പിതാ ത്വാം പാതു സര്വത്ര തപനസ്തപതാംവരഃ। യേന ദത്തോസി മേ പുത്ര ദിവ്യേന വിധിനാ കില
എവിടെയും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, ദഹിപ്പിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ അച്ഛൻ സൂര്യൻ; ദൈവിക നിയമപ്രകാരം നീ എന്നെ ലഭിച്ചതാണ്, മകനേ.
ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാഃ സാധ്യാ വിശ്വേ ച ദേവതാഃ। മരുതശ്ച സഹേന്ദ്രേണ ദിശശ്ച സദിദീശ്വരാഃ
ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, സാദ്ധ്യർ, എല്ലാ ദേവന്മാരും, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം മരുതുകൾ, ദിശകളും അവയുടെ രക്ഷകരും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
രക്ഷന്തു ത്വാം സുരാഃ സര്വേ സമേഷു വിഷമേഷു ച। വേത്സ്യാമി ത്വാംവിദേശേപി കവചേനാഭിസൂചിതമ്
സമതലങ്ങളിലും കുഴിച്ചിടങ്ങളിലും എല്ലാ ദേവന്മാരും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ; നീ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന കവർച്ചകൊണ്ട്, വിദേശത്തും ഞാൻ നിന്നെ തിരിച്ചറിയും.
ധന്യസ്തേ പുത്ര ജനരകോ ദേവോ ഭാനുര്വിഭാവസുഃ। സ്ത്വാം ദ്രക്ഷ്യതി ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ വാഹിനീഗതമ്
നിന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, മകനേ; ദിവ്യദൃഷ്ടിയോടെ ഭാനു എന്ന ദേവൻ സൈന്യത്തിനിടയിൽ നിന്നെ കാണുന്നതുപോലെ, അവൻ നിന്നെ കാണും.
ധന്യാ സാ പ്രമദാ യാ ത്വാം പുത്രത്വേ കല്പയിഷ്യതി। യസ്യാസ്ത്വം തൃഷിതഃ പുത്ര സ്തനം പാസ്യസി ദേവജ
നിന്നെ മകനായി സ്വീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഭാഗ്യവതിയാണ്; ദൈവികമായി ജനിച്ച മകനേ, ദാഹിച്ചപ്പോൾ നീ അവളുടെ മുലകുടിയ്ക്കും.
കോനു സ്വപ്നസ്തയാ ദൃഷ്ടോ യാ ത്വാമാദിത്യവര്ചസമ്। ദിവ്യവര്മസമായുക്തം ദിവ്യകൃണ്ഡലഭൂഷിതമ്
സൂര്യനുപോലെ പ്രകാശമുള്ളവനും, ദിവ്യമായ കവർച്ചയും കുന്ദലങ്ങളും അണിഞ്ഞവനുമായ നിന്നെ കാണുന്നവൾ, ഏത് സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുമോ?
പദ്മായതവിശാലാക്ഷം പദ്മതാമ്രദലോജ്ജ്വലമ്। സുലലാടം സുകേശാന്തം പുത്രത്വേ കല്പയിഷ്യതി
പദ്മപോല വിശാലമായ കണ്ണുകളും, പദ്മത്തിന്റെ ചുവന്ന ദളങ്ങൾപോലുള്ള തിളക്കം, മനോഹരമായ നെറ്റി, സുന്ദരമായ മുടി എന്നിവയുള്ള നിന്നെ മകനായി സ്വീകരിക്കുന്നവൾ ആരാവും?
ധന്യാ ദ്രക്ഷ്യന്തി പുത്ര ത്വാം ഭൂമൌ സംസര്പമാണകമ്। അവ്യക്തകലവാക്യാനി വദന്തം രേണുഗുണ്ഠിതമ്
ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്, ഭൂമിയിൽ ഇഴഞ്ഞു നടന്ന്, വ്യക്തമല്ലാത്ത വാക്കുകൾ ഉരിയാടുകയും, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിന്നെ കാണുന്നവർ, മകനേ.
ധന്യാ ദ്രക്ഷ്യന്തി പുത്ര ത്വാം പുനര്യൌവനഗോചരമ്। ഹിമവദ്വനസംഭൂതം സിംഹം കേസരിണം യഥാ
പുതിയ യൗവനത്തിലെ തേജസ്സോടെ നിന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുന്നവർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്, മകനേ. ഹിമവാനിലെ കാട്ടിൽ ജനിച്ച സിംഹത്തെപ്പോലെ നീ.
ഏവം ബഹുവിധം രാജന്വിലപ്യ കരുണം പൃഥാ। അവാമൃജതമജ്ജൂഷാമശ്വനദ്യാം തദാ ജലേ
ഇങ്ങനെ പലവിധത്തിൽ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ച ശേഷം, കുന്തി അശ്വനദിയുടെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകി ശുദ്ധിയായി.
