തതഃ കാലേന സാ ഗര്ഭം സുഷുവേ വരവര്ണിനീ। കന്യൈവ തസ്യ ദേവസ്യ പ്രസാദാദമരപ്രഭമ്
അതിനുശേഷം, ആ മനോഹരിയായ സ്ത്രീക്ക് സമയമെത്തിയപ്പോൾ, ആ ദേവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, അമരന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.
തഥൈവാബദ്ധകവചം കനകോജ്ജ്വലകുണ്ഡലമ്। ഹര്യക്ഷം വൃഷഭസ്കന്ധം യഥാസ്യ പിതരം തഥാ
അവളുടെ അച്ഛനുപോലെ തന്നെ, ആ കുഞ്ഞ് അണിയിച്ചിരുന്നത് അഴിയാത്ത കവർച്ച, പൊന്നുപോലുള്ള കുന്ദലങ്ങൾ, മഞ്ഞുനിറമുള്ള കണ്ണുകൾ, കാളയുടെതുപോലുള്ള ഭുജങ്ങൾ എന്നിവയായിരുന്നു.
ജാതമാത്രം ച തം ഗര്ഭം ധാത്ര്യാ സംമന്ത്ര്യ ഭാമിനീ। `ഉത്സ്രഷ്ടുകാമാ തം ഗര്ഭം കാരയാമാസ ഭാരത
കുഞ്ഞ് ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ, ആ ഭാസുരയായ സ്ത്രീ, ദാത്രിയുമായി ആലോചിച്ച്, കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിക്കാനാണ് മനസ്സുവെച്ചത്; അതിനായി അവൾ ഒരുക്കങ്ങൾ ചെയ്തു, ഭാരത.
മഞ്ജൂഷാം ശില്പിഭിസ്തൂര്ണം സുനദ്ധാം സുപ്രതിഷ്ഠിതാമ് ।। പ്ലവൈര്ബഹുവിധൈര്ബദ്ധാം പ്ലവനാര്ഥം ജലേ നൃപ। അജിനൈര്മൃദുഭിശ്ചൈവം സംസ്തീര്ണശയനാം തഥാ
കൈതൊഴിലാളികൾ വേഗത്തിൽ ഒരു പെട്ടി നിർമ്മിച്ചു; അതു ഭദ്രമായി പൂട്ടി ഉറപ്പാക്കി, വെള്ളത്തിൽ ഒഴിപ്പിക്കാൻ പലതരം തുണികൾകൊണ്ട് കെട്ടി, ഉള്ളിൽ മൃദുവായ മൃഗച്ചർമ്മം വിരിച്ച് കിടക്ക ഒരുക്കി.
മഞ്ജൂഷായാം സമാധായ സ്വാസ്തീര്ണായാം സമന്തതഃ। മധൂച്ചിഷ്ടസ്ഥിതായാം തം സുഖായാം രുദതീ തഥാ। ശ്ലക്ഷ്ണായാം സുപിധാനായാമശ്വനദ്യാമവാസൃജത്
പെട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ, ചുറ്റും മൃദുവായ വസ്ത്രം വിരിച്ച്, തേൻ പുരട്ടി, കുഞ്ഞിനെ വെയ്ക്കുകയും, കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, പെട്ടി ഉറപ്പായി അടച്ച്, അശ്വനദിയിൽ ഒഴിച്ചു വിട്ടു.
ജാനതീ ചാപ്യകര്തവ്യം കന്യായാ ഗര്ഭധാരണമ്। പുത്രസ്നേഹേന സാ രാജന്കരുണം പര്യദേവയത്
ഒരു കന്യക്ക് ഗർഭം ധരിക്കുന്നത് അനുചിതമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, മകന്റെ മേൽ സ്നേഹത്താൽ, അവൾ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു, രാജാവേ.
