തതഃ സാ വായുനാ രാജന്സ്രോതസാ ച ബലീയസാ। ഉപാനീതോ യതഃ സൂതഃ സഭാര്യോ ജലമാശ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, കാറ്റിന്റെയും ശക്തമായ ഒഴുക്കിന്റെയും ബലത്തിൽ, ആ പെട്ടി സാരഥിയും ഭാര്യയും വെള്ളത്തിനരികിൽ നിന്നിരുന്നിടത്തേക്ക് എത്തി.
സാ തു കൌതൂഹലാത്പ്രാപ്താം ഗ്രാഹയാമാസ ഭാമിനീ। തതോ നിവേദയാമാസ സൂതസ്യാധിരഥസ്യ വൈ
ആശ്ചര്യത്താൽ ആ സ്ത്രീ ആ പെട്ടി എടുത്തു; പിന്നെ അദിരഥനോട് അതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
സ താമുദ്ധൃത്യ മഞ്ജൂഷാമുത്സാര്യ ജലമന്തികാത്। യന്ത്രൈരുദ്ഘാടയാമാസ സോഽപശ്യത്തത്രബാലകമ്
അദിരഥൻ ആ പെട്ടി എടുത്ത് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി, ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു.
മൃഷ്ടകുണ്ഡലയുക്തേന വദനേന വിരാജിതമ്। `പരിമ്ലാനമുഖം ബാലം രുദന്തം ക്ഷുധിതം ഭൃശമ്
മണിമുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച കുണ്ഡലങ്ങളോടുകൂടിയ മുഖം തെളിഞ്ഞു; പക്ഷേ, മുഖം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നതും, കുട്ടി അത്യന്തം വിശപ്പോടെ കരയുന്നതുമായിരുന്നു.
സ തു തം പരയാ ലക്ഷ്മ്യാ ദൃഷ്ട്വാ യുക്തം വരാത്മജമ്'। സ സൂതോ ഭാര്യയാ സാര്ധം വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ। അങ്കമാരോപ്യ തം ബാലം ഭാര്യാം വചനമബ്രവീത്
അപ്രത്യക്ഷമായ സൗന്ദര്യത്തോടെ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ, സാരഥിയും ഭാര്യയും അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി. കുട്ടിയെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, സാരഥി ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.
ഇദമത്യദ്ഭുതം ഭീരു യതോ ജാതോസ്മി ഭാമിനി। ദൃഷ്ടവാന്ദേവഗര്ഭോഽയം മന്യേഽസ്മാകമുപാഗതഃ
ഭയങ്കരേ, ഇത്ര അത്ഭുതം ഞാൻ ജനിച്ചിട്ട് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ദൈവികമായ ഈ കുഞ്ഞ് നമ്മളിലേക്കാണ് വന്നതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
അനപത്യസ്യ പുത്രോഽയം ദേവൈര്ദത്തോ ധ്രുവം മമ। ഇത്യുക്ത്വാ തം ദദൌ പുത്രം രാധായൈ സ മഹീപതേ
ദേവന്മാർ തന്ന ഈ കുട്ടി, സന്താനമില്ലാത്തവർക്കായിട്ടാണ് എന്നുറപ്പിച്ച്, രാജാവേ, അവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ രാധയക്ക് നൽകി.
രപ്രതിജഗ്രാഹ തം രാധാ വിധിവദ്ദിവ്യരൂപിണമ്। പുത്രം കമലഗര്ഭാഭം ദേവഗര്ഭം ശ്രിയാ വൃതമ്
ദിവ്യരൂപം ഉള്ള ആ കുഞ്ഞിനെ, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനുപോലെയും ദേവപുത്രനെയും പോലെ തേജസ്സോടെ അലങ്കരിച്ചവനെയും, രാധാ ശാസ്ത്രീയമായി സ്വീകരിച്ചു.
സ്തന്യം സമസ്രവച്ചാസ്യ ദൈവാദിത്ഥ നിശ്ചയഃ'। പുപോഷ ചൈനം വിധിവദ്വവൃധേ സ ച വീര്യവാന്। തതഃ പ്രഭൃതി ചാപ്യന്യേ പ്രാഭവന്നൌരസാഃ സുതാഃ
ദൈവികമായ വിധിയാൽ അവളുടെ പാൽ സ്വയം ഒഴുകി. അവൾ ആ കുട്ടിയെ ആചാരപ്രകാരം വളർത്തി; അവൻ ശക്തിയും ധൈര്യവും നേടിയവനായി വളർന്നു. അതിനുശേഷം, രാധയ്ക്ക് സ്വഭാവികമായി മറ്റു പുത്രന്മാരും ജനിച്ചു.
നാമകര്മ ച ചക്രുസ്തേ കുണ്ഡലേ തസ് ദൃശ്യതേ। കര്ണ ഇത്യേവ തം ബാലം ദൃഷ്ട്വാ കര്ണം സകുണ്ഡലമ്
നാമകരണം ചടങ്ങ് നടത്തി, അവന്റെ ചെവിയിൽ കুণ്ഡലങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, ആ ബാലനെ 'കർണൻ' എന്ന് വിളിച്ചു, കാരണം അവൻ കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നതു കൊണ്ടാണ്.
