സോഹം ശരീരജേ ദത്ത്വാ കീര്തിം പ്രാപ്സ്യാമി ശാശ്വതീമ്। ദത്ത്വാ ച വിധിവദ്ദാനം ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ യഥാവിധി
എനിക്ക് ഈ ശരീരം ദാനം ചെയ്താൽ, എന്നേക്കുമായി നിലനിൽക്കുന്ന മഹത്വം ലഭിക്കും. വിധിപ്രകാരം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനുശേഷം ഞാൻ മഹത്തായ കീർത്തി നേടും.
ഹുത്വാ ശരീരം രസംഗ്രാമേ കൃത്വാ കര്മ സുദുഷ്കരമ്। വിജിത്യ ച പരാനാജൌ യശഃ പ്രാപ്സ്യാമി കേവലമ്
ഈ ശരീരം യുദ്ധഭൂമിയിൽ ത്യജിച്ച്, അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ കർമ്മം നിർവഹിച്ച്, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച്, ഞാൻ ശുദ്ധമായ മഹത്വം നേടും.
ഭീതാനാമഭയം ദത്ത്വാ സംഗ്രാമേ ജീവിതാര്ഥിനാമ്। വൃദ്ധാന്വാലാന്ദ്വിജാതീംശ്ച മോക്ഷയിത്വാ മഹാഭയാത്
യുദ്ധത്തിൽ ഭയപ്പെട്ട് ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും, വയസ്സായവർക്കും, കുട്ടികൾക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷ നൽകുമ്പോൾ,
പ്രാപ്സ്യാമി പരമം ലോകേ യശഃ സ്വര്ഗ്യമനുത്തമമ്। ജീവിതേനാപി മേ രക്ഷ്യാ കീര്തിസ്തദ്വിദ്വി മേ വ്രതമ്
ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതവും സ്വർഗ്ഗയോഗ്യവും ആയ കീർത്തി ഞാൻ നേടും. ജീവൻ പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടാലും, എന്റെ മഹത്വം ഞാൻ സംരക്ഷിക്കണം — ഇതാണ് എന്റെ പ്രതിജ്ഞ.
സോ ഹം ദത്ത്വാ മഘവതേ ഭിക്ഷാമേതാമനുത്തമാമ്। ബ്രാഹ്മണച്ഛദ്മിനേ ദേവ ലോകേ ഗന്താ പരാം ഗതിമ്
ഇങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണവേഷം ധരിച്ച മഘവാനായ ദേവന് ഈ ഉത്തമമായ ദാനം നൽകിയാൽ, ദൈവലോകത്തിൽ ഞാൻ പരമഗതിയിലേക്ക് എത്തും.
മാഽഹിതം കര്ണ കാര്ഷീസ്ത്വമാത്മനഃ സുഹൃദാം തഥാ। പുത്രാണാമഥ ഭാര്യാണാമഥോ മാതുരഥോ പിതുഃ
കർണാ, നീ സ്വയം തന്നെ, സുഹൃത്തുക്കളെയും, മക്കളെയും, ഭാര്യമാരെയും, അമ്മയെയും, അച്ഛനെയും എതിര്ക്കരുത്.
ശരീരസ്യാവിരോധേന പ്രാണിനാം പ്രാണഭൃദ്വര। ഇഷ്യതേ യശസഃ പ്രാപ്തിഃ കീര്തിശ്ച ത്രിദിവേ സ്ഥിരാ
ശരീരത്തിന് ദോഷം വരുത്താതെ, ജീവന്മാരിൽ ഉത്തമനായവനേ, കീർത്തിയും മഹത്വവും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നേടുന്നത് ഉചിതമാണ്.