സമുത്സൃജന്തീ മഞ്ജൂപാമശ്വനദ്യാം തദാ ജലേ। ഉവാച രുദതീകുന്തീ യാനി വാക്യാനി തച്ഛൃണു
അശ്വനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ പെട്ടി ഒഴിച്ചു വിടുമ്പോൾ, കുന്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു; അതു കേൾക്കൂ.
സ്വസ്തി തേഽസ്ത്വാന്തരിക്ഷേഭ്യഃ പാര്ഥിവേഭ്യശ്ച പുത്രക। ദിവ്യേഭ്യശ്ചൈവ ഭൂതേഭ്യസ്തഥാ തോയചരാശ്ച യേ
നീക്കായ് ആകാശത്തിലെ, ഭൂമിയിലെ, ദൈവികമായ ജീവികളിൽ നിന്നുമൊക്കെ, വെള്ളത്തിൽ വസിക്കുന്നവരിൽ നിന്നുമൊക്കെ, അനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകട്ടെ, മകനേ.
ശിവാസ്തേ സന്തു പന്ഥാനോ മാ ച തേ പരിപന്ഥിനഃ। ആഗതാശ്ച തഥാ പുത്ര ഭവന്ത്യദ്രോഹചേതസഃ
നിന്റെ വഴികൾ എല്ലാം ശുഭമായിരിക്കട്ടെ; നിനക്ക് എവിടെയും തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകരുത്; നിന്നെ സമീപിക്കുന്നവർ ദുഷ്ഭാവനയില്ലാത്തവരായിരിക്കട്ടെ, മകനേ.
പാതു ത്വാം വരുണോ രാജാ സലിലേ സലിലേശ്വരഃ। അന്തരിക്ഷേഽന്തരിക്ഷസ്ഥഃ പവനഃ സര്വഗസ്തഥാ
വെള്ളത്തിൽ നിന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ, വെള്ളത്തിന്റെ രാജാവായ വരുണൻ; ആകാശത്ത് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്ന വായു.
പിതാ ത്വാം പാതു സര്വത്ര തപനസ്തപതാംവരഃ। യേന ദത്തോസി മേ പുത്ര ദിവ്യേന വിധിനാ കില
എവിടെയും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ, ദഹിപ്പിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ അച്ഛൻ സൂര്യൻ; ദൈവിക നിയമപ്രകാരം നീ എന്നെ ലഭിച്ചതാണ്, മകനേ.
ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാഃ സാധ്യാ വിശ്വേ ച ദേവതാഃ। മരുതശ്ച സഹേന്ദ്രേണ ദിശശ്ച സദിദീശ്വരാഃ
ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, സാദ്ധ്യർ, എല്ലാ ദേവന്മാരും, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം മരുതുകൾ, ദിശകളും അവയുടെ രക്ഷകരും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ.
രക്ഷന്തു ത്വാം സുരാഃ സര്വേ സമേഷു വിഷമേഷു ച। വേത്സ്യാമി ത്വാംവിദേശേപി കവചേനാഭിസൂചിതമ്
സമതലങ്ങളിലും കുഴിച്ചിടങ്ങളിലും എല്ലാ ദേവന്മാരും നിന്നെ സംരക്ഷിക്കട്ടെ; നീ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന കവർച്ചകൊണ്ട്, വിദേശത്തും ഞാൻ നിന്നെ തിരിച്ചറിയും.
ധന്യസ്തേ പുത്ര ജനരകോ ദേവോ ഭാനുര്വിഭാവസുഃ। സ്ത്വാം ദ്രക്ഷ്യതി ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ വാഹിനീഗതമ്
നിന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, മകനേ; ദിവ്യദൃഷ്ടിയോടെ ഭാനു എന്ന ദേവൻ സൈന്യത്തിനിടയിൽ നിന്നെ കാണുന്നതുപോലെ, അവൻ നിന്നെ കാണും.