വസുവര്മധരം ദൃഷ്ട്വാ തം ബാലം ഹേമകുണ്ഡലമ്। നാമാസ്യ വസുഷേണേതി തതശ്ചക്രുര്ദ്വിജാതയഃ
പൊൻ കുണ്ഡലവും വസ്ത്രവും ധരിച്ച ആ ബാലനെ കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ 'വസുശേനൻ' എന്നും പേരിട്ടു.
ഏവം സ സൂതപുത്രത്വം ജഗാമാമിതവിക്രമഃ। വസുഷേണ ഇതിഖ്യാതോ വൃഷ ഇത്യേവ ച പ്രഭുഃ
അങ്ങനെ അതി വീര്യശാലിയായവൻ സൂതപുത്രനെന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെട്ടു; വസുശേനൻ എന്നും, വൃഷൻ എന്നും പ്രസിദ്ധനായി.
സൂതസ്യ വവൃധേഽങ്ഗേഷു ജ്യേഷ്ഠഃ പുത്രഃ സ വീര്യവാന്। ചാരേണ വിദിതശ്ചാസീത്പൃഥയാ ദിവ്യവര്മഭൃത്
അവൻ സൂതന്റെ വീട്ടിൽ, അംഗദേശത്ത്, മൂത്ത പുത്രനായി ശക്തിയോടെ വളർന്നു. രഹസ്യാന്വേഷണത്തിലൂടെ, ദിവ്യവസ്ത്രം ധരിച്ചവനെന്നായി കുന്തി അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സൂതസ്ത്വധിരഥഃ പുത്രം വിവൃദ്ധം സമയേന തമ്। ദൃഷ്ട്വാ പ്രസ്ഥാപയാമാസ പുരം വാരണസാഹ്വയമ്
സമയമാകുമ്പോൾ, സൂതനായ അധിരഥൻ തന്റെ പുത്രൻ വളർന്നതറിഞ്ഞ്, അവനെ വാർണവത എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് അയച്ചു.
തത്രോപസദനം ചക്രേ ദ്രോണസ്യേഷ്വസ്ത്രകര്മണി। സഖ്യം ദുര്യോധനേനൈവമഗമത്സ ച വീര്യവാന്
അവിടെ, ദ്രോണമുനിയുടെ ആയുധവിദ്യ പഠനത്തിനായി ശിഷ്യനായി; അവൻ ദുര്യോധനനുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. അങ്ങനെ ആ വീരൻ മുന്നേറി.
ദ്രോണാത്കൃപാച്ച രാമാച്ച സോഽസ്ത്രഗ്രാമം ചതുര്വിധമ്। ലബ്ധ്വാ ലോകേഽഭവത്ഖ്യാതഃ പരമേഷ്വാസതാം ഗതഃ
ദ്രോണമുനിയിലും കൃപാചാര്യനിലും പരശുരാമനിലും നിന്ന് നാലു വിധമായ ആയുധശാസ്ത്രം പഠിച്ച്, ലോകത്ത് പരമശരധന്വാനെന്നു പ്രശസ്തനായി.
സംധായ ധാര്തരാഷ്ട്രേണ പാര്ഥാനാം വിപ്രിയേ രതഃ। യോദ്ധുമാശംസതേ നിത്യം ഫല്ഗുനേന മഹാത്മനാ
ദുര്യോധനനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, പാണ്ഡവന്മാർക്ക് എതിരായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ആസ്വദിച്ചു; മഹാത്മാവായ അർജുനനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചു.
സദാ ഹി തസ് സ്പര്ധാഽഽസീദര്ജുനന വിശാംപതേ। അര്ജുനസ്യ ച കര്ണേന യതോ ദ്വന്ദ്വം ബഭൂവ ഹ
അവനും അർജുനനും തമ്മിൽ എപ്പോഴും മത്സരം ഉണ്ടായിരുന്നു, രാജാധിരാജാ; അങ്ങനെ കർണനും അർജുനനും തമ്മിൽ ഒരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി.
ഏതദ്ഗുഹ്യം മഹാരാജ സൂര്യസ്യാസീന്ന സംശയഃ। യഃ സൂര്യസംഭവഃ കര്ണഃ കുര്യാത്പ്രതികുലേ രതഃ
ഈ രഹസ്യം സൂര്യഭഗവാന്റെതാണ്, മഹാരാജാവേ; സംശയമില്ല — സൂര്യനിൽ നിന്ന് ജനിച്ച കർണൻ എപ്പോഴും എതിരാളികളോട് ആസ്വദിച്ചു.
തം തു കുണ്ഡലിനം ദൃഷ്ട്വാ വര്മണാ ച സമന്വിതമ്। അവധ്യം സമരേ മത്വാ പര്യതപ്യദ്യുധിഷ്ഠിരഃ
കുണ്ഡലവും കവചവും ധരിച്ച കർണനെ കണ്ടു, യുദ്ധത്തിൽ അവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി, യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ വിഷമിച്ചു.