യസ്ത്വം പ്രാണവിരോധേന കീര്തിമിച്ഛസി ശാശ്വതീമ്। സാ തേ പ്രാണാന്സമാദായ ഗമിഷ്യതി ന സംശയഃ
പക്ഷേ, നീ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി എന്നേക്കുള്ള കീർത്തി ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അത്തരം കീർത്തി നിശ്ചയമായും നിന്റെ ജീവൻകൂടെ ഇല്ലാതാകും.
ജീവതാം കുരുതേ കാര്യം പിതാ മാതാ സുതാസ്തഥാ। യേ ചാന്യേ ബാന്ധവാഃ കേചില്ലോകേഽസ്മിന്പുരുഷര്ഷഭ
ഇഹലോകത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛനും അമ്മയും മക്കളും മറ്റു ബന്ധുക്കളും ചെയ്യുന്ന കടമകൾ നിർവഹിക്കാൻ കഴിയുന്നത്, മഹാനായവനേ.
രാജാനശ്ച നരവ്യാഘ്ര പൌരുഷേണ നിബോധ തത്। കീര്തിശ്ച ജീവതഃ സാധ്വീ പുരുഷസ്യ മഹാദ്യുതേ
രാജാക്കന്മാരും, പുരുഷസിംഹനേ, ധൈര്യത്താൽ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് പുരുഷന്റെ മഹത്വം സത്യമായും ഉത്തമമാകുന്നത്, മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ.
മൃതസ്യ കീര്ത്യാ കിം കാര്യം ഭസ്മീഭൂതസ്യ ദേഹിനഃ। മൃതഃ കീര്തിം ന ജാനീതേ ജീവന്കീര്തി സമശ്നുതേ
മരിച്ചവന്റെ ശരീരം ചിതയിലായി ചിതാഭസ്മമായാൽ, അവനു കീർത്തി കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? മരിച്ചവന് അതറിയാനാവില്ല; ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനാണ് മഹത്വം അനുഭവിക്കുന്നത്.
മൃതസ്യ കീര്തിര്മര്ത്യസ്യ യഥാ മാലാ ഗതായുഷഃ। അഹം തു ത്വാം ബ്രവീമ്യേതദ്ഭക്തോസീതി ഹിതേപ്സയാ
മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ കീർത്തി, ജീവൻ പോയവന്റെ കഴുത്തിൽ ഉള്ള മാലപോലെയാണ്. ഞാൻ ഭക്തിയോടും നിന്റെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ചും ഇതാണ് പറയുന്നത്.
ഭക്തിമന്തോ ഹി മേ രക്ഷ്യാ ഇത്യേതേനാപി ഹേതുനാ। ഭക്തോയം പരയാ ഭക്ത്യാ മാമിത്യേവ മഹാഭുജ
എന്റെ ഭക്തന്മാരെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. ഈയാൾ പരമമായ ഭക്തിയോടെ എന്റെ ഭക്തനാണ്, മഹാബാഹുവേ.
മമാപി ഭക്തിരുത്പന്നാ സ ത്വം കുരു വചോ മമ। അസ്തി ചാത്ര പരം കിംചിദധ്യാത്മം ദേവനിര്മിതമ്। അതശ്ച ത്വാം ബ്രവീമ്യേതത്ക്രിയതാമവിശങ്കയാ
എനിക്കും ഭക്തി ജനിച്ചു. അതുകൊണ്ട് നീ എന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കണം. ഇവിടെ ദേവന്മാർ സ്ഥാപിച്ച ഒരു പരമാത്മത്വം ഉണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നത് — ഭയക്കാതെ ചെയ്യുക.
ദേവഗുഹ്യം ത്വയാ ജ്ഞാതും ന ശക്യം പുരുഷര്ഷഭ। നസ്മാന്നാഖ്യാമി തേ ഗുഹ്യം കാലേ വേത്സ്യതി തദ്ഭവാന്
ദൈവീയമായ രഹസ്യം നീ അറിയാൻ കഴിയില്ല, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അതു നിന്നോട് വെളിപ്പെടുത്താത്തത്. സമയമാകുമ്പോൾ നീ അതറിയും.
പുനരുക്തം ച വക്ഷ്യാമി ത്വം രാധേയ നിബോധ തത്। മാഽസ്മൈ തേ കുണ്ഡലേ ദദ്യാ ഭിക്ഷിതേ വജ്രാപാണിനാ
വീണ്ടും ഞാൻ പറയുന്നു, രാധേയാ, കേൾക്കു: വജ്രധാരിയായവൻ ഭിക്ഷയാചിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നീ അവനു കുണ്ഡലങ്ങൾ നൽകരുത്.
ശോഭസേ കുണ്ഡലാഭ്യാം ച രുചിരാഭ്യാം മഹാദ്യുതേ। വിശാഖയോര്മധ്യഗതഃ ശശീവ വിമലേ ദിവി
നിന്റെ ഇരുപക്ഷ earrings കൊണ്ട് നീ അത്യന്തം ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു, മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ; വിശാഖ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ വൃത്തമായ ആകാശത്തിൽ ഉള്ള ചന്ദ്രനുപോലെ.
കീര്തിശ്ച ജീവതഃ സാധ്വീ പുരുഷസ്യേതി വിദ്ധി തത്। പ്രത്യാഖ്യേയസ്ത്വയാ താത കുണ്ഡലാര്ഥേ സുരേശ്വരഃ
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് പുരുഷന്റെ മഹത്വം സത്യമായും ഉത്തമമെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. അതുകൊണ്ട്, മകനേ, കുണ്ഡലങ്ങൾക്കായി ദേവേന്ദ്രന്റെ അപേക്ഷ നീ നിരസിക്കണം.
പാണ്ഡവാനാം ഹിതേ യുക്തോ ഭിക്ഷന്ബ്രാഹ്മണവേഷധൃത്'। ശക്ത്യാ ബഹുവിധൈര്വാക്യൈഃ കുണ്ഡലേപ്സാ ത്വയാഽനഘ। വിഹന്തും ദേവരാജസ് ഹേതുയുക്തൈഃ പുനഃപുനഃ
പാണ്ഡവന്മാരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി നീ ബ്രാഹ്മണഭിക്ഷുക്കളുടെ വേഷം ധരിച്ച്, പലവിധമായ ചതുര് വാക്കുകള് ഉപയോഗിച്ച്, ദോഷമില്ലാത്തവനേ, ആ കുണ്ഡലങ്ങള് ലഭിക്കാനായി വീണ്ടും വീണ്ടും കാരണങ്ങള് കണ്ടെത്തി, ദേവരാജാവിനെ അതില് നിന്ന് വിട്ടുമാറ്റാന് ശ്രമിച്ചു.
ഉപപത്ത്യുപപന്നാര്ഥൈര്മാധുര്യകൃതഭൂഷണൈഃ। പുരംദരസ്യ കര്ണ ത്വം ബുദ്ധിമേതാമപാനുദ
യുക്തിയുള്ളതും മധുരത്വം നിറഞ്ഞതുമായ വാക്കുകള് കൊണ്ട്, കർണ്ണാ, നീ പുരന്ദ്രന്റെ മനസ്സിനെ മാറ്റി.
ത്വം ഹി നിത്യം നരവ്യാഘ്ര സ്പര്ധസേ സവ്യസാചിനാ। സവ്യസാചീ ത്വയാ ചേഹ യുധി ശൂരഃ സമേഷ്യതി
നരസിംഹനേ, നീ എപ്പോഴും സവ്യാസാചിയുമായി മത്സരിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്; സവ്യാസാചിയും ഇതേ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീരനായി നിന്നെ നേരിടും.
ന തു ത്വാമര്ജുനഃ ശക്തഃ കുണ്ഡലാഭ്യാം സമന്വിതമ്। വിജേതും യുധി യദ്യസ്യ സ്വയമിന്ദ്രഃ ശരോ ഭവേത്
കുണ്ഡലങ്ങള് ധരിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോള് അർജുനന് യുദ്ധത്തിൽ നിന്നെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഇന്ദ്രൻ തന്നെ അർജുനന്റെ അസ്ത്രമായാലും.
തസ്മാന്ന ദേയേ ശഖ്രായ ത്വയൈതേ കുണ്ഡലേ ശുഭേ। സംഗ്രാമേ യദി നിര്ജേതും കര്ണ കാമയസേഽര്ജുനമ്
അതിനാൽ, കർണ്ണാ, യുദ്ധത്തിൽ അർജുനനെ ജയിക്കാനാണ് ആഗ്രഹമെങ്കിൽ, ഈ ശുഭമായ കുണ്ഡലങ്ങൾ നീ വജ്രധാരിക്ക് നൽകരുത്.
വൈശംപായന ഉവാച
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു:
ഭഗവന്തമഹം ഭക്തോ യഥാ മാം വേത്ഥ ഗോപതേ। തഥാ പരമതിഗ്മാംശോ നാസ്ത്യദേയം കഥംചന
ഗോപനാഥാ, നീ എനിക്ക് ഭക്തനാണെന്ന് അറിയുന്നതുപോലെ, ദീപ്തിമാനായവനേ, എനിക്ക് കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
ന മേ ദാരാ ന മേപുത്രാ ന ചാത്മാ സുഹൃദോ ന ച। തഥേഷ്ടാ വൈ സദാ ഭക്ത്യാ യഥാ ത്വം ഗോപതേ മമ
എനിക്ക് ഭാര്യയില്ല, മക്കളില്ല, സ്വയം എന്നെപ്പോലും സുഹൃത്തുക്കളില്ല; എല്ലാം എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, നീ എനിക്ക് എത്ര പ്രിയനാണോ അതുപോലെ.
ഇഷ്ടാനാം ച മഹാത്മാനോ ഭക്താനാം ച ന സംശയഃ। കുര്വന്തി ഭക്തിമിഷ്ടാം ച ജാനീഷേ ത്വം ച ഭാസ്കര
മഹാത്മാക്കൾ ഭക്തന്മാരോടും പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും ഇഷ്ടം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല; നീയാണല്ലോ, ഭാസ്കരാ, ഇതറിയുന്നത്.
ഇഷ്ടോ ഭക്തശ്ച മേ കര്ണോ ന ചാന്യദ്ദൈവതം ദിവി। ജാനീത ഇതിവൈ കൃത്വാ ഭഗവാനാഹ മദ്ധിതമ്
കർണ്ണൻ എനിക്ക് പ്രിയനും ഭക്തനുമാണ്; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഇതുപോലെ ഞാൻ അറിയുന്ന മറ്റൊരു ദേവതയില്ല. അങ്ങനെ ആലോചിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ എന്റെ ഭലത്തിനായി അരുളിച്ചെയ്തു.
ഭൂയശ്ച ശിരസാ യാചേ പ്രസാദ്യ ച പുനഃപുനഃ। ഇതി ബ്രവീമി തിഗ്മാംശോ ത്വം തു മേ ക്ഷന്തുമര്ഹസി
വീണ്ടും വീണ്ടും തലകുനിഞ്ഞ് അപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നത് ഇതാണ്, ദീപ്തിമാനേ, നീ എന്നെ ക്ഷമിക്കണം.
ബിഭേമി ന തഥാ മൃത്യോര്യഥാ ബിഭ്യേഽനൃതാദഹമ്। വിശേഷേണ ദ്വിജാതീനാം സര്വേഷാം സര്വദാ സതാമ്
മരണത്തെക്കാൾ കൂടുതലാണ് ഞാൻ അനൃതത്തെ ഭയപ്പെടുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് എല്ലാ ദ്വിജന്മാരോടും സത്പുരുഷന്മാരോടും എപ്പോഴും.