ധന്യാ സാ പ്രമദാ യാ ത്വാം പുത്രത്വേ കല്പയിഷ്യതി। യസ്യാസ്ത്വം തൃഷിതഃ പുത്ര സ്തനം പാസ്യസി ദേവജ
നിന്നെ മകനായി സ്വീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഭാഗ്യവതിയാണ്; ദൈവികമായി ജനിച്ച മകനേ, ദാഹിച്ചപ്പോൾ നീ അവളുടെ മുലകുടിയ്ക്കും.
കോനു സ്വപ്നസ്തയാ ദൃഷ്ടോ യാ ത്വാമാദിത്യവര്ചസമ്। ദിവ്യവര്മസമായുക്തം ദിവ്യകൃണ്ഡലഭൂഷിതമ്
സൂര്യനുപോലെ പ്രകാശമുള്ളവനും, ദിവ്യമായ കവർച്ചയും കുന്ദലങ്ങളും അണിഞ്ഞവനുമായ നിന്നെ കാണുന്നവൾ, ഏത് സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുമോ?
പദ്മായതവിശാലാക്ഷം പദ്മതാമ്രദലോജ്ജ്വലമ്। സുലലാടം സുകേശാന്തം പുത്രത്വേ കല്പയിഷ്യതി
പദ്മപോല വിശാലമായ കണ്ണുകളും, പദ്മത്തിന്റെ ചുവന്ന ദളങ്ങൾപോലുള്ള തിളക്കം, മനോഹരമായ നെറ്റി, സുന്ദരമായ മുടി എന്നിവയുള്ള നിന്നെ മകനായി സ്വീകരിക്കുന്നവൾ ആരാവും?
ധന്യാ ദ്രക്ഷ്യന്തി പുത്ര ത്വാം ഭൂമൌ സംസര്പമാണകമ്। അവ്യക്തകലവാക്യാനി വദന്തം രേണുഗുണ്ഠിതമ്
ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്, ഭൂമിയിൽ ഇഴഞ്ഞു നടന്ന്, വ്യക്തമല്ലാത്ത വാക്കുകൾ ഉരിയാടുകയും, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിന്നെ കാണുന്നവർ, മകനേ.
ധന്യാ ദ്രക്ഷ്യന്തി പുത്ര ത്വാം പുനര്യൌവനഗോചരമ്। ഹിമവദ്വനസംഭൂതം സിംഹം കേസരിണം യഥാ
പുതിയ യൗവനത്തിലെ തേജസ്സോടെ നിന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയുന്നവർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്, മകനേ. ഹിമവാനിലെ കാട്ടിൽ ജനിച്ച സിംഹത്തെപ്പോലെ നീ.
ഏവം ബഹുവിധം രാജന്വിലപ്യ കരുണം പൃഥാ। അവാമൃജതമജ്ജൂഷാമശ്വനദ്യാം തദാ ജലേ
ഇങ്ങനെ പലവിധത്തിൽ ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ച ശേഷം, കുന്തി അശ്വനദിയുടെ വെള്ളത്തിൽ കഴുകി ശുദ്ധിയായി.
രുദതീ പുത്രശോകാര്താ നിശീഥേ കമലേക്ഷണാ। ധാത്ര്യാ സഹ പൃഥാ രാജന്പുത്രദര്ശനലാലസാ
മകനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, കണ്ണീരോടെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയ കുന്തി, കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, തന്റെ ദായയോടൊപ്പം ആ രാത്രി മുഴുവൻ കാത്തിരുന്നു.
വിസര്ജയിത്വാ മഞ്ജൂഷാം സംബോധനഭയാത്പിതുഃ। വിവേശ രാജഭവനം പുനഃ ശോകാതുരാ തതഃ
അച്ഛൻ അറിഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ആ പെട്ടി വിട്ടയച്ചു; പിന്നെ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായി വീണ്ടും രാജധാനിയിൽ കയറി.