യദാ ച കര്ണോ രാജേന്ദ്ര ഭാനുമന്തം ദിവാകരമ്। സ്തൌതി മധ്യംദിനേ പ്രാപ്തേ പ്രാഞ്ജലിഃ സലിലോത്ഥിതഃ
രാജാധിരാജാ, കർണൻ കൈകൂപ്പി, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ്, ഉജ്ജ്വലമായ സൂര്യനെ ഉച്ചയ്ക്ക് സ്തുതിച്ചപ്പോൾ—
തത്രൈനമുപതിഷ്ഠന്തി ബ്രാഹ്മണാ ധനഹേതുനാ। നാദേയം തസ്യ തത്കാലേ കിംചിദസ്തി ദ്വിജാതിഷു
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവിടേക്ക് ധനത്തിനായി സമീപിച്ചു; അന്നത്തെ സമയത്ത്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് അവൻ നൽകാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.
തമിന്ദ്രോ ബ്രാഹ്മണോ ഭൂത്വാ ഭിക്ഷാം ദേഹീത്യുപസ്ഥിതഃ। സ്വാഗതം ചേതി രാധേയസ്തമഥ പ്രത്യഭാഷത
ഇന്ദ്രൻ ബ്രാഹ്മണരൂപത്തിൽ അവന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് ഭിക്ഷ ചോദിച്ചു; രാധേയൻ അവനെ ആദരപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്തു സംസാരിച്ചു.
ദേവരാജമനുപ്രാപ്തം ബ്രാഹ്മണച്ഛദ്മനാഽഽവൃതമ്। ദൃഷ്ട്വാസ്വാഗതമിത്യാഹ ന ബുബോധാസ്യ മാനസമ്
ദേവേന്ദ്രൻ ബ്രാഹ്മണവേഷം ധരിച്ച് എത്തിയതറിഞ്ഞ്, കർണൻ അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു; എന്നാൽ മനസ്സിൽ ആ അതിഥി ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഹിരണ്യകണ്ഠീഃ പ്രമദാ ഗ്രാമാന്വാ ബഹുഗോകുലാന്। കിം ദദാനീതി തം വിപ്രമുവാചാധിരഥിസ്തതഃ
അപ്പോൾ അധിരഥിയുടെ മകൻ ആ ബ്രാഹ്മണനോടു ചോദിച്ചു: 'നിന്റെക്കായി പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള മാലകൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകളോ, 아니ൽ കൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഗ്രാമങ്ങളോ വേണമോ?'
ഹിരണ്യകണ്ഠ്യഃ പ്രമദാ യച്ചാന്യത്പ്രീതിവര്ധനമ്। നാഹ ദത്തമിഹേച്ഛാമി തദര്ഥിഭ്യഃ പ്രദീയതാമ്
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'പൊന്നുമാലകൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകളോ, സന്തോഷം നൽകുന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കളോ എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല; അവ മറ്റുള്ളവർക്കു കൊടുക്കാം.'
യദേതത്സഹജം വര്മ കുണ്ഡലേ ച തവാനഘ। ഏതദുത്കൃത്യ മേ ദേഹി യദി സത്യവ്രതോ ഭവാന്
'നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ജനിച്ച ഈ കവർച്ചയും കുണ്ഡലങ്ങളും തന്നാൽ മാത്രം, നീ സത്യവ്രതനാണെങ്കിൽ, അവ നീ എനിക്ക് കൊടുക്കണം.'
ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ഭിക്ഷാം ത്വയാ ദത്താം പരംതപ। ഏഷ മേ സര്വലാഭാനാം ലാഭഃ പരമകോ മതഃ
'എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് വേണമെന്നുള്ള ഭിക്ഷ ഇതാണ്, ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനേ; എല്ലാ ലഭ്യങ്ങളിലുമുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ലഭ്യമായി ഞാൻ ഇതിനെ കണക്കാക്കുന്നു.'
അവനിം പ്രമദാ ഗാശ്ച നിര്വാപം ബഹുവാര്ഷികമ്। തത്തേ വിപ്ര പ്രദാസ്യാമി ന തു വര്മ സകുണ്ഡലമ്
'ബ്രാഹ്മണനേ, സ്ത്രീകളും പശുക്കളും ഭൂമിയും വർഷങ്ങളോളം ധാരാളം ഹോമസമഗ്രികളും ഞാൻ നിനക്ക് നൽകാം; പക്ഷേ എന്റെ കവർച്ചയും കുണ്ഡലങ്ങളും ഞാൻ നൽകില്ല.'
ഏവം ബഹുവിധൈര്വാക്യൈര്വാര്യമാണഃ സ തു ദ്വിജഃ। രകര്ണേന ഭരതശ്രേഷ്ഠ നാന്യം വരമയാചത
അനവധി വാക്കുകൾ കൊണ്ട് തടഞ്ഞിട്ടും, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനേ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ കർണനോട് മറ്റൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.