രുദതീ പുത്രശോകാര്താ നിശീഥേ കമലേക്ഷണാ। ധാത്ര്യാ സഹ പൃഥാ രാജന്പുത്രദര്ശനലാലസാ
മകനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കണ്ണീരോടെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ കുന്തി, കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, തന്റെ ദായയോടൊപ്പം ആ രാത്രി മുഴുവൻ കാത്തിരുന്നു.
വിസര്ജയിത്വാ മഞ്ജൂഷാം സംബോധനഭയാത്പിതുഃ। വിവേശ രാജഭവനം പുനഃ ശോകാതുരാ തതഃ
അച്ഛൻ അറിഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ആ പെട്ടി വിട്ടയച്ചു; പിന്നെ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായി വീണ്ടും രാജധാനിയിൽ കയറി.
മഞ്ജൂഷാ ത്വശ്വനദ്യാഃ സാ യയൌ ചര്മയണ്വതീം നദീമ്। ചര്മണ്വത്യാശ്ചയമുനാം തതോ ഗങ്ഗാം ജഗാമ ഹ
അശ്വനദിയിൽ നിന്ന് ആ പെട്ടി ചർമവതി നദിയിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് യമുനയിലേക്കും, പിന്നെ ഗംഗയിലേക്കും ഒഴുകി പോയി.
ഗങ്ഗായാഃ സൂതവിഷയം ചമ്പാമനുയയൌ പുരീമ്। സ മഞ്ജൂഷാഗതോ ഗര്ഭസ്തരങ്ഗൈരുഹ്യമാനകഃ
ഗംഗയിൽ നിന്ന് ആ പെട്ടി സാരഥിമാരുടെ ദേശമായ ചാമ്പാ നഗരത്തിലേക്ക്, തിരമാലകളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട്, കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോയി.
അമൃതാദുത്ഥിതം ദിവ്യം തനുവര്മ സകുണ്ഡലമ്। ധാരയാമാസ തം ഗര്ഭം ദൈവം ച വിധിനിര്മിതമ്
അകത്തു അമൃതത്തിൽ നിന്നു പിറന്നതുപോലെയുള്ള ദിവ്യമായ കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ച ഒരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായിരുന്നു; അതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഉണ്ടായതായിരുന്നു.
ഏതദ്ഗുഹ്യം മഹാരാജ സൂര്യസ്യാസീന്മഹാത്മനഃ। സ സൂര്യസംഭവോ ഗര്ഭഃ കുന്ത്യാ ഗര്ഭേണ ധാരിതഃ
ഈ രഹസ്യം മഹാരാജാവേ, മഹാത്മാവായ സൂര്യന്റെതാണ്. സൂര്യനിൽ നിന്നു ജനിച്ച ആ കുഞ്ഞിനെ കുന്തി തന്റെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ വൈ സഖാ। സൂതോഽധിരഥ ഇത്യേവ സദാരോ ജാഹ്നവീം യയൌ
അത് തന്നെയാണ് സമയത്ത്, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ സുഹൃത്ത് അദിരഥൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഗംഗയിലേക്കു പോയി.
തസ്യ ഭാര്യാഽഭവദ്രാജന്രൂപേണാസദൃശീ ഭുവി। രാധാ നാമ മഹാഭാഗാ ന സാ പുത്രമവിന്ദത। അപത്യാര്ഥേ പരം യത്നമകരോച്ച വിശേഷതഃ
അവന്റെ ഭാര്യ, രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ അപൂർവസൗന്ദര്യവതിയായിരുന്നു; രാധ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പേര്. ഭാഗ്യശാലിയായ അവൾക്ക് മക്കളില്ലായിരുന്നു. മക്കളുണ്ടാകാൻ അവൾ എല്ലാ ശ്രമവും ചെയ്തു.
സാ ദദര്ശാഥ മഞ്ജൂഷാമുഹ്യമാനാം യദൃച്ഛയാ। ദത്തരക്ഷാപ്രതിസരാമന്വാലമ്ഭനശോഭനാമ്
അവൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒഴുകിയെത്തിയ ഒരു പെട്ടി കണ്ടു; അതിൽ രക്ഷയ്ക്കായി ഒരു കയറ്റുമാലയും മനോഹരമായ ഒരു പിടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഊര്മീതരങ്ഗൈര്ജാഹ്നവ്യാഃ സമാനീതാമുപഹ്വരമ്। `വിവര്തമാനാം ബഹുശഃ പുനഃപുനരിതസ്തതഃ
ഗംഗയുടെ തിരമാലകളും ഒഴുക്കും കൊണ്ടു ആ പെട്ടി പലതവണ ഇങ്ങും അങ്ങും തിരിഞ്ഞ്, ഒടുവിൽ കരയിൽ എത്തി.
തതഃ സാ വായുനാ രാജന്സ്രോതസാ ച ബലീയസാ। ഉപാനീതോ യതഃ സൂതഃ സഭാര്യോ ജലമാശ്രിതഃ
അതിനുശേഷം, കാറ്റിന്റെയും ശക്തമായ ഒഴുക്കിന്റെയും ബലത്തിൽ, ആ പെട്ടി സാരഥിയും ഭാര്യയും വെള്ളത്തിനരികിൽ നിന്നിരുന്നിടത്തേക്ക് എത്തി.
സാ തു കൌതൂഹലാത്പ്രാപ്താം ഗ്രാഹയാമാസ ഭാമിനീ। തതോ നിവേദയാമാസ സൂതസ്യാധിരഥസ്യ വൈ
ആശ്ചര്യത്താൽ ആ സ്ത്രീ ആ പെട്ടി എടുത്തു; പിന്നെ അദിരഥനോട് അതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
സ താമുദ്ധൃത്യ മഞ്ജൂഷാമുത്സാര്യ ജലമന്തികാത്। യന്ത്രൈരുദ്ഘാടയാമാസ സോഽപശ്യത്തത്രബാലകമ്
അദിരഥൻ ആ പെട്ടി എടുത്ത് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി, ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു.
മൃഷ്ടകുണ്ഡലയുക്തേന വദനേന വിരാജിതമ്। `പരിമ്ലാനമുഖം ബാലം രുദന്തം ക്ഷുധിതം ഭൃശമ്
മണിമുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച കുണ്ഡലങ്ങളോടുകൂടിയ മുഖം തെളിഞ്ഞു; പക്ഷേ, മുഖം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നതും, കുട്ടി അത്യന്തം വിശപ്പോടെ കരയുന്നതുമായിരുന്നു.
സ തു തം പരയാ ലക്ഷ്മ്യാ ദൃഷ്ട്വാ യുക്തം വരാത്മജമ്'। സ സൂതോ ഭാര്യയാ സാര്ധം വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ। അങ്കമാരോപ്യ തം ബാലം ഭാര്യാം വചനമബ്രവീത്
അപ്രത്യക്ഷമായ സൗന്ദര്യത്തോടെ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ, സാരഥിയും ഭാര്യയും അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി. കുട്ടിയെ തങ്ങളുടെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, സാരഥി ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.
ഇദമത്യദ്ഭുതം ഭീരു യതോ ജാതോസ്മി ഭാമിനി। ദൃഷ്ടവാന്ദേവഗര്ഭോഽയം മന്യേഽസ്മാകമുപാഗതഃ
ഭയങ്കരേ, ഇത്ര അത്ഭുതം ഞാൻ ജനിച്ചിട്ട് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ദൈവികമായ ഈ കുഞ്ഞ് നമ്മളിലേക്കാണ് വന്നതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
അനപത്യസ്യ പുത്രോഽയം ദേവൈര്ദത്തോ ധ്രുവം മമ। ഇത്യുക്ത്വാ തം ദദൌ പുത്രം രാധായൈ സ മഹീപതേ
ദേവന്മാർ തന്ന ഈ കുട്ടി, സന്താനമില്ലാത്തവർക്കായിട്ടാണ് എന്നുറപ്പിച്ച്, രാജാവേ, അവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ രാധയക്ക് നൽകി.
രപ്രതിജഗ്രാഹ തം രാധാ വിധിവദ്ദിവ്യരൂപിണമ്। പുത്രം കമലഗര്ഭാഭം ദേവഗര്ഭം ശ്രിയാ വൃതമ്
ദിവ്യരൂപം ഉള്ള ആ കുഞ്ഞിനെ, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനുപോലെയും ദേവപുത്രനെയും പോലെ തേജസ്സോടെ അലങ്കരിച്ചവനെയും, രാധാ ശാസ്ത്രീയമായി സ്വീകരിച്ചു.
സ്തന്യം സമസ്രവച്ചാസ്യ ദൈവാദിത്ഥ നിശ്ചയഃ'। പുപോഷ ചൈനം വിധിവദ്വവൃധേ സ ച വീര്യവാന്। തതഃ പ്രഭൃതി ചാപ്യന്യേ പ്രാഭവന്നൌരസാഃ സുതാഃ
ദൈവികമായ വിധിയാൽ അവളുടെ പാൽ സ്വയം ഒഴുകി. അവൾ ആ കുട്ടിയെ ആചാരപ്രകാരം വളർത്തി; അവൻ ശക്തിയും ധൈര്യവും നേടിയവനായി വളർന്നു. അതിനുശേഷം, രാധയ്ക്ക് സ്വഭാവികമായി മറ്റു പുത്രന്മാരും ജനിച്ചു.
നാമകര്മ ച ചക്രുസ്തേ കുണ്ഡലേ തസ് ദൃശ്യതേ। കര്ണ ഇത്യേവ തം ബാലം ദൃഷ്ട്വാ കര്ണം സകുണ്ഡലമ്
നാമകരണം ചടങ്ങ് നടത്തി, അവന്റെ ചെവിയിൽ കুণ്ഡലങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, ആ ബാലനെ 'കർണൻ' എന്ന് വിളിച്ചു, കാരണം അവൻ കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നതു കൊണ്ടാണ്.