ മാർക്കണ്ടേയമുനിയിൽ നിന്ന് പുരാണവും, പുരാതനമഹർഷിമാരുടെ കഥകളും വിശദമായി കേട്ടു.
പ്രത്യാജഗ്മുഃ സരഥാഃ സാനുയാത്രാഃ സര്വൈഃ സാര്ധം സൂതപൌരോഗവൈസ്തേ। തതോ യയുര്ദ്വൈതവനം നൃവീരാ നിസ്തീര്യൈവം വനവാസം സമഗ്രമ്
അതിനുശേഷം, രഥങ്ങളോടും അനുചരങ്ങളോടും കൂടി, സൂതപുത്രന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും കൂട്ടി, ആ വീരന്മാർ മടങ്ങി വന്നു. ഇങ്ങനെ കാട്ടുവാസം പൂർത്തിയാക്കി അവർ ദ്വൈതവനത്തിലേക്ക് പോയി.
ഏവം ഹൃതായാം ഭാര്യായാം പ്രാപ്യ ക്ലേശമനുത്തമമ്। പ്രതിപദ്യ തതഃ കൃഷ്ണാം കിമകുര്വത പാണ്ഡവാഃ
ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട് അത്യന്തം വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണയെ വീണ്ടെടുത്തപ്പോൾ പാണ്ഡവന്മാർ എന്ത് ചെയ്തു?
ഏവം ഹൃതായാം കൃഷ്ണായാം പ്രാപ്യ ക്ലേശമനുത്തമമ്। വിഹായ കാമ്യകം രാജാ സഹ ഭ്രാതൃഭിരച്യുതഃ
കൃഷ്ണയെ നഷ്ടപ്പെട്ട് അത്യന്തം വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, രാജാവും സഹോദരന്മാരും അച്യുതനുമൊത്തു കാമ്യകവനം വിട്ടുപോയി.
പുനര്ദ്വൈതവനം രമ്യമാജഗാമ യുധിഷ്ഠിരഃ। സ്വാദുമൂലഫലം രമ്യം വിചിത്രബഹുപാദപമ്
യുധിഷ്ഠിരൻ വീണ്ടും ആ മനോഹരമായ ദ്വൈതവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ രുചികരമായ കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും, അനേകം മനോഹരമായ വൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.