മഞ്ജൂഷാ ത്വശ്വനദ്യാഃ സാ യയൌ ചര്മയണ്വതീം നദീമ്। ചര്മണ്വത്യാശ്ചയമുനാം തതോ ഗങ്ഗാം ജഗാമ ഹ
അശ്വനദിയിൽ നിന്ന് ആ പെട്ടി ചർമവതി നദിയിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് യമുനയിലേക്കും, പിന്നെ ഗംഗയിലേക്കും ഒഴുകി പോയി.
ഗങ്ഗായാഃ സൂതവിഷയം ചമ്പാമനുയയൌ പുരീമ്। സ മഞ്ജൂഷാഗതോ ഗര്ഭസ്തരങ്ഗൈരുഹ്യമാനകഃ
ഗംഗയിൽ നിന്ന് ആ പെട്ടി സാരഥിമാരുടെ ദേശമായ ചാമ്പാ നഗരത്തിലേക്ക്, തിരമാലകളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട്, കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോയി.
അമൃതാദുത്ഥിതം ദിവ്യം തനുവര്മ സകുണ്ഡലമ്। ധാരയാമാസ തം ഗര്ഭം ദൈവം ച വിധിനിര്മിതമ്
അകത്തു അമൃതത്തിൽ നിന്നു പിറന്നതുപോലെയുള്ള ദിവ്യമായ കിരീടവും കുണ്ഡലവും ധരിച്ച ഒരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായിരുന്നു; അതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഉണ്ടായതായിരുന്നു.
ഏതദ്ഗുഹ്യം മഹാരാജ സൂര്യസ്യാസീന്മഹാത്മനഃ। സ സൂര്യസംഭവോ ഗര്ഭഃ കുന്ത്യാ ഗര്ഭേണ ധാരിതഃ
ഈ രഹസ്യം മഹാരാജാവേ, മഹാത്മാവായ സൂര്യന്റെതാണ്. സൂര്യനിൽ നിന്നു ജനിച്ച ആ കുഞ്ഞിനെ കുന്തി തന്റെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നേവ കാലേ തു ധൃതരാഷ്ട്രസ്യ വൈ സഖാ। സൂതോഽധിരഥ ഇത്യേവ സദാരോ ജാഹ്നവീം യയൌ
അത് തന്നെയാണ് സമയത്ത്, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ സുഹൃത്ത് അദിരഥൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഗംഗയിലേക്കു പോയി.
തസ്യ ഭാര്യാഽഭവദ്രാജന്രൂപേണാസദൃശീ ഭുവി। രാധാ നാമ മഹാഭാഗാ ന സാ പുത്രമവിന്ദത। അപത്യാര്ഥേ പരം യത്നമകരോച്ച വിശേഷതഃ
അവന്റെ ഭാര്യ, രാജാവേ, ഭൂമിയിൽ അപൂർവസൗന്ദര്യവതിയായിരുന്നു; രാധ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പേര്. ഭാഗ്യശാലിയായ അവൾക്ക് മക്കളില്ലായിരുന്നു. മക്കളുണ്ടാകാൻ അവൾ എല്ലാ ശ്രമവും ചെയ്തു.
സാ ദദര്ശാഥ മഞ്ജൂഷാമുഹ്യമാനാം യദൃച്ഛയാ। ദത്തരക്ഷാപ്രതിസരാമന്വാലമ്ഭനശോഭനാമ്
അവൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒഴുകിയെത്തിയ ഒരു പെട്ടി കണ്ടു; അതിൽ രക്ഷയ്ക്കായി ഒരു കയറ്റുമാലയും മനോഹരമായ ഒരു പിടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഊര്മീതരങ്ഗൈര്ജാഹ്നവ്യാഃ സമാനീതാമുപഹ്വരമ്। `വിവര്തമാനാം ബഹുശഃ പുനഃപുനരിതസ്തതഃ
ഗംഗയുടെ തിരമാലകളും ഒഴുക്കും കൊണ്ടു ആ പെട്ടി പലതവണ ഇങ്ങും അങ്ങും തിരിഞ്ഞ്, ഒടുവിൽ കരയിൽ എത്